Hong Kong


May mga lugar na pangmatagalan. May mga lugar na dinadaanan lang.

Kakatapos ko lang manood ng Hello, Love, Goodbye. At ngayon meron na naman tayong movie review! (reaction pala, sorry)

Akala ko isa rin to sa mga romance films na tutulugan ko lang haha, or magcecellphone ako during the movie, but no, hindi ko namalayan na lumipas na pala ang dalawang oras! Bitin! Malakas din ang impact sakin nung film. So bukod sa The Day After Valentines at Alone Together, eto yung pelikula na nagroroll na yung end credits pero blanko pa rin ako sa kinauupuan ko, eto yung paglabas ko ng sinehan mas lalo lang ako nalungkot sa buhay ko, napapatanong ng, “BAT GANON?”

(okay medyo spoiler sa part na to)

Bawat oras dapat sulitin mo dahil walang nagtatagal dito.

Sa bilis ng ikot ng mundo, pwede pa bang huminto?

Panoorin nyo dali haha. Una, madadala ka sa mga paghihirap ni Joy (Kathryn Bernardo), hindi man ako katulad niya na OFW sa Hongkong, pero nakikita ko yung sarili ko in a way na, I really work hard para maibigay yung needs ng mga kamag-anak ko, hindi lang halata, pa-travel travel lang ako, pa-inom inom, pero after non lahat ibinibigay ko sa pamilya ko. Pero grabe, mararamdaman mo talaga yung challenges ng pagiging isang OFW.

Nung una cringe pa ako kay Ethan (Alden Richards), kasi puro pa-cute siya kay Joy, puro hugot lines, na siya pa-chill chill lang samantalang kaming mga babae, hindi magkandaugaga sa trabaho. Pero pag kinatagalan maiintindihan mo rin kung bakit naging ganun yung sitwasyon niya. Maiintindihan mo rin kung bakit may mga taong naging iresponsable sa buhay. Yung tattoo niya parang nirerepresent lang yung mga pagkakamali niya sa buhay, tinatapalan niya lang, pero habambuhay mo na iyon na makikita sa kanya. Na sa edad niyang yon eh hindi pa rin niya alam kung ano ang gusto niya sa buhay.

So bukod sa malupitang lines na napanood natin sa trailer, eto yung mga memorable sa akin:

“Alam mo sabi nila, mas okay magkuwento sa strangers kasi no judgment.” – well, dyan ako nabiktima.

Nakakarelate ako sa sinabi ni Joy na, “Minsan ang sarap maging selfish at iwanan ang mga responsibilidad.” Nagpapakapagod siya para sa ibang tao, pero yung binubuo niyang pangarap, unti-unting naglalaglagan.

“May kulang sa sarili ko na hindi kayang mapunan ng kahit pagmamahal mo.” Sana maintindihan ng lahat eto ano. Na hindi pagmamahal lagi ang kukumpleto sa buhay mo, wow sana marealize ko to diba. Na walang mali na maging selfish, na unahin muna natin yung well-being natin bago yung ibang tao. Sa kakabigay ko sa ibang tao, hindi ko pala namamalayan na nauubos na pala ako. Ang cliche nung ‘love o career’ pero dito sa film nagkandakumpli-kumplikado ang lahat. So baligtarin natin ang POV, mula kay Ethan naman, na pinili niya yung pag-ibig kesa maging resident ng Hong kong, pero in the end iniwan pa rin siya at nagkanda-gulo gulo ang buhay. Magegets mo din. Hindi worth it ang pag-ibig hahahahaha lol, pinapakumplikado lang niyan yung buhay ko eh. May pride din ako na, “Nag-aral ako ng apat na taon, hindi para umasa lang sayo.” Pero kung ako yung nasa sitwasyon ni Joy, baka nga piliin ko na lang din mag-stay, wala marupok eh. Wala namang mali kung ano yung pipiliin mong path eh. Yung magiging outcome lang nun ang magdidikta kung naging tama o mali ka. Well, sa mga recent na naging mga desisyon ko sa buhay, bakit parang mali ata lahat hahahahaha.

