ESGS 2019


Umattend kami kanina (3rd day) ☺

img_20191027_1917103908061721634955005.jpg
Nakatry kami maglaro ng mga apps na dinevelop ng mga universities, tapos yung mga games sa console. Saya kaya.
img_20191027_194504_4006753957603344629253.jpg
Nanood kami ng Finals ng ML Allstar Showdown
img_20191027_2003568729388381716159061.jpg
Natuwa ako sa speaker na to ng JBL na may dubstep.
img_20191027_2028431230483850603863205.jpg
Tas nag Just Dance hahahahaahhaha pagkayaman ko bibili na talaga ako neto
img_20191027_1859577990252863331222515.jpg
Gurl, gusto ko din magcosplay ng ganyan. Ang pogi nung Granger sayang di ko malapitan hahahahaha
img_20191027_1908062247812082810408610.jpg
Ang tangkad niya. Ang pogi niya. Crush ko na talaga siya
At eto ang nauwi ko yey! Tasa. Pin. Mousepad. Favorite ko yung Aizawa pin kasi rare lang yan haha

Kasal


Kaya pala yung mga recent post ko ay ganito: Mirrors. Maliit na bagay. Lover.

Kaya pala hindi ako makatuloy tuloy maging seryoso sa relationship. Kaya pala patalun talon ako from one to another. Hindi dahil sa di ako maka get over sa ex.

Narealize ko, all the time I was looking for someone to settle down with. As in as soon as possible agad. Napapagod na ako sa ganitong setup na makikipagrelasyon ka tas mag iinvest ka ng panahon tapos after some time ipagpapalit ka rin sa iba. Kaya sabi ko, yung susunod na bibigyan ko ng OO, oo as in gusto ko kasal na agad. Kaya ang taas ng trust issues ko sa mga to at hindi ko makita yung worth nila.

Alam ko pagsisisihan ko rin to balang araw pag mali yung pipiliin kong sunod. Susubo ako ng mainit na kanin at alam kong iluluwa ko rin to. Kaya inaanalyze ko talagang mabuti. AYOKO NANG MAGKAMALI ULIT.

Pagod na ko sa pagbuo ng mga plano at pangarap na ganito tayo after 2 years, 5 years bla bla, gusto ko sa umpisa ng relationship umpisahan na agad yan. Ayoko nang maghintay tapos hindi lang din naman matutupad. Kaya pag dinadaan ako sa mabubulaklak na salita hindi na tumatalab sakin. Gusto ko yung realistic, yung sa actions niya pa lang makikita mo na, ayy shet, husband material to. Wala na akong pake kung hindi siya matangkad. Wala na akong pake kung magaling man sa music o sa games kasi una sa lahat, that’s not what make someone stay. Naririnig kong may sumisigaw sa likod ng Honesty.

Kaya heto ako palandi-landi muna. Enjoying the youth years at hindi na nakukunsumi at nahihila pababa ng issues ng jowa. Wala akong pake kung sa 2028 ko pa mahahanap yung kasunod na yon o the final one na yon, basta pag dumating siya, go na agad.

Pagod na ko sa mga dahilan na, aayusin ko muna sarili ko, ibi-build up ko muna para sa future natin bla bla shut up. The future is now.

Ang bata ko pa ay masyado lang naaatat para magsettle down pero eto lang ang bottomline niyan: Hindi na ako magjojowa ng pangmatagalan, kasi ang target ko ay mag asawa na HAHAHAHA.

Kasi nasesense ko na pag hindi ako naikasal as soon as possible, patuloy at patuloy lang akong makukulong sa loophole na to. Hala makukuntento na lang ba ako sa ganitong buhay? No. Hindi ako pinag aral para maging low life peasant.

Wala akong pake kahit wala akong ipon o pera pangkasal. Yung bahay madali na lang yon. Alam ko di papayag ang mga kamag anak ko pero go go lang. Wala nang handaan. Basta after non doon ako mag uumpisa na mag ipon na para sa amin tapos at the same time binubuhay pa rin namin yung respective families namin. Gusto ko hiwalay ang finances namin kasi baka isipin ng mga to nagpakasal lang ako para may magsustento sakin. Aba. Ayoko nga maging palamunin.

Ang tanong, may willing bang magpatali sakin hahahahaha. Ang dami nila dyan. Pero lahat sila sa umpisa lang magagaling. Gusto ko yung may determinasyon na magtagal to. Habambuhay.

Been there. Done that.


(Might delete this later)

Totoo to, pag hinahayaan mo na lang lagi, pinapalipas, or tinotolerate yung actions niya, yung ilang beses na siyang nagsisinungaling sayo lol, nasasanay na siya na ‘ok lang’ sayo. Umaasa ka na balang araw mababago yung ganung perception niya, pero hindi eh. Sa umpisa syempre mararamdaman mo na ok lang tanggap ko yan, etc. Lagi mo iniisip yung good side pero totoo to, doble yung sakit pag tumagal pa ng tumagal. Siya yung mali pero bat parang kasalanan mo pa rin. It’s been a while. Walang pinagbago. Iniisip ko kung worth it pa ba kaibiganin itong taong ito?

