Sol at Luna


Siya ang pagsikat ng araw habang ako naman ang paglitaw ng buwan. Hindi kami kailanman magkakasabay ngunit alam namin na ang bawat isa ay kaagapay. Hindi man kami magtapo, araw at gabi namin ay buo – ‘pagkat nandiyan siya sa tuwing wala ako at nandun ako sa tuwing wala siya.

Baligtarin mo man ang mundo, we’re still parallel and reflecting each other. Yin at Yang ang isa’t isa.

Sulat


#SulatKamay post #2.

Ang dami dami kong sinusulat literally, yung iba nandun pa sa mga notebook ko sa office. (Ang sipag magsulat ah, pero pagdating sa COVID-19 wala kang maisip na isulat na artikulo. Galing galing talaga.)

Ayun isa-isa ko na siguro ipopost yung mga nasa notes at nasa draft ko, kasi, if ever na mategi ako dahil sa corona, wala nang makakabasa non hahahaha itatapon lang to ng mga kamag-anak ko. Tapos pag nabasa sasabihin “Hmmp nu ba yan dami namang kaartehan ni Shaira”, ganern.

Tulog na, mahal ko


February 10, 2020. UP Fair Hiwaga.

Pang-ilang UP Fair ko na nga ba to? Ngayon kasama ko sila Lester. I always see performers, such as Reese Lansangan, Bita and the Bottflies, etc. Parang bawat music fest na naoorganize, I was there.

And there was Ebe Dancel. Kinanta niya yung “Tulog na”.

It suddenly hits me. It just comes back, in flashes.

I remember the very first time I was in UP Fair. Though nasa labas lang ako non, wala kasing ticket haha. Si Ebe Dancel din ang tumutugtog. “Tulog na” ang kinakanta niya nun.

I’m there. He was there. Nakaupo sa malaking puno. Nakatingin sa mga bituin sa langit. Magkasamang nangangarap. Kinakantahan niya ako non, then he kissed me on the forehead.

Assurance ba. Na despite sa mga pinagdadaanan namin nung time na yun, everything will be alright. Yun yung mga simpleng bagay na mahirap alisin sa sistema ko. Kaya pag bumabalik. Sumasakit ulit.

That song that used to be sweet, now becomes a bitter memory.

“Sabay nating haharapin ang mundo”, di ba? Tapos biglang, magkaibang mundo pala ang haharapin natin.

“Mamaya, hindi ka na nila kaya pang saktan.” Tapos, sayo pala ako masasaktan.

May mga kantang magpapaalala sayo na di ka pa pala okay. Do these songs haunt you too? May mga pagkakataon ba na iba ang kasama mo tapos tutugtog yung mga ganung kanta tas sasagi ako sa isip mo? Feelingera ko lang.

So this time, nandito ulit ako sa UP Fair, ako na lang pala ang nakabalik.

Tapos sabi ni Lester, “Bat ka umiiyak?”

Sabi ko, “Inaantok ako sa kanta. Ayoko niyan. Tagal naman ng SB19.”

As of this writing, hindi na naman ako makatulog. Gusto ko kumain ng spaghetti 😦

Iba’t-ibang Hanash


Sinisiguro ko lagi na ma-laman yung bawat sinusulat ko. Parang burger lang yan. Ayokong pag kumagat ka puro tinapay lang ang nakakain mo.

Ang dami kong pinagsususulat recently (kaya pasensya na kung flooded kayo masyado) tapos napagdesisyunan ko na i-compile na lang sa iisang post lahat, since maiiksi lang naman yung iba.


1

Alam mo natutuwa ako sa sarili ko kasi normal na yung sleeping routine ko. Nakakatulog na ako ng 9 or 10pm tas automatic magigising na ako ng 7:30am.

Pero ngayong 3am nagising ako, nananaginip ako na sumisipsip ako ng jellyace stick /frostee ba tawag dun, basta yung hindi pa malamig. Tapos nagcrave ako bigla sa softdrinks. So isipin mo yon, madaling araw umiinom ka ng Mirinda. Sarap. Gumuguhit sa lalamunan.

Ngayon lang ulit ako nagigising ng ganitong oras. Bakit kaya?

Tapos hindi na ulit ako makatulog. Nabasa ko yung chat niya. Ah. Mas malamig pa sa binubugang hangin ng electric fan dito. Ah. Okay.

At dito na ako muling napaisip ng malalim.


2

Alam mo ba, araw araw ako bumibili ng Spaghetti at Beer. Basta, pag mga gabing-gabi (11PM-2AM) nagccrave ako ng bongga, kahit natutulog na ako. Nagtetext pa ako kay PJ na dalhan niya ako ng Spaghetti pag uwi niya. Heto na ata ang tinatawag nilang paglilihi. Haha. Mahigit dalawang linggo na akong ganito.


3

May mga araw na natetempt ako manigarilyo. Di ko alam. Wala naman sa mga tao sa paligid ko ang nagyoyosi na. Masyado na ba akong bored sa buhay? Hindi ko alam. Habang tinitingnan ko yung mga nagyoyosi, iniisip ko, gumagaan nga ba talaga ang pakiramdam nila? What’s in it for me? Does it really give sparks?

Syempre hindi. Everytime na matetempt ako ay iisipin ko ang mama ko. One of my vivid memories of her, ay nagyoyosi siya sa taas. Well siguro impluwensiya ng napangasawa niya. Magpapa-impluwensiya din ba ako katulad niya? Lagi ako sinasabihan ng tita ko na, nagiging kagaya ka na ng nanay mo. I don’t want to, pero mukhang doon din pala ang patungo ko. She had that chance before na maging successful sa buhay (she was way smarter and more intelligent than me). But she missed that chance. Mas lalo siya nalubog. Dahil saan? Sa pag-ibig? Di ko alam. Pero baka yun nga. Well at least she had me, and my two siblings. I’m not really asking questions about my mother. Baka pag nagyosi ako ay mamatay din ako ng maaga (high prone pa naman ako sa lung cancer).

Yung pagkakataon na yun na nasayang ay ayokong mangyari ulit sa akin. Inuumpisahan ko nang buuin ang aking imahe. Ayoko nang lumubog.


4

Paulit-ulit ulit ka niyang dini-disappoint. Sa bawat araw na magpaparamdam siya. Nadidismaya ka lang.


5

“Be happy” they said. “Be free” they said. Pero kung makitid pa rin ang utak ng tao, walang magiging masaya at malaya sa bayan na ito.


6

Naiistress ako sa mga taong napakababa ng reading comprehension tapos ang lalakas ng loob magpaka-keyboard warrior at makipag-away. Ano? Wala ka namang naiaambag sa lipunan hahahaha wait lang bat nagiging KW na rin ako?


7

May mga tao/kaibigan na bigla na lang susulpot sa buhay mo kasi may kailangan sayo, tapos umaasta na parang ang laki ng ambag nila sa katauhan mo, kung makapangialam at magdikta sa mga desisyon mo sa buhay.

Tapos after neto magsosorry na as if ganon lang kadali ang lahat, pero wala namang ginagawa para makabawi sa mga pagkakamali nila, they just get away with it easily, na parang walang nangyari.

Ang dali dali kang kalimutan. Ang dali dali kang talikuran. Ang dali dali kang pabayaan.

Tapos pag fucked up ulit sila, ikaw ang unang papasok sa utak nila.

Let me say it louder for those at the back: You owe them nothing. Yes they owe you a lot, but you don’t have to be kind with them para magstay sila sa buhay mo. Wala silang karapatang magdecide, maski magreact o magsabi ng opinion about sa mga ginagawa mo. Wala silang pakinabang sa buhay mo. Low life peasants. Parasites.

I don’t regret it one bit because they had it coming.


8

May mga bagay na pinanghihinayangan ka, na kung hindi mo hinayaan na magtapos eh di sana mas maganda o mas masaya ang buhay mo ngayon ganun. Tapos nakikita mo siya ngayon as something better than it ever was.

Pero syempre, may mga bagay na ang sarap balikan, but no, it doesn’t make your life any better. So ano kung hindi ka naging inhinyera? So ano kung mas worse yung kinahantungan mong trabaho ngayon? May mga bagay na ang sarap balikan at baguhin pero wala na. Wala ka nang magagawa. Eto ang pinili mong tadhana. Suffer from it.

Kaya heto ako ngayon, hirap na hirap magsulat ng PR. Haha


9

Kusa nang inilalayo sayo ng Diyos yung mga taong hindi kayang sabayan ang pag-angat mo.

Nung una ayoko pa maniwala. Ako ang namimili ng mga taong darating at aalis sa buhay ko. Pero sa lahat ng mga taong dumaan, naging kaibigan ko. Ganun ang nangyari. Not in a negative way ha. Pero you’re both at your best when you’re growing apart. Tbh I don’t know anything about her. Kung manager na ba siya sa work niya. Idk if she knows anything about me. Kung nakukuwento ba ako ng mga dati naming kaklase. Pero sana ganun din yung mindset niya. Na mas makabubuti nga para sa amin na hindi na magkasama.


 

Cornelia Street


Cornelia Street is a place which used to be special, but gives haunting memories to you now. What is your own Cornelia Street?


Ayaw ni Lester na kumain kami malapit sa kanila, kasi worried siya na baka raw mapagod ako sa biyahe. Hindi daw biro ang tagal ng biyahe papuntang Sauyo.

Sabi ko sanay na ako. SANAY NA SANAY NA.

Then tinanong niya ako, nakapunta ka na ba ng Novaliches?

Nginitian ko lang siya.

(Insert flashback scene)


We were a fresh page on the desk
Filling in the blanks as we go
As if the street lights pointed in an arrow head
Leading us home

August 4th. 5 hours away from home. South to North. It was the first time. It was new. I’m a bit scared because I’m not used to it, I don’t know what the future holds. But then, this became my second home.


And I hope I never lose you, hope it never ends

Eventually, I’m always here. This place have witnessed almost every part of our journey. I used to build my dreams here. I imagined myself settling down here. Everything I wanted (except for the traffic), it was here.


That’s the kind of heartbreak, time could never mend

But, the most memorable moments I had here are all worst.
Dito ko naranasan na maghintay ng anim na oras at hindi sinipot.
Dito ko naranasan na matulog sa chipipay na motel para makaiwas sa lasing na nag-aabang sa may andoks.
Dito ko naranasan na magmakaawa sa 7-11 habang tumutugtog yung “Kahit Ayaw Mo Na”


And baby, I get mystified by how this city screams your name

Sa aking pagbalik sa lugar na ito, kahit saan man ako lumilingon, nasusulyapan ko ang kahapon.


I’d never walk Cornelia Street again, never again

Maybe from now on, I should stop romanticizing the worst moments I had.
May mga lugar na dinadaanan lang, hindi tinatambayan.


Balabal


Bawat salitang binibitaw mo, bawat galaw mo, nagmamarka sa akin sa matagal na panahon.

Gusto niya akong bilhan ng balabal, pero tumanggi ako.

Sinabi ko na hindi kasi ako gumagamit nun, sayang lang kung ibibili sakin tas ipapamigay ko din sa iba. Hindi siya effective against sa lamig kasi, lamigin talaga ako.

So syempre ang magiging dating nun is, maarte ako. Ungrateful. Okay okay. But now I realize, there’s more to that.

Napagtanto ko na ma-pride na ako masyado hahahaha. Na ayaw ko nang tumanggap ng kahit ano mula sa kanya. Okay salamat sa burger, etc.

Naninibugho ako pag nalalaman ko yung mga pinagbibibili niya puro ganito ganyan, luho ng jowa. Yung tipong ah dapat bumawi ka din sakin ah. Tapos ano matatanggap ko? Balabal lang? Uhuh nope.

Pride ko na rin siguro kaya iniisip ko, sus, kaya kitang bilhan ng sampung balabal. Don’t me.

Mas ok nang wala akong makuha mula sa kanya at all, kesa yan lang.

Tsaka isa pa, pag tinanggap ko yun, magkaka-withdrawal symptoms na naman ako. Tapos kung makikita ko yung balabal na yon, it will kill me slowly. Arte ano.

“Stop scrubing salt on my wounds.”

Pero hindi mo alam mas grabe yung sakit na nararamdaman ko pag nagseselos ako haha (luh?)

Teka lang. Hinayaan kita ah, wala kayong narinig na kahit ano mula sakin, pero bakit ngayon nalulungkot ka kapag masaya ako sa iba? Ikaw ba naiisip mo ba ako everytime na masaya ka? Syempre hindi. Ni minsan ba hinanap ko yung lugar ko sa buhay mo? Syempre hindi.

“I’m nowhere to be found.”

Sana nga eh, kaso hindi, lagi kang nandyan sa utak ko. Paulit-ulit-ulit na tumutugtog.

Ayun, di naman kita tinataboy na katulad nung ginagawa mo sakin. Pero at least, please, be happy for me.

Don’t cry for someone like me.


Protected: 011320


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: 112619


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Red flags


Congrats, you made it.

Protected: 110819


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: 110219


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Kasal


Kaya pala yung mga recent post ko ay ganito: Mirrors. Maliit na bagay. Lover.

Kaya pala hindi ako makatuloy tuloy maging seryoso sa relationship. Kaya pala patalun talon ako from one to another. Hindi dahil sa di ako maka get over sa ex.

Narealize ko, all the time I was looking for someone to settle down with. As in as soon as possible agad. Napapagod na ako sa ganitong setup na makikipagrelasyon ka tas mag iinvest ka ng panahon tapos after some time ipagpapalit ka rin sa iba. Kaya sabi ko, yung susunod na bibigyan ko ng OO, oo as in gusto ko kasal na agad. Kaya ang taas ng trust issues ko sa mga to at hindi ko makita yung worth nila.

Alam ko pagsisisihan ko rin to balang araw pag mali yung pipiliin kong sunod. Susubo ako ng mainit na kanin at alam kong iluluwa ko rin to. Kaya inaanalyze ko talagang mabuti. AYOKO NANG MAGKAMALI ULIT.

Pagod na ko sa pagbuo ng mga plano at pangarap na ganito tayo after 2 years, 5 years bla bla, gusto ko sa umpisa ng relationship umpisahan na agad yan. Ayoko nang maghintay tapos hindi lang din naman matutupad. Kaya pag dinadaan ako sa mabubulaklak na salita hindi na tumatalab sakin. Gusto ko yung realistic, yung sa actions niya pa lang makikita mo na, ayy shet, husband material to. Wala na akong pake kung hindi siya matangkad. Wala na akong pake kung magaling man sa music o sa games kasi una sa lahat, that’s not what make someone stay. Naririnig kong may sumisigaw sa likod ng Honesty.

Kaya heto ako palandi-landi muna. Enjoying the youth years at hindi na nakukunsumi at nahihila pababa ng issues ng jowa. Wala akong pake kung sa 2028 ko pa mahahanap yung kasunod na yon o the final one na yon, basta pag dumating siya, go na agad.

Pagod na ko sa mga dahilan na, aayusin ko muna sarili ko, ibi-build up ko muna para sa future natin bla bla shut up. The future is now.

Ang bata ko pa ay masyado lang naaatat para magsettle down pero eto lang ang bottomline niyan: Hindi na ako magjojowa ng pangmatagalan, kasi ang target ko ay mag asawa na HAHAHAHA.

Kasi nasesense ko na pag hindi ako naikasal as soon as possible, patuloy at patuloy lang akong makukulong sa loophole na to. Hala makukuntento na lang ba ako sa ganitong buhay? No. Hindi ako pinag aral para maging low life peasant.

Wala akong pake kahit wala akong ipon o pera pangkasal. Yung bahay madali na lang yon. Alam ko di papayag ang mga kamag anak ko pero go go lang. Wala nang handaan. Basta after non doon ako mag uumpisa na mag ipon na para sa amin tapos at the same time binubuhay pa rin namin yung respective families namin. Gusto ko hiwalay ang finances namin kasi baka isipin ng mga to nagpakasal lang ako para may magsustento sakin. Aba. Ayoko nga maging palamunin.

Ang tanong, may willing bang magpatali sakin hahahahaha. Ang dami nila dyan. Pero lahat sila sa umpisa lang magagaling. Gusto ko yung may determinasyon na magtagal to. Habambuhay.

Been there. Done that.


(Might delete this later)

Totoo to, pag hinahayaan mo na lang lagi, pinapalipas, or tinotolerate yung actions niya, yung ilang beses na siyang nagsisinungaling sayo lol, nasasanay na siya na ‘ok lang’ sayo. Umaasa ka na balang araw mababago yung ganung perception niya, pero hindi eh. Sa umpisa syempre mararamdaman mo na ok lang tanggap ko yan, etc. Lagi mo iniisip yung good side pero totoo to, doble yung sakit pag tumagal pa ng tumagal. Siya yung mali pero bat parang kasalanan mo pa rin. It’s been a while. Walang pinagbago. Iniisip ko kung worth it pa ba kaibiganin itong taong ito?

Lies. Lies. Lies.


It’s all fun and games ’til somebody loses their mind.

 

Imahe


Pinagtagpo. Ngunit hindi tinadhana.