“Gustong-gusto ko sabihin sa iyo na yes dito lang ako kasi mahal na mahal kita, pero hindi ko maipapangako na hindi ako malulungkot at … hindi ako magkakaroon ng regrets dahil nagmahalan tayo. Natatakot akong umabot tayo doon.” Yes. Live with no regrets. Sabi ni Joy nun, “Puro ka mga plano, ako ba naisip mo kung yun din ang gusto ko?” Damn relate hahahaha. Mahirap para sa tao na pakawalan mo siya para sa pangarap niya, kesa magkasama nga kayo pero nakikita mo siya na hindi naggrow. Diyan papasok yung The people who are meant to be in your life will always gravitate back towards you, no matter how far they wander, na malay natin after 3 or 5 years.. Aw narinig ko na tong linyang to, kung ano man maging takbo ng tadhana satin let it be.. Pero lol wag na kayo umasa ang sakit lang. Kahit gaano pa ka-hirap yung i-risk mo para sa relationship, iiwan at iiwan ka pa rin naman niyan hahahahahaha

To sum it up: Una eh bakit hindi na naman tayo masaya sa huli hahahaha bakit ang kumplikado ng buhay? Pangalawa, feeling ko ang deprived ko na pala masyado ano. Nagsasayang ako ng oras, which is dapat inilalaan ko na sa pagtupad ng mga pangarap ko, hangga’t may pagkakataon pa ako. Heto ako pa-blog blog lang ng mga kadramahan sa buhay haha pero ano, heto na nga ba ang landas na tatahakin ko? O dapat abutin ko rin yung Canada-levels na pangarap ko para sa sarili ko?

Heto yung isa sa mga movies na napapa-contemplate na naman ako sa mga pinaggagagawa ko sa buhay.

May mga lugar na pangmatagalan. May mga lugar na dinadaanan lang. Parang Hong Kong. Katulad ng tao. May mga taong dumadaan lang sa buhay natin. May mga taong… babaguhin ka pang habambuhay.

tumblr_pta9ywzDxj1t0bbbfo1_640
imahe mula sa tumbral.com

follow my blogs!
Tumblr
Reddit
VK

Advertisements

Pamilya


30 Day Blog Challenge

Day 8: TALK ABOUT FAMILY

Late na ako ng ilang araw sa blog challenge, sobrang busy ko talaga ngayon legit.

Nababanggit ko na sa mga posts ko yung about sa family ko, pero bihira nga lang. Mostly kasi mga rants ang sinasabi ko haha (pero wala naman akong sama ng loob ha, normal teenager issues lang)

So here’s what everyone doesn’t know. Ako po ay naulilang lubos sa murang edad. (Insert natin dito yung OST ng MMK). Though ang tragic ng story ko, hindi ko siya dinadamdam masyado, marahil ay nasanay na ako na wala akong magulang. Heto ang back story. Masaya kaming namumuhay na isang pamilya, Daddy, Mommy, at si Luisa, ang nakababata kong kapatid. Hanggang sa nagkaroon ng Lung Cancer ang tatay ko, which is mahirap kasi una, hindi naman siya naninigarilyo? Delivery boy lang ang papa ko kaya hirap siyang magpagamot. Ilang buwan lang ang lumipas, binawian na siya ng buhay. 29 years old siya. Ako ay tatlong taong gulang pa lang. Ang kapatid ko ay mag-iisang taon pa lang. Iniuwi ang mga labi ni daddy sa kanyang bayan, sa Sta. Rita, Samar. Si mommy naman ay patuloy pa ring naghahanap buhay para sa amin. Kaya naiwan kami sa lola ko sa Paranaque. Habang siya ay nasa Tondo. Naalala ko nun, sinabi ko sa kanya, “Pwede bang mama na lang ang itawag ko sayo? Pang-mayaman yung mommy eh.”

Years later, kinuha ng isa kong lola ang kapatid ko. Sila na ang mag-aalaga sa kanya. So bale ako nasa side ni mama, si Luisa naman nasa side ni Papa. Limang taon pa lang ako nun. Tatlong taon pa lang ata siya. Yun na ang huli naming pagkikita. Ngayon 22 na ako. 20 siya. Hindi ko alam kung kailan kami ulit magkikita.