Maynila (2)


Bakit lapitin ako ng mga alanganing bagay hahahaha

Heto na naman, kagabi nung pauwi ako galing Buendia (wait Buendia nga ba yon). Oo, sumakay ako ng jeep pabalik ng Pedro Gil. May kasabay akong dalawang lalaki, hmm lasing. Yung isa sumusuka na sa harap ko juskupo. Pagdating sa stoplight, pinababa nung driver yung dalawa, sabi dito na daw yung sakayan ng jeep pa-Cubao eme. Di ako sure kung doon nga o baka pinababa lang talaga yung dalawa kasi sobrang wasted na. Eh sabi nung pasahero, teka wala pa sila sa bababaan nila, which is dapat sa Pedro Gil LRT din. Tsaka hindi pa pala bayad yon. So ayon nag-away na sila. Tapos yung mga batang hamog (or badjao, basta mga batang maynila, mga nasa limang bata), sumabit na sa jeep. Natakot na ako kasi naiipit ako sa kanilang lahat. So ako kahit malayo pa ako sa istasyon ng LRT, bumaba na ako. Hindi ko alam kung saan banda yon haha, basta mga alas onse na yon ng gabi. Tapos naubos pa yung data ko (pang google map), wala rin akong load pantawag sa kanya huhu help help. Binilisan ko naman ang lakad ko, hanggang sa makakita ako ng riles ng LRT. Ibig sabihin nasa Taft Ave na ako haha. Okay na, I feel relieved. Kaso wala nang bus na pa-Cavite non.

Lam mo yun, sobrang delikado sa maynila pero wala akong choice kundi sumuong sa ganun.

Protected: WC3: Two after-


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Thought Catalog


Finafollow ko sa instagram yung @thoughtcatalog, ang gaganda kasi ng messages about relationships. Heto yung mga example:

You deserve a person who loves you. A person who sees your value. A person who knows your worth and effortlessly reaches your standards.

You deserve a person who cares about what you have to say. A person who respects your opinions. A person who remembers the little things you mention in conversation. A person who actually listens when you speak.
You deserve a person who shows up when it matters the most. A person who you can call in the middle of the night without feeling weird. A person who texts you back within a reasonable amount of time. A person who will go out of their way to pick you up or drive you home.
You deserve a person who compromises with you whenever you disagree. A person who is mature enough to meet you halfway instead of forcing you to go along with their idea. A person who cares more about the strength of your relationship than about being right.
You deserve a person who treats you with respect, even during your most intense fights. A person who would never curse at you or call you names. A person who would never make you feel bad about who you are.
You deserve a person who gives you the affection you crave. A person who holds you close at night. A person who kisses your cheek in public. A person who holds your hand on the couch. A person who wants you around all the time.
You deserve a person who you can trust. A person who calls when they are going to be late. A person who admits how they are feeling without sending mixed signals. A person who is serious about staying loyal.
You deserve a person who thinks highly of you. A person who thinks you are intelligent and interesting. A person who thinks you are the most beautiful one in any room. A person who thinks they are fortunate to have met you.
You deserve a person who cares. A person who puts in effort. A person who is not going anywhere because they are your forever.

A soulmate isn’t someone who completes you. No, a soulmate is someone who inspires you to complete yourself.

A soulmate is someone who does not judge you for your flaws. A soulmate is someone who sees your jagged edges, who sees the parts of you that have been weathered by love and by life, who sees the wars that you fight, and who chooses to stand beside you. A soulmate is someone who watches as you confront your scars from the inside; always encouraging you to heal on your own time, in your own way; always encouraging you to keep going.

A soulmate is someone who challenges you to challenge yourself. Someone who sees the potential that courses through your bones, and who lets you know exactly what you are capable of. They help you to open your eyes, to come to terms with the fact that you are powerful beyond measure. They see you in ways that you have never been able to see yourself, and they are not afraid to inspire you until you finally see it too.

See, a soulmate is someone who is not afraid of your growth. They do not feel the need to close you off, to protect you from becoming as big as you were always meant to be. They do not feel inadequate when they see you soar, when they see something new within you spark. A soulmate is someone who will never vilify you for changing, for doing the things you have always held yourself back from doing, because a soulmate knows that you are building yourself into someone you are proud of, and that is so beautiful to them — that is what they have always hoped for you.

So no, a soulmate does not complete you — they inspire you to complete yourself. A soulmate is the person who supports your direction, who motivates and encourages you to stretch, to change, to reinvent yourself until you are happy. A soulmate is someone who loves you with so much conviction, and so much heart, that it is nearly impossible to doubt just how capable you are of becoming exactly who you have always wanted to be.

You deserve someone who will look at you and know that you are good enough.

Someone who will not let you struggle on whether or not you’re worth it, because you are.
You deserve someone whom you don’t have to explain yourself to. Someone who will never see you as too much of this, too much of that, someone who will embrace all your edges and know that if it wasn’t for them, you wouldn’t be as strong, as incredible.
You deserve someone who will never make you feel like you have to be their monumental idea of who you should be. Someone who will understand that the way you talk, the way you dress, the way you carry yourself is what makes you unique, and unique is beautiful. Someone who will look at you love your bad parts as much as they love your good parts.
You deserve someone who will stays with you during the stormy days and assures you that things will get better. Someone who will inspire you, encourage you, push you beyond your own limits. Someone who will trust your talents and abilities even when you can’t trust your own. Someone who will love you at your most critical moments, even the moments when you can’t love yourself.
You deserve someone who will see beyond the outer, who will see a smart, beautiful person who fiercely fights to survive life. Someone who will regard the intensity of bravery you have amounted to. Someone who will recognize your strength.
You deserve someone who will see you and know that you are worth so much more than meets the eye.
You deserve someone who will love you in your entirety.