Nandito ako sa balkonahe sa hotel na tinutuluyan ko sa Antipolo habang sinusulat ko ito. May writeshop pa kami bukas. Wala akong tulog kagabi kasi I’ve been somewhere else. Pero mag-aalas dose na pala. Hindi pa rin ako inaantok.

Alam mo ba yung 500 days of summer?

Habang nakatambay ako sa 7-11 sa may Concentrix ay nilapitan ako ng isang lalaki. Akala ko wala na siya maupuan, kaya tumayo agad ako at nagsorry. Pero, balak pala talaga akong kausapin neto.

“Hi Ate, do you also work here?”
“Hindi po eh.”

“But you work nearby? Saan ka?”
“Sa QC pa po ako nagwowork.”

“Oh really. You live here no?”
“Hindi po, taga-Cavite ako.”

“Wait what? Then why are you here?”
“?????”

“Dalawang linggo na kitang nakikita rito, you always drink San Mig Apple here. Alam mo bang bawal yon?”
“Alam ko. Kaya nga hindi ko inilalabas ng paper bag eh. Paano mo nalaman?”

“Kasi nga po I always see you here.”
“Ah ganun ba. Okay.”

“Are you lost or something?”
“Lost. Siguro. Charot.”

“Do you need help?”
“Teka, headhunter ka ba? Kakasabi ko lang kanina may work na ko ahh.”

“No. Ang baba naman ng tingin mo sakin.”
“Oyy ikaw lang tong nagbanggit na mababa ang tingin ah. Tsaka bakit mo pala ako kinausap? Anong kailangan mo?”

“I’m curious on why you’re always here the past few days. And, much better if you go to metrowalk, hindi ka malalasing ng San Mig Apple dito.”
“Wala naman akong planong magpakalasing. Pamatid uhaw ko lang to.”

“Oh okay. I’m here to remind you to keep safe. Always. Since you’re not from here naman pala.”
“Ahh. Eh. Salamat.”

“My break’s about to end. Time to go. Ingat ka, bye.”

Nginitian ko, at umalis na siya.

The next night na andito ako, nakita niya na naman ako.

“Oh it’s you again.” Kumuha muna siya ng vitamilk at binayaran sa cashier sabay umupo sa tabi ko.

“Alam mo miss, ikaw siguro ang headhunter ano? Saan ka? Kalaban ka ba? You spying us?”
“Hahahaha grabe ka naman.”

“Bakit nga dalawang linggo ka nang tumatambay dito?”
“Ang galing ah. Pansin mo yun. Well. Wala lang.”

“Imposibleng walang dahilan. Ano nga.”
“Hmmmmm. Alam mo yung kantang The Man Who Can’t Be Moved?”

“Oo.”
“Yun. Yun ang kwento ko.”

“Wait what?”
“Hindi nga lang ako kasing-sipag ni Danny O’Donoghue. Nagtatrabaho pa rin naman ako at umuuwi sa bahay haha. Pumupunta lang ako dito kapag out ko na. Well, yun yung oras ng pasok niya. Kumbaga eto na yung pampalipas-oras ko.”

At dun ko na kinuwento sa kanya ang lahat. Kung paano ako napunta sa lugar na ito. At na-stuck. (Hindi ko na ikukuwento dito, tinatamad ako.) So doon na nag-umpisa yung mahaba naming pag-uusap. Sinasabihan niya ako ng mga cliche na advice sa pagmomoveon and I was like, nope, walang talab. Everyone said that to me. For the first time in a while nag-open up ulit ako sa stranger. Well this wasn’t the first time pala. Kasi dito nga rin pala kami nag-umpisa ng ex ko – Venting out to a stranger. Tapos we ended up as strangers na naman hahahahaha wtf. Natapos na ang break time niya. At naiwan na naman akong mag-isa dito. The next night I was here. I saw him again.

“Hanggang kailan ka babalik-balik dito?”
“Ewan ko. Hanggang sa mapagod ako.”

“Eh hanggang kailan yan?”
“Ewan ko. Basta alam ko mapapagod din ako.”

“Bakit kasi bumabalik-balik ka pa rin dito kahit alam mong imposible na?”
“Malay mo di ba? Posible pa?”

Alam ko napapagod na rin ang estrangherong ito sa mga drama ko. Pero ewan ko bakit sinasamahan niya ako dito. Haha. Hanggang sa mga sumunod na gabi ay dinadaanan niya pa rin ako dito kapag breaktime niya.

Hanggang sa hindi ko namamalayan, bumabalik-balik ako sa 7-11 hindi na dahil sa ex ko. Pumupunta ako para makita ko siya. Narealize ko yun nung isang araw, hindi niya ako pinuntahan during breaktime. Naisip ko, napagod na siguro to sa kaka-rant ko. Nalungkot ako. Lumipas ang mga gabi at hindi na nga siya bumalik pa doon sa 7-11. I’m confused and I don’t even know who was I waiting for.

Hanggang sa isang araw may natanggap akong message request. Galing pala sa kanya. Gulat ako kasi paano niya nalaman ang account ko? Sabi niya kita niya daw sa ID ko. Oh. Then tinanong ko bakit siya nagchat. Gusto niya raw malaman kung ano na ang nangyari sakin. Sabi ko hala buti naalala niya ako. Nalipat na pala siya ng pang-umaga, nakalimutan niyang sabihin nung huling gabing sinamahan niya ako sa 7-11. Bumabalik siya doon pero hindi niya ako matagpuan, kasi nga di ba 8pm pa ako natambay doon. Pero alam mo ba, tinamad na rin akong magpabalik-balik ng 7-11. Eto na nga siguro yung inaantay kong panahon na, Pagod na ako. Finally.

Hanggang sa ayun lagi na kaming magka-chat. Doon ko pa lang siya nakilala ng lubusan. Siya yung laging nagsasabi sakin na iconvert yung negative na pangyayari into a positive outcome, pero never did I know na mas matindi pala ang pinagdadaanan niya. Dumanas siya ng depression.

Hanggang sa hindi ko nga namamalayan, naa-attach na kami sa isa’t isa. Marupok ka talaga girl. Hindi siya sweet na, “Kain ka na po, san ka na po, etc.”, but his mind. His thoughts. Sobrang lalim. Nahulog ako doon. Dun ko ulit naramdaman yung connection na – ‘bago pa lang kayong magkakilala pero you know each other so well’. Is this love? No.

Hanggang sa nagkikita na kami lagi. Kakain sa labas. Matakaw ako kumain pag siya ang nag-aaya. Umiinom. Naglalakad kung saan-saan. We’ve been to Cloud 9 Antipolo. City view. Stargazing. Nangangarap na naman ng sabay, pero walang kami.

“Alam mo, para di ka ma-demotivated, isipin mo na lang yung mga goals mo, yung mga pangarap mo.” sabi niya.
“Wala na akong gana magplano at mangarap eh. Tsaka napaka-imposible naman ng gusto ko.” sagot ko.

“Ano? Yung magkabalikan kayo?”
“Baliw hinde. Alam mo ba, gusto kong maging DJ. Gusto ko gabi-gabi akong tutugtog sa mga club. Gusto ko magproduce ng sarili kong concert, tapos gusto ko lahat ng guests nakikita kong nagsasaya.”

“Ah kaya pala nahilig ka sa mga gig, no?”
“Ah well impluwensiya ng ex ko.”

“O di naman imposible yun ah. Alam ko pwede kang rumaket sa mga ganun.”
“Tsaka alam mo ba, ang pangarap ko talaga eh maging first lady. Kaya ginagalingan ko talaga sa trabaho ko. Kailangan kong umangat sa sarili ko. Para makahanap ako ng katulad ko na hindi lang sarili namin o pamilya namin ang purpose namin. Alam mo ba, bata pa lang ako, ayaw na ayaw ko na kay Imelda. Pero ngayon na-realize ko, I wanted to be like her. Hindi dahil gusto ko mangolekta ng sapatos o magpaparty gabi-gabi sa Malacanang. Ayokong maging plain housewife lang. I have to create my own legacy, not just because I’m someone else’s wife.”

Nung una natameme siya. Tapos sabi niya non, “Kaya nga malabo nang magkabalikan kayo ng ex ko. Di kayo aangat pareho kung ganyan pa rin kayo.”
Tapos nagjoke siya. Sabi niya, “Sakto, tatakbo pa naman akong presidente haha. Halika gagawin kitang first lady.” Tinawanan ko lang siya. Pinagplanuhan na yung mga proyektong gagawin. Sabi ko gusto ko ma-improve yung public transport natin, para yung mga mayayaman, mas maging convenient na sa kanila yung magcommute kesa magdrive ng sarili nilang sasakyan.

Pero alam mo, mas malabo pa yun na mangyari eh. Dahil lahat ng nangyayari, this was all temporary. This summer will sure end soon.
We’re attached to each other. But we can’t be together. Hindi dahil sa hindi pa ako nakaka-moveon. Hindi dahil sa ayoko muna mag-commit at gusto lang mag-play around at lumandi. At hindi dahil sa panget siya kaya ko nirereject. I like him, but..

At age 23, he has a kid. He was married. They went separate ways a few months ago. But he loves his daughter so much that he still have to stay and wait until she turns 7, saka niya kukunin ang custody ng bata. Na-depress siya dahil dito, sa sobrang pagmamahal niya sa anak niya eh ginive-up niya yung future niya. Yung chance na makapag-umpisa ng bagong buhay.

Alam mo sabi niya non, “If only I had met you two years ago, I should’ve marry you instead. I should’ve started a family with you instead. Hindi ka na sana nakilala pa ng ex mo at nasaktan ng ganyan kalala. Hindi na sana ako nakakulong sa sitwasyong ito. Kung nakilala lang kita agad.”

I don’t want to enter the picture at guluhin yung plano niya para sa anak niya. At saka naniniwala ako na baka magkabalikan pa sila ng ex-wife niya, kahit may bago na raw ito. At narealize ko din, kahit magkatuluyan kami, hindi niya matutupad yung pangarap ko na maging first lady, kasi hindi naman kami maikakasal eh. Haha. Wala namang divorce dito sa Pilipinas. Pero di naman yun yung pinaka-reason ko ah. Pero gets mo yun, hanggang kabit na lang ba talaga ako? Paano na yung mga pangarap ko haha. Partially kabit na nga ako ng ex ko. Papayag ba ako na maging kabit in reality?
So yeah. After nun. Nag-umpisa na ang tag-ulan. Tapos na ang panahon ng ‘summer’ namin.

Sayang, it was the best one I’ve never had. Nahigitan ng isang buwan yung isang taon. Sana, sa susunod naming buhay, baka naman pwede na kami. Charot. Pero ano, baka magawan pa ng paraan ngayon. Ah basta. Haha.

Kinalimutan kahit nahihirapan para sa sariling kapakanan,
Kinalimutan kahit nahihirapan, mga oras na hindi na mababalikan.

The end.

083019


Ah shit, here we go again.

Heto na napapanaginipan ko na naman sila kagabi. Kinompronta ko daw sila. Kabaligtaran nung panaginip ko nung nakaraan na we are all in good terms. Tapos iyak daw ako ng iyak, yung sobrang lala na humihikbi na ako (yun nga ba yung tawag dun) ah basta yung hindi na ako makahinga. Ganun na ganun yung iyak ko about a year ago, when this thing happened. Tapos paggising ko hindi nga ako makahinga. Jusko. Ano na naman ba tong drama na to. Akala ko ba ok ka na. Akala ko ba pinatawad mo na. Pero bat ganun, nagiging fresh ulit yung sakit. Well kasalanan ko rin, pinapatakan ko ng kalamansi yung sugat ko na gumagaling na. Ayan tuloy. In short. Hindi na talaga ako magiging masaya in the long run 😭

I tell myself, tell myself, tell myself, “Draw the line”
And I do, I do
But once in awhile, I trip up, and I cross the line.

082219


Pumunta siya sa puntod nila mama. Eksaktong dalawang taon na rin ang nakalilipas buhat nung una ko siyang ipakilala sa magulang ko.
Nagpakilala ulit siya, at nagsorry sa lahat lahat. Kinuwento niya kay mama yung mga nangyari, kung ano na kami ngayon, etc. Kung paanong mas naiintindihan ko siya ng mas higit pa kesa sa jowa niya ngayon. Kung paanong nawala sa kanya yung the best na person (sabi niya yun ah)

Kaso ang sakit lang nung sinabi niya, na hindi siya nagpa-progress hangga’t andyan ako. Hindi siya nakakausad hangga’t alam niyang may lilingunin siya. Kasi hanggang ngayon tinutulungan ko pa rin siya umangat, kahit hindi na kami. Pero ewan basta gusto ko maging stable at successful pa rin siya. Kaso. Baligtad pala yung epekto ko. Tapos ganon din siya sakin. Hangga’t andyan siya, humihinto yung progress ko. Pag bumabalik siya’t nawawala, nagkakasakit ako. Apektado ako psychologically.

Pero paikot ikot lang kami. Lumalapit. Lumalayo. Hindi ko din alam. We’re not good for each other in reality pero bat sinasandalan pa rin namin ang isat isa? Tinanong niya rin ako why I’m still helping him out. Sinabi ko lang na, pag nawawala siya, nawawalan ako ng ganang kumain. Kaya hangga’t maaari I want him around, kahit sa katotohanan eh ginugulo niya talaga ako. Ayoko lang tanggapin. Tapos ako, unintentionally nanggugulo din ng relationship nila. Kahit mas pabor ako lagi sa side ng gf niya pag may issue sila. Kahit paulit ulit ko siya sinasabihan na tigilan niya kalokohan niya. Well which includes, talking with his ex. Me.

Tinanong niya rin kung bakit di na lang daw ako magsettle sa seryosong relationship, kesa magfling around sa reddit. Sabi ko. I don’t want to end up with someone like you again.

“Para kang yung paborito kong lumang sapatos. Dahil tinamad na akong maglinis, tinapon na kita at bumili ako ng bago, yung mas maganda. Pero nung katagalan, nagsusugat na yung paa ko. Di ko narealize na mas komportable pa rin pala ako doon sa lumang sapatos.” Sinabi niya yan. Sinagot ko. “Eh nasira na yung lumang sapatos nung tinapon mo na. Hindi mo na masusuot yun ulit.”

May closure na naman na naganap (hay, pang ilang beses niya na ba tong nagpaalam na aalis na sa buhay ko), so ako heto nanlulumo na naman. Hindi ko alam kung tapos na ba? O kailan matatapos ang kwento naming dalawa. But I’ll keep on helping him out kahit maglaho siya ng paulit ulit haha. Kahit love na love niya ng sobra yung jowa niya hahahaha support ko lang sila πŸ’•

Last words niya kay mama: Tita, sana po makahanap siya ng lalaki na mas way way more better than me.

080519


Okay back to square one na naman tayo.

Walang gana kumain. Morning anxiety.

Lagi naman akong ganito pag nawawala siya eh.

Naiinis na ako sa sarili ko kasi bakit di ako makaalis sa paulit ulit na cycle na to.

Alam mo ba kahapon, habang kumakain kami ng tanghalian, syempre di nga ako makakain non. Sabi ng tita ko, “Kumain ka!”, tapos bigla na naman akong umiyak. Mumsh ang sarap ng ulam natin, pero bakit ganun, pag nakikita ko nasusuka ako? So ayan nataranta na naman sila kasi nag iiiyak na naman ako. Sabi ko normal ko na to. Yung mga katrabaho ko noon nasanay na sila na tuwing kakain mag iiiyak ako. Nakakainis. Mukha akong batang nagngangawa kasi ayaw kumain. Tinatanong nila kung ano daw ba ang problema ko. Sabi ko wala, normal na to. Pero alam na nila yon, sabi, “Ah, Kayven na naman to.”

Di ko alam bakit connected pa rin ako sa problema niya, kahit hindi na dapat. Pag hindi siya ok, hindi rin ako ok? Pero hindi ko na sinasabi sa kanya yung mga pinagdadaanan ko ngayon, kasi wala naman siyang magagawa? Though siya yung dahilan ng lahat ng ito. Pero kasalanan ko rin naman to, bakit ko nga ba kasi siya pinoproblema? Ayyy

Tas napanaginipan ko yung gf niya, nag uusap kami na parang magkaibigan lang. Isang beses ko lang siyang nameet sa personal. Nung unang araw na naging kami ng ex ko. Sila pa nung kaibigan niya. Sa bahay nila kami nagpunta. Two years later who knows, sila rin pala ang magkakatuluyan. So ayun nga, sa panaginip, syempre topic namin yung ex ko. Pero no hard feelings. Ah basta ayun normal lang yung usapan namin. Ang gaan ng pakiramdam ko sa kanya. Sabi ko nun, “Aba nung time ko di yan ganyan kapursigido, masakit siya sa ulo tapos ako go tolerate lang haha pero tingnan mo naman ngayon, para lang maging okay kayo, instant hanap agad siya ng work.” It felt so real. Na parang gusto ko nga siya kausapin in person. Baka matulungan niya ako?Β Maybe it will get better. Maybe it will get worse. Pero mukha na ba akong pakialamera non? Tingin mo? Baka pag kinausap ko yun eh mas lalo niyang iwan yung ex ko. E di wag na nga lang.