Nag-asawa ulit si mama. Nagkaroon sila ng anak. Ilang buwan pagkapanganak niya, bigla na lang bumagsak ang katawan niya. Na-diagnose siya ng Hypokalemia. Wala akong kamuwang-muwang nun kasi nasa Cavite na ako, sa lola ko. Sila naman nasa Makati. After 7 days sa ICU, sumama na rin siya kay Papa. Sa edad na walong taon, naulila na ako. Anim na taon pa lang ang kapatid ko. Nasa Samar siya, at wala rin siyang kaalam-alam sa kinahinatnan ni mama. Dalawang buwan pa lang ang bunso namin.

Pagkatapos nun, wala na akong balita sa stepfather ko. Tutol ang pamilya namin sa kanya. Wala na rin akong balita sa bunsong kapatid ko. Ang alam ko ay kinuha din siya ng lola niya (nanay ng tatay niya), na nasa Zamboanga. So technically, naghiwa-hiwalay kaming tatlo. Ngayon, wala pa rin akong balita sa kanya, though friend ko pala siya sa facebook.

Ikukuwento ko naman ang buhay ko sa side ng lola ko. Ang kasama kong lumaki, mga pinsan ko, na itinuring ko nang mga kapatid, si Don2 at si Anye. Nung bata ako, nasa laylayan kami ng time na yun. Walang trabaho mga tita’t tito ko. Magkakasunod na taon kaming namatayan – si Papa nung 1999, si Mama nung 2004, lolo ko nung 2006, at lola ko nung 2009. Sobrang close ako sa lola ko, na siya rin eh tinatawag kong mama. Tapos yung mga tita’t tito ko eh Ate Kuya ang tawag ko (which is wrong???), nung nagkasakit yung lola ko, naging bedridden siya, napakahirap ng pinagdaanan namin. Kailangan na kailangan namin ng pera pambili ng gamot, tapos hindi pa sapat yung para sa pagkain namin. Hindi ko alam paano kami naka-survive sa ganung sitwasyon. Pension lang ng mama’t papa ko ang bumubuhay sa’ming lahat, salamat SSS. Yun na din ang tumustos ng pag-aaral ko, buti na lang at nasa public lang ako. Though may mga araw na wala akong binabaon, minsan nag-123 ako para lang makapasok, pero pag walang-wala talaga, umaabsent ako ng ilang araw dahil walang pamasahe. Isa to sa regrets ko eh, kaya kong mag-honor student, kaya kong makakuha ng scholarship, kaya kong mag-aral sa magandang unibersidad, pero hindi ko maasikaso kasi wala kaming pera, wala akong panggawa ng project, umaabsent ako kahit may exam.

Nung high school ako, nakipagsapalaran sa abroad ang tita ko – sa Syria. Tapos ay sumiklab ang digmaan doon, naipit siya. Ilang taon din kaming walang komunikasyon sa kanya. Ilang taon ding walang tumutustos samin, pero andyan yung asawa ng tita ko para suportahan kami financially. Nung ok na, nakauwi na ang tita ko, pero ganito pa rin ang buhay namin, nasa laylayan.

After ko magfirst year sa kolehiyo, napagdesisyunan ng tita ko na mangibang bansa ulit. So yung pang tuition ko sana ng second year, ipinanggastos na lang pang-asikaso ng requirements, kaya napilitan akong huminto sa pag-aaral. Hindi naman labag sa loob ko, pero sobrang lungkot ko nun, kasi may opportunity ako, pero wala akong magawa. Natengga din ako sa bahay ng matagal, kaya sabi ko sa sarili ko nun, balang araw aangat din kami sa laylayan. I don’t want to suffer again in the future (naks.) Gusto ko nang makaalis at makalaya sa mundong ito.

Hanggang sa eto, naka-graduate na ako, isang taon nang nagtatrabaho, pero wala pa rin akong naibabalik sa pamilyang kinalakihan ko. Pasensya na.

We were once a big family. Hanggang sa unti-unti kaming nababawasan. Nagkakaroon ng family issues, etc. From 8, tatlo na lang kaming nasa bahay ngayon. Actually weekends na nga lang ako nasa bahay namin, so dalawa na lang pala silang andoon.

Ayun lang, this is my family. Wala pala kaming family picture.

