Spoliarium


Taray, may movie review ulit!!

lizquenmovie-alonetogether1

Sometimes, the good memories that turn into regrets are best left behind.

So heto na nga, pinanood ko yung Alone/Together. Napuwing lang ako ng very light. Hahahaha. Nakikita ko yung sarili ko sa mga katangahan ni Tin (Liza Soberano). Yung nangyayari sa kanya dun, medyo nangyayari na sakin in real life. Di to about sa love, pero yung mismong life choices niya, dun ako naka-relate.

Bihira lang ako manood ng pelikula. Di ako madaling ma-hook up or makuha ang atensyon. Ewan ko. May mga romance movies na nababagot ako pag pinapanood kaya di ko natatapos. Pero etong Alone/Together, and the rest ng Black Sheep films, gusto ko, dahil sa realistic approach nila. Dati lagi lang natin sinasabi na, may mga bagay na imposible, na sa pelikula lang nangyayari, pero etong mga pelikula ngayon, may mga ganung scenario talaga sa buhay natin, may mga ganun din tayong chapter, kaya nakakarelate tayo. At di lang puro pag-ibig, kasi tinatalakay nito yung about sa career, pangarap, pamilya, pati social issues.

(SPOILER ALERT)

“At ngayon, di pa rin alam kung ba’t tayo nandito..”

Pagkatapos ko mapanood yung film, napa-reflect ako ng bonggang-bongga sa buhay ko. Dun na pumasok yung sari-saring what ifs. Nasabi ko na yung major life regrets ko sa previous post ko, pero yun yun eh. Paano kung naging matapang ako? Paano kung hindi ako natakot noon? Eh di sana unti-unti ko na naaabot yung mga pangarap ko. Eh di sana kapaki-pakinabang ako sa lipunan ngayon. Nakikita ko yung sarili ko kay Tin na sa school lang magaling, pero pagkagraduate at nandito na sa mundo ng realidad, wala na. Yung sobrang pursigido ka sa pangarap mo, but something happened and you fucked up. Then after nun, wala na, nag-stay ka na lang sa comfort zone mo. Minsan din akong nangarap na baguhin ang mundo, pero nung pagka-graduate, sinampal na tayo ng realidad. Di na natin magawa kasi may sarili rin tayong problema na hindi masolusyonan. Gusto kong gawin yung passion ko, kaso dahil sa kahirapan ng buhay, iba ang napuntahan kong landas. Pero masaya naman ako sa kung nasaan ako ngayon. Kaso nga lang, hindi ko nagagamit yung skills ko. Pareho kami ng mindset ni Tin na, the old me is already gone. Hindi na ako yung batang mataas ang pangarap, I just go with the flow.

Minsan ba naiisip mo na bakit ganun? Paulit-ulit lang ang nangyayari? Parang laro siguro yun. Hangga’t hindi mo nagagawa yung tama, paulit-ulit kang mag-uumpisa. Hindi ka uusad. Wala kang matatapos. Uulit ka lang din ng uulit.

Pero alam mo, it’s never too late to start again. Sabi nga sa movie, di porke hindi mo naabot yung mga pangarap mo eh isa ka nang failure. Abutin ka man ng 3, or 5 years bago umpisahang tuparin ang mga pangarap mo? Ok lang yan!! Malay mo, after ilang years, makakapagwork na ko sa mga events/concerts. After ilang years, makakapagtravel na ko sa iba’t ibang bansa para magsaliksik at pag-aralan ang history. Ang saya mangarap! Ginanahan ulit ako haha. Itong movie na to ang nagpamukha sakin na, bakit ka nga ba nandito ngayon? I deserve better. Di dapat ako nagsesettle sa kababawan.

“Cause time may pass, and everything won’t last, but I’ll be by your side..”

The people who are meant to be in your life will always gravitate back towards you, no matter how far they wander. Kung para sayo, babalik at babalik yan. Be with someone na ipupush ka na tuparin ang mga pangarap mo, na susuportahan ka sa goals mo, at hindi ka ikukulong sa sariling mundo. Sabay nyong babaguhin ang mundo. Haha eto na naman ako, may trauma talaga ako sa mga magjowang sabay na nangangarap, tapos magbebreak din during the worst case scenario. Kasi sabay nga yun eh, pag nasira ang mga pangarap mo, bibitiwan mo din ba ang relationship mo? Pag nawala ang relationship mo, titigil ka na din ba sa pag-abot ng pangarap mo? Vice versa. Ang hirap mangarap na magkasama, tapos ikaw na lang mag-isa ang magfufulfill nun. Habang siya bumubuo na naman ng pangarap na kasama ang iba. Damn.

