Blank Slate


Wala akong maalala.

Nahimatay daw ako kanina. Tapos paggising ko. Wala talaga akong maalala.

Hindi ko pa alam yung mga eksaktong detalye pero. Naghahallucinate na pala ako kanina. Shet.

So heto na, pagkagising ko ang sakit ng ulo ko, malakas daw yung pagkakabagok ko. Ganito yung nangyari. Buong friday wala akong ibang ginawa kundi matulog lang. Nagpapahinga ako since galing ako sa writeshop. Wala ako sa mood maglamyerda ng biyernes.

Etong part na to hindi ko na maalala. Ginising nila ako ng 7pm para maghapunan. Pagkabangon ko daw, bigla na lang ako bumagsak, diretso daw, as in tumama yung ulo ko. Tapos ayan na sinaklolohan ako, tinawag sila Ate Marisa at Ate Wen. Hindi ko maalalang nakita ko sila kagabi. Tapos pinakain daw ako ng kanin at noodles. Again. Hindi ko maalala.

May malay na ako pero wala akong maalalang kahit ano. Nakita ko na lang sa message history ko, paulit ulit ako nagchachat na, “wala akong maalala” at “paulit ulit ako”, paulit ulit ko yun sinasabi. Natataranta na sila dito.

Nagising ako around 5, bago pumasok si Don2. Tinanong ko, “Anong nangyari?” Wala pa ako sa sarili ko non. Tapos ayun sinabi niya na. Tapos natulog ulit ako pagkaalis niya. Gumising ulit ako umaga na, tinanong ko na naman si Anye, “Anong nangyari?” kasi again – wala akong maalala. Ang sakit nung part ng ulo ko na tumama sa semento. Masakit din yung leeg at pwet ko banda, mukhang malakas nga ata ang pagkakabagsak ko.

Naiiyak nako non, naalala ko yung mama ko, ganyan na ganyan din yung nangyari. Bigla na lang siyang nagcollapse tas sinugod sa ospital, then ICU, then after 7 days, nawala na siya.

Pero hindi ako makapagpaospital. Wala akong pera dito. Wala na rin akong HMO. Tsaka naalala ko nung kay Venice, ilang araw siya naconfine nun, ayoko huhu. Kailangan ko pa pumasok next week. Kailangan ko daw magpa-CT scan or MRI, kaso ayun, san ako kukuha ng pera?

Ngayon lang ako nagkaganito. Di ko alam kung dahil ba overfatigue? Stress? Buntis? (Wait what)

Alam mo feeling ko kinakarma na ako eh. Binabawian na ako. 😦

Advertisements

Dulo ng Hangganan. IV of Spades.


Piano cover. 10th.

Tulay


Ang mga tulay ang nagkokonekta sa atin patungo sa iba.

It takes both sides to build a bridge. Pag mahina ang pundasyon ng isa, madali itong magigiba. But instead of building bridges, we build up walls.

Hindi mo nakikita kung ano ang meron sa kabila hanggat hindi ka tumatawid sa tulay.

May mga tulay na mahirap daanan, pero yun pala ang tanging daan palabas sa lugar kung saan ka naliligaw.

May mga tulay na tinatawid, at meron ding sinusunog lang.

May mga sinusunog tayong tulay upang hindi na natin tawirin, o maski lingunin ang nakaraan.

May mga sinusunog tayong tulay dahil ang liwanag nito ang magdadala sa atin sa magandang buhay.

May mga sinusunog tayong tulay pero in the end, na-stranded na tayo dito. At huli na ang lahat.

May taong pagmamasdan ka lang habang tumatawid ka sa tulay papunta sa kanya. At may taong sasalubungin ka sa gitna at sasamahan ka sa pagtawid sa makitid na tulay patungo sa masayang kinabukasan. Know your worth πŸ™‚

Triangulo


May mga pagkakataon ba sa buhay mo na, pag napapatingin ka sa salamin eh nasasabi mo na, “Parang hindi ko na kilala ang sarili ko. Hindi na ako to.”