Alam mo. narealize ko, akala ko walang effect sa akin psychologically yung absence of parents. Meron din pala, kaya siguro ganito ako, hirap makihalubilo sa matatanda, sa ibang pamilya, kasi hindi ako sinanay ng pamilya ko. Tahimik lang ako sa bahay, hindi ako nakakapag voice out ng feelings ko. Ewan ko. Kaya rin siguro hindi ako sweet na tao kasi walang nagpapakita sa akin ng pagiging sweet sa family or sa ibang tao. Kaya kung mapapansin mo, sanay ako na mag-isa lang ako.

Isa sa mga pangarap ko, ang magkaroon ng matinong pamilya. Seryoso. Though natatakot din ako ng magkaroon ng sariling pamilya kasi feeling ko, mamamatay din ako ng maaga (seryoso, inaanticipate ko to), pero kung papalarin akong mabuhay ng matagal, sana maranasan ko rin ang magkaroon ng complete family, may asawa ako na mamahalin at susuportahan ako unconditionally, yung pareho kami ang magbibitbit at hindi ako lang (mostly kasi sa mga kamag-anak ko, babae ang bumubuhay samin, so yeah it runs in the family), yung tita ko single mother, and hopefully sana ako hindi ako maging single mother.

Hindi ko naranasan yung may magulang na sasabitan ako ng ribbon tuwing recognition, na aattend tuwing PTA, na magsusundo kapag umuulan, na magpapa-Jollibee pag mataas ang grades, Sana maranasan ng magiging anak ko yun. Ayokong maranasan niya yung buhay na pinagdaanan ko.

Well hindi ko nga alam kung magkaka-normal family pa ako kasi ngayon pa lang, fucked up na yung sitwasyon ko, pero sana kung makakapag-asawa pa ako, sana tulungan niya akong bumuo ng masayang pamilya. Yung paggising sa umaga hahainan ko sila ng sunog na kanin, HAHAHAHA, de joke, basta paglulutuan ko, pagsisilbihan ko, hatid ko sa school. Tas yung pagmamahal na hindi naiparamdam sakin ng papa ko, gusto ko maramdaman ko yun sa magiging asawa ko haha, sige na, I could be a good wife too. Bigyan mo naman ako ng magandang future pls? (wait lang, bat nga ba napunta dito ang usapan)

Basta ayun, kailangan ko pa magsikap sa trabaho ngayon para makaipon para masuportahan yung pamilyang bubuuin ko balang araw, kahit inaanticipate kong mamamatay din ako agad. wat.

follow my Tumblr blog!

Spoliarium


Taray, may movie review ulit!!

lizquenmovie-alonetogether1

Sometimes, the good memories that turn into regrets are best left behind.

So heto na nga, pinanood ko yung Alone/Together. Napuwing lang ako ng very light. Hahahaha. Nakikita ko yung sarili ko sa mga katangahan ni Tin (Liza Soberano). Yung nangyayari sa kanya dun, medyo nangyayari na sakin in real life. Di to about sa love, pero yung mismong life choices niya, dun ako naka-relate.

Bihira lang ako manood ng pelikula. Di ako madaling ma-hook up or makuha ang atensyon. Ewan ko. May mga romance movies na nababagot ako pag pinapanood kaya di ko natatapos. Pero etong Alone/Together, and the rest ng Black Sheep films, gusto ko, dahil sa realistic approach nila. Dati lagi lang natin sinasabi na, may mga bagay na imposible, na sa pelikula lang nangyayari, pero etong mga pelikula ngayon, may mga ganung scenario talaga sa buhay natin, may mga ganun din tayong chapter, kaya nakakarelate tayo. At di lang puro pag-ibig, kasi tinatalakay nito yung about sa career, pangarap, pamilya, pati social issues.

(SPOILER ALERT)

“At ngayon, di pa rin alam kung ba’t tayo nandito..”

Pagkatapos ko mapanood yung film, napa-reflect ako ng bonggang-bongga sa buhay ko. Dun na pumasok yung sari-saring what ifs. Nasabi ko na yung major life regrets ko sa previous post ko, pero yun yun eh. Paano kung naging matapang ako? Paano kung hindi ako natakot noon? Eh di sana unti-unti ko na naaabot yung mga pangarap ko. Eh di sana kapaki-pakinabang ako sa lipunan ngayon. Nakikita ko yung sarili ko kay Tin na sa school lang magaling, pero pagkagraduate at nandito na sa mundo ng realidad, wala na. Yung sobrang pursigido ka sa pangarap mo, but something happened and you fucked up. Then after nun, wala na, nag-stay ka na lang sa comfort zone mo. Minsan din akong nangarap na baguhin ang mundo, pero nung pagka-graduate, sinampal na tayo ng realidad. Di na natin magawa kasi may sarili rin tayong problema na hindi masolusyonan. Gusto kong gawin yung passion ko, kaso dahil sa kahirapan ng buhay, iba ang napuntahan kong landas. Pero masaya naman ako sa kung nasaan ako ngayon. Kaso nga lang, hindi ko nagagamit yung skills ko. Pareho kami ng mindset ni Tin na, the old me is already gone. Hindi na ako yung batang mataas ang pangarap, I just go with the flow.