So after ng shift ko, dumiretso ako sa coffee shop kung saan siya nagwowork. Malakas ang ulan. Pasara na nga ata nung makarating ako. And I saw her there.

Maybe I should not interfere, no? Mukha lang akong stalker na ewan, or sobrang bored ko ba, haha. Kaso naramdaman ko na naman yung sakit ko. Di ko pa rin pala kayang humarap sa kanya.

Pero balik tayo sa sarili ko, dahil sa awa ko sa sitwasyon niya/nila nagkakaganito ako. Pero siya, sila, wala silang magawa para tulungan ako. And I dont even know how to solve my own problem. Di ko na problema na di siya nag aayos sa sarili niya. Pero dahil dun, pati buhay ko apektado. Magulo.

“Please forget completely about me.” – Ikaw tong hindi makatalikod ng tuluyan. As I say.

Revolve


One year, or three hundred sixty-five earth days around the sun is called a revolution.

Exactly two revolutions ago, we are in different orbits, yet we met and found each other. We sat under the stars and talked about our feelings without filter. I looked into your eyes and thought they were far more amazing than the stars. Little did I knew that this journey will be full of false hopes. And sweet lies.

One revolution ago, you were still with me. Though I already know that this journey will soon come to end, as you were about to revolve in someone’s universe. The light slowly faded in your eyes. The conversations turned dry. The coldest nights became warmer than the love. My world shattered as it only revolves in you and you alone ever since. You were my world, but I wasn’t yours.

Now, another revolution has passed, I am now in a different galaxy. It was huge, it was bright, it was wonderful. I am free.

Yet you, you were still in the same dark orbit you’ve been through before. How many revolutions would you still need before you learn?

 

There’s always this one person that will come in your life that will change your beliefs on things you once strongly believe on. A person who will make you feel weak again and makes you depend on them, but suddenly will later on leave you broken in the end.

072219


I feel bad. Pero naghihiganti lang ba ako?

Dati, sila yung nagchachat ng patago. Nung time na yun iniisip ko kung bakit di ako enough. Yung tipong halos lahat ginagawa ko, lagi siya pinupuntahan sa kanila para hindi siya magkulang sakin. Binibili mga gusto niya, etc. Nung nalaman ko na may mga kausap siya ng palihim, nung nalaman ko na pinapunta niya sa bahay si M.A. na hindi ko alam, nag iiiyak na ako nun, ang sakit pag alam mong nagsisinungaling na sayo yung tao, pero wala akong ginawa. Nanlamig lang ako sa kanya. Yun na yung revenge point ko. Na tipong nagmemessage siya sakin nung anniversary namin pero hindi na ako naniniwala kasi I know may ginagawa siya behind my back. Ginagamit ko pa si Amiel nun para pagselosin siya kasi huy, wag kang pakampante. Gusto ko maramdaman niya yung ginagawa niya sakin nun.

Kaso in the end ipinagpalit pa rin naman ako eh 😦 Ang sakit pa rin. Hanggang ngayon emotionally damaged pa rin ako, dahil sa nangyari.

Ilang buwan akong paralisado non. It wasn’t cheating pero parang ganun din ang kinahantungan nun. Wala na akong gana sa buhay ko kasi, ALAM KONG HINDI AKO ENOUGH. Syempre siya yung first bf ko, ang genuine nung pagmamahal na ibinigay ko (priority ko siya bago sarili ko tbh) tas biglang ganun lang yung outcome. Kahit anong gawin ko, iiwan at iiwan pa rin ako para sa iba.

Now the tables have turned. Ako na ang Julia Barretto sa kwentong ito.

Ang sama ko no. Nasaktan ako tapos heto nananakit na rin ako ng ibang tao. Sorry 😦

Ngayon ko lang narerealize na, ginawa niya na yun sakin, wag niya nang gawin pa yun sa bago niya. Wala nang bearing sakin yung actions niya, alam niya yun eh hindi na ako naniniwala sa kanya. Pag may problema sila lagi kong sinasabi, wag mo na hayaan ulit mangyari sayo yung kinahinatnan natin noon. Masaya ako sa bago kong jowa ngayon, pero nanghihina ako everytime maiisip ko siya, sila. Pati ako apektado ngayon.

Tas ang sakit din nung nalaman ko na, “dahil lang sa pera”, “ginagamit lang ako”, etc. Lahat na sila nagsabi sakin, pamilya ko, mga kaibigan ko, pero wala eh, di ko siya matiis. Kasalanan ko to eh, lagi ko na lang siyang tinotolerate sa mga ginagawa niya 😦

Past


Wala akong magawa. Hindi ko siya maipagtanggol sa pamilya ko.
Nung kami pa lang, palagi ko na siyang ipinagtatanggol na, di siya ganung klaseng tao.
Sabi nila, o e nagbubulag-bulagan ka pa rin. Kita mo na nga yung ginawa sayo noon. Alam mo na ngang ginamit ka lang noon. Bakit gusto mo pang masaktan ulit.
Sabi ko wala na to ngayon. At saka alam kong totoo yung noon, nagkataon lang na kailangan niyang gawin yun para sa ikabubuti namin pareho.
Ikabubuti? Tingnan mo nga. Kung ano yung ginagawa nung mga naging syota ng tita mo, ganun na ganun din yung ginawa sayo, sinu-sugarcoat ko lang.
Naungkat na naman yung ugali niya na inayawan ng pamilya ko. Mula doon sa birthday cake na bigay niya nung birthday ko, nung unang gabing ipinakilala ko siya, lahat.
Pati yung mas una kong sinabi sa ex ko yung about sa pangmomolestiya sakin kesa sa pamilya ko, ikinasama nila ng loob yun. Bakit nalaman pa nila sa ibang tao at hindi sa akin mismo nanggaling.
Totoo nga. First impression lasts. Kaya ayaw din sakin ng pamilya niya. Di tulad ng jowa niya ngayon 😦
Ngayon mas nagegets ko kung bakit ayaw pa siyang ipakilala ng gf niya sa papa niya.
Ako kasi. Tanggap ko siya na ganun. Minahal ko siya sa ganun. Kaya mas nakikita ko yung good sides niya. Kaya wala ako pakialam non kung kontra lahat ng mga kamag-anak namin saming dalawa haha it’s like you and me against the world. PERO GUESS WHAT, TAMA NGA LAHAT NG ASSUMPTIONS NILA NOON HAHA

Oo nga pala, nasaksihan din nila yung mga araw na iyak ako ng iyak, na hindi ako kumakain, na hindi ako makausap ng matino. Hindi man ako naging open sa kanila masyado unlike kina PJ, Iza, about sa mga hanash ko, pero ramdam din pala nila yung agony ko.

Di ko alam kung bat kailangan ko pa rin masaktan ng ganito ngayon. Tapos nag eexpect ako na hindi siya papayag, na gagawa siya ng paraan para iapela yung sarili niya sakin tulad nung mga araw na may problema sila ng gf niya.
Kaso wala, okay lang sa kanya na nakablock siya. Okay. Okay na eh. Napakinabangan na ako.
Oo nga pala, bat kailangan ko pa rin siyang ipaglaban?

Natapos na ang lahat, nandito pa rin ako haha. Natapos na ang relasyon. Pero hindi pa rin natatapos ang issue. Natapos na silang uminom. Tas ako eto nag iiiyak na naman.

Ang weird kasi nag umpisa lang to lahat nung may kinwento lang ako about sa bago, tas bigla na lang iuungkat yung nakaraan ko na parang kasalanan ko pa.

follow my Tumblr blog!

Sapatos


tumblr_psfvjtXepm1qdvnfp_500

Ako ang sapatos mo – ang kasama mo sa bawat paglalakbay mo, sa paglalakad sa kawalan, sa paghahanap sa kasaganaan at kaligayahan, sa pinakamahihirap na bahagi ng iyong buhay. Ngunit alam ko naman na sa dulo ng biyaheng ito, siya pa rin ang tsinelas na uuwian mo.

follow my Tumblr blog!

051919


Ok na last na to. After neto, hindi na ulit ako magsusulat sa blog na to.

We have to end this yet you keep on giving me the best memories.

You’re wasting my time yet my time is precious, and freezes whenever I’m with you.

You’re giving me pain but hey, it’s okay, as long as there was you.

This story was ended a long time ago but I keep on writing the happiest parts, and that was with you.

I know you’re gone, but I just want to let you know that I’ll gonna miss you for the rest of my life.

Paalam 😊✨

Thank u for using me again. Haha.

“Ang manatili sa iyong tabi ay nasa pagitan ng isang kahilingan at isang kasalanan.”

follow my Tumblr blog!

051819


It was finally done.

Pero puro regrets na naman ako.

Like, kung hindi ko ba pinost dito sa blog yung letter, ititigil niya pa rin ba to?
Kung hindi ba ako nagsuot ng see through na labas ang utong, ititigil niya pa rin ba to?
Kung hindi ko pinilit na sumabay sa kanya hanggang sa pauwi sa kanila, ititigil niya pa rin ba to?
Kung hindi ba ako naattach ulit sa kanya, ititigil niya pa rin ba to?

Well, the answer is still yes. It was meant to happen.

On the bright side, finally he made a mature decision. Sana matupad yung request ko sa kanya, na maging ok na yung well-being niya. Kahit hindi ko na makikita pa. (See, sabi sayo eh, kahit naman anong gawin mo, iba pa rin ang makikinabang ng good deeds mo.)

Heto na naman tayo.
Yung anxiety na pinagdaanan ko 7 months ago, nararanasan ko na naman.
I can’t stop crying again. For the same reason.

follow my Tumblr blog!

Sulat


I can barely recall but it’s all coming back to me now –

Wala akong magawa. Kaya babasahin ko na lang itong mga sulat na andito. Apat din to lahat.

“Kahit panget ang ugali ko, minahal mo pa rin ako ng buo.”

“Gusto ko ituloy yung mga pangarap mo kasama ko. Sabay nating tutuparin one step at a time.”

“Di rin ako mananawa sayo na mahalin ka at iparamdam ang pagmamahal na ipinagkait sayo.”

Oh. Shit. Tears are running down again.

Na-aappreciate ko lahat ng sulat na ito, pati mga natuyong bulaklak andun sa garapon, hindi ko pa rin maitapon. Yung mga pinagbalutan ng tsokolate, nakatabi pa rin. Yung singsing, nakabaon sa buhangin. Di ko maisangla.

Kaya lang ayoko nang maniwala sa mga salitang ito. At sa mga salitang ipapangako pa sa akin ng ibang tao pagdating ng araw, ayoko nang maniwala.

Binibilang ko kung ilang sulat ang ginawa ko noon. Wala daw eh. Nasa blog na kasi lahat. Never akong gumawa ng hand written letter. Pero alam mo kung anong maganda doon? Di mo siya maitatapon. Di mo siya maitatago sa kung saan at aalikabukin na lang pagdating ng panahon. Immortal na yang mga sulat ko, na kahit na pumanaw na ako, andyan pa rin yan, hindi na mabubura pa. At alam mo, padagdag pa ng padagdag etong mga isinusulat ko sa iyo.

Pero katulad ng mga salita mo, wala na rin palang saysay lahat ng mga sulat ko. Balewala na lang iyon sa iyo. Wag mo na basahin at balikan. Malulungkot ka lang din katulad ko.

Unti-unti nang nauubos ang oras ko. Hindi ko na yata masisilayan pang matupad yung kahilingan ko sayo.

follow my Tumblr blog!

051019


Actually paulit ulit na lang ata yung topic ng mga posts ko, pero kasi, bat ako nalulungkot ng ganito :((((( despite sa success na nakakamit ko ngayon. Kumbaga malayo na ako sa “Ang bukod na pinagkaitan sa babaeng lahat”. But still hindi ko pa rin ma-manage na maging masaya.

Bakit yung means of happiness ko eh yung taong nagpapahirap din sakin? Bakit sa dinami-dami ng mga ginagawa ko sa araw-araw eh siya ang ginagawa kong pahinga?

Akala ko dati bored lang ako kaya ako malungkot. Pero in the middle of the significant event, right before ako tumayo sa harap at magsalita sa mga tao, nakaramdam ako ng matinding kalungkutan?

Dati sabi sanay na ako na ganun siya, pero bakit feeling ko lagi first time siya nagpapaalam?

Just the thought of him. With her. It kills me. Everyday.

Akala ko kaya ko na, di na masakit, kasi may pinaglalaanan na ako ng atensyon na ibang tao eh. Iba na yung nasa isip ko na kasama ko sa pagtupad ng mga pangarap ko. Iba na yung taong bumubuo ng araw ko. Kaso, wala burado lahat yun, dahil lang sa isang statement.

Ang weird ko. Sinabi ko na sa kanya na wala na akong tiwala sa kanya (kaya hindi ko rin siya kayang balikan), na kilala ko siya at alam na alam ko kung kailan siya nagsasabi ng totoo at hindi, pero bakit mas nahihirapan ako pag wala siya? Ni hindi ko mapakinabangan yung sarili ko. Nawawalan ako ng ganang kumain, kumilos. Na dapat eh matuwa ako kasi wala akong pinoproblema.

Nasa isip ko lang lagi eh, gusto ko siya mapasaya, kahit wala kami. Pero alam mo, hindi ko maibigay yung happiness na kayang ibigay ng gf niya, kahit ano pang gawin ko, idk. Mas minahal niya talaga yun kesa sakin. Efforts pa lang. Actions. Mababaw lang yung sakin noon.

Ayan, bini-build up ko siya. Pero in the end, yung gf pa rin naman niya ang makikinabang. Pero ok lang. Ok lang.

Bakit ganito :((((( mas gusto na ata ng katawan ko na nagiging malungkot kesa maging masaya sa iba.

follow my Tumblr blog!

Third party


Sobrang nalulungkot ako, kapag nakakarinig ako ng mga ganyang balita, about sa mga third party, etc, lalo na kapag matagal na silang nasa relationship, yung kasal na lang yung inaantay. Kasi akala mo ok na kayo eh, na ikaw na yung mamahalin habambuhay, tapos biglang mawawalan na lang siya ng interes sayo kasi napunta na sa iba.

Nung nagbreak kami, dun ako nagkaroon ng trauma, na ayoko na ulit maranasan na iwanan para sa iba. Kaya sobrang taas ng trust issues ko. Kahit sobrang pure ng intention ng tao, kahit sincere sakin, nakatatak na sa utak ko na balang araw mawawalan din to ng interes sakin pag nakakita ng someone better than me. Kaya ako naging pessimistic din sa relationship. Naranasan ko rin yung sayo siya pero feeling mo anytime maaagawan ka. Inaassure niya na mali yung hinala mo or wala kang reason para maparanoid pero yung instinct mo, alam na alam mong tama. Alam mong may something. Hindi yun nagkakamali.

Di naman natin mapipilit yung tao na mahalin tayo kung di na nila nararamdaman yun. Pero, sana man lang sabihin nila, na nawawalan na sila ng interes, bago man lang umalis sa relationship. Hindi yung mababaw na dahilan lang, bigla bigla kang bibitawan. Nanawa lang ganon. Ang dami pang isasampal sayo na dahilan. Ang dami pang ipopoint out na pagkukulang. Hindi na lang diretso sabihin na, mas mahal ko na siya kesa sayo eh. Ganun lang yun. Kahit ano pang reason yan, lahat yan masakit! At least man lang maging honest sa feelings. Natatakot na ako magkaroon ng long term relationship, kasi pag feeling ko kampante na ako, dun siya biglang maglalaho. Ayoko na.

Pero alam mo, mas worse nga ako eh. Kasi partially third party din ako. Ayokong mangyari sakin yun pero ginagawa ko yun sa iba. Ironic. May mga ginagawa akong mali and alam kong makakasakit sa damdamin ng iba. My intentions are pure din, I just really want to help, without asking love for return. Pero may mga nagagawa ako na nagccross na sa line.

follow my Tumblr blog!

Nakakainis


Nakakainis ka.
Paulit-ulit na lang ako nag-aadvice sayo.
Paulit-ulit ka lang din na humahanash sakin.
Paulit-ulit na lang din ang problema nyo.
Di nyo naman ina-apply yung mga sinasabi ko.

Nakakainis ka.
I keep on wondering bakit hindi mo ko ipinaglaban noon.
Bakit ang dali mong nagsawa.
Bakit ang dali mo akong bitawan.
Mas mababaw lang yung pinagdaanan mo noon sakin,
kumpara sa nararanasan mo ngayon.
Pero bakit ipinagpapatuloy mo pa rin?
Sinasabi mo na hindi kayo magwo-workout,
sinasabi mo na mas nakikita mo yung future mo na kasama ako kesa siya.
Pero bakit pinagpipilitan mo pa rin yung sarili mo sa kanya?