Dahil sa kagustuhan mo na ma-please yung ibang tao. Para maka-keep up ka sa environment na ginagalawan mo, eh kailangan mong bitawan at isakripisyo yung mga simpleng bagay na makakapagpasaya sayo. Yung mga bagay na dati nagagawa mo ng malaya eh hindi mo na magawa kasi natatakot ka sa negative na impression ng iba.

Bakit ganun no, ang dali para sa iba na mawalan ng pake sa sasabihin ng iba. Samantalang tayo very cautious tayo sa actions natin kasi one wrong move, sira agad tingin sayo.

Eh ayun, tayo lagi ang nag aadjust sa needs ng iba. Paano naman sila? They just gonna stand there and watch me burn. But that’s alright because I like the way it hurts. Joke lang.

Sa huli talo ka pa rin. Kasi nakuha mo nga yung satisfaction ng iba. Pero in the end, hindi ka pa rin masaya kasi a part of you has been lost. At kahit ilang beses mo pang i-try, ang gulo-gulo talaga.

Backup


Maayos na yung PC namin sa bahay. Pero mabagal pa rin haha di pa rin ako makapaglaro. Tapos nandito pa pala yung mga files ko nung post-college days. Nung mga panahong hirap pa ako maghanap ng trabaho hahahahaha. Hala tinitingnan ko, ang nostalgic. This was the greatest days of my life, kung saan I still have it all wow. Look.

Consistent honorable student. Yabang.
I cut this short then regret it afterwards.
Nung mga panahong malakas pa ako kumain.
Nung mga panahong malusog pa ako. At healthy ang relationship namin.
When I was on the top of the world.

Life motivation ko nung 2017.

Iniisip ko, yung buhay na pinapangarap ko nung time na yan. 2017. Eto na eh nandito na ako ngayon. Pero nasa akin na pala lahat non. I was always on the top of everything. Ang dami kong achievements sa school. Walang araw na nababakante yung utak ko. Focus sa life goals. Kaso ngayon. Sumasahod nga ako. Pero parang nasa rock bottom pa rin ako. Bawat araw na lumilipas, wala akong naaaccomplish na kahit ano sa buhay ko, unlike before.

Parang gusto ko na tuloy mag aral ulit. Baka bumalik yung passion ko haha.

Lover


At ngayon nga ay ni-release na ni Taylor Swift ang kanyang 7th album, kasabay ng music video ng title track. I feel so in love haha (aba bipolar ah, parang kahapon depressed shit ka pa ah).

Nakakatuwa kasi yung Taylor Swift na nakilala natin na ‘Queen of Brokenhearted Anthems’, ang babaeng pag nagkaka-bf eh parang nagpapalit lang ng damit, at kung ano pang negative things na naka-incline sa kanya, eh look at her now – mapapa-sana all ka na lang kasi sobrang happy niya na ngayon di lang sa love life eh pati sa career, kahit ilang beses pa siya pabagsakin ng mga kalaban haha charot.

So ngayon pinapakinggan ko pa lang yung buong album, di pa ako makapagdecide kung ano yung top picks ko. Pero favorite ko talaga yung ‘Lover’ mismo kasi feeling ko talaga kasal na sila ni Joe Alwyn, time for her to finally settle down. Ang ganda ng music video. Ganito yung buhay na ini-imagine ko eh, yung future with my own lover. Ang sarap ma-inlove. Sana all ❀

giphy
This is our place, we make the rules
tenor
Can I go where you go?
tenor (1)
Can we always be this close forever and ever?
tenor (3)
And ah, take me out, and take me home.
tenor (5)
Darling, you’re my, my, my, my lover πŸ™‚

Sabi niya sakin, heto na yung masayang buhay at kinabukasan na inaasam mo, nasa harap mo na, pero bakit mas pinipili mo pa rin yung taong binabalewala ka lang? Dahil ba sa tingin ng lahat yun yung tama? Kaya siguro hindi mo makita yung path na para sayo, kasi nabulag ka sa kakahabol sa mali at immature na pag-ibig and all that shit. Paano kung yung happiness na hinihintay mo, yung future na gusto mo, eto na pala? Yung tinatalikuran mo lang?