Minsan ba naiisip mo na bakit ganun? Paulit-ulit lang ang nangyayari? Parang laro siguro yun. Hangga’t hindi mo nagagawa yung tama, paulit-ulit kang mag-uumpisa. Hindi ka uusad. Wala kang matatapos. Uulit ka lang din ng uulit.

Pero alam mo, it’s never too late to start again. Sabi nga sa movie, di porke hindi mo naabot yung mga pangarap mo eh isa ka nang failure. Abutin ka man ng 3, or 5 years bago umpisahang tuparin ang mga pangarap mo? Ok lang yan!! Malay mo, after ilang years, makakapagwork na ko sa mga events/concerts. After ilang years, makakapagtravel na ko sa iba’t ibang bansa para magsaliksik at pag-aralan ang history. Ang saya mangarap! Ginanahan ulit ako haha. Itong movie na to ang nagpamukha sakin na, bakit ka nga ba nandito ngayon? I deserve better. Di dapat ako nagsesettle sa kababawan.

“Cause time may pass, and everything won’t last, but I’ll be by your side..”

The people who are meant to be in your life will always gravitate back towards you, no matter how far they wander. Kung para sayo, babalik at babalik yan. Be with someone na ipupush ka na tuparin ang mga pangarap mo, na susuportahan ka sa goals mo, at hindi ka ikukulong sa sariling mundo. Sabay nyong babaguhin ang mundo. Haha eto na naman ako, may trauma talaga ako sa mga magjowang sabay na nangangarap, tapos magbebreak din during the worst case scenario. Kasi sabay nga yun eh, pag nasira ang mga pangarap mo, bibitiwan mo din ba ang relationship mo? Pag nawala ang relationship mo, titigil ka na din ba sa pag-abot ng pangarap mo? Vice versa. Ang hirap mangarap na magkasama, tapos ikaw na lang mag-isa ang magfufulfill nun. Habang siya bumubuo na naman ng pangarap na kasama ang iba. Damn.

Isa pa sa mga na-absorb ko dun, eh i-keep mo yung mga taong nandyan pa rin, even at your worst moments. Bakit habang inaayos mo yung sarili mo, kailangan mo isantabi yung taong unang naniwala sayo? Wag mong itaboy dahil lang ayaw mo nang madamay siya sa problema mo, ayaw mo maging pabigat. I-appreciate mo yung mga taong handang makinig at laging nakikinig sayo. Bihira lang na may ganun. Yung taong kasama mo sa tagumpay, sana siya pa rin yung kasama mo sa pagkabigo, at sa muling pagtatagumpay.

Sabi nga ni Raf dun, “Mahalin mo siya dahil mahal mo siya, hindi dahil nakasanayan mo lang.” Namimis-interpret natin yung love at utang na loob. Di dahil tinulungan ka niya eh mahal na. Di dahil wala kang dahilan para mag-NO eh magye-YES ka na.

Never forget.

Ang ganda na na-incorporate nila yung Arts at History sa pelikula. Ipinapabatid nila na – alalahanin natin ang nakaraan. Kasi yung ang magpapaalala sa atin kung sino tayo ngayon. Yan ang magtuturo satin kung ano yung tama, at kung ano yung mali na hindi na dapat ulit gawin sa kinabukasan. Dahil sa past natin, lahat ng desisyon natin sa present, apektado. Lagi ko rin tong sinasabi, kahit gaano pa kalayo ang marating mo, wag na wag mong kalilimutang lumingon sa kung saan ka nanggaling. O di ba, iisa ang mindset namin.