Isa pa sa mga na-absorb ko dun, eh i-keep mo yung mga taong nandyan pa rin, even at your worst moments. Bakit habang inaayos mo yung sarili mo, kailangan mo isantabi yung taong unang naniwala sayo? Wag mong itaboy dahil lang ayaw mo nang madamay siya sa problema mo, ayaw mo maging pabigat. I-appreciate mo yung mga taong handang makinig at laging nakikinig sayo. Bihira lang na may ganun. Yung taong kasama mo sa tagumpay, sana siya pa rin yung kasama mo sa pagkabigo, at sa muling pagtatagumpay.

Sabi nga ni Raf dun, “Mahalin mo siya dahil mahal mo siya, hindi dahil nakasanayan mo lang.” Namimis-interpret natin yung love at utang na loob. Di dahil tinulungan ka niya eh mahal na. Di dahil wala kang dahilan para mag-NO eh magye-YES ka na.

Never forget.

Ang ganda na na-incorporate nila yung Arts at History sa pelikula. Ipinapabatid nila na – alalahanin natin ang nakaraan. Kasi yung ang magpapaalala sa atin kung sino tayo ngayon. Yan ang magtuturo satin kung ano yung tama, at kung ano yung mali na hindi na dapat ulit gawin sa kinabukasan. Dahil sa past natin, lahat ng desisyon natin sa present, apektado. Lagi ko rin tong sinasabi, kahit gaano pa kalayo ang marating mo, wag na wag mong kalilimutang lumingon sa kung saan ka nanggaling. O di ba, iisa ang mindset namin.

Ang saya magtrabaho sa museum. Kung ako din bibigyan ng pagkakataon, gusto ko dun magwork. Para ma-enhance pa yung knowledge ko about Philippine History. Ang saya mag-aral sa UP. Kahit sabihin nyo pang masyado kaming pa-woke. Hindi eh, mag-iiba talaga ang mindset mo sa buhay pag nandun ka.

Cons: Ang hindi ko lang nagustuhan, hmmm, may part dun na cheating na yung ginagawa nila. Oo di naman nila ginusto yung kinahinatnan nila, pero kahit na, cheating pa rin yon. May naaalala lang ako. Hahahahaha. De narealize ko rin na dapat talaga itigil ko na tong kalokohan ko.

At some point you’ll realize, buti na lang pala nangyari yung worst thing ano? Buti nangyari agad, kesa mas maging worse pa ang future ko. Thank you for letting it happen. Di ko pinangarap yung ganung path, yung ganung future. Thank you. I’m already safe.

lizquen-at2

Traydor ang mga alaala.
Magpapaalam sa’yo
hanggang makalimot ka.
Pero eksakto. Sa puntong
sinabi mo na sa sarili mong
wala ka nang isasaya pa,
lilitaw siyang muli.
Na mula sa malayo pa lang
ay kilalang-kilala mo na.
At paglapit nito sa’yong harapan,
babalik ka sa pamilyar na lugar.
At ikaw ay mamamatay na naman.
Tuloy, takot ka nang maging masaya.
‘Pagkat traydor ang mga alaala.

– Antoinette Jadaone

follow my Tumblr blog!

Advertisements

Protected: Planner


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: Alak


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Payat


Nahihiya na akong magpakita sa mga kaibigan at dati kong mga kaklase haha. Kasi sa tuwing makikita nila ako lagi nilang sinasabi, “Anyare sayo? Bat ang payat mo? May sakit ka na ba?”

From 50 kilos nung nagpamedical ako last November 2017, bumaba na ng bumaba yung timbang ko. Naging 49, 48, 47, 46, 45 – nung nagtitimbang kami nun linggo-linggo (kasi goal namin nila Amiel na tumaba nung 2018). Tas syempre nung na-broken ako, nawalan ng motivation kumain at maglalalabas, ngayong January 2019, 42 kilos na lang ako.

First meal of the day ko laging 2PM na, nakakatamad kumain hahahaha. Kaya siguro ang dami ko ring ipon ngayon, tinatamad na kong gumastos at mamili ng kakainin ko. Tapos yung ulam ko sa lunch, lagi akong may tira para may pang-hapunan ako, kanin na lang ang bibilhin ko sa gabi. Bat ba nakakatamad?

Sinubukan ko mag-vitamins, kaso ang gastos HAHAHAHA. De tsaka parang wala pa ring epekto, wala pa rin akong ganang kumain. Tsaka may side effect siya na nakakapagpalala ng anxiety ko. Ewan ko, ang lakas lagi ng tibok ng puso ko na naiirita na ako, dahil ata yan sa gamot eh.

Tinigilan ko na din magkape, kasi mas lalo akong di nakakakain kasi feeling ko busog ako. At nakakadagdag din yon ng anxiety feels. Inayawan ko na rin yung red horse. Bakit ang pangit na ng lasa non ngayon.

Pag lumalabas naman kaming dalawa, kumakain naman ako haha, pero hindi na tulad nung dati na ang dami kong inoorder. Weird. Ang bilis ko mabusog.