Yung buhay na pinapangarap ko. Nandito na pala sa harap ko…..

Pero teka, bat nabaling na naman sakin yung usapan eh yung album nga ang topic ng post na to!!

Ladies and Gentlemen, this is Lover by Taylor Swift. (link below)

https://open.spotify.com/album/1NAmidJlEaVgA3MpcPFYGq

Pero as a fake fan, charot, rep > 1989 > Red > Lover pa rin haha.

Protected: SeΓ±orita


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Weekly Chika 2: Sarap buhay ah.


So bukod sa pagdadrama ko buong linggo, heto lang naman ang mga inatupag ko.

PROOFREAD

Sa wakas natapos na yung 496 page na lang na M&E report juskupo hahahahaha dalawang linggo rin ako nangalay at nakatulog kakabasa hahahahaha. Tapos may dalawang risk comm workshop akong aattend-an this month, at naghahanda na para sa CCC week. Ako ang in-charge sa fifth day (mukhang Friday tatapat yun) at mukhang sakin mapupunta lahat ng malalaking finale event – Awarding ng Arts Festival, National Convention, hala ang nostalgic kasi mararanasan ko na naman yung mga pinaggagagawa ko nung college. Ang wish ko lang eh sana hindi ako atakihin ng sakit ko pagdating ng CCC week. Ang hirap magtrabaho ng ganon ang kundisyon. Tatlong buwan na lang ang paghahanda, sana maging successful ito please.

PARTY

Ngayon lang ulit ako nakabalik sa Xylo para mag-social climb este mag social club hahahahahaha tagal na rin nung huli. (Kung makachika ako ng ganito akala mo may pera hahaha). Awkward na naman ako kasi puro mga foreigner at elitista ang mga nakikita ko. Di pa rin pala talaga ako sanay sa ganitong eme, pang Oasis levels lang ako eh haha. Somehow eto ang happy place ko kasi ini-imagine ko na ako yung DJ na nagpapatugtog doon sa itaas, hayh hanggang pangarap ko na lang ba talaga yan? EDM is life pero bakit hindi ko na alam yung mga kanta hahaha. Is this adulting? Hahahaha. Sumasayaw ako pero ang lungkot. Parang may kulang hahahaha. Naaalala ko siya kasi nung nakaraan inaaya niya ako, gusto niya pumunta ng BGC at ma-experience yung mga ganitong eme, pero nabagyo non tapos friday tapos rush hour kaya sabi ko wag na tayo lumayo. Ayan, ang sad.

Tapos ang ganda ng nabili kong lip liner 😍 bagay sa rep vibes ko. Skl. (mukhang mangkukulam irl)

LARO

Yay na-install ko na yung nilalaro kong game sa laptop ko. Kaso. Ang problema. Ang bagal hahaha di pala talaga kaya. Pero okay lang, na-miss ko gumamit ng Uzi at Kris Super V hahahahahahaha

And may Dove and Love na ako β™₯ yey

NETFLIX

Wala pa rin kaming internet sa bahay kaya hindi ko matapos tapos yung mga pinapanood ko. Jusko. Favorite ko ngayon yung ‘Orange‘ (gagawaan ko to ng review sa hiwalay na post) kasi katulad ng Your Lie in April, na-sad na naman ako. Natapos ko na rin yung live action movie, masakit din.

ANXIETY

Since Friday last week hindi na naman ako nakakakain ng maayos. Bumalik lang ulit yung gana ko nung Friday ng gabi, buti naman. Nagluto si Don ng Carbonara nung monday, friday ko na kinain. 2nd anniversary nila ni Sanell eh (this could be us but u playin charot). Okay naman na ako!! Except lang na minsan, este madalas ko pala siya naaalala. I wonder what she’s doing right now πŸ€”

Mukha lang pasarap sarap sa buhay yan pero nahihirapan na ako mentally. πŸ˜…

After 2 years ulit


Nagdrama na naman ako sa tita ko hahahaha. Kasi nga after 2 years pa ulit siya bago umuwi. Hindi ko sure kung last contract niya na ba to o iisa pa ulit siya. Pero yun nga sana stable na talaga ako after 2 years, gusto ko na siyang magretire. Kaso papaano, kung ganito pa rin ang mga sitwasyon namin.