Nakakainis ako.
Bakit kahit gustung-gusto kitang kunin pabalik,
Mas inuudyok pa kita na ipaglaban siya?
Bakit kahit sobrang sakit ng ginawa mo sakin,
Tinutulungan pa rin kita?
Bakit kahit sawang-sawa na ako makinig sa problema mo,
Iniintindi pa rin kita?
Bakit ba di na lang ulit tayo hahahaha
Pero bakit mas pinipili ko na maayos ang issue nyo.

Nakakainis ka, pero mas nakakainis pala ako.

follow my Tumblr blog!

To my 16-year old self


30 Day Blog Challenge

Day 5: LETTER TO 16 YEAR OLD YOU

Alam mo sana nga may time travel machine na katulad nung sa Orange, baka maisalba ko rin ang sarili ko dito.

Eto lang yung sasabihin ko sayo. Mahalin mo ang sarili mo. Yung 22 years old na ikaw, hirap na hirap ngayon. Kasi mas iniintindi niya yung kapakanan ng ibang tao, nag-aadvice siya, nag-eeffort, kahit sobrang nasasaktan na siya. Alam ko obsessed ka pa kay Jun Pyo sa time na to. Okay lang yan. Walang-wala yan compared sa lalaking kahuhumalingan ng 22 year old self mo. Sagad, naubos niya ang sarili niya para doon, she’s not expecting anything in return, at yun ang pumapatay sa kanya ngayon. Please, kung kaya mong pigilan. Huwag mo na hayaang mangyari ulit yun sayo. Yung mindset mo ngayon alam ko easy go lucky ka lang, hindi pa mature yung feelings mo. Pero sinasabi ko sayo, mas ok pa yan compared sa magiging sitwasyon mo six years after. Mas ok nang umiyak ka kasi pinagsasalitaan ka ng masama ni kuya kapag nalalasing, kesa yung gabi-gabi kang umiiyak ng dahil sa pag-ibig. 4 years after neto, may darating na lalaki na makakapagpabago ng buhay mo, in a positive and negative way. Tingin ko mas ok na iwasan mo na lang siya, mas ok nang nakatago ka lang sa comfort zone mo, mas ok nang wala kang kamuwang-muwang sa realidad ng pag-ibig, mas ok nang naiinggit ka lang sa mga kaklase mong may jowa, mas ok nang hintayin mo si Jun Pyo nang sampung taon kahit wala kang chance at all. Mas ok yun pramis, mas maginhawa ang buhay mo. Huwag ka nang pumasok sa relationship. It will be the burden you’ll bring for so long. Pagdating ng taong 2018, tuluyan nang mawawala yung self-worth mo. Alam ko focus ka pa sa pag-aaral ngayon. Pero relationship ang hinahanash ko sayo ngayon. Kasi ang laki ng impact nito sa buhay mo. Matalino ka. Sasabihin mo na kaya mong i-handle, pero pramis gurl, mawawala ka sa sarili at magiging tanga eventually. Kaya hangga’t maaari, huwag mo na gawin. You’re doing good academically. Keep it up. Mataas ang pangarap mo. Aim high at wag na magsettle sa temporary means of satisfaction. Save yourself. πŸ™‚

follow my Tumblr blog!

Love Language


30 Day Blog Challenge

Day 3: YOUR LOVE LANGUAGE

Naalala ko nung mga unang araw after ako hiwalayan, hahahahaha, inexplain sa akin ni Ate Jen yung about sa love language. Tapos pinagsagot ako ng LOVE LANGUAGE TEST (try nyo rin kung di nyo pa alam ang Love Language nyo), so ako napa-wow nun na, hala oo nga this is me, this is how I express love, ganern.

My Scores

11 Quality Time
8 Acts of Service
6 Physical Touch
3 Words of Affirmation
2 Receiving Gifts
IMG_1944
image from https://aspirace.com/how-to-speak-your-partners-love-language/

Receiving Gifts

Magsimula tayo sa pinakamababa, hindi big deal sa akin yung receiving gifts, hindi dahil sa wala siyang maibigay nun, kung tutuusin sobrang special ng mga regalo niya sa akin noon, irrepleaceable po. Madalas mga handwritten letters yun. Di ba ang saya, kapag nagbibigay sayo yung isang tao, ibig sabihin nun naa-appreciate ka, naaalala ka ganern.

Words of Affirmation

Sobrang appreciated ko naman yung compliments niya, like ang ganda mo kahit flat ka ganern hahahahahaha. Kaso, ako kasi yung taong sobrang taas ng trust issues na yung i love you niya, ayokong paniwalaan, feeling ko di siya sincere sa words niya. Tapos ang dami niyang plano and everything pero hanggang ngayon wala pa ring nafu-fulfill, so sabi ko hanggang salita lang talaga to. Yun yung dahilan din kung bat ako iniwan HAHAHAHA eh kasi sa kanya eto yung love language niya, tapos sakin mababa lang, so hindi nagkasundo, ayan.

Physical Touch

Hindi ako clingy. Minsan naiirita ako pag niyayakap ako in public haha ewan ko. Pero yung simpleng pag-pat lang sa noo ko, yung paghawak sa kamay pag naglalakad, sobrang naa-appreciate ko rin yun.

Acts of Service

Akala ko ito yung number one ko, eh gusto ko yung natutulungan niya ko sa mga gawain ko. Pero na-realize ko rin na ayaw ko na iasa na lang lahat sa ibang tao, masyado akong spoonfed non (hindi ba)

Quality Time

Heto lang naman dine-demand ko huhuhu, wala akong pake kung wala kang pera, basta gusto kita makita, kaya every off ko nun nag-eeffort ako na pumunta sa kanila, at least once a week gusto ko to makita. Kahit nagcocomputer lang siya pag magkasama kami most of the time, kahit nakatengga lang kami sa bahay, kahit hindi kami nagde-date ng legit sa labas, okay lang haha basta nakikita siya ng mata ko.

//

THEN AND NOW

So ayun nga chika ako ng chika ng about sa past ko, which is lesson learned kasi nga magkaiba kami ng love language. Big factor talaga to sa compatibility nyong dalawa. Like siya nagdedemand na maging sweet ako tapos ako nagdedemand na maging sincere sa words at gumawa ng mas maraming actions. Lol kahit ano pang pag-aadjust ang gawin, hiwalayan pa rin ang ending.

Ngayon, dito sa bago kong kalandian HAHAHAHA, feeling ko pareho kami ng love language kaya wala kaming masyadong issues sa isa’t isa. Parehong hindi sweet, hindi clingy, parehong mahilig gumala sa kung saan-saan, parehong tinutulungan ang isa’t-isa, parehong gusto ang quality time.

Para lang akong nagkaroon ng cellphone, for the first time, kahit second hand siya at marami nang issues, ginagamit ko pa rin kasi yun lang yung phone na meron ako eh! And then nanakaw sakin, so ako hinayang na hinayang, pero narealize ko na kaya ko naman palang bumili ng brand new na cellphone, walang problema, madaling gamitin, so bakit pa ako magsasayang ng panahon na mag-iiiyak sa lumang cellphone?

follow my Tumblr blog!

Mirror


 

 

 

Nagde-daydream na naman ako. 5 years ago, nung unang beses ko tong marinig, nangarap din ako, sana pag ikinasal ako eto ang tugtog. Lahat naman tayo nangangarap na sana matagpuan natin yung other half natin, yung reflection mo. Hindi naman sa kapareho mo ng attitude o personality, pero nagbeblend or complement kayo pareho. Para walang maging conflict, para magstay kayo hanggang sa pagtanda. Sabi nga ni JT –

“One of the most valuable things in a relationship is being able to constantly change and be individual, but look to the other side to the person that you’re with and know that they’re changing as well individually, but somehow you two can mirror each other and be the other half of that world that you both create.”

Kumbaga hindi yung isa lang ang nagbabago, pareho kayong nag-eevolve. Ipinapakita sa music video nito hindi lang yung happy moments ng relationship, pati na rin yung downside – yung mga panahong miserable ka then hinahayaan ka lang niya, which made you think to stay or to leave? Someone can still be your other half, but that doesn’t mean you’ll be happy or in a good place all the time. Bahagi na ng relationship yung mistakes at regrets. May mga tanong tayo na hindi mahanapan ng kasagutan, pero di natin nare-realize nasa harap na pala natin ang solusyon.Β 

“It was easy coming back into you once I figured it out, you were right here all along.”

Umasa ako sa mga naging lovelife ko na sana yun na yung the one. Hindi yung puro pakilig lang at magaling lang sa umpisa. 22 years old pa lang ako pero nasa phase na ako ng buhay ko na kung saan ready na ako mag settle down hahahaha. Gusto ko yung habang bini-build up ko yung career ko, andyan lang siya, bini-build up niya rin sarili niya at hindi masyadong pinaiikot ang mundo sakin alone. Navi-visualize ko na lahat to haha kaya sana this time hindi na ako mabigo. Please.

 

 

Nightmare


Grabe yung panaginip ko, nakita ko na naman siya na may kasamang bagong babae.
Dati tinanong ako, “Pano pag nalaman mong nagbreak sila, pero malalaman mo na may iba na pala ulit siya?”
Sabi ko, Wala, buhay niya yan, bahala na siya.

Kaso nung nanaginip ako, ah shit, di ko pala kaya.
I hardly ever survived the first time, the moment I knew he was with someone new. Hanggang ngayon ramdam ko pa rin yung misery. Eh paano kaya kung maulit ulit yung ganun? Baka di ko na kayanin. Nanlalamig na naman buong katawan ko. Nagkaka-anxiety na naman ako. It might happen again. And that fucking hurts.

Gustung-gusto ko umiyak sa kanya at sabihin na, wag niya na akong iwan ulit, di ko na kaya. Pwede ba yun? Pwede bang ako na lang ang mag-alaga sa kanya hanggang sa pagtanda namin? Hala heto na naman tayo sa obsession ko. Oo nga pala, hindi nga pala tayo. Di ko naman siya pagmamay-ari, bat ang selfish ko.

Rejected


Re:Zero. Episode 18. I just realized. This is happening to me now,

“Come and escape with me.”

Dahil sa mga nangyayari sa kanya, ang naisip niyang solusyon ay umalis na lang at mag-umpisa ng panibagong buhay sa Kararagi. Ang dami niya nang failures at paulit-ulit na lang siyang namamatay pati na ang mga kasama niya. So heto na, nagpaplano na sila ng future nila.

“The only path I see is to give up.”

Same sentiments with Rem, siya yung taong hindi ko nakikita na sumusuko agad sa gitna ng laban kaya lagi ko rin sinasabi na keep going. Marami siyang pangarap para sa future niya, at alam kong mafufulfill niya rin yun soon. Kahit sinasabi niya ngayon na heto wala siyang magawa, na ang hopeless niya. He had his time, his freedom, yet walang nangyayari. He hated himself for that.

“If you said you hate yourself, I hope you will know that I know a lot of good things about you.”

Heto na ata yung kasagutan ko sa mga tanong ko sa sarili ko, na bakit kahit na mali, bakit kahit ilang beses niya na akong tinalikuran eh hindi ko siya mabitiwan. So nakikita ko rin ba siya as hero? For melting my frozen heart before?

“That is why I believe no matter how tough life is, even if there is a possibility that you will lose, I will trust you more than anyone in this world. Even if you don’t believe in yourself. I will still believe in you.”

Kahit na talikuran siya ng mundo, ng lahat ng tao, kahit na ang hopeless niya, I still look up to him.

“I want to be able to see her smile. I want to help to build her future. Even if she said that I’m a burden to her, or asked me not to be near her, I still wishes to be by her side. If the future is too hard on her, I want to give her a future where everyone is happy.”

Ngayon ko lang narealize na oh shit, ganito rin pala pinagdadaanan ko ngayon haha (maka-Emilia pa naman ako), ang sakit pala ano. But guess what, tutulungan ko pa rin siya na ma-build yung future niya with her, kasi pinangako ko yun na susuportahan ko lang siya all the way, kahit hindi na ako part ng future niya. Kahit na mas magiging peaceful yung buhay niya na kasama ako, alam kong pipiliin pa rin niya yung path na kasama si Emilia. Di ba. Pero ok lang. I knew it.

Alam ko na ang kahihinatnan ng kwentong ito, pero ayan pinagpapatuloy ko pa rin. Alam kong masasaktan na naman ako ng malala balang araw, pero eto pa rin ang pipiliin kong path – ang alalayan si Subaru at samahan hanggang sa huli.

Black and White


July 31, 2017

April 11, 2019

It was almost two years. May nagbago ba? Kung titingnan mo sa mga litrato, parang wala. Panget pa rin ako. Haha.

Pero kung sa point of view mo, sasabihin mo meron. Mas naging optimistic. Hmmm okay

Pero kung sa point of view ko, parang wala. Kung ano yung way of thinking ko noon, parang ganun pa rin naman ngayon.

Dati nung unang beses ako makipagkita, natatakot ako kasi baka hindi niya ako matanggap sa kung ano ako. Nakita niya lang naman ako sa black and white kong profile picture sa facebook. Mapanlinlang. Dati, wala akong kamuwang-muwang sa kung paano ko siya tatratuhin, paano ko siya pagsisilbihan, paano ko siya mamahalin hehe. Ngayon ba, alam ko na nga ba kung paano? O nangangapa pa rin ako? Marami nang nagbago. Nakaka-cope pa ba ako?

Napapaisip ako, nung nakilala niya ako, ganun pa rin ba kaya ang tingin niya sakin? Ako pa rin ba yung innocent little girl? Or bitch na ngayon?

Habang tinitingnan ko itong mga lumang litrato, narealize ko lang na, gustong-gusto niya akong kunan kahit ang panget panget ko, kahit ayoko, kahit bagong gising ako. Lagi niya rin akong sinusulatan, kung saan-saan. Siguro kung may mamimiss ako, eto yun.

Wag kang mag-alala. Lahat ng mga kuha mo sakin na pictures, naka-save pa rin. Lahat ng mga sulat mo, nakatago pa rin.

follow my Tumblr blog!

041019


“Alam mo na ngang mali, eh bat tinotolerate mo pa.”

Right now I’m in the state of mind — na kung saan mali na talaga etong ginagawa ko.

Kahit wala akong napapala. Di ko alam bat di ko maiwasang tumingin sa’yong liwanag. Nadarang na naman sa’yong apoy, handang masaktan kung kinakailangan hahahahahaha

Dahil ba mas komportable at kuntento ako sa kanya? Idk. Maraming mas better pero yung worse pa rin ang pipiliin ko.
Dahil ba mas pinipili ko pa ring tingnan yung good side niya?
Lahat sila nakikita to as past, pero bakit nakikita ko to as future?

Bakit ba ganito huhu, gusto ko lang naman maging maayos at masaya ang buhay ko. Kahit pansamantala lang.

Kumbaga gusto lang naman namin maging maayos ang sari-sarili naming buhay, pero bat ganun, gusto ko pa rin ng maayos na buhay.

Ang drama ng buhay ko. Pag nakaalis na talaga ako sa chapter na to, buburahin ko na lahat ng drama shits ko dito sa wordpress.

040419


Ginagawa ko ba to para sa kanya, o para sakin din?

Dahil sa pag-care ko sa isang tao, natututo na akong gumawa ng bagay na mali.

Ang gulo, di ko na talaga alam kung anong gusto kong mangyari. Lagi na lang ako go with the flow.

Half of me says, SETTLE DOWN. Kasi nung moment na kasama ko siya, sabi ko, I want this feeling every day, every night. Gusto ko siya ang una kong makikita pagdilat ng mga mata ko sa umaga. Gusto ko siya ang huli kong makikita bago ako matulog sa gabi. Gusto ko lang siyang katabi at kayakap buong magdamag.. Gusto ko nang bumuo ng pamilya kasama siya. Gusto kong tuparin yung mga pangarap ko na kasama siya, kaso… Malabong mangyari yun. Lahat to pansamantala lang. Kahit nagplano pa siya ng ganito ganun, di na ko aasa na matutupad pa yun. Masasaktan lang ako haha.

Ang pera babalik pa yan, pero yung mga ganung moments, hindi na.

Everytime na wala siya, di talaga ako mapakali. Ginugusto ko na naman na nasakin ang atensyon niya, kahit part lang. Ganun din siya, kaso sa iba. Napapakanta na lang ako dito ng You Belong With Me. Kaso sino nga ba ulit ako? Ah. Mukha na nga pala akong mistress. Naalala ko yung panaginip ko kagabi, di ko nakita kung sino pero tinanong ako, “Kamusta naman ang pagiging kabit?” Kaya hindi na ako nakatulog eh. Ang sakit pala ano hahaha, kahit walang something samin, ganun pa rin pala ang labas nun. Iniisip ko na lang de, gamitan lang to. Pero in the end, hindi pa rin ako kayang mahalin at panindigan. Sad. No matter how bad where he is right now, dun pa rin siya. Same for me. I’m still in the worst part. Pero yun nga, kahit option niya lang ako, siya pa rin ang priority ko.