 

Protected: Thoughts | 1014


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: I like how you


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: Kahit ayaw ko na


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Panaginip


October 8, 2014.

Kasagsagan ng Hell Week. Ngayong linggo ay sabay sabay ang mga outputs namin. Live TV Prod, Dyaryo, Docu, Debate, at Term Paper. Kailangang tapusin ko na to o ako ang tatapusin ng mga to.

Pauwi na ako ng bahay, yung mga kaklase ko mag oovernight kina Henry, gagawa ng props. Tas ako hindi na naman makakatulong kasi di naman ako pinapayagan mag overnight. Bawi na lang ako bukas ng maaga, puntahan ko sila doon para bitbitin na yung mga props papuntang school. Tutulungan ko pa si Rea maglayout sa corel. Wala din kasi akong laptop na magamit. Nakakahiya, EIC pa naman ako, tas hindi ako maka-execute ng maayos.

So heto na, sa labas ng school ay may naghihintay pala saking lalaki. Wait, sino to? Tall. Dark. And.. Tall ulit. Joke lang. Mukha siyang taga-Paliparan. Yung pormahan niya katulad nung sa mga kaklase ko nung high school. Pero mabango siya, in fairness. Tsaka bat ganun, mukha siyang surprised na parang pinagtatawanan yung hitsura ko. Ewan.

“Shai!” Tinawag ako. Lingon yung mga estudyante besh, kala nila jowa ko tong nagsusundo sakin. So ako nabigla din ako, hala alam niya pangalan ko? So kilala niya ako? E di ayun kinausap ako.

“Yes po?”

“Can we talk? Uhm may mga sasabihin ako sayo. I know a lot about you.”

“Hala teka, sino ka muna? Tsaka sigurado ka bang ako ang kakausapin mo? Baka nagkamali ka lang?” Napaisip ako. Hala may atraso ba ako? Bakit ako kakausapin neto? Hindi kaya iimbitahan na naman ako sa networking? O kaya budol budol? Teka aalis na sana ako.

“Wait wait wait, iinterviewhin lang kita saglit.”

“Sure ka ako talaga ang hinahanap mo?”

“Ikaw nga. Shaira Mae Cabañas. Pamangkin ni Nelvic Borlagdan. Pinsan mo si Anye at Don”

“Hala.” so ibig sabihin kilala niya ang mga kamag-anak ko. Shocks sino to. Baka kamag anak namin?

“I’m Ian Kayven Antonio. You can call me Ebong. From Novaliches… bla bla bla” Wait saan yung Novaliches? Hala ang layo ata nun ah, pano to nakarating dito? TSAKA BAT AKO INI-ENGLISH NETO?

“Maniniwala ka ba pag sinabi ko I’m from the future?” Windang na naman ako. Hala totoo kaya to? Di kaya gumagawa to ng kwento para ma-scam ako?

“Depende kung mapapatunayan mo.”

“Gusto mo bang malaman ang mangyayari sayo 5 years from now?”

“Talaga ba??? Hmmm may pera na ba ako non? Mayaman na ba ako non?”

“Not so really rich but, kaya mo nang bilhin lahat ng gusto mo. Nakakapagtravel ka na. Nakakapunta ng concerts. Kaya mo na ngang bilhin yung pagkatao ko eh.” Hala. Natuwa ako sa sinabi niya, hala ganon na pala ako after 5 years! Medyo mayaman na? Haha

“So ibig sabihin may trabaho ako non? Maganda ba?”

“Yes, you’re a Malacañang girl.”

“Hala shet sa Malacañang ako nagtatrabaho? Ano ako doon? Katulong? O first lady na? Charot.”

“Writer uh not sure, basta you write some shits there.” Hala writer ang naging trabaho ko. Bat ganon. Hindi pala ako sa prod napunta???

“Maganda na ba ako non? Haha”

“Mas ok na tingnan compared ngayon.” Shet, di pa rin pala ako maganda. wow ok.

“Ah so panget pa rin pala ako. Hahahaha.”

“Di naman, pero sobrang payat mo na nun. Grabe ma-laman ka pa pala ngayon” sabay kurot sa pisngi ko.

“Hala bakit ang payat ko?”

“Eh ayaw mo kumain eh.”

“Hala may pera ako pero hindi ako kumakain? Hala? Eh teka, may jowa ako non?”

“Wala na, pero you have one before.”

“Hala talagaaa? OH MAY GAHD SHET MAGKAKAJOWA PA PALA AKO HAHAHAHAAHHA, teka si JD ba?”

“Hindi, asang asa ka pa nga rin sa kanya nun eh pero di siya yung nakatuluyan mo.” Parang gumuho ang mundo ko nun ah. Hindi ko pa rin siya nakatuluyan? Nubayan?

“Ay ganon? So may iba akong jinowa? Hala sino kaya yun. Taga STI ba? Hahahahaha so kilala mo din?”