So sabi ko, hindi natin masasabi after 2 years. Malay mo ako na ang pumalit sa Dubai. O sa ibang bansa. Malay mo hindi na tayo magkita after nun. Or malay mo may anak na ako. Pero walang asawa. Or malay mo patay na ako non. Isang araw bigla na lang magcollapse. Hindi natin masasabi. Kaya sinusulit ko yung bawat moment kasi you’ll never know if it’s your last.

This applies to everyone din pala ano. Kaya be kind, and do your best everytime you’re with someone. Kasi hindi natin namamalayan na yun na pala yung huling beses natin silang makikita. Sabihin mo na lahat ng gusto mong sabihin. Make a good one last impression.

Tas ang epic. Ang seryoso ko tapos siya ang sabi lang, “Kumain ka kasi. Tigilan mo na yang pagpapabaya mo sa sarili mo.”

Recently lang, madami nag-aalok sa akin ng insurance haha. Pinag-iisipan ko kung go-go na ba ako? Para in case na may mangyari sakin, hindi ako magiging masyadong pabigat sa pamilya haha

10 YEARS


Nakalimot ako hahahahahaha
August 7 pala ngayon!
Minessage ko si JD, sabi ko “Happy Birthday JD!!”
Tapos nagreply siya, “Huh? Di ko bday ngayon ah.”

Aw shiet. Patay. Mali.
Sabi ko na lang “Ayy mali ako ng friend na nabati huhu sensya na!”

Mali ang bati ko. Dapat pala. Happy 10th year anniversary hahahahahahaha

August 7, 2009
That was a long time ago na pala!
First year high school.
Kasagsagan ng kasikatan ng Boys Over Flowers.
Ito yung super memorable na araw na sinabi ko kay JD na crush ko siya hahahahahaha
Ako si Jan Di. Tapos siya ang Jun Pyo ko.
Tapos parang every year icecelebrate ko lagi yang araw na yan.
Ay isang taon ko na pala siyang crush. Ay dalawa na.
Hanggang sa, umabot sa pitong taon.
Crush ko pa rin siya.
Grumaduate na ko ng high school at college, crush ko pa rin siya.
Hanggang sa dumating ang araw na ito, ika-sampung taon.
Pero di ko na siya crush ah.
Pero gusto ko lang i-commemorate ang araw na ito.

Sampung taon na ang nakalilipas mula nung una akong mamulat sa konsepto ng one sided love.
Ang bata bata ang landi landi. Wag tularan.
Ako ang gumagawa ng assignment at project niya.
Ako ang mag uuwi ng mga libro niya.
Ako ang bumibili ng pagkain pag recess.
Ako yung kasabay niya pauwi.
Maglakakad kami mula Bucandala hanggang Green Gate.
Minsan hinahatid ko pa sa kanila.
Minsan sinusundan ko siya pag uwi.
Minsan sagot ko pamasahe pag uwi.
Pag may sayaw or volleyball siya aantayin ko yang umuwi, kahit abutin pa ng gabi.
Dun nag umpisa yung pagiging submissive ko hahahahaha
Pero hindi ko pinagsisisihan na nagpakababa ako ng ganon. Masaya ako eh.
Dati lagi akong kinukulit at inaasar.
Dati lagi ako pinagtatanggol sa mga mean girls sa school namin.
Bawat moment na kasama ko siya, ang magical.
Basta maging ok lang siya ok na rin ako.
Kahit di niya ako crush pabalik, ok lang!
Di ba uto uto na talaga ever since haha

Tinatawanan ko na lang yung mga ganong moment noon, pero ang saya.
Unlike ngayon, uto uto pa rin ako pero sa maling tao na haha

Ayan minsan magkachat kami, pero madalas naiinox-zoned ko siya haha.
Wala na akong feelings, pero siya pa rin yung kino-consider ko na greatest love ko.
Kasi kahit apat na taon din kaming walang komunikasyon nun, siya pa rin bet ko noon.
Napunta na siya sa iba’t ibang lugar, pero hinahanap ko pa rin siya noon.
Naglalagay pa ako ng picture niya sa ilalim ng unan ko, para maalala niya ako.
Pinagdadasal ko pa yan sa simbahan ng Baclaran, na sana magtagpo ulit ang aming mga landas.
At saka dahil sa kanya, nabuo ang blog na ito (balikan mo yung mga unang unang kadramahan at posts ko dito, puro about sa kanya)
Nagsasayang lang ako ng pitong taon eh haha pero okay lang, masaya naman ako noon.