———-

While half of me says, STEP OUT. Conquer the world. Mag-iipon ako para makapagtravel kasama si ano. Gusto ko pang matuto ng maraming bagay mula sa kanya. Gusto ko pang mag-grow at madevelop ang sarili ko. Gusto ko pang umangat at yumaman haha, Gusto kong magkaroon ng secured na future. Kaso, hindi ko pa siya kayang suklian ng kapareho ng binibigay niya sakin. Bat ganon. Wala akong tiwala. I mean, iniisip ko kaagad kung paano din ako nito tatalikuran balang araw. Kaya hindi ako makapagcommit. Masasaktan ko lang to sa mga pinaggagagawa ko ngayon eh. Kaya sabi ko sa kanya dapat mas madalas ko siyang kasama para ma-build yung interest at trust ko. Ayoko naman yung parang ginagamit ko lang siya haha pero ganon na nga ata yung dating non.

Ano ba talaga gusto kong gawin 😦 Ang gusto ko lang naman eh maging masaya habang di pa ako nagkakasakit ng malala. Seryoso. Life is short.

follow my Tumblr blog!

Buwan


Lumulubog na ang araw.
Dumidilim na ang kalangitan.
Anong nakikita mo?

Ayan, yung buwan. Yan yung nagbibigay ng liwanag sa bawat gabi mo. Ang ganda niyang pagmasdan.
Meron ding mga bituin. Kaso hindi gaanong makita kasi masyadong maliwanag ang buwan.

Pero alam mo kung anong maganda sa mga bituin? Andyan lang yan kahit hindi mo napapansin, natatakpan lang yan ng kinang. Di tulad ng buwan, minsan mo lang makita ng buo. Minsan naman kalahati lang. Minsan hindi talaga magpapakita, wala.

CanineIncomparableAngelfish-small

Andyan lang yung mga bituin. Pinagmamasdan ka mula sa malayo. Hindi ka iiwanan.

follow my Tumblr blog!

Backread


Someone gave me the thought to read some of my previous posts, years ago. Marami na bang pinagbago?

Ewan ko. Siguro. Dati ang babaw lang ng problema ko ano. Ngayon, mas complicated na, ganun pala talaga pag tumatanda ano.

Dati, lagi kong sinasabi sa mga posts ko na, kailangan kong baguhin yung sarili ko para mas maging better na ko para sa kanya. May nabago nga ba? O yun din ang dahilan kung bakit natapos ang lahat? Yun ang bumago sakin. Nagbago nga ba? O mas nakilala lang namin ng malalim ang isa’t isa, at dun napagtanto na hindi pwede?

Dati, puro mga masasayang araw sa buhay ko ang nakapost. Nung matagumpay kong nagawa yung mga projects ko, nung may bagong lugar akong napuntahan, nung nasilayan ko yung crush ko nung araw na yun. Ngayon, ano na ba ang content ko. Wala, kinukuwento ko na lang kung bakit ako umiyak sa araw na ito (like uhuh ginawa ko nang hobby yan)

May mga happy moments pa ba ako ngayon? Matumal na ata, wala na akong naisusulat eh. Ngayon, ginagamit ko na lang ata itong blog ko para dalhin sa kanya yung mga mensaheng hindi ko masabi. Ang lungkot ano, yung mga panahong kailangan ko siya, di ko siya ma-reach out.

Bakit nga ba ako nagkaganito? Bakit ba masyado ko nang ibinaba ang sarili ko? Bakit hindi ko kayang tigilan ang bisyong ito? Bakit despite sa maganda lahat ng nangyayari sa buhay ko ngayon, hinahanap ko yung ‘problema’ ko? Bakit nung nagpaalam na naman siya, nawalan na naman ako ng gana sa lahat? Bakit feeling ko incomplete na naman ako?

Isa lang ang hindi nagbago. Nangungulila ako noon. Nangungulila pa rin pala ako hanggang ngayon.

Sa ngayon, isusulat ko na lang kung paano ako binago ng tadhana.

 

follow my Tumblr blog!

030919


Anong mas mahirap? Ang matulog sa gabi o ang bumangon sa umaga? Ang hirap matulog dahil di ka tinatantanan ng mga thoughts mo. Ang hirap bumangon kasi nararamdaman mo na naman yung matinding kalungkutan.

Ganun talaga yata ako eh, default mood ko pagkagising eh malungkot, no matter how happy I am the moment I sleep. Paglipas ng mga oras, nawawala naman yung mabigat na pakiramdam. Kaso paggising ko ulit, back to zero yung anxiety ko eh.

Di na ako yung tulad ng dati na konting galaw niya lang, iiyakan ko na (Pero joke lang, umiyak na naman ako nung linggo sa Tagaytay, kasi na-fed up ako sa sinabi niya hahahahahaha pero bakit ba pati yon iniiyakan ko? Eh di naman ako yung priority niya eh, syempre si ano pa rin yung kinomfort niya na umiyak din pala. Sino ba ako sa kanya. HAHAHAHAHA). Pero bukod doon, wala na akong masyadong drama sa life. Ok na ko eh.

Tapos ok na ko ulit eh, wala na akong pake kung anong ganap niya sa buhay, kaso eto araw-araw ko halos siyang napapanaginipan. Ok na ako eh! Ang nangyayari eh it’s either bumalik, at muli ring aalis. Pinaparamdam niya yung love niya sakin thru my dreams. Yung feeling na may bago na akong pinagkakainteresan, kaso nararamdaman ko na naman yung pain feels ko from half a year ago, yung umaasa ka na naman ng very light kaso panaginip lang yon! Hindi yan realidad girl!! Gising! Pesteng mga panaginip to lagi na lang ako binibigyan ng false hopes. At broken promises. Wow. Pinapatay niya ako ng paulit-ulit sa panaginip hahahahaha

Everytime I gave a fuck. That fuck. Fucked me over.
Last night, my dreams turned into reality. Pero what’s worse? Iniisip ko na isa lang yun sa mga panaginip ko. Kasi the reality hits you hard, na kahit ikaw ang nasa harap niya, kung iba pa rin ang laman ng puso niya, wala lang yon lahat sa kanya. Wala lang din naman yon sakin, pero bakit nararamdaman ko pa rin tong anxiety at pain? Akala ko ba wala na akong pake?

Kaya siguro hinayaan ko na lang din na maging ganito kami, we’re using each other. Pero sa larong ito, ako pa rin naman ang talo eh. Kasi once na maging ok na ulit siya at maglaho, ako na naman ang luluha. Reserba lang ako. Di niya lang talaga kaya mag-isa. I always save him. But he will never do the same for me. Hay. Ano ba tong ginagawa ko. Masakit na naman.

I don’t know if it gets better? or am I just used to the pain? I thought I’m finally over with it. I just realize that I just learn to live with it. No matter how much progress I’ve been made, I always feel like I’m back to square one.

follow my Tumblr blog!

030819


Ginusto mo yan.

Yan yung bukambibig ko recently. May mga bagay lang akong na-realize, na sana siya rin ano mapagtanto niya.
Iniwan niya ako kasi iniiwasan niya yung mga hanash sa relationships – panlalamig, pagkawalang gana, etc. Tapos malalaman ko mas worse pa pala yung kinahinatnan niya ngayon. Sa kakaiwas mo dun ka din pala patungo ano. Pero ang unfair, kasi nung sakin ang dali niyang sinukuan. Pero yung ngayon, pilit niyang pinapaglaban. Well ganun talaga, di naman ako worth i-keep eh.
Lagi ko lang sinasabi, sus, maaayos din yan, normal lang yan. Pero kung paulit-ulit na lang din yung issue, baka naman ano? Wala ba kayong balak na i-settle talaga? Pagtiisan mo yan. Ginusto mo yan eh.
Ang weird kasi ako yung nakokonsensya, ako yung naba-bother sa tuwing nagkakaganyan siya. Eh sino nga ba ulit ako sa kanya? Wala. Naaalala niya lang ako kapag wala siyang ibang malapitan. Pero pag ok na sila, di na ulit ako maaalala (Ayaw mo pa aminin pero ganun ang ginagawa mo sakin, okay lang nu ka ba).
Sabi niya ginagawa niya to para sakin, para tulungan akong makarecover sa kanya, which is somehow good kasi mas lalo lang akong natuturn off. Siya talaga ang may kailangan sakin, ayaw niya lang din tanggapin.
Pero bat pati ako nadadamay pag namomroblema siya? Sino nga ba ulit ako? Bakit pag naging ok na sila ako naman ang hindi ok? Sino nga ba ulit ako? Bakit sakin ka lumalapit tapos pag tutulungan na kita bigla mo na lang ulit itataboy? Anu yun? Nakakababa pa rin pala ng sarili no pag ginagamit ka, akala ko kasi wala lang sakin yon eh.
Akala ko kasi naaawa lang ako sayo. Alam mo yun, wala nakong problema as of the moment, tas bigla kang susulpot. Ikaw na lang ang nagbibigay ng negativity sa buhay ko. Sorry. Defense mechanism ko tong pagrararant ko ngayon pero masyado mo na akong inaabuso ha. Porke di kita matanggihan.
Basta sinabihan na kita. Sorry, nakikita ko talaga sa kanya si Emily. Mauulit at mauulit lang din ang kasaysayang isinulat para sayo. Hindi mo pa mararamdaman yan ngayon, kasi bulag ka pa sa pag-ibig eh. Hindi sa bitter ako sa inyo ah, pero mukhang ganun pa rin ang kahihinatnan mo. At isa lang ang masasabi ko: Ginusto mo yan.
Alam mo, kahit ilang masasakit na salita pa ang ibato ko sayo. Kahit ilang beses mo pa ako saktan. Di ko pa rin pala kayang magalit ano. Awa lang siguro tong nararamdaman ko ngayon. Sabihin mo nang nagbago ako, pero may sense of fulfillment akong nararamdaman pag nakikita kong nahihirapan ka dahil sa pag-ibig na yan. Kasi yun yung pinamukha mo sakin noon. At yan pa rin ang pinagdadaanan mo ngayon. Lahat ng sinabi mo sakin, naging void na.
Wala na akong pake, pero bakit paggising ko sa umaga ikaw ang una kong naiisip? Bakit bago matulog sa gabi inaalala ko pa rin ang sitwasyon mo? Bakit hanggang ngayon pinoproblema ko yung bagay na dapat labas na ako? Bakit hindi ako mapakali? Bakit nagsusulat pa rin ako tungkol sayo? Sana nga awa na lang to.

follow my Tumblr blog!

Ulan


Noon, siya yung ulan na inaantay ko. Siya yung bumuhay sa natuyo kong puso. Siya yung bahaghari na nagbigay ng kulay sa buhay ko. Pero kinalaunan, siya rin yung bagyong sumira sa akin. Iniwang luhaan, sugatan, di mapakinabangan. Pero alam mo? Nung mga panahong nagpaulan ako, kahit nagkakasakit na ako sa sobrang lamig, yun yung isa sa mga pinakamasayang alaala ng buhay ko.

Image result for rain gif tumblr

Pagkatapos ng ulan, dun na ulit uusbong at magkakaroon ng bagong buhay ang mga nasira.

030119


Heto na naman tayo.

Nararamdaman ko na naman yung lamig mula sa loob ng kaluluwa ko.
Mainit dito. Masikip. Maraming tao. Pero bakit ganito?
Nakita ko kayong dalawa, nanghina na naman ako. Akala ko ok na ako eh. You’re hurting me again.

Bat ganon ano, katabi ko yung taong gusto ko ngayon, pero ikaw ang hinahanap ng mata ko?
Bat instead na i-enjoy ko itong moment na to, mga alaala nung nakaraang taon ang naiisip ko?
Bat sa lahat ng kantang naririnig ko ngayon, ikaw ang unang pumapasok sa isip ko?

Pero hindi, ayoko na masadlak ulit. I have to pretend again. Kailangan ko ulit magpanggap na wala akong nararamdaman.

Sabi mo nga di ba I don’t have to explain myself. Yah. Ginagawa ko lang to for my own sake. Kailangan kong bumuo ng wall, ng barrier na magpoprotekta sakin mula sa emotional radiation mula sa nakaraan. Naks. Okay na yan, para maturn off na tayo sa isa’t isa.

Huy, wag mo na akong saktan, tama na pls.

Nanghingi ako ng sign, pero hindi ko nakita eh. Ibig sabihin talaga dapat ituloy-tuloy ko na to πŸ™‚

022219


Kailangan ko na itype to kasi after netong araw na to, makakalimutan ko na ang mga nangyari.

I know titigilan mo na yung pagtingin sa mga accounts ko, sa blogs ko, so hindi mo na makikita to. Pero if ever man na makita mo ulit to after ilang years? Months? Weeks? Or days? This is how I feel right now.

Totoo yun, wala na talaga akong nararamdaman. Finally I can say, I can look directly into your eyes without feeling the pain. Sa wakas. Matagal ko nang inasam to. Finally I’m free. Thank you for setting me free.

Sakto no, habang kumakain tayo ng noodles, tumugtog yung All I Ask ni Bruno. Mula nung naghiwalay tayo, ayoko nang marinig yun. Masakit eh, umiiyak lang ako. Pero that time, wala na akong nararamdamang pain. Ok na talaga ako.

Ngayon mo lang naramdaman yung pain na pinagdaanan ko ng ilang buwan. Masakit no? Well at least I’m done with that part. Happy na ako sa current ko kahit medyo one-sided din to.

Pero right after pagbalik ko dito sa office, nakita ko yung message ng girlfriend mo, saying how much she misses you. Shet, bumalik na naman yung sakit. Binasa ko yung convo nyo. Sorry. Pero ni-log out ko na din agad. Ayoko na masaktan pa lalo. Ok na ako eh.

Ngayon pinipilit ko lang isipin na, bored ka lang, gusto mo lang ng kasama kasi malayo siya sayo, kinakausap mo lang ako kapag may kailangan ka, so on and so forth. I have to think of these things para maputol na ng tuluyan to.

I don’t have feelings anymore. Pero pagtalikod ko kanina medyo nag-expect ako na tatawagin mo pa ako ulit.

Ibblock na kita. Kaso nag-dadalawang isip pa rin ako. You have to see all of this. You have to get through this too.

Tsaka sabi mo kalimutan ko na yung existence mo. No, sana di mo ko makalimutan. We’re both strangers before. Hindi tayo pagtatagpuin ng Diyos kung walang purpose. Binago mo yung buhay ko in a good and bad way. Sana may ganun din akong impact sayo. Sana maikwento mo ako sa anak at apo mo haha, kahit as a former friend lang. Na sana sabihin mo, you met someone from facebook, that changed you a little bit. Little nga lang.

Alam mo, ilang beses ka nang nagpaalam sakin. Ilang beses mo na ako tinatalikuran. Pero lumilingon ka pa rin. Bat ka ganyan? Kung dati pag nag-gu-goodbye ka sakin, pag ibblock mo ko, iniiyakan ko talaga eh. Pero ngayon? Wala nang epekto sakin, di naman sa wala na akong pake. Pero sanay na akong naglalaho ka eh. Sanay na akong naaalala mo lang ako kapag may kailangan ka.

Pero alam mo, kahit ilang beses mo pang sabihing paalam, once na mag hello ka ulit sakin, once na mangailangan ka ulit ng tulong, sasagipin pa rin kita. Alam mo naman di kita matitiis eh.

Pag nakita mo to, iplay mo yung CALLING YOUR NAME AGAIN. ok?

And hopefully, this will be the last time I’ll write and post something about you. Mamimiss mo rin to haha.

Spoliarium


lizquenmovie-alonetogether1
Sometimes, the good memories that turn into regrets are best left behind.

So heto na nga, pinanood ko yung Alone/Together. Napuwing lang ako ng very light. Hahahaha. Nakikita ko yung sarili ko sa mga katangahan ni Tin (Liza Soberano). Yung nangyayari sa kanya dun, medyo nangyayari na sakin in real life. Di to about sa love, pero yung mismong life choices niya, dun ako naka-relate.

Bihira lang ako manood ng pelikula. Di ako madaling ma-hook up or makuha ang atensyon. Ewan ko. May mga romance movies na nababagot ako pag pinapanood kaya di ko natatapos. Pero etong Alone/Together, and the rest ng Black Sheep films, gusto ko, dahil sa realistic approach nila. Dati lagi lang natin sinasabi na, may mga bagay na imposible, na sa pelikula lang nangyayari, pero etong mga pelikula ngayon, may mga ganung scenario talaga sa buhay natin, may mga ganun din tayong chapter, kaya nakakarelate tayo. At di lang puro pag-ibig, kasi tinatalakay nito yung about sa career, pangarap, pamilya, pati social issues.

(SPOILER ALERT)

“At ngayon, di pa rin alam kung ba’t tayo nandito..”