“Malamang kilala ko.”

“Anong pangalan?” Kinakabahan ako hahaha.

“Ako.”

“Wait waht wtf. Ikaw? Naging jowa ko?”

“Yup.” tiningnan ko siya mula ulo hanggang talampakan. Oh may gahd. Hala totoo ba to.

“Grabe ka naman Shai, kala mo ang ganda mo.”

“Hoy hindi kita jina-judge!! Tsaka hoy!! napapangitan ka pala sakin bakit jinowa mo ako hahahahaha”

“Kasi ang witty mo. Yung mindset mo, nagustuhan ko. Tapos sobrang minahal ko yung pagiging understanding mo.”

“Totoo ba? E awkward kaya ako kausap in real life. Hindi ako palasalita. Paano ako nagkajowa? How? Hahahaha” Tapos nagkwento siya kung paano kami nagkakilala, kung paanong naging kami in an instant.

Shet di ako makapaniwala. Na sa hitsura at ugali kong ito. May ibang nagkagusto sakin. Shet ganun lang kabilis akong nagkajowa? Isang linggo ko lang siya nakilala tas na-inlove na agad ako? Pero nalungkot ako. Bakit si JD hindi pa rin ako magustuhan hahahahahahaha, bakit di ko siya naging jowa. Sad.

“Eh sabi mo wala na akong jowa, so ibig sabihin naghiwalay tayo?”

“Oo. Sorry.”

“Ay hala naghiwalay din pala agad haha sayang naman, ano nagsisi ka na jinowa mo ako no.”

“Shunga hinde”

“Eh bakit tayo naghiwalay?”

“Well yeah dahil din sa ugali mo, insensitive, walang pake minsan, hindi sweet”

“Ay ganun pala ako pag nagkajowa? Kala ko magiging obsessed at submissive ako, ganon ako sa crush ko eh. hihi.”

“Naging ganun ka rin naman minsan. Nung naghiwalay na tayo.”

“Aw that’s worst pala ano. Pero teka, PARA YUN LANG INIWAN MO NA AKO?”

“Well I see the relationship isn’t good for us anymore. And I’ve done a lot of bad things. I always hurt you. Naging depressed ka nun dahil sakin.” At kinuwento niya yung mga nangyari sa buhay ko at sa buhay niya after namin, na siya eh nagkaroon agad ng girlfriend after ko, tapos ako ayun, basta haha.

“Jinowa mo ko tas lagi mo pala ako nasasaktan, ano kaya yun?”

“Sorry. Pasensya ka na kung nasira ko future mo.” Di ko na alam ang sasabihin ko after nun. Medyo naguguluhan pa rin ako. Nagbreak pala kami ng lalaking nasa harap ko, eh bat andito siya ngayon? Aayusin ba neto yung relasyon namin sa future?????

“Alam mo, salamat sa pag-inform sakin haha, atleast alam ko nang pag nakilala kita in the future iiwasan na kita agad.”

“Pero malaki ang nabago ko nun sa buhay mo. You’ve stepped out of your comfort zone, naging mas sociable ka, mas confident, tsaka.. Mas gumanda yung buhay mo nung nagbreak na tayo. Unlike me, I’m still in the loophole.”

“So teka, bakit ka nandito? Anong gusto mong mangyari?”

“Sobrang fucked up ng future ko. Hindi ko rin alam kung bakit nandito ako sa past, but maybe may kailangan akong baguhin para mabago din ang future ko.”

“Ah eh. Sana di mo ko pinuntahan dito sa past.” Kasi kung naghiwalay na pala tayo, wala na akong kinalaman pa sa mga issues mo sa sarili mo. Kung totoo man na nagbalik ka sa nakaraan, hindi ko na kontrolado yung mga magiging desisyon mo sa future. Sana di mo na lang ginulo yung buhay ko.

“Nag balik ako sa nakaraan para sakaling maitama yung maling nagawa ko, pero sadyang tadhana na mismo ang nagsasabi na wala na talagang pag asa.” Umiiyak na siya nun. Tapos ako hindi ko siya magets. Ibig sabihin ba nun ganun ka-intense yung nangyari sa future namin?

“Bakit hindi mo na lang itama sarili mo kesa baguhin yung path ng iba.” Kahit ano pang gawin mo sa past, same pa rin ang magiging outcome nun. Bakit hindi yung present at future mo ang baguhin mo. Wala sa akin ang solusyon. Nasa iyo pa rin yan.

“Kung may gusto ka sabihin sa future self mo, ano?”

“Pakisabi sa future self ko mag paganda sya para makahanap ako ng matinong jowa. Hahahaha”

“One last thing, may ibibigay ako sayo. Sobrang importante to sa future mo.” Tapos inabot niya sakin yung plastic ng mercury drug. Tinignan ko. PH Care. Naguguluhan na naman ako. Ano to? Anong konek neto sa future ko? Paano magbabago ang buhay ko neto? Hindi kaya…. 😮

“Wag sabon ang gamitin mo. Simulan mo nang gumamit niyan.”

😮


July 21, 2017.

May nag-add sakin sa facebook. Ah, eto yung nagreply sa comment ko sa isang post sa group ng Paramore. Teka, pamilyar ang pangalan neto ah.

Kayven Antonio?” parang narinig ko na to noon. I-aaccept ko ba?