Hong Kong


May mga lugar na pangmatagalan. May mga lugar na dinadaanan lang.

Kakatapos ko lang manood ng Hello, Love, Goodbye. At ngayon meron na naman tayong movie review! (reaction pala, sorry)

Akala ko isa rin to sa mga romance films na tutulugan ko lang haha, or magcecellphone ako during the movie, but no, hindi ko namalayan na lumipas na pala ang dalawang oras! Bitin! Malakas din ang impact sakin nung film. So bukod sa The Day After Valentines at Alone Together, eto yung pelikula na nagroroll na yung end credits pero blanko pa rin ako sa kinauupuan ko, eto yung paglabas ko ng sinehan mas lalo lang ako nalungkot sa buhay ko, napapatanong ng, “BAT GANON?”

(okay medyo spoiler sa part na to)

Bawat oras dapat sulitin mo dahil walang nagtatagal dito.

Sa bilis ng ikot ng mundo, pwede pa bang huminto?

Panoorin nyo dali haha. Una, madadala ka sa mga paghihirap ni Joy (Kathryn Bernardo), hindi man ako katulad niya na OFW sa Hongkong, pero nakikita ko yung sarili ko in a way na, I really work hard para maibigay yung needs ng mga kamag-anak ko, hindi lang halata, pa-travel travel lang ako, pa-inom inom, pero after non lahat ibinibigay ko sa pamilya ko. Pero grabe, mararamdaman mo talaga yung challenges ng pagiging isang OFW.

Nung una cringe pa ako kay Ethan (Alden Richards), kasi puro pa-cute siya kay Joy, puro hugot lines, na siya pa-chill chill lang samantalang kaming mga babae, hindi magkandaugaga sa trabaho. Pero pag kinatagalan maiintindihan mo rin kung bakit naging ganun yung sitwasyon niya. Maiintindihan mo rin kung bakit may mga taong naging iresponsable sa buhay. Yung tattoo niya parang nirerepresent lang yung mga pagkakamali niya sa buhay, tinatapalan niya lang, pero habambuhay mo na iyon na makikita sa kanya. Na sa edad niyang yon eh hindi pa rin niya alam kung ano ang gusto niya sa buhay.

So bukod sa malupitang lines na napanood natin sa trailer, eto yung mga memorable sa akin:

β€œAlam mo sabi nila, mas okay magkuwento sa strangers kasi no judgment.” – well, dyan ako nabiktima.

Nakakarelate ako sa sinabi ni Joy na, “Minsan ang sarap maging selfish at iwanan ang mga responsibilidad.” Nagpapakapagod siya para sa ibang tao, pero yung binubuo niyang pangarap, unti-unting naglalaglagan.

β€œMay kulang sa sarili ko na hindi kayang mapunan ng kahit pagmamahal mo.” Sana maintindihan ng lahat eto ano. Na hindi pagmamahal lagi ang kukumpleto sa buhay mo,Β wow sana marealize ko to diba. Na walang mali na maging selfish, na unahin muna natin yung well-being natin bago yung ibang tao. Sa kakabigay ko sa ibang tao, hindi ko pala namamalayan na nauubos na pala ako. Ang cliche nung ‘love o career’ pero dito sa film nagkandakumpli-kumplikado ang lahat. So baligtarin natin ang POV, mula kay Ethan naman, na pinili niya yung pag-ibig kesa maging resident ng Hong kong, pero in the end iniwan pa rin siya at nagkanda-gulo gulo ang buhay. Magegets mo din. Hindi worth it ang pag-ibig hahahahaha lol, pinapakumplikado lang niyan yung buhay ko eh. May pride din ako na, “Nag-aral ako ng apat na taon, hindi para umasa lang sayo.”Β Pero kung ako yung nasa sitwasyon ni Joy, baka nga piliin ko na lang din mag-stay, wala marupok eh. Wala namang mali kung ano yung pipiliin mong path eh. Yung magiging outcome lang nun ang magdidikta kung naging tama o mali ka. Well, sa mga recent na naging mga desisyon ko sa buhay, bakit parang mali ata lahat hahahahaha.