Pagkatapos ko mapanood yung film, napa-reflect ako ng bonggang-bongga sa buhay ko. Dun na pumasok yung sari-saring what ifs. Nasabi ko na yung major life regrets ko sa previous post ko, pero yun yun eh. Paano kung naging matapang ako? Paano kung hindi ako natakot noon? Eh di sana unti-unti ko na naaabot yung mga pangarap ko. Eh di sana kapaki-pakinabang ako sa lipunan ngayon. Nakikita ko yung sarili ko kay Tin na sa school lang magaling, pero pagkagraduate at nandito na sa mundo ng realidad, wala na. Yung sobrang pursigido ka sa pangarap mo, but something happened and you fucked up. Then after nun, wala na, nag-stay ka na lang sa comfort zone mo. Minsan din akong nangarap na baguhin ang mundo, pero nung pagka-graduate, sinampal na tayo ng realidad. Di na natin magawa kasi may sarili rin tayong problema na hindi masolusyonan. Gusto kong gawin yung passion ko, kaso dahil sa kahirapan ng buhay, iba ang napuntahan kong landas. Pero masaya naman ako sa kung nasaan ako ngayon. Kaso nga lang, hindi ko nagagamit yung skills ko. Pareho kami ng mindset ni Tin na, the old me is already gone. Hindi na ako yung batang mataas ang pangarap, I just go with the flow.

Minsan ba naiisip mo na bakit ganun? Paulit-ulit lang ang nangyayari? Parang laro siguro yun. Hangga’t hindi mo nagagawa yung tama, paulit-ulit kang mag-uumpisa. Hindi ka uusad. Wala kang matatapos. Uulit ka lang din ng uulit.

Pero alam mo, it’s never too late to start again. Sabi nga sa movie, di porke hindi mo naabot yung mga pangarap mo eh isa ka nang failure. Abutin ka man ng 3, or 5 years bago umpisahang tuparin ang mga pangarap mo? Ok lang yan!! Malay mo, after ilang years, makakapagwork na ko sa mga events/concerts. After ilang years, makakapagtravel na ko sa iba’t ibang bansa para magsaliksik at pag-aralan ang history. Ang saya mangarap! Ginanahan ulit ako haha. Itong movie na to ang nagpamukha sakin na, bakit ka nga ba nandito ngayon? I deserve better. Di dapat ako nagsesettle sa kababawan.

Basahin ang “An open letter to the 20-something who wants to change the world” ni Antoinette Jadaone

 

“Cause time may pass, and everything won’t last, but I’ll be by your side..”

The people who are meant to be in your life will always gravitate back towards you, no matter how far they wander. Kung para sayo, babalik at babalik yan. Be with someone na ipupush ka na tuparin ang mga pangarap mo, na susuportahan ka sa goals mo, at hindi ka ikukulong sa sariling mundo. Sabay nyong babaguhin ang mundo. Haha eto na naman ako, may trauma talaga ako sa mga magjowang sabay na nangangarap, tapos magbebreak din during the worst case scenario. Kasi sabay nga yun eh, pag nasira ang mga pangarap mo, bibitiwan mo din ba ang relationship mo? Pag nawala ang relationship mo, titigil ka na din ba sa pag-abot ng pangarap mo? Vice versa. Ang hirap mangarap na magkasama, tapos ikaw na lang mag-isa ang magfufulfill nun. Habang siya bumubuo na naman ng pangarap na kasama ang iba. Damn.

Isa pa sa mga na-absorb ko dun, eh i-keep mo yung mga taong nandyan pa rin, even at your worst moments. Bakit habang inaayos mo yung sarili mo, kailangan mo isantabi yung taong unang naniwala sayo? Wag mong itaboy dahil lang ayaw mo nang madamay siya sa problema mo, ayaw mo maging pabigat. I-appreciate mo yung mga taong handang makinig at laging nakikinig sayo. Bihira lang na may ganun. Yung taong kasama mo sa tagumpay, sana siya pa rin yung kasama mo sa pagkabigo, at sa muling pagtatagumpay.

Sabi nga ni Raf dun, “Mahalin mo siya dahil mahal mo siya, hindi dahil nakasanayan mo lang.” Namimis-interpret natin yung love at utang na loob. Di dahil tinulungan ka niya eh mahal na. Di dahil wala kang dahilan para mag-NO eh magye-YES ka na.

Never forget.

Ang ganda na na-incorporate nila yung Arts at History sa pelikula. Ipinapabatid nila na – alalahanin natin ang nakaraan. Kasi yung ang magpapaalala sa atin kung sino tayo ngayon. Yan ang magtuturo satin kung ano yung tama, at kung ano yung mali na hindi na dapat ulit gawin sa kinabukasan. Dahil sa past natin, lahat ng desisyon natin sa present, apektado. Lagi ko rin tong sinasabi, kahit gaano pa kalayo ang marating mo, wag na wag mong kalilimutang lumingon sa kung saan ka nanggaling. O di ba, iisa ang mindset namin.

Ang saya magtrabaho sa museum. Kung ako din bibigyan ng pagkakataon, gusto ko dun magwork. Para ma-enhance pa yung knowledge ko about Philippine History. Ang saya mag-aral sa UP. Kahit sabihin nyo pang masyado kaming pa-woke. Hindi eh, mag-iiba talaga ang mindset mo sa buhay pag nandun ka.

Cons: Ang hindi ko lang nagustuhan, hmmm, may part dun na cheating na yung ginagawa nila. Oo di naman nila ginusto yung kinahinatnan nila, pero kahit na, cheating pa rin yon.

At some point you’ll realize, buti na lang pala nangyari yung worst thing ano? Buti nangyari agad, kesa mas maging worse pa ang future ko. Thank you for letting it happen. Di ko pinangarap yung ganung path, yung ganung future. Thank you. I’m already safe.

lizquen-at2

Traydor ang mga alaala.
Magpapaalam sa’yo
hanggang makalimot ka.
Pero eksakto. Sa puntong
sinabi mo na sa sarili mong
wala ka nang isasaya pa,
lilitaw siyang muli.
Na mula sa malayo pa lang
ay kilalang-kilala mo na.
At paglapit nito sa’yong harapan,
babalik ka sa pamilyar na lugar.
At ikaw ay mamamatay na naman.
Tuloy, takot ka nang maging masaya.
‘Pagkat traydor ang mga alaala.

– Antoinette Jadaone


April 6, 2020

Reflections one year after:

Nandito na nga ba ako sa landas na dapat kong tahakin?

Katulad ng mga sinasabi ko sa mga dati kong posts, noong nag-aaral ako, heto yung inimagine kong buhay na gusto kong mangyari pagkatapos: Regular sa trabaho, tuloy-tuloy ang income, nakakapagprovide sa pamilya, pagsusulat ang ikinabubuhay, pumupunta sa iba’t-ibang lugar, nakakapagbakasyon once in a while, nakakaattend ng iba’t ibang events, at heto, unti

Ngayong nandito na ako, bakit hindi ko to gusto? Is this really what I wanted to do? Is this my passion?

Dark


Everytime he can’t look at the bright side,
I always sit with him in the dark.
But it turns out it was me, who was left alone in his shadows.

gif girl Black and White depressed depression sad anime pain alone black dark hoodie sadness darkness misaki

365


Continue reading “365”

Sun


“She was the sun. But it was too much for him. To save himself from melting, he had to leave. But what he doesn’t know was that – he was the reason why she was too bright. That’s why when he left, she lost her spark.”

To burn for someone is to melt in the process.

“She was the sunrise. Unfortunately, he loves the sunset.”

(Artwork from The Forbidden Love Story by Gabriel Picolo)

follow my Tumblr blog!

011619


Nung nakita kita ulit, walang pinagbago. Kung paano tayo nagkita for the very first time sa MOA nung July 31, ganun pa rin tayo.

… And I know it’s long gone, and that magic’s not here no more,
And I might be okay, but I’m not fine at all …

Nung nakita kita ulit, nakita kong mas masaya ka ngayon sa kanya. Naalala mo ba yung sinulat ko sayo nung birthday mo? Andyan sa frame, nakasabit sa kwarto mo, tingnan mo, di ba sinabi ko nun gusto ko na maging successful at happy ka? Even if it doesn’t include me. Nakikita ko na, mukhang mas ok ka na.

… And I know it’s long gone, and there was nothing else I could do
And I forget about you long enough to forget why I needed to …

Nung nakita kita ulit, nararamdaman ko pa rin yung sakit, hindi ko pa rin pala kayang maging masaya na meron ka nang iba. Bawat galaw nyo, iniiyakan ko pa rin hanggang ngayon. Bawat salitang binitiwan mo noon, paulit-ulit pa ring bumabalik sa alaala ko.

… Maybe we got lost in translation, maybe I asked for too much,
And maybe this thing was a masterpiece ’til you tore it all up.
Running scared, I was there, I remember it all too well …

Nung nakita kita ulit, mas nakita ko yung mga dahilan at rason para hindi na bumalik pa sayo. Mas malinaw na sakin na wala nang magbabago. Insensitive ka pa rin. Ang cold ko pa rin. Yung mga bagay na ayaw ko sayo, andyan pa rin. Hindi na kita masasagip pa. Hindi rin ako makakaahon pag kasama kita. Pasensya na, mahal kita pero hindi ko na ulit kayang ipagkatiwala ang puso ko.

… Hey, you call me up again just to break me like a promise.
So casually cruel in the name of being honest.
I’m a crumpled up piece of paper lying here,
Cause I remember it all, all, all too well …

Nung nakita kita ulit, pinaramdam mo na naman sakin na mahal mo ako. Alam kong pagkatapos ng araw na to, magpapaalam ka na ulit. Bakit ako pa rin ang sumasalo sayo? Bakit pag sa kanya ginagawa mo ang best mo, pero pag sakin, sinasabi mo na ‘you deserve better’?

… Time won’t fly, it’s like I’m paralyzed by it.
I’d like to be my old self again, but I’m still trying to find it …

Kapag nakita kita ulit, sana huwag ka nang umalis pa. Sana marealize mo na ako yung diamond na naiwala mo. Sana ako yung TOTGA mo. Kahit ilang beses mo pa akong talikuran ulit, kahit ilang babae pa ang ipalit mo, kahit ilang beses mo pa akong saktan, once na magreach out ka sakin, andito pa rin ako. I still care for you kahit option mo lang ako. What’s worse? Hinihintay pa rin kita, kahit abutin ulit ako ng walong taon.

… Cause there we are again, when I loved you so,
Back before you lost the one real thing you’ve ever known,
It was rare, I was there, I remember it all too well …

Mosaic


When I met you, I knew in some way, you would hold significance to my life. I knew you were going to be a constant. I knew you would change me.
Yes, we had our disagreements, but we always made our way back to each other. I always felt you in my heart, there’s nothing you could do to make me that upset for long. I already needed you.

You have issues. Internal struggles with yourself, external issues with your family and others around you and it weighs you down. But the struggles you faced made it impossible for you to love me the way you wanted to, the way I needed you to. Still, for a year I held on, praying you would stay with me, praying you would get better. Through all the fights, the petty disagreements, I stayed.

I loved you without restrictions and caution. I knew you could be better. I wanted to see that happen for you. I wanted to help you get to where you should be. I believed in you. I would do, anything for you.
My expectations and whatever other struggles you faced were too much for you, and the pressure you put on yourself suffocated you. Your eyes began to wander. You wanted something easier, someone who wouldn’t push you to be better.

You found what you were looking for, right after you actually ended it with me, which still hurts me more than you could ever know.
Fast forward a few months from the day you told me someone else had more to offer, you tell everyone that you’re happy. You’ve come in and out of my life so frequently, breaking bits and pieces of me more and more every time. You tell me you’re happy.

As I watched it happen, I felt pieces of myself, my soul, disintegrate and disappear. I grew colder, I put a wall up around myself. Letting myself feel soft for you only hurt me worse.

I didn’t want to move on from you. I hoped that you would come back and sweep me up and make things better. But eventually, I have to move on. I have to heal myself. I have to fix what you shattered. It didn’t come easily, and nearly everyday is a struggle… but I have to.

I knew that the love you had to give me had already run out and it hurts. I remember feeling as though I was the person you cared most about in this world. I remember feeling so lost as to where I stood with you. Realizing you had fallen out of love with me is one of the worst experiences I’ve ever had.

But at the same time, it thrills me that I’ve experienced someone – because you were an experience, not just a person to be met – that has made such an impact on me. I think I’m having one of those lucky days. Although, it might just be me missing you yet again.

Sometimes, I wonder what kind of direction my life would’ve taken if I had never met you. I can’t decide if it would be better or worse, and that’s what scares me most about all of this. I still can’t decide if I actually wish I had never met you. I think there’s a part of me, no matter how badly we hurt each other, that will always be so grateful to have had the chance to know you. For as much as you broke me, you made me whole in different ways.

I’m glad you were what broke me, so I can be better. I was given the chance to become that much more whole. I got to see the risks in which you can love someone, the ways in which love can change you. You were a beautiful destroyer, but the beauty doesn’t have a hold on me anymore. For all that you got from me, for all of the ways you ruined me, and the ways you so hurt me, I have to learn from them.

Maybe our love’s purpose was designed to break, after all. We were meant to be a love that ruined and wrecked, that will lead us to grow and change, though we fought it every step of the way. Our love went with pain. It is the greatest teacher, as it instructs us what not to do in the future, so as to avoid that harsh experience in another, similar instance.

Even though it hurts, I will still keep those memories. They break me, but that pain of remembering it both hurts and heals. If you’ve taught me anything, it’s that loving you was both my destruction, and my salvation. You might have broken me into pieces, and you may have destroyed a part of who I used to be. In all the times that you left me shattered by myself, I made a mosaic of our broken memories. This mosaic of love and hatred is how I love you now.

011119


Nung araw na pinost ko yung about sa pain, yun yung araw na umiyak na naman ako, for that same reason.
Sabi ko iiwasan ko nang umiyak ngayong taon, pero di pa rin pala kaya ano, masakit pa rin eh.
Lam mo ba awang-awa na rin ako sa sarili ko, kasi ako lang din ang nagbubuhat ng sarili kong bangko.
Papost post pa ako ng, “You’ll get through it, soon you’ll be better than you ever was”, etc. Pero I still feel the worst.
Iniisip ko, eh ako lang din ang nagpapababa sa sarili ko. I don’t like drama, but it loves me. It was all in my head. Overthinking ko lang din ang nananakit sakin.
Kasi ganun naman talaga eh, it’s none of my business anymore. I’m already out of their league.
I don’t want to hate them for being happy. But at the same time, I can’t be happy, seeing them happy, gets?
Kumbaga nakapagreformat na siya ng buhay niya, bago na lahat ng tao sa paligid niya.
Eh ako, marami na ring nagbago, pero bat ganun, di pa rin naaalis yung patalim na nakatarak sa puso ko. Jusko.
Ang sakit ano, lahat na lang ng bagay pinipilit ko. Pag nakita ko siyang masaya, hahanap din ako ng paraan para maging masaya din ako, kahit kunwari lang. Gusto ko yung may sasalo ng lahat ng sakit na nararamdaman ko, kasi sobrang bigat na.
Ayoko na mag back to zero. Pls, help me get through it.

Tatlong Daan


Uy di ko napansin, 300+ na ang mga posts ko sa wordpress.
Ganun na pala karami yung mga hanash ko ano.
Medyo matagal-tagal na rin ako sa industriyang ito, di nga lang masyadong active ngayon.
Actually, kung di ako nagbubura nung mga iba kong posts noon, baka lagpas na ito sa 300 na bilang ko ngayon.
Kaya ako nagba-blog eh kasi para na tong diary, dito ako nagvevent out ng mga bagay na hindi ko masabi verbally, sa hindi matukoy na dahilan (ewan, bahagi na ata eto ng pagkatao ko.)
Sa mga nagsasabi na iba ang sinasabi ko dito sa ipinapakita ko sa totoong buhay, well ang masasabi ko lang ay, ewan ko kung bakit ganito ako, pero sana maintindihan nyo ko!! 😭😭
Tulad nga nung sinabi ko dati, sa sobrang dami na ng posts ko, sana balang araw may magcompile neto at gawing libro, well sana kung merong magka-interes. Sino nga bang natutuwa sa mga sinusulat ko?
Puro rants at kalandian lang naman.
Iisang tao lang naman yung alam kong matiyagang nagbasa neto, ewan ko kung hanggang ngayon ginagawa niya pa rin, pero karamihan ng nakasulat dito ngayon dedicated na sa kanya, sana pati ito mabasa niya hehe. Thank you, sa pagdaan mo sa buhay ko hahahahaha salamat kasi dahil sayo may maita-topic pa rin ako hanggang sa mga susunod pang taon.
Teka bakit siya na naman ang topic ko? Wait lang.
Pero ayun nga, salamat sa lahat ng mga nagbabasa ng mga sinusulat ko, kahit wala tong ka-kwenta kwenta.
Sabi nila, “Wala kang makuda in real life pero bat ma-laman yung blog mo?”
Ewan ko ngaaa.
Pero may mga nagsabi din na natutuwa sila kasi nakakarelate sila sa sitwasyon ko, sa mga pinagdaanan ko.
Meron namang mga natutuwa kasi trip lang talaga akong pagtawanan hahahaha (Di ba, PJ? I see u)
Meron din namang hindi natutuwa, kasi bina-backstab ko na sila (Pero di naman, or nagagawa ko ba talaga yon unintentionally? Tell me.)
Meron din namang hindi natutuwa kasi puro na lang daw ako drama, marami nang nauumay haha alam ko. Tas bakit daw pino-post ko pa online? Bat di ko na lang daw sarilihin? O i-share sa kaibigan? Ang immature ko pa rin daw hahahaha. Again, as I said, ewan ko, but this is how I act towards certain things.
Kung may mga nasabi man ako dito sa blog na to na hindi maganda about sayo, or kung na-offend man kita, sabihan mo ko, please, i-PM mo ako. Inaamin ko madalas insensitive talaga ako, kung ano yung maisip ko diretso ko na ita-type. Pasensya na.
Salamat talaga ha, sa pagbabasa ng blog na ito. Dati nangangamba ako kasi alam kong isang araw hihinto din ako dito. Pero sana umabot pa to ng 400, 500, posts, and so on. Yung makikita pa ng future descendants ko yung mga post ko. Kailangan ko lang talaga mag-isip ng magandang content. Ang boring kasi ng buhay ko eh, wala man lang ka-hobby hobby, wala nang interests, walang masyadong ganap para mai-topic sa mga susunod na posts. Ikaw ba, sa tingin mo, ano pa ang pwede kong maisulat? Bukod sa mga pangyayaring kathang isip ko lang? Ano pa bang pwede kong gawing matino sa buhay hahahahaha!
Na-realize ko lang din, dapat pala ma-inspire ko rin kayo sa mga sinusulat ko ano, kaso paano? Kung ako mismo ang negative ng tingin ko sa sarili ko. Ayyy. Ewan ko.
Pero, salamat ulit ha!