The end.

Lies. Lies. Lies.


It’s all fun and games ’til somebody loses their mind.

 

Imahe


Pinagtagpo. Ngunit hindi tinadhana.

Nandito ako sa balkonahe sa hotel na tinutuluyan ko sa Antipolo habang sinusulat ko ito. May writeshop pa kami bukas. Wala akong tulog kagabi kasi I’ve been somewhere else. Pero mag-aalas dose na pala. Hindi pa rin ako inaantok.

Alam mo ba yung 500 days of summer?

Habang nakatambay ako sa 7-11 sa may Concentrix ay nilapitan ako ng isang lalaki. Akala ko wala na siya maupuan, kaya tumayo agad ako at nagsorry. Pero, balak pala talaga akong kausapin neto.

“Hi Ate, do you also work here?”
“Hindi po eh.”

“But you work nearby? Saan ka?”
“Sa QC pa po ako nagwowork.”

“Oh really. You live here no?”
“Hindi po, taga-Cavite ako.”

“Wait what? Then why are you here?”
“?????”

“Dalawang linggo na kitang nakikita rito, you always drink San Mig Apple here. Alam mo bang bawal yon?”
“Alam ko. Kaya nga hindi ko inilalabas ng paper bag eh. Paano mo nalaman?”

“Kasi nga po I always see you here.”
“Ah ganun ba. Okay.”

“Are you lost or something?”
“Lost. Siguro. Charot.”

“Do you need help?”
“Teka, headhunter ka ba? Kakasabi ko lang kanina may work na ko ahh.”

“No. Ang baba naman ng tingin mo sakin.”
“Oyy ikaw lang tong nagbanggit na mababa ang tingin ah. Tsaka bakit mo pala ako kinausap? Anong kailangan mo?”

“I’m curious on why you’re always here the past few days. And, much better if you go to metrowalk, hindi ka malalasing ng San Mig Apple dito.”
“Wala naman akong planong magpakalasing. Pamatid uhaw ko lang to.”

“Oh okay. I’m here to remind you to keep safe. Always. Since you’re not from here naman pala.”
“Ahh. Eh. Salamat.”

“My break’s about to end. Time to go. Ingat ka, bye.”

Nginitian ko, at umalis na siya.

The next night na andito ako, nakita niya na naman ako.

“Oh it’s you again.” Kumuha muna siya ng vitamilk at binayaran sa cashier sabay umupo sa tabi ko.

“Alam mo miss, ikaw siguro ang headhunter ano? Saan ka? Kalaban ka ba? You spying us?”
“Hahahaha grabe ka naman.”

“Bakit nga dalawang linggo ka nang tumatambay dito?”
“Ang galing ah. Pansin mo yun. Well. Wala lang.”

“Imposibleng walang dahilan. Ano nga.”
“Hmmmmm. Alam mo yung kantang The Man Who Can’t Be Moved?”

“Oo.”
“Yun. Yun ang kwento ko.”

“Wait what?”
“Hindi nga lang ako kasing-sipag ni Danny O’Donoghue. Nagtatrabaho pa rin naman ako at umuuwi sa bahay haha. Pumupunta lang ako dito kapag out ko na. Well, yun yung oras ng pasok niya. Kumbaga eto na yung pampalipas-oras ko.”

At dun ko na kinuwento sa kanya ang lahat. Kung paano ako napunta sa lugar na ito. At na-stuck. (Hindi ko na ikukuwento dito, tinatamad ako.) So doon na nag-umpisa yung mahaba naming pag-uusap. Sinasabihan niya ako ng mga cliche na advice sa pagmomoveon and I was like, nope, walang talab. Everyone said that to me. For the first time in a while nag-open up ulit ako sa stranger. Well this wasn’t the first time pala. Kasi dito nga rin pala kami nag-umpisa ng ex ko – Venting out to a stranger. Tapos we ended up as strangers na naman hahahahaha wtf. Natapos na ang break time niya. At naiwan na naman akong mag-isa dito. The next night I was here. I saw him again.

“Hanggang kailan ka babalik-balik dito?”
“Ewan ko. Hanggang sa mapagod ako.”

“Eh hanggang kailan yan?”
“Ewan ko. Basta alam ko mapapagod din ako.”

“Bakit kasi bumabalik-balik ka pa rin dito kahit alam mong imposible na?”
“Malay mo di ba? Posible pa?”

Alam ko napapagod na rin ang estrangherong ito sa mga drama ko. Pero ewan ko bakit sinasamahan niya ako dito. Haha. Hanggang sa mga sumunod na gabi ay dinadaanan niya pa rin ako dito kapag breaktime niya.

Hanggang sa hindi ko namamalayan, bumabalik-balik ako sa 7-11 hindi na dahil sa ex ko. Pumupunta ako para makita ko siya. Narealize ko yun nung isang araw, hindi niya ako pinuntahan during breaktime. Naisip ko, napagod na siguro to sa kaka-rant ko. Nalungkot ako. Lumipas ang mga gabi at hindi na nga siya bumalik pa doon sa 7-11. I’m confused and I don’t even know who was I waiting for.

