Excel


 

Parang na-pressure naman ako sa post nung elementary classmate ko hahaha! First ever reunion/alumni homecoming kasi this sunday.

30776422_1621534024626591_893879707_n.jpg

Tapos nagsipag-comment na yung mga kaklase ko, may Teacher, Engineer, Volunteer sa NGO, atbp.
Tas ako, heto wala pa ring naiaambag sa lipunan haha anuna??
Lagi ko ring sinasabi na iba iba ang path natin, na may kanya-kanya tayong timeline to reach our certain goals.
Pero deep inside nalulungkot ako sa sarili ko kasi ano hanggang dito na lang ba ako? May mararating pa ba ako o mag-aasawa na lang? Idk.
Kaya wala din akong balak umattend ng alumni homecoming kasi wala ako maikukuda sa mga naging kaklase ko.
Sorry insecure na naman ako 😦

Parang paulit-ulit lang din yung hanash ko no? Pero di pa rin ako kumikilos, di gumagawa ng paraan para magbago ang takbo ng kapalaran ko.

Advertisements

Manyak


 

Kanina lang to, pauwi ako galing sa trabaho, yung katabi ko sa bus, iniipit ako ng siko niya, sinisiksik ako, nakapwesto ako sa bintana, sa may two-seater, malapit sa unahan. Di na ko komportable, kaya bumaba agad ako sa Talaba. Pagtayo ko, sinundot niya yung pwet ko. Tumakbo lang ako nun pababa ng bus. Sorry kung di ko kayang lumaban, duwag at mahina ako. Sorry dahil sa moment na yun, hindi ako makasigaw, na-freeze lang ako. Sorry dahil di ako makapagaumbong. Hanggang pagpost at pag iyak lang ang kaya kong gawin. Natatakot pa rin ako. Kasi anytime pwedeng mangyari ulit yun. Araw-araw akong sumasakay ng bus. Di naman ako mukhang kamanyak-manyak? Mukha akong lalaki, walang dede, nakatshirt at pantalon, nakajacket na makapal, yung bag ko nasa harap ko lang. Ang panget panget ko, pero bat ganon??? Minalas-malas pa rin ako at ako ang laging nabibiktima?

Sorry, kahit ilang beses akong sabihan na manlaban ka at wag matakot, kung nandun ka na sa sitwasyon na yun, mawawala ka na lang sa tamang pag-iisip, sorry talaga 😞

Also read:

https://shairamaec.wordpress.com/2017/01/01/2017/#more-4592

Tagpayat


 

Everyone wants to achieve a summer body, meanwhile, me:

“Hala anyare sayo Shai? Bat ang payat mo?”

Yep. Mas lalo akong pumayat nung nagkatrabaho na ko 😰

Eto yung peak ng katabaan ko. January 2014. Nagstop kasi ako magschool niyan kaya puro kain/tulog lang ginagawa ko.
January 2018.

Wala na kasi akong time kumain haha. Paggising ko sa umaga, di ako nakakakain ng madami, nagmamadali eh. Pero nagbabaon pa rin naman ako ng kanin at ulam sa opisina (nauubos ko yung nasa 500ml container na kanin). Tapos magmemeryenda lang ako pag niyaya ako ng mga katrabaho ko. Sa gabi naman, since 7pm/9pm ang out ko, wala pa rin akong time kumain, diretso na ko sakay nun pauwi. Tapos pagdating sa bahay matutulog na agad ako (Sleep is lifer). Bumibili lang ako ng boiled egg sa Lawton, yun na hapunan ko. Mukha akong nagda-diet pero di ko rin ginusto yung ganitong buhay hahahaha! Ang unhealthy ng lifestyle ko, wag gagayahin. Yung feeling na anytime pwede akong magkasakit, pero buti na lang medyo strong pa yung lagay ko ngayon (partida di ako nagvavitamins).

BMI atm. Last last week 45.5 kg na lang ako. Dati di ako bumababa ng 50 kilos. Hays
Ano yan hahahahaha

Ano kaya mo pa ba girl? Oo naman. Kahit mukhang zombie ako lagi sa opisina namin, keri lang πŸ™‚ Laban pa!!

Jun Pyo


 

Hindi ako sigurado kung ikaw nga yung nakatabi ko sa jeep kanina. Nakayuko ka lang buong biyahe kaya di ko masyadong maaninag kung ikaw nga. Baka naghihinuha na naman ako.

Pero,

Yung relong suot mo,

Yung amoy ng pabango mo.

Yung buhok mo.

Ikaw na ikaw eh. Kahit anim na taon na tayong hindi nagkikita, feeling ko ikaw yun.

Pero wala na, ang mabilis na pagtibok ng puso ko kapag naiisip kita. Wala na rin akong maalalang β€˜moment’ natin sa nakaraan.