β€œGustong-gusto ko sabihin sa iyo na yes dito lang ako kasi mahal na mahal kita, pero hindi ko maipapangako na hindi ako malulungkot at … hindi ako magkakaroon ng regrets dahil nagmahalan tayo. Natatakot akong umabot tayo doon.” Yes. Live with no regrets. Sabi ni Joy nun, “Puro ka mga plano, ako ba naisip mo kung yun din ang gusto ko?” Damn relate hahahaha. Mahirap para sa tao na pakawalan mo siya para sa pangarap niya, kesa magkasama nga kayo pero nakikita mo siya na hindi naggrow. Diyan papasok yung The people who are meant to be in your life will always gravitate back towards you, no matter how far they wander, na malay natin after 3 or 5 years.. Aw narinig ko na tong linyang to, kung ano man maging takbo ng tadhana satin let it be..Β Pero lol wag na kayo umasa ang sakit lang. Kahit gaano pa ka-hirap yung i-risk mo para sa relationship, iiwan at iiwan ka pa rin naman niyan hahahahahaha

To sum it up: Una eh bakit hindi na naman tayo masaya sa huli hahahaha bakit ang kumplikado ng buhay? Pangalawa, feeling ko ang deprived ko na pala masyado ano. Nagsasayang ako ng oras, which is dapat inilalaan ko na sa pagtupad ng mga pangarap ko, hangga’t may pagkakataon pa ako. Heto ako pa-blog blog lang ng mga kadramahan sa buhay haha pero ano, heto na nga ba ang landas na tatahakin ko? O dapat abutin ko rin yung Canada-levels na pangarap ko para sa sarili ko?

Heto yung isa sa mga movies na napapa-contemplate na naman ako sa mga pinaggagagawa ko sa buhay.

May mga lugar na pangmatagalan. May mga lugar na dinadaanan lang. Parang Hong Kong. Katulad ng tao. May mga taong dumadaan lang sa buhay natin. May mga taong… babaguhin ka pang habambuhay.

tumblr_pta9ywzDxj1t0bbbfo1_640
imahe mula sa tumbral.com

follow my blogs!
Tumblr
Reddit
VK

Mumsh


Back to zero yung laman ng atm ko haha. Actually binigay ko yung atm ko mismo sa tita ko. Yas. Narealize ko lang din kasi na sa anim na taon niya sa abroad, pag tuwing umuuwi siya, lagi pa ring naasa sa kanya haha. Matagal nang natapos yung pension ko so wala na akong pera non, tapos mahigit isang taon akong nagtrabaho sa ABS, wala man lang akong naiabot sa kanya na legit, lagi lang ako tagabili ng ulam, tagabayad ng ganito, etc. Matagal na akong pabigat sa pamilyang ito kaya now it’s payback time!! So nung birthday ko surprise! Niregaluhan ko ng atm (ay wow), pero kukunin ko din naman yun pag alis niya no. Tinatamad kasi ako magwithdraw hahahahaha.

tenor.gif

So sabi ko sige bahala ka na bumili ng mga needs mo. I got u fam. Hindi ko na rin siya masamahan pag aalis siya, hindi ko mapaglaanan ng oras dahil sa trabaho, so pera pera na lang ba ganon haha charot. Paggising ko sa umaga nireready niya anh breakfast ko, tapos may pinagbabaunan niya ako, tapos siya rin nag iinit ng tubig ko panligo, siya rin nag aalarm at gumigising sa akin haha alam mo naman tamad na tamad ako, very spoiled child ako sa part na yon haha pero sabi niya go lang, ako na kasi ang nagbibigay ng pera eh ✨

Tapos alas sais mantatadtad na yan ng text na, asan ka na asan ka na? Bakit ang tagal mo umuwi? Pag nalate ng uwi tatawagan pa ako haha. Hindi na ako sanay na may naghahanap pa sakin eh.