YEAREND TOP 20 | 2018


Nakalimutan ko na yung yearly tradition ko hahahaha.

Di na ako ‘in’ sa mga bagong kanta ngayong taon.

Di ba dati di ako mahilig sa OPM, kasi nabibitter ako sa crush ko.

Tapos kinalaunan natutunan ko ring mahalin, kasi nagmamahal na rin ako eh.

Ngayong nasaktan ako, ayan kinamuhian ko na naman ang OPM hahahaha masyado silang mapanakit ng damdamin.

Yung ipapamukha talaga sayo nung mga lyrics na, “Masaya na siya sa iba, kawawa ka naman.” ganern.

Yung kahit saan ako magpunta, puro yun ang pinapatugtog tas shet, ang sakit. Tino-torture ako.

Pag naririnig ko yung Kung Di Rin Lang Ikaw/Sa Ngalan ng Pag-ibig, naririnig ko sa utak ko yung boses niya, inaawit niya to sakin noon.

Pag naririnig ko yung Sana/Kahit Ayaw Mo Na, nakikita ko na naman yung sarili ko nung time na nagmamakaawa ako sa kanya sa 7-11.

Pag naririnig ko yung Mundo, bumabalik sa alaala ko yung magkasama kami sa Rakrakan Fest habang inaawit ang kantang ito.

Pag naririnig ko yung Kathang Isip, naiisip ko kung naiisip niya ba ako habang naririnig niya din yon?

Pag naririnig ko yung Buwan, naaalala ko siya kasi iniisip ko isinasayaw niya yung bago niya sa saliw ng kantang iyon.

Ang drama ko, teka tama na.

To summarize my 2018 in music, puro reputation tsaka Voicenotes lang pinapakinggan ko most of the time.

This year naging fan ako ni Taylor, dahil sa rep. Hindi dahil sa nakakarelate ako sa mga breakup songs and drama shits niya, pero grabe yung epekto sakin nung Getaway Car, pati nung I Did Something Bad at Ready for It, feeling ko ang bitch ko pag kinakanta ko yun hahahahaha.

Tapos ngayon ko lang na-appreciate yung iba niyang kanta/album, nakaka-LSS, tulad ng I Know Places. Ngayon ko lang naramdaman yung sakit ng All Too Well. Pero super favorite ko na talaga noon pa man yung Everything Has Changed tsaka Style.

Teka heto na nga, yung 20 favorite songs ko for this year.

ELECTRICITY – SILK CITY, DUA LIPA, DIPLO, MARK RONSON

RISE – JONAS BLUE, JACK AND JACK

WAKE UP IN THE SKY – GUCCI MANE, BRUNO MARS, KODAK BLACK

BITCH LASAGNA – PEWDIEPIE

I’M A MESS – BEBE REXHA

HAIR TOO LONG – THE VAMPS

TASTE – TYGA

SUPPLIES – JUSTIN TIMBERLAKE

ALL THE STARS – KENDRICK LAMAR, SZA

SAY SOMETHING – JUSTIN TIMBERLAKE, CHRIS STAPLETON

YOUNGBLOOD – 5 SECONDS OF SUMMER

I LIKE IT – CARDI B, BAD BUNNY, J BALVIN

DANCING WITH OUR HANDS TIED – TAYLOR SWIFT

MAD LOVE – SEAN PAUL, DAVID GUETTA, BECKY G

TAKI TAKI – DJ SNAKE FT. SELENA GOMEZ, OZUNA, CARDI B

I DID SOMETHING BAD – TAYLOR SWIFT

DONE FOR ME – CHARLIE PUTH, KEHLANI

FINESSE (REMIX) – BRUNO MARS, CARDI B

I’LL NEVER LOVE AGAIN – LADY GAGA, BRADLEY COOPER

GETAWAY CAR – TAYLOR SWIFT

Kung nakaabot ka man sa part na ito, hahahaha salamat. Ano-ano ang mga paborito mo ngayong taon? I-comment mo na yan. Also, pag may free time ka, check out my Spotify playlists (wow taray!) – https://shairamaec.wordpress.com/spotify/

Thank u, next


(Wait lang. Pang 300th WordPress post ko pala ito ☺)

2018. It was miserable and magical.

FULFILLMENT

Ang dami ko pa ring hanash ngayong taon, pero di ko narerealize eto na pala yung golden time ko, eto na pala ang pinakamakulay kong taon, ayoko lang i-appreciate. Heto na yung katuparan ng mga pangarap ko eh, yung makaalis sa maliit na mundong ginagalawan ko noon. Simula nung nagtrabaho ako, nagbago yung takbo ng buhay ko. Di tulad noon ang daming bagay ang gusto kong gawin pero di ko magawa kasi pagagalitan lang ako haha. Di naman ilegal yung mga gusto kong gawin. Pero yung kagustuhan ko na makagala kung saan saan, makapunta sa iba’t ibang events, that was the best!! Ang daming nacheckan sa bucketlist ngayong taon.

Nakapunta ako ng 24k Magic Tour, UST Paskuhan, UP Fair, Rakrakan Festival, Myx Music Awards, Freenet concert, at marami pang gigs at music events. Nakakapanood na ko ng mga pelikula sa sinehan, nakakakain na ko sa mga sikat na restaurant, wow I’m living the city life haha. Very different from last year, kung saan di nako makaalis ng bahay kasi nag-aalaga pa ako ng bata.

Now I’ve been into places I’ve never been, I’ve met different kinds of people. Yung dati napaka-antisocial ko, dati puro katrabaho ko lang ang kinakaibigan ko, ngayon ang dami ko nang nakakausap outside work, tapos ipaparealize nila sayo na “There’s more to life than landi”, at “There’s someone who will genuinely support you through everything without being tied into a relationship.” and that’s the tea. To that someone, thank you πŸ™‚

STABILITY

Yung dati nasa laylayan kami. Yung dati nakapamaluktot kami sa maiksing kumot. Dati puro sardinas at gulay ang inuulam namin. Ngayon maginhawa na. Nakapagpundar na kami ng sariling TV, Computer, Refrigerator, Washing Machine. Kung dati walang natitira mula sa sahod ko, at marami akong utang, ngayon nakapag-open na ko ng sariling bank account at nakakapag-ipon na. Di bale nang wala akong nabibili na damit, o sapatos, o anything para sa sarili ko, basta makita ko lang na happy ang mga tao sa bahay, ok na ako. Ngayong pasko, ang dami kong natanggap na blessings! Di ko inasahan yun. At narealize ko na ang sarap pala sa pakiramdam pag nagbibigay ka din ng blessings sa iba, pag nireregaluhan mo tapos sasabihin nila na gustung-gusto nila yung binigay mo. Wow.

Lord, maraming maraming salamat po sa lahat ng mga ito. Napaka-ungrateful ko lately, pero di mo kami pinababayaan at patuloy pang binibiyayaan. Sorry kung ang toxic ko pa din sa sarili ko, di pa rin nawawala yung negativity.

REALIZATIONS

– We tend to complain about toxic people surrounding us, pero di natin nare-realize na tayo pala talaga yung toxic/tayo yung dahilan kung bakit siya naging toxic. Nakikita natin yung mga pagkakamali ng iba pero yung sarili nating mali di natin mapansin. Yun yung bagay na natutunan ko. At hindi lang ikaw yung may mabigat na dinadalang problema, yung mga tao sa paligid mo may mga pinagdadaanan din yan. Kailangan mo din isipin na nahihirapan din siyang buhatin at intindihin ka, kasi may mga binubuhat din siyang bagahe sa buhay niya. Dapat sa separate na post ko na lang pala to i-elaborate pa haha.

– Isa pa sa mga bagay na gusto ko i-reflect, eh this year, naging PABAYA ako sa mga obligasyon ko. Sa bahay, wala na akong time para sa pamilya ko. Sa work, binabalewala ko yung oras kaya ako napapagalitan. Sa past relationship ko, na hinayaan ko lang na mamatay. Gusto kong baguhin yung mindset ko na maging responsable na hahahaha. Tanda tanda ko na, di pa rin ako nagtatanda.

GOALS/WISHES

Nung mga nakaraang buwan wala talaga akong gana, pero ngayon may mga plano na ako haha sana maipush ko lahat ng ito:

– By January sana makalipat na ako sa bagong trabaho haha yun na yung last step ko para makapag move on sa buhay. I have to work harder, lalo na’t pauwi na ang tita ko. Ako na ang magiging provider ng pamilya so kailangan ko talaga magpush pa.

– Target ko mag-daily, or at least weekly blogs. Kasi yung mga idol kong vlogger ang sisipag gumawa ng content. Sana maibalik ko yung dating ako na ang daming deep thoughts. Ngayon kasi puro kalandian lang ang nasa utak hahahahaha (kahit naman dati yun na ang nasa isip ko).

– Tsaka sana more gala(s) to come. Sana matuloy yung Zambales, Baguio, at Palawan trip natin (kung hindi ako matutuloy sa pag-abroad ha).

– Sana dumating na yung piano keyboard na inorder ko huhu sa wakas matutupad na yung pangarap ko na magpush sa music industry hahahaha jk. De gusto ko mahasa yung skills ko dun. Hopefully masimulan na di ba.

COMEBACK

2019 is the YEAR OF RETRIEVAL. I have to gain back what has been lost. Yep, there’s no turning back.

Kailangan ko pa umangat, to the point na pagsisisihan ni Natalie na nakilala niya pa ako at ginulo niya ang buhay ko. Ngayon masaya siya eh, habang ako nagdurusa pa rin dahil sa kanya. Balang araw gusto ko siyang makitang gumagapang habang nagsisisi sa mga ginagawa niya sakin hahahaha revenge is real. Watch me. #LookWhatYouMadeMeDo

Joke lang. Sana maalis na yung poot sa puso ko para makapag move forward na ako sa buhay. Gusto kong mawala na yung bigat na nararamdaman ko. Acceptance at forgiveness lang ang kailangan. It takes time. It takes time.

“The best lesson I’ve ever learned in my life came from the worst feeling I’ve ever felt in my life.”

STRENGTH

Sana next year magkaroon na ulit ako ng motivation at happiness sa buhay. Ang sakit pa rin eh haha, yung konting ano lang, umiiyak na agad ako. Makikita ko pa lang yung pangalan ng ex ko, nanghihina na naman ako. Ayoko na maging marupok. Hayaan mo magsasawa din naman ako maging malungkot, aahon din ako eventually hahahaha.

Sana maging strong na ako, na everytime pag narinig ko yung mga OPM songs na mapanakit ng damdamin, hindi na ako maaapektuhan pa. Kasi hanggang ngayon ako’y giniginaw at hindi makagalaw. Nahihirapan ang pusong pinipilit ay ikaw. Charot.

When will I be this happy again?

Sabi nga ni Cong, ang sitwasyon ko ngayon parang naghihintay lang ako ng masasakyan. Kaso yung mga pinapara ko, di ako hinihintuan, nilalagpasan lang. So instead na magreklamo ako at magmukmok kung bakit walang nagpapasakay sakin, wala akong choice, kundi maghintay pa rin.

Pero ang ginagawa ko ngayon, naglalakad na ako patungo sa destinasyon ko hahahaha. Kahit ako lang mag-isa, kahit malalim na ang gabi, kahit masakit na ang mga paa, okay lang. Basta umuusad tayo.

2017 nawalan ako ng bespren. 2018 nawalan ako ng jowa. Ano naman kaya ang mawawala ngayong taon? Abangan.

Anuna 2019! Handa na akong masaktan, paasahin, paglaruan, gaguhin at pagkaitan ulit ng tadhana hahahahahaha come on fite me!! Let’s go!!!!!

THANK U 2018, NEXT!

Miss


I don’t miss you when I’m lonely. I don’t miss you at 3AM. I used to deal with my sadness alone. But, I miss you the most during my busiest times and happiest moments.

During these times, all I could think about was telling you. I smiled for awhile, but eventually turns back to sad. I wished you were around for me to share it with.

All that I know is I don’t know how to be something you miss.

I don’t hate you. I just act like I do because it is much easier than to admit that I miss u πŸ™ƒ

Tahanan


May nabasa ako na:

Dapat tahanan natin ang ating mga sarili. Minsan kaya tayo nawawala kasi yung tahanan natin, ibinigay natin sa iba, kahit na meron na sila. Kaya nung umalis sila, dala din nila yung tahanan mo. In the end, wala ka nang mauuwian kaya ka nawawala.

Sabi ko noon di ako maghahanap ng malaking kastilyo, ang hahanapin ko yung kasama kong bubuo non. Eh ngayon hindi na natapos yung bahay na yun, walang bubong. Kaya heto ako nauulanan, wala nang masilungan.

I built a home inside your arms, the one to shelter me when storms come. But how will I be sheltered now if you’re gone? and these storms are coming from my heart?

Band Aid


The validation you are looking for exists within yourself, yet you are searching for it from other people.

Sabi nga nila, kung nakadepende yung happiness mo sa isang tao, kawawa ka, kasi anytime pwede yung mawala sayo. No one’s presence or absence should disturb your soul. Buo ka na bago pa man siya dumating, so wag mo isipin na siya ang kukumpleto sayo-

Home


Someone posted this:

You’re not in love. You just want someone to treat as your ‘home’ because you’re so tired of being lost, of searching and hoping for things to work out. You want to be somewhere you think you belong. You want to be loved, but darling, that doesn’t mean you’re in love. How long will you keep on lying to yourself?

Hanggang kailan mo lolokohin ang sarili mo at magpapabulag sa pekeng pag-ibig na yan?

Time


The greatest gift you can give to someone is your time. Because when you give your time, you are giving a portion of your life that you will never get back.

Kaya sana ma-appreciate mo yung mga simpleng bagay, halimbawa pag sinasamahan ka kumain, magbanyo. O kaya yung taong willing makinig sa mga kwento mo. Or yung mas marami siyang importanteng gagawin pero mas pinili ka niyang puntahan, kahit sobrang late na. Kahit wala naman kayong ibang gagawin, pero gusto ka pa ring makita, appreciate it. Sa dami ng excuses ng mga tao ngayon, bihira na lang yung gumagawa ng ganung simpleng effort. Ang mindset kasi ng karamihan, kung magbibigay ka ng oras/atensyon sa ibang tao, syempre yung gusto mo magbebenefit ka din di ba, kaya i-appreciate mo yung mga tao na kahit alam mong wala silang mapapala sayo, still they want to give you a portion of their life aka their time.

Negative


May nagsabi sakin na, bakit puro negative na pangyayari sa buhay mo yung isinusulat mo sa blog? Bakit hindi yung masasayang part?

Eh ganun talaga, mas maraming nangyayaring negative sakin kesa sa positive.

Tsaka, mas tumatatak sakin yung masasamang pangyayari. Mas memorable. Masakit eh. Pag masasaya kasi, madali kong nakakalimutan. Ewan ko. Ang lala na ng lason ng negativity sa katawan ko ano?

Halimbawa, pag masaya ako ngayon, inaanticipate ko na magdurusa din naman ako kinabukasan. Parang yin at yang.

Di naman ako ganito noon. Lagi kong sinasabi na, look at the brighter side. In every cloud, there’s a silver lining. Pero ngayon, di ko na kayang maniwala. Sa dami na ng pinagdaanan ko, mas nakafocus tuloy ako sa yin.

Well, sa katunayan, yung taong nagtanong sakin nito, siya yung main reason kung bakit naging negative lalo ako.

Paano kaya maaalis ang lasong ito? Gusto ko sana sa taon na darating, maging optimistic na ako. But how?