Ayos ano, nagcocomplain ako na sobrang payat ko na, yet di pa rin ako kumakain ng maayos. Inaantay ko na lang ata na magkasakit ako eh hahahaha, sira.

Sana matapos na tong depression phase churut ko ano, para bumalik na ko sa dati.

Kutsi


May bago akong motivation ngayon sa buhay hahahahaha!
Gusto ko matutong magdrive, at makabili ng sariling sasakyan.
Tuwang-tuwa ako pag nagro-roadtrip kami. Kasi super spontaneous lang, tara BGC, tara Antipolo, or tara Tagaytay, ganern.
Yung mga lugar na gustong-gusto kong magalaan, mas mabilis kong napupuntahan, tsaka mas safe pag gabi, syempre di ko na kailangan pang maglakad kung saan-saan para maghanap ng masasakyang bus or jeep di ba. Madali na lang.
Tapos the best yung hihinto lang kami sa kung saan, pagmamasdan ang mga bituin sa langit kahit na wala ka nang makitang stars dahil sa air pollution, o kaya sa may seaside, kahit ang bantot ng tubig ng Manila Bay haha.

Pero at the same time natatakot din ako na matutong magdrive, kasi paano pag dumating yung araw na shushunga-shunga ako sa kalsada, at madisgrasya? Naku. Mag-hire na lang kaya ako ng driver. Haha kala mo talaga mayaman eh. Or mag-aasawa na lang ako ng marunong magmaneho, para di nako mamomroblema hahahahaha. Ang user ko di ba.

De pero ang saya lang na after a long, tiring day, pupunta lang kaming dalawa kung saan man, tapos pagmamasdan ang kalangitan habang umiinom ng smirnoff at pinapatugtog ang Yellow. Tapos dun na naman kami sabay na bubuo ng mga pangarap. Tapos iiwanan lang din naman ako balang araw. Ops.

Eto yung mga moments na gusto kong hindi na matapos. Eto na ata yung blessing in disguise na sinasabi nila, I’m lovin’ the life I have right now, and the people who are with me right now.

Long drive, could end in burning flames or paradise 💕

Regrets


Ang sagot sa tanong na – What is your biggest regret in life?

Yung life choices ko lately puro sablay eh, nakakainis. Sana pala hindi ako nag ABCOMM. Haha dati nung nag-aaral ako ang saya ko, kasi gusto ko naman yung mga ginagawa ko noon. Puro prod, puro shoot, puro sulat, etc. Pero di ko na siya mapakinabangan ngayon in real life haha. Hirap na hirap pa rin ako mag-apply dahil sa poor english skills ko. Hirap din ako magpush sa PR/Advertising Industry dahil sa social anxiety ko. Hindi ako makapag apply sa prod dahil sa emotional state ko ngayon. Jusko.

Sana pala hindi na ako umatras nung nag Civil Engineering ako. Eh di sana lisensyado na ako ngayon, tas bumibiyahe na ako kung saan saan for work.
Sana pala nag-accountancy na lang ako, eh di sana baka may jowa na akong CPA ngayon. Haha.
Sana pala nag-history major na lang ako. Para ok lang kahit panget ako at work kasi utak ko lang naman ang gagamitin ko.

Ngayon napepressure tuloy ako. Di ko kayang makipagsabayan sa skills ng mga katrabaho ko, magaling maghost, magaling mag-edit ng video, magaling umarte sa harap ng camera, eh ako? Umiiyak lang naman ako pag broken ako HAHAHAHAHA, wala akong kwenta irl.

Sana di ba napapakinabangan ko yung skills ko ngayon, sana mas maganda yung naging career ko, eh di sana mas mataas ang sinasahod ko ngayon at di ako namomroblema ng ganito hahahaha very wrong.

Fed up


Favorite word natin yan ngayong week hahahaha.
Ewan ko, bat ganito ang mood ko lately. Mababaw na bagay lang, kinaiinisan ko na. Sana nga dahil lang sa hormones to hahahaha kala mo talaga regular eh. Anyway, ayun nga, sabi lang nung mga katrabaho ko, uma-attitude daw ako. Dati mahaba yung pasensya ko pagdating sa mga bagay-bagay, di ba nga, pati problema ng iba pinoproblema ko? Tas pag naayos na, ako pa rin ang lugi sa huli? HAHA charot. Ayun nga, may mga moment na nakukunsumi na naman ako. Lord give me strength to surpass this haha

De, pero alam mo sabi niya, dapat daw mas malalim yung understanding natin sa ibang tao. Kasi iba-iba tayo ng problemang hinaharap. Pwedeng ikaw nahihirapan sa part na to, pero para sa kanya madali lang. Pwedeng sa kanya mahirap, pero sayo ang dali lang. Gets mo?
Kaya nga lodi ko yun eh, despite sa nangyayari sa kanya, sa sitwasyon nila ni papa niya, di siya nagpapaapekto ng sobra, he still managed to be a gift to other people ♥