Hanggang sa isang araw may natanggap akong message request. Galing pala sa kanya. Gulat ako kasi paano niya nalaman ang account ko? Sabi niya kita niya daw sa ID ko. Oh. Then tinanong ko bakit siya nagchat. Gusto niya raw malaman kung ano na ang nangyari sakin. Sabi ko hala buti naalala niya ako. Nalipat na pala siya ng pang-umaga, nakalimutan niyang sabihin nung huling gabing sinamahan niya ako sa 7-11. Bumabalik siya doon pero hindi niya ako matagpuan, kasi nga di ba 8pm pa ako natambay doon. Pero alam mo ba, tinamad na rin akong magpabalik-balik ng 7-11. Eto na nga siguro yung inaantay kong panahon na, Pagod na ako. Finally.

Hanggang sa ayun lagi na kaming magka-chat. Doon ko pa lang siya nakilala ng lubusan. Siya yung laging nagsasabi sakin na iconvert yung negative na pangyayari into a positive outcome, pero never did I know na mas matindi pala ang pinagdadaanan niya. Dumanas siya ng depression.

Hanggang sa hindi ko nga namamalayan, naa-attach na kami sa isa’t isa. Marupok ka talaga girl. Hindi siya sweet na, “Kain ka na po, san ka na po, etc.”, but his mind. His thoughts. Sobrang lalim. Nahulog ako doon. Dun ko ulit naramdaman yung connection na – ‘bago pa lang kayong magkakilala pero you know each other so well’. Is this love? No.

Hanggang sa nagkikita na kami lagi. Kakain sa labas. Matakaw ako kumain pag siya ang nag-aaya. Umiinom. Naglalakad kung saan-saan. We’ve been to Cloud 9 Antipolo. City view. Stargazing. Nangangarap na naman ng sabay, pero walang kami.

“Alam mo, para di ka ma-demotivated, isipin mo na lang yung mga goals mo, yung mga pangarap mo.” sabi niya.
“Wala na akong gana magplano at mangarap eh. Tsaka napaka-imposible naman ng gusto ko.” sagot ko.

“Ano? Yung magkabalikan kayo?”
“Baliw hinde. Alam mo ba, gusto kong maging DJ. Gusto ko gabi-gabi akong tutugtog sa mga club. Gusto ko magproduce ng sarili kong concert, tapos gusto ko lahat ng guests nakikita kong nagsasaya.”

“Ah kaya pala nahilig ka sa mga gig, no?”
“Ah well impluwensiya ng ex ko.”

“O di naman imposible yun ah. Alam ko pwede kang rumaket sa mga ganun.”
“Tsaka alam mo ba, ang pangarap ko talaga eh maging first lady. Kaya ginagalingan ko talaga sa trabaho ko. Kailangan kong umangat sa sarili ko. Para makahanap ako ng katulad ko na hindi lang sarili namin o pamilya namin ang purpose namin. Alam mo ba, bata pa lang ako, ayaw na ayaw ko na kay Imelda. Pero ngayon na-realize ko, I wanted to be like her. Hindi dahil gusto ko mangolekta ng sapatos o magpaparty gabi-gabi sa Malacanang. Ayokong maging plain housewife lang. I have to create my own legacy, not just because I’m someone else’s wife.”

Nung una natameme siya. Tapos sabi niya non, “Kaya nga malabo nang magkabalikan kayo ng ex ko. Di kayo aangat pareho kung ganyan pa rin kayo.”
Tapos nagjoke siya. Sabi niya, “Sakto, tatakbo pa naman akong presidente haha. Halika gagawin kitang first lady.” Tinawanan ko lang siya. Pinagplanuhan na yung mga proyektong gagawin. Sabi ko gusto ko ma-improve yung public transport natin, para yung mga mayayaman, mas maging convenient na sa kanila yung magcommute kesa magdrive ng sarili nilang sasakyan.

Pero alam mo, mas malabo pa yun na mangyari eh. Dahil lahat ng nangyayari, this was all temporary. This summer will sure end soon.
We’re attached to each other. But we can’t be together. Hindi dahil sa hindi pa ako nakaka-moveon. Hindi dahil sa ayoko muna mag-commit at gusto lang mag-play around at lumandi. At hindi dahil sa panget siya kaya ko nirereject. I like him, but..

At age 23, he has a kid. He was married. They went separate ways a few months ago. But he loves his daughter so much that he still have to stay and wait until she turns 7, saka niya kukunin ang custody ng bata. Na-depress siya dahil dito, sa sobrang pagmamahal niya sa anak niya eh ginive-up niya yung future niya. Yung chance na makapag-umpisa ng bagong buhay.

Alam mo sabi niya non, “If only I had met you two years ago, I should’ve marry you instead. I should’ve started a family with you instead. Hindi ka na sana nakilala pa ng ex mo at nasaktan ng ganyan kalala. Hindi na sana ako nakakulong sa sitwasyong ito. Kung nakilala lang kita agad.”

I don’t want to enter the picture at guluhin yung plano niya para sa anak niya. At saka naniniwala ako na baka magkabalikan pa sila ng ex-wife niya, kahit may bago na raw ito. At narealize ko din, kahit magkatuluyan kami, hindi niya matutupad yung pangarap ko na maging first lady, kasi hindi naman kami maikakasal eh. Haha. Wala namang divorce dito sa Pilipinas. Pero di naman yun yung pinaka-reason ko ah. Pero gets mo yun, hanggang kabit na lang ba talaga ako? Paano na yung mga pangarap ko haha. Partially kabit na nga ako ng ex ko. Papayag ba ako na maging kabit in reality?
So yeah. After nun. Nag-umpisa na ang tag-ulan. Tapos na ang panahon ng ‘summer’ namin.