Kaso minsan naiinis din ako sa kanya haha kasi sabi ko bilhin niya yung needs niya, aba, araw araw kada uwi ko, laging may bagong gamit sa bahay. Bagong drawer, kalan, plato, kaldero, kutson, kubrekama, punda? Sabi ko ano yang mga pinagbibibili mo mumsh????? Hindi naman natin kailangan ng bago niyan, nanghihinayang ako sa pera hahahahaha alam mo naman kuripot kami ni Don2. Kami lagi kontra bulate sa mga desisyon niya pag gusto niya bumili ng mga gamit eh. Jusko, ang gastos niya hahahahahahaha bakit gamit sa bahay ang binibili niya eh hindi naman niya mabibitbit yon pabalik ng Dubai. Jusko.

Pero okay na, nakapagpagupit na, kulay ng buhok, nag loan ng bagong phone, nagpagawa ng salamin. Yun lang naman daw need niya, tas the rest priority niya talaga yung bahay, which is pinapabayaan namin haha kasi hindi naman talaga kailangan nung mga yon? Bat yon ang mga binili niya?????

Tapos gusto niya swimming, so ayan ginastusan ko ng malaki laki ito. Tapos lagi pa rin siyang nainom, o ayun minsan dinadamayan ko naman, yun lang naman mga luho niya haha.

Pero in fairness kay mumsh, SHE KNOWS MY NEEDS. Nagulat na lang ako, binilhan niya ako ng legit na foot sock haha kahit di ko sinasabi sa kanya na kailangan ko non (yung mga nabibili ko sa bangketa madali lumuwag yung garter). Ayun bumili siya ng mga damit, shorts, etc para sa mga pinsan ko. Hayyyh mumsh talaga. Ibang tao pa rin ang inuuna.

O so unsyami lahat ng personal kong plano sa pera haha. Sayang, hindi ako makakabili ng iphone ngayon. Di bale, kayang kaya ko naman yan kitain next cut off bwahahahahaha joke lang. Basta matapos lang yung biyahe ko sa New York, mag iipon na ulit ako, habang magbibigay din ng panggastos dito sa bahay.

Natatawa ako sa mga eksena namin dito sa bahay, pag umaga bago pumasok, iiwanan ko ng 1k ang tita ko, tas magrarant siya sabi ano to? San makakarating to? Hahahahahaha tas sabi ko magtipid ka naman haha, baligtad na ang mundo ngayon.

Di naman ako namomoblema ngayon na wala akong hawak na pera, kasi wala naman na akong pinagkakagastusan. Pag may date, o wala akong inilalabas ni singkong duling (NGAYON KO PA LANG NAEEXPERIENCE TO BESH PARA AKONG NASA LANGIT PRAMIS), sagot niya lagi lahat ng expenses namin πŸ™‚

Revolve


One year, or three hundred sixty-five earth days around the sun is called a revolution.

Exactly two revolutions ago, we are in different orbits, yet we met and found each other. We sat under the stars and talked about our feelings without filter. I looked into your eyes and thought they were far more amazing than the stars. Little did I knew that this journey will be full of false hopes. And sweet lies.

One revolution ago, you were still with me. Though I already know that this journey will soon come to end, as you were about to revolve in someone’s universe. The light slowly faded in your eyes. The conversations turned dry. The coldest nights became warmer than the love. My world shattered as it only revolves in you and you alone ever since. You were my world, but I wasn’t yours.

Now, another revolution has passed, I am now in a different galaxy. It was huge, it was bright, it was wonderful. I am free.

Yet you, you were still in the same dark orbit you’ve been through before. How many revolutions would you still need before you learn?

 

There’s always this one person that will come in your life that will change your beliefs on things you once strongly believe on. A person who will make you feel weak again and makes you depend on them, but suddenly will later on leave you broken in the end.