Tapos na, hindi ko na nararamdaman yung ‘sense of longing’, yung pagka-miss, yung pag-asa na sana balang araw maaari nang maging tayo. Wala na πŸ™‚

Kung hindi ikaw yun, bakit kaya bumaba ka sa inyo? Di kaya coincidence lang din na taga-doon yung katabi ko na inakala kong ikaw? Oo nga, nasa El Nido ka na namamalagi di ba? Paanong nandito ka sa Cavite?

Pero kung ikaw nga yun, bakit hindi mo na ako maalala? Ako yung lagi mong kasabay na umuwi noon. Wala namang pinagbago sa hitsura ko, panget pa rin. Di mo kaya ako namukhaan?

Di bale, mukhang heto na rin ang huling beses na babanggitin kita. Kung pagtatagpuin ulit tayo ng kapalaran, e di okay, pero kung hindi e okay din, wala naman na rin akong interes pa.

Kasi dapat talaga matagal na kitang ibinaon sa limot.

Protected: Unfair


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Life frustrations


 

May tanong na β€œKung may pagkakataon ka na mabago ang iyong nakaraan, anong babaguhin mo? Bakit?

Simple lang naman gusto ko. Siguro ang babalikan ko, yung elementary days ko. Yung sana pala ginalingan ko noon hahahaha. Ang tamad tamad ko kasi gumawa ng project. Kung pinush ko lang ng bongga, sana naging honor student na ko, e di sana nakapag entrance exam ako sa mga universities, e di sana mas magandang opportunity para sakin haha

Ngayon lang ako nanghinayang kasi kayang kaya kong abutin yun dati, pero dahil immature ako, di ko ginawa. Yung feeling na ang talino mo gurl kaso sayang kasi di mo mapakinabangan. Nakakafrustrate din. Hanggang exam na lang ba ako magha-highest? Di ako makaangat dahil sa anxiety ko, sa takot ko na di ko kayang gawin yung ganitong klaseng trabaho.

Ano bang ipinaglalaban ko haha, dahil lang sa di nagpasa ng project di na umangat sa buhay hahahahaha

Ang mundo ay isang malaking Quiapo


 

(Bakit girl, naagawan ka ba?)

Di naman, haha tsaka sa Divi ako nakupitan ng wallet.

Pangalawang beses na to, yung first time ko nun sa Kadiwa, 2012, nakuha yung unang unang cellphone ko, yung de keypad na cherry mobile pa. Nastress ako kasi uso na nun smartphones, bakit phone ko pa???? Hawak ko pa cp ko nung time na yun tas biglang nawala? Nakakagigil!!

Ay wait, ikwento ko na rin yung nangyari nung sa Divi, naramdaman kong nahablot sa bulsa ng pantalon ko yung wallet ko, paglingon ko ang bilis naglaho!! Nakakagigil!

300+ lang laman ng wallet ko pero nakakapanghinayang kasi nandun yung OTG at splitter ko, valuable sakin mga yon eh.

Alam mo narealize ko lang, ANG DAMOT DAMOT KO KASI KAYA AKO NANANAKAWAN HAHAHAHA. Bago ako masnatch-an, may mga batang kumukuha ng coke float ko, di ko binibigay kasi naiinis ako kasi nga pilit kinukuha sakin, di man lang magsabi na β€˜Ate akin na lang yan’?? Willing ko naman ibigay pero yung namimilit? So yung wallet ko yung napagtripan. Ayan karma is real b–

Ganun din pag may namamalimos, may badjao na sumasayaw sa jeep, mga nanghihingi ng abuloy sa bus, di ako nagbibigay. Kasi ako nga ginugutom ko sarili ko para lang mapagkasya ko yung pera ko, tas ibibigay ko pa sa iba? Yung tipong ako napapagod para kumita ng pera tapos sila ganun ganun lang, pag di mo bibigyan nanakawan ka. Kuripot ako tsaka madamot kaya ayan, mas lalo pala akong nawawalan.

But that incident wont change me, magdadamot pa rin ako.

Protected: Future


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Feeling Stressed


 

Ako yung tipo ng tao na mahirap magalit (oo di talaga ako nagagalit pramis), mahaba ang pasensya at matiisin. Pero simula nung nagkatrabaho na ko, naiistress na ako sa maliliit na bagay.

Hindi naman stressful ang work environment ko kung tutuusin. Super chill lang ako dun, yung tipong in 1 hour lang tapos ko na lahat ng gawain ko (luh yabang talaga oh), oo pramis madalas nakatunganga lang ako sa opisina.

Madalas ako maistress pag bumibiyahe haha layo kasi. Pero di naman ako galit na nagkukuda, nakangiti pa rin ako pero deep inside naiinis nako haha.

*Pag ako ang huling pasaherong sasakay ng jeep tapos 1/4 ng pwet ko na lang yung nakakaupo.

*Pag tipong 2 minuto na ang nakakalipas pero di ako sinusuklian (pero yung ibang pasahero nasusuklian naman. Di naman malaki yung pera ko)

*Pag papara yung mga pasahero sa hindi tamang babaan tapos magrarant sa driver kasi lumagpas na daw.