Sayang, it was the best one I’ve never had. Nahigitan ng isang buwan yung isang taon. Sana, sa susunod naming buhay, baka naman pwede na kami. Charot. Pero ano, baka magawan pa ng paraan ngayon. Ah basta. Haha.

Kinalimutan kahit nahihirapan para sa sariling kapakanan,
Kinalimutan kahit nahihirapan, mga oras na hindi na mababalikan.

The end.

Dancin’ in September


(medyo mabagal magload ang post na to ang dami kasing attached videos)

Do you remember
The 27th night of September?

Gusto kong mag-blog ng mga about sa naging ganap ko pero tinatamad ako magkwento eh hahaha (lagi naman) (masaya ka kasi kaya hindi ka nagbblog). So heto ang entries ko:


September 15, Sunday.
Last day ni Amiel sa work. Mula bahay bumiyahe ulit ako pa-QC. May flight ako neto kinaumagahan pero keri langs. Ayun nag-inom kami. Nalasing ako haha (as in nakatulog na ako doon sa inumart) wala akong maalala, kahit yung sa Jollibee di ko matandaan, basta alam ko lang non 6AM na, pauwi na kami.

received_4168617991864761093032336335357598.jpeg
lasing talaga gurl

Heto nga pala yung post ko about kay Amiel, skl: Protected: Best Part
Mami-miss ko to haha pero sabi ko naman sa kanya sa sulat, hindi pa ako magpapaalam, kasi hindi pa ito ang huli nating pagkikita-kita. Marami pang opportunities na naghihintay sa kanya kaya laban lang! Darating din yung career path na tatahakin niya.

So after non, kinuha ko lang yung mga inimpake ko at dumiretso na ng airport, dapat dadaan pa ako sa office para kunin yung laptop at camera pero hindi na kinaya ng oras jusko, so pinabitbit ko na lang kay Hans. Walang tulog, walang ligo, bumiyahe ako pa-Legazpi. Ico-cover namin yung training ng mga local government officials doon. Pagdating ng Bicol eh ayun nagsetup na kami sa event.


September 16. Monday.
Heto na, ngarag ngarag na ko ng araw na to. Dumating na sila Sec, Cabsec Nograles, at iba pang mga VIP. Need namin ma-interview yung mga mayor pero nagsi-alisan sila agad, so taranta talaga ako besh! Pero naka-survive naman kami sa Day 1.


September 17. Tuesday.
Day 2. Normal lang naman yung mga nangyayari dito.


September 18. Wednesday.
Day 3. Ganun pa rin.


September 19. Thursday.
Day 4 ng training. Pinapagalitan na kami hahahahahahha kung ano-ano kasi ang inaatupag ko. Ngayon tinatawanan ko na lang pero nung nandoon ako nag-iiiyak nako sabi ko gusto ko na umuwi, baka pagbalik ko ng maynila tanggal na ako sa trabaho hahahahaha.
Nung gabi nag-socials. Kumanta sa karaoke. Nag-inom. Pero mas nauna malasing yung kasama ko.


September 20. Friday.
Birthday ni mumsh. Nagpa-pizza ako sa bahay pero hindi ako nakakain kasi nga andito pa ako sa Bicol. Last day ng training. Hindi ko mapicturan ng maayos yung mga participants kasi nagloloko na naman ang camera. Nataranta na naman ako ng very light tas medyo trauma pa kasi nabembang ako kahapon. Ayun naitawid naman namin ng maayos ang program. Ginawa ko na rin yung Press Release. Hirap ako magtranscribe ng speech ni CabSec, may part na hindi ko maintindihan.

img_20190920_105344923795106102320095.jpg

Nung hapon, pumunta na kami ng Cagsawa Ruins. Kaso masama ang panahon nun kaya hindi nagpapakita si Mayon. Puro ulap lang. Sayang.

Heto pala ang iba pang mga litrato — Legazpi.


September 21. Saturday.
Lumipad na ako pabalik pero dumiretso ako ng Tanay, Rizal. Nag-treasure mountain. Dala dala ko lahat ng gamit ko hahahaha tas ako lang mag-isa nakarating doon. Ang layo. #ACHIEVEMENT. Malubak ang daan. Tapos ang lamig lamig. Akala ko late na ako makakarating pero mas nauna pa pala ako. 5PM ako. 9PM sila. So mga apat na oras akong nakatunganga doon. Nagsetup ng tent. Nagluto. Uminom.

GIF-191004_140753.gif


September 22. Sunday.
Ang ganda ng sunrise dito sa treasure mountain ❤ ang saya dito haha ang sarap mag-prenup dito hahahahaha. Tas ayun nagswimming kami. Then umuwi na ng hapon.

Heto ang iba pang mga litrato —- Tanay.


September 23. Monday.
Normal office day, ugh, natatakot na ako pumasok kasi bebembangin na naman ako dito hahahaha pero hindi naman, nagegets ko naman kung bakit ganito sila sakin. Sabi ko na lang di ko na po uulitin.