Lalo na nitong mga nakaraang buwan, wala na akong nilu-look forward sa buhay ko na kahit ano, wala na kong gana ma-reach pa yung goals ko. Kailangan kong makabalik sa right path.

Mas ok din pala yung ganito, kasi pag masaya ka, temporary feeling lang yan eh. Pero pag nasa negative side ka, dun mo ma-aappreciate lahat. Dun ka makakapag-isip ng tama. Dun ka matututo sa mga sakit na pagdadaanan mo. Di ba.

Pero sabi nila, yung pagiging positive eh di naman ibig sabihin eh masaya lagi. It means na even on your worst days, umaasa ka pa rin na magiging ok din ang lahat balang araw.

Yosi


Ala-una ng madaling-araw, habang naglalakad ako papasok ng subdivison namin, pauwi sa bahay, galing trabaho, may nakasabay akong lalaki. Ka-edaran ko lang siguro. Naka-backpack, nakasalamin, naka-earphones, nagyoyosi.

Naalala kita sa kanya, dahil na rin sa amoy ng sigarilyo. Wow. Na-miss ko yun, kahit yun ang papatay sakin. Ay hinde, mas nakamamatay pa rin ang pagmamahal.

Para kang sigarilyo. Nakakaadik. Masama pero masarap sa pakiramdam. Bawat usok na binubuga mo, nilalanghap ko. Sabi nga nila, ‘once you go in, you’ll never get out’.Β  Kaya nung tinigilan kita, grabe ang withdrawal/side effect. Grabe ka, you’re a hard habit to break.

Darating din yung araw na di ko na hahanap-hanapin pa yung amoy ng sigarilyoΒ  –

Happier


Ang unfair ng tadhana ano? Parang umorder lang ako sa Shopee tas defective yung naibigay sakin, pero yung sa iba ang ganda ng quality na nakuha. Bat ganon.

Ayoko nang mabalot ng poot yung puso ko. Kaya kahit sobrang worse na yung nangyayari, inuunawa ko pa rin. “Alam ko kasi yung dahilan kung bakit nagagawa niya yung ganun.” I can’t feel any hate. I still wish the best for him, na sana mas ok na yung well-being niya ngayon, I mean sana masaya siya, hindi yung mababaw na happiness kundi yung contentment, yung di na siya nakakaramdam na parang may kulang, ganun. Iniisip ko kung napunan na ba yung missing part niya na di ko naibigay? Kuntento na kaya siya ngayon? Nahanap na ba niya yung hinahanap niya? Mas masaya kaya siya ngayon? Dapat wala na kong pake sa well-being niya eh haha kaso eto iniisip ko pa rin. Alam mo yung kantang Happier ni Ed Sheeran? Ya feel me?

Sabi nga nila magmove forward na ako, wag na ako lumingon. Iwanan ko na yung emotional baggage na dala dala ko. Ang daling sabihin di ba, pero di ko pa rin magawa. Something’s holding me back.

Ayoko nang maging negative, pero bat ang unfair? Yung mga nagugustuhan kong tao, bat ako tine-taken for granted haha, ganun ba ako kauto-uto? Ganun ba ako kapanget para hindi tratuhin ng maayos? Mabait naman ako, mahaba ang pasensya, hindi maarte, pero bat kayo ganyan hahahahaha iiyak na naman ako.

Eto siguro yung β€œlesson” na sinasabi nyong lahat. Baka naman talaga hindi ako para sa relationship thing na yan. Dapat makuntento na lang ako na sumulyap at magmahal mula sa malayo, dun lang ako magaling eh. Hindi pa rin ako marunong mag-ingat at mag-alaga ng tao (kaya ako iniwan hahahaha) Okay lang, tanggap ko nang tatanda ako mag-isa 😊 Kumbaga pinatikim lang ako ng tadhana, dapat ba akong magpasalamat hahahahaha. Sa pagtikim ko I crave for more, eh kaso di pala para sakin. Ako tuloy ang nagdurusa ngayon

110918


2 months nakong nagmomoveon. Ang tagal naman mawala nitong feelings na to haha

So habang siya masaya na sa piling ng iba, ako eto pa rin umiiyak. Alam mo ba, triny ko rin na makipagdate sa iba, kasi baka sakali mas mabilis ako makarecover kung mangrerebound din ako (tulad ng ginagawa niya haha), pero, sa tatlong taong na-meet ko, wala eh. Di ko na kaya ibigay yung sarili ko sa iba, para na akong natrauma sa relationship. Kinikilala ko pa lang sila pero iniisip ko na kaagad kung paano nila ako iiwanan balang araw. Tas yung mga sinasabi nila sakin, bat di ko na rin kayang paniwalaan? Ang taas na ng trust issues ko haha.

Na-realize ko na bat ibababa ko rin yung sarili ko sa ganung level? Bakit ko papatungan pa ng isang mali yung bagay na dapat ay itinatama? Bakit ako gagamit pa ng ibang tao para lang maging masaya? Ayoko na masaktan. Ayoko ding manakit. Ayokong tumulad sa iba na pinaglalaruan lang ang pag-ibig. Kaya di na ko magmamahal pa ulit haha maliban na lang kung mahanap ko na talaga yung katapat ko.

Masyado akong kumapit sa memories namin – kahit temporary lang yon lahat. Sabi ko I’ll just pretend na never ko siyang nakilala. Sana pala hindi ko na lang inaccept yung friend request niya. Sana pala hindi ko na lang siya cinomfort nung mga panahong broken siya. Sana pala nung una pa lang hindi na ako naniwala sa mga salita niya.

Sabi ko pinapahirapan niya lang yung buhay ko kaya dapat matuwa ako na pinakawalan niya ako. Wala akong magandang kinabukasan sa kanya. Lagi akong may kahati sa kanya. Nadadamay lang ako sa mga kashitan niya. Ginawa niya lang akong way para tuluyang makalimot kay emily. Ginamit niya lang ako para makuha niya yung mga pangangailangan niya. Pero bat ganun, bat ang hirap makarecover? I still see him as the best when in reality he’s really the worst.

Hmmm let’s see. Sana tuluyan nang maalis ang lason sa katawan ko. Kasi everytime na nagpaparamdam siya, everytime na nagpopost siya nung about sa kanila ni girl, nagbaback to zero ako. Para akong pinapatay ng paulit ulit haha. Nasa pagitan ako ng nandidiri ako sa kanila, but at the same time naiintindihan ko kung bakit niya nagagawa yung ganun. Ang bitter ko pa rin ano, pero ganun talaga, nalinlang eh.

Pero ang unfair pa rin haha, bat ngayon lang siya nagtino kung kailan wala na ako, ibig sabihin ba nun ako ang dahilan ng pagiging fucked up niya? Hala. Paano. Or hindi ako sapat na reason for him to improve? Ewan ko. Bat ko ba pinoproblema to. E wala na nga kami.

Ang dali para sayong sabihin na ‘forget everything’, sana ginawa mo rin yan nung nagbreak kayo ng ex mo, sana hindi ka na nagrarant sakin about sa kanya nung tayo pa, haha. Sabi mo di kita deserve, e di siya deseve ka niya?? Bakit sa kanya nagawa mong magbago, bat sakin hindeeeeee 😦

Tapos lam mo yun, yung mga bagay na gusto kong gawin na kasama ka, pero di natin magawa kasi wala kang pera, wala kang time, basta ang daming hadlang nun! Pero ngayon malayang-malaya ka nang nagagawa sa kanya – kumain sa labas, gumala sa Tagaytay, manood ng sine? Ewan. Bigyan ng bulaklak? Yung mga date na gusto kong mangyari, bakit ganon, bakit ginagawa mo sa kanya ngayon huhu. Dati di ka makapunta samin sa Cavite, for that reason. Pero ngayon, halos linggo linggo nandun ka na sa kanila? Ang unfair ano, nakilala kita sa lowest point mo, tinanggap ko lahat yon, sabi ko ok lang kahit wala kang maibigay sakin na kahit ano, ok lang kahit ako ang gumagastos sayo, ok lang!!! Pero kung kailan umaangat ka na, saka mo naman ako binitawan. Feeling ko mas lalo akong naging kawawa.

Bitter pa rin ako hanggang ngayon pero pagbigyan mo na, magsasawa din naman ako eventually. May mga araw na nanggigigil ako sa inyo, pero di ako galit, pramis.

I learned my lesson, how about you? Natututo ka nga ba? Bakit paulit-ulit mo pa ring ginagawa? πŸ™‚

100 Awit Para kay Ebong


100118


Sinabi ko makakaahon din naman ako, di pa nga lang ngayon.
Baka tulad uli nung kay Jun Pyo, walong taon uli bago ako makamoveon.

Ang nakikita nila lumevel up ako, naging mas fierce. Pero ang di nila alam, sa likod nun, yung ako na parang patay na. Yung gumigising ako araw-araw na mabigat ang pakiramdam kasi, “I wasn’t enough” eh. Yung wala na akong gana maging masaya, walang gana kumain, yung nakatulala lang. Ilang buwan ko na ding pinagdadaanan to.

Tas siya? Ayun masayang kausap yung iba. Walang bakas ng panghihinayang o regret. Yung kulang na lang sabihin niya na “Yes! Wala ng Shaira sa buhay ko” ganun. Gusto niya marealize ko yung kawalan niya, pero siya mismo di narealize yung worth ko. Ayos di ba? Naiisip ko, bukambibig mo rin ba kaya ako sa iba tulad ng pagbukambibig mo sakin tungkol sa ex mo? Sa pagkumpara mo sakin sa iba pang babae sa buhay mo?

Ako yung nanlamig, pero in the end siya talaga itong na fall out of love. After makipagbreak wala pang balak magpakita, kung hindi pa ako ang unang gagawa ng paraan para ma-closure to. Nagkulang lang ako ng konti, ayun nag lean on na agad sa iba. Ang sakit nung sinabi niya na sinugar coat niya lang yung naging relationship namin. Kaya pala di ako naniniwala noon sa mga i love you, i miss you niya. Kasi pinagtiyatiyagaan lang ako. Kasi ako lang yung umiintindi sa kanya nung time na yun. Eh ngayon meron nang panibago, kaya heto ako tinapon na lang ng basta basta.
Naabot ko na kasi yung limit ko sa pagtotolerate ko. Lagi ko na siya kinokontra sa mga gusto niya, eh yung gusto niya yung taong susuporta sa kanya throughout this shit, which is again nahanap na agad sa iba, e di ligwak na talaga ako.

Pero di niya narealize, kung ilang beses ko siya inintindi. Mas marami akong dahilan para iwan siya, pero i chose to stay, kahit minsan di ako masaya. Kahit madalas nahihirapan ako. Tinanggap ko lahat sa kanya kahit nakakababa ng pagkatao ko (well una na dyan ay yung pagiging rebound kay emily), I stay nung mga panahong walang-wala siya, I stay kahit minsan confused siya sa feelings niya para sakin, I stay kahit ang clingy niya sa mga kaibigan niyang babae at nagseselos ako hahahaha. I stay kahit alam kong bubuhayin ko siya balang araw. I stay kahit inayawan na siya ng mundo. Pero bakit ganun? You still left.

Ako ba yung nawalan ng gana? Kung hanggang ngayon mas iniisip ko pa rin siya kesa sa sarili ko? Hanggang ngayon nag aalala pa rin ako kung ano na ang sitwasyon niya? Na paano kung makaramdam na naman siya ng sobrang kalungkutan at hopelessness? Pano kung walang umintindi sa kanya? Kahit sinabi na nilang lahat na mag move forward na ako sa buhay ko, I still look back to him, I still care for him silently, kasi di ko kaya na pabayaan siya ng ganun ganun lang, di ako katulad ng ex niya. Bawat minuto siya pa rin ang iniisip ko. Pero siya di man lang niya ako naiisip hahaha nu ba yan. Di ako sweet, di ako nagsasabi ng i love you, pero mahal na mahal kita na higit pa sa pagmamahal na binigay sayo ng mga ex mo hahahaha di mo na mahahanap yung ganun sa iba pramis. Eh kaso ibang way of love ata gusto mo eh, hindi yung sakin na puro actions lang at walang words.

Pero kung tatanungin mo ako kung gusto ko pa rin siya balikan? Hmmmmm…

Wala pa rin namang magbabago. Wala pa rin akong tiwala sa kanya. Kung babalik kami sa dati malamang magiging malamig pa rin ako. Ikaw ba naman lagi ka na lang kinukumpara sa ibang babae hahahaha wala maiinsecure pa rin ako, magiging pessimistic pa rin ako.

Mahal ko pa rin ba siya? Oo naman. Yung tipong kapag nagkatotoo yung panaginip niya, ganun pa din ang gagawin ko – pag naaksidente siya idodonate ko pa rin yung organ ko sa kanya. Ganun ko pa rin siya kamahal kahit di na siya ganun sakin haha

Yung mga chat niya pa rin ang nagpapangiti sakin, siya pa rin yung iniisip ko buong araw. Siya pa rin yung gusto ko makasama habang buhay kahit ginagago niya lang ako hahahahaha

Kung ibabalik ko lang yung panahon sana pala hindi ko na tinuloy yung pakikipagchat sa kanya noon, kasi eto lang pala gagawin niya sakin, pampalipas oras lang.

De seryoso, ayoko na ulit ma-attach sa ibang tao na ganun katulad nung sa kanya. Ayoko na ulit magkajowa haha sana talaga manalo na ko sa lotto para makapag travel na ko mag isa at hindi magmukmok dito.

090918


Ang dami ko nang naisulat ng draft about dito, pero hindi ko siya mapulido, ang gulo eh. Di ko maisulat ng maayos.

Mag-iisang linggo na since nung hiniwalayan mo ko. Di ko alam kung paano icocompose tong post na to.

Halos lahat na ata ng gusto kong sabihin nasabi ko na. Nababasa mo naman mga tweets ko. Yung mga matagal kong kinimkim mukhang nailabas ko na.

Bat ganun? Ganun lang ba talaga kadali sayo ang lahat? Bakit parang ang bilis, wala na agad akong halaga sayo.

Di ko pa kaya. Malaking bahagi ka na ng buhay ko. Sa isang iglap mawawala lang.

Dati sinabi ko na wag masyado maaattach para pag nawala, hindi gaanong masakit. Pero heto ako ngayon, nalulugmok. Araw-araw paggising ko nagkaka-anxiety ako, ang dami kong naiisip. Puro regrets. Hanggang ngayon pinipilit ko pa rin yung sarili ko sa kanya kahit alam kong wala na talaga. Sabi ko mas madali siguro ako makakapagmoveon kung ipapamukha niya sakin kung bakit. Di ko pa din kasi matanggap eh.

Nawawalan na talaga ako ng gana sa buhay. After nung nangyari, malaking bahagi ng sarili ko ang nawala. As in. Yung dati marami akong goals, ngayon di ko na kaya mag-look forward para gawin pa ang mga yun. Ni hindi na ako makangiti ng tulad ng dati. Gumigising na lang ako para matulog ulit.

Kasi lam mo yun, binigay mo naman yung best ko pagdating sa love, sinusuportahan ko siya sa hilig niya, iniintindi ko siya kung wala siyang time at effort, tanggap ko lahat ng flaws niya, natotolerate ko yung kashitan niya (eto na naman di ko maiwasan ipamukha din sa kanya yung mga nagawa ko sorry). Pero alam mo, di pa rin pala yun yung way para mapatagal yung relationship. Kasi once na marealize niya na you’re not worth fighting for. Wala na. Finish na. Pag napagod na ang puso, di mo na mapipilit pa. Kinulang ka lang ng konti, dun ka pala madadale.

Kung tutuusin mas pabor nga sakin yung wala na kami, kasi di ko na iisipin gabi-gabi kung may kachat siyang iba? Bawas na din yung gastusin ko? Wala na makikipagtalo sakin sa mga desisyon ko? Di ko na poproblemahin problema niya?

Pero ang hirap, di ako mapakali kakaisip kung ano kaya ginagawa niya? Kung kumakain ba siya? Kung anong plano niya? Gusto ko alam ko lahat yun eh. Malaking bahagi siya ng buhay ko eh. Samantalang ako nadispatsa na. Oh well.

Sorry bb


Continue reading “Sorry bb”

Until when?


Continue reading “Until when?”

Uhaw na uhaw


Continue reading “Uhaw na uhaw”

Miss u bb


Continue reading “Miss u bb”

Protected: Unfair


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: Future


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: Expectation vs. Reality


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Fireworks


Continue reading “Fireworks”

Why him?


Continue reading “Why him?”

Iiiyak ko na lahat ngayon


Continue reading “Iiiyak ko na lahat ngayon”

Kailan kaya?


Continue reading “Kailan kaya?”

3AM Thoughts


Continue reading “3AM Thoughts”

Yakap


Continue reading “Yakap”

Protected: Lies


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Night Changes


Continue reading “Night Changes”

Week 3


Continue reading “Week 3”

OUT OF THE BLUE


Continue reading “OUT OF THE BLUE”