*Pag nasa MRT ako tapos nakaharang lahat ng pasahero sa may pintuan eh pwede namang pumwesto sa gitna.

*Pag sasakay ako ng bus tapos tayuan, yung tipong mas nauna pa nakaupo sayo yung mga huling sumakay ng bus (mga taga Imus, Bacoor) kaya mula District hanggang MRT, nakatayo lang ako!!!

*Pag isang oras ka nang nakapila tas wala pa ring bus sa terminal.

*At naiistress talaga ako ng malala pag may nagkakasagutan sa harap ko (halimbawa mga katrabaho ko, or yung mga kapwa ko pasahero na nagrarant, basta kahit anong argumento), disturbing talaga sakin yun kaya pag mag aaway kayo, pls lang huwag sa harap ko. Ang dali kong maapektuhan na feeling ko ako yung inaaway, medyo sensitive ako these past few days ewan ko ba.

Same with jowa, pag nag aaway kami, isa din sa dahilan kung bakit ayokong magsalita kasi nattrigger yung anxiety ko, na masyado kong dinidibdib pag may nagagalit sakin, kaya as much as possible sana maayos agad kasi nag ooverthink ako pag may taong masama ang loob sakin.

Wait lang ang layo na pala ng sinasabi ko sa topic natin. Ayun nga, Mabilis na akong maapektuhan ng external factors kaya ako naiistress.

Sense of Purpose


 

(Ngayon lang ako magsusulat ng tungkol sa relihiyon, I hope it doesn’t offend anyone)

I’m at this point wherein naniniwala ako sa Diyos pero di ko ginagawa yung mga gawain ng isang Kristiyano (magsimba, magdasal, etc.) kasi?

Hindi naman sa tinatamad. Pero wala akong reason/motivation para gawin yun.

Nung high school at college days ko naaanyayahan ako sa mga events sa Christian Church, at syempre kung gusto ko maging member ng community nila, ganun, pero inaayawan ko rin. Kasi ang hirap mag-commit sa ganun tas di ko rin matutuloy-tuloy.

Nung wala pa akong trabaho, pinagnonovena ako ng tita ko sa Baclaran para daw magkaroon na ko ng trabaho, ginawa ko kasi kailangan ko sumunod, pero deep inside hindi ako naniniwala sa mga ganung pamamaraan kasi, sa’kin pa rin naman nakasalalay ang magiging kapalaran ko?

At eto nga ngayon na may trabaho na ako, tapos karamihan sa mga katrabaho ko eh mga active sa church nila (Catholic, Christian) at may mga araw na after namin mananghalian ay nagkakaroon ng sharing of word of God (na parang bible study). Napapaisip ako na buti pa sila, mga devoted at may intimate relationship with God, pero bakit ako kahit ilang bible verse ang marinig ko, hindi ko ma-absorb?

Nalilgaw na nga siguro ako ng landas. Gusto kong magbalik-loob, pero di ko magawa. Sinasabi ko lang sa sharing kahapon na β€œTrust in God” pero di ko naman ginagawa.

Ito din siguro ang dahilan kung bakit wala akong kaplano-plano sa buhay, lam mo yun, ang gusto ko lang mangyari eh magkatrabaho lang ako tas sumweldo tas makabili lang ng pangkain at makabili sana ng sariling bahay.. Pero wala akong specific career goal? Sabi ko dati sana ma improve ko pa sarili ko para maging mas confident, pero ilang buwan na ang nakakalipas I’m still the same old sh-. Kasi paano nga naman magbabago ang isang tao kung wala siyang nakikitang mali sa ginagawa niya?

Eh tapos nakita ko ang post na ito.

image
image
image
image

Napaisip na naman ako ng malalim. Yung jowa ko ganun din, naliligaw ng landas. Actually sa tagal naming ito, isang beses pa lang kami nagtungo ng simbahan na magkasama (March 13. Quiapo). Kaya siguro hindi pinagpapala ang relationship namin, kasi ganito kami. Dati sabi ko pa naman, sana yung magiging jowa ko, siya ang maglalapit sakin kay Lord. Pero wala naman akong hanash sa pagiging ganun niya. Ang gusto ko lang eh sana dumating yung araw na maging tulad kami ni Treszka at Mark πŸ™‚ Kasi ang hirap nito eh, ako gusto ko kahit papaano umasenso sa buhay (though siya gusto niya rin naman, dami niyang goals), pero di ko makita sa actions niya? Yung parang gusto mo tumaas pero siya medyo kuntento na sa ibaba? Ayoko namang mag isa lang akong umangat, syempre sana siya rin (di lang financial, but yung worth as a person) kasi syempre naiisip ko na na sana siya na, for good, pero nag aalangan din ako kasi kapag ba nagsettle na ko sa kanya, aangat ba kami o lulubog? Yung sana maging ok naman ang future di ba.

Pero sa ngayon, idk, let’s just see what happens.