September 24. Tuesday.
Normal office day ulit. Tapos pala naghahanap na ako ng ospital na mura ang MRI. Kailangan ko na yun next month eh. Kaso sa sobrang dami ng biyahe ko. Di ko maasikaso. Tsaka nasa peligro pa ako nito kasi ang dami pang pending sa office haha parang hindi ako makakapagleave ah. Pero buti di pa naman ako ginigisa.


September 25. Wednesday.
So heto na nga. Bumiyahe na ko pa-Palawan. Isang oras sa eroplano. Limang oras naman yung van pa-el nido. Ala una na ng madaling araw ng huwebes kami nakarating sa tutuluyan.


September 26. Thursday.

Heto na ang umpisa ng pagliliwaliw. Nag-island hopping lang kami maghapon. Uh wala na akong maikukuwento.


September 27. Friday.

Very challenging ang araw na to kasi puro motor lang ang inatupag namin hahaha kasi ang lalayo ng mga destinasyon namin, Nacpan, Ille Cave, tapos nagkagulo gulo pa kami kaya natagalan haha pero ang saya ❤

GIF-191004_154201.gif

img_20191002_1752596989775350610125963.jpg
Ang kyut namin dito. skl.

Bago pala namin narating yang tuktok na yan, ganito kahirap ang pinagdaanan namin jusko. Mula town proper ng El Nido, nagmotor kami ng ilang oras para makapunta sa mga liblib na lugar na to, 20km from town proper to Nacpan, tas 40km ata from Nacpan to New Ibajay. Puro malubak ang daan kaya feeling ko nagra-ride ako sa Enchanted Kingdom habang nasa motor (buti na lang hindi ako tumitilapon). Ang sakit ng pwet ko haha maghapon ako nasa motor, tapos nung nasa Ille Cave na, aba ganito pala katarik yung aakyatin namin. Sabi ko nung una hindi ako sasama, malulain ako eh baka mahulog ako, kakabagok ko pa lang. Eh kaso lahat sila aakyat na, e di wala akong choice haha kesa naman maiwan ako kasama ng mga paniki sa ibaba.

Inabot na kami ng gabi sa biyahe, ang layo pala talaga ano. Tapos yung mga dinadaanan naming kalsada wala talagang kuryente as in. Makulay lang tong motor ni Ron eh haha. Ang sakit sa pwet talaga jusko.

After nun, ayun nag bar hopping lang kami. Ang daming afam haha.


September 28. Saturday.

Gumala pa ako sa Ilaya, Las Cabanas Resort (yup, that was named after me).

img_20190928_1107522327551212144218158.jpg

Sunog na sunog ako nung mga araw na to, pero ang saya. Hindi lang dahil pang-instagram shots ang mga tanawin, pero yung mga experiences ko habang naglalakbay sa mga napuntahan namin. I have a lot of memories here.

Heto pa ang iba pang mga litrato mula sa Palawan —- El Nido.


———– AND THAT’S A WRAP ———-

Halatang tinatamad na magkwento hahahaha

I reached for you but you were gone,
I knew I had to go back home.

Lingid sa kaalaman ng lahat, muntik na rin palang maipasara ang El Nido para sa rehabilitasyon (na tulad nung sa Boracay), nung mga nakaraang taon, napakarumi na rin ng mga dagat, maraming basura, etc. So ang ginawa nila, upang hindi tuluyang maisara sa publiko (at syempre mawawalan sila ng kikitain, since yun ang pangunahing ikinabubuhay nila doon – ang turismo), nagsagawa sila ng clean-up drive every week, nagtulong tulong sila na maibalik sa dating kalinisan ang El Nido. And look at it now. Ang dami talagang turista, lalo na mga foreigner. Tuwing disyembre daw sobrang daming tao.

Tapos may mga Badjao din dito, pero hindi sila yung nanghihingi o nanlilimos ah. Nagbebenta sila ng mga perlas. Ayun ang sabi may humahawak din sa kanila, para gawin yung ganitong hanapbuhay.

Nakakatuwang pagmasdan ang mga tao dito. Kasi ang simple lang ng pamumuhay nila. Inimagine ko yung sarili ko na what if hindi ako alipin ng industriyalisasyon? What if magtrabaho na lang din ako bilang tour guide, or barista, sa ganitong klaseng lugar? Yung hindi ko na kailangang kumayod para magbayad ng ganito, tumustos sa ganito? Yung hindi ko na kailangang makipag unahan sa pagsakay sa bus at magtiis sa matinding traffic? Yung hindi na ako maprepressure sa mga extraordinary demands ng boss ko?

Heto yung mga realizations ko sa buhay after kong maglaho sa sibilisasyon.

Napagtanto ko lang yung mga bagay bagay habang nasa biyahe ako pa-Puerto Prinsesa mula El Nido. Ako lang mag-isa ang uuwi, yung mga kasama ko may extra one day pa, ako flight ko na mamaya. Nakaramdam ako ng sepanx, ang lungkot, hindi dahil sa wala akong kasama, pero mamimiss ko ang lugar na ito. Kasi hindi ko alam kung kailan ko ulit masisilayan ang El Nido? O kung ito na ba ang una at huli kong pagpunta? Makakabalik pa ba ako?