Ang saya magtrabaho sa museum. Kung ako din bibigyan ng pagkakataon, gusto ko dun magwork. Para ma-enhance pa yung knowledge ko about Philippine History. Ang saya mag-aral sa UP. Kahit sabihin nyo pang masyado kaming pa-woke. Hindi eh, mag-iiba talaga ang mindset mo sa buhay pag nandun ka.

Cons: Ang hindi ko lang nagustuhan, hmmm, may part dun na cheating na yung ginagawa nila. Oo di naman nila ginusto yung kinahinatnan nila, pero kahit na, cheating pa rin yon. May naaalala lang ako. Hahahahaha. De narealize ko rin na dapat talaga itigil ko na tong kalokohan ko.

At some point you’ll realize, buti na lang pala nangyari yung worst thing ano? Buti nangyari agad, kesa mas maging worse pa ang future ko. Thank you for letting it happen. Di ko pinangarap yung ganung path, yung ganung future. Thank you. I’m already safe.

lizquen-at2

Traydor ang mga alaala.
Magpapaalam sa’yo
hanggang makalimot ka.
Pero eksakto. Sa puntong
sinabi mo na sa sarili mong
wala ka nang isasaya pa,
lilitaw siyang muli.
Na mula sa malayo pa lang
ay kilalang-kilala mo na.
At paglapit nito sa’yong harapan,
babalik ka sa pamilyar na lugar.
At ikaw ay mamamatay na naman.
Tuloy, takot ka nang maging masaya.
‘Pagkat traydor ang mga alaala.

– Antoinette Jadaone

follow my Tumblr blog!

Tatlong Daan


Uy di ko napansin, 300+ na ang mga posts ko sa wordpress.
Ganun na pala karami yung mga hanash ko ano.
Medyo matagal-tagal na rin ako sa industriyang ito, di nga lang masyadong active ngayon.
Actually, kung di ako nagbubura nung mga iba kong posts noon, baka lagpas na ito sa 300 na bilang ko ngayon.
Kaya ako nagba-blog eh kasi para na tong diary, dito ako nagvevent out ng mga bagay na hindi ko masabi verbally, sa hindi matukoy na dahilan (ewan, bahagi na ata eto ng pagkatao ko.)
Sa mga nagsasabi na iba ang sinasabi ko dito sa ipinapakita ko sa totoong buhay, well ang masasabi ko lang ay, ewan ko kung bakit ganito ako, pero sana maintindihan nyo ko!! 😭😭
Tulad nga nung sinabi ko dati, sa sobrang dami na ng posts ko, sana balang araw may magcompile neto at gawing libro, well sana kung merong magka-interes. Sino nga bang natutuwa sa mga sinusulat ko?
Puro rants at kalandian lang naman.
Iisang tao lang naman yung alam kong matiyagang nagbasa neto, ewan ko kung hanggang ngayon ginagawa niya pa rin, pero karamihan ng nakasulat dito ngayon dedicated na sa kanya, sana pati ito mabasa niya hehe. Thank you, sa pagdaan mo sa buhay ko hahahahaha salamat kasi dahil sayo may maita-topic pa rin ako hanggang sa mga susunod pang taon.
Teka bakit siya na naman ang topic ko? Wait lang.
Pero ayun nga, salamat sa lahat ng mga nagbabasa ng mga sinusulat ko, kahit wala tong ka-kwenta kwenta.
Sabi nila, “Wala kang makuda in real life pero bat ma-laman yung blog mo?”
Ewan ko ngaaa.
Pero may mga nagsabi din na natutuwa sila kasi nakakarelate sila sa sitwasyon ko, sa mga pinagdaanan ko.
Meron namang mga natutuwa kasi trip lang talaga akong pagtawanan hahahaha (Di ba, PJ? I see u)
Meron din namang hindi natutuwa, kasi bina-backstab ko na sila (Pero di naman, or nagagawa ko ba talaga yon unintentionally? Tell me.)
Meron din namang hindi natutuwa kasi puro na lang daw ako drama, marami nang nauumay haha alam ko. Tas bakit daw pino-post ko pa online? Bat di ko na lang daw sarilihin? O i-share sa kaibigan? Ang immature ko pa rin daw hahahaha. Again, as I said, ewan ko, but this is how I act towards certain things.
Kung may mga nasabi man ako dito sa blog na to na hindi maganda about sayo, or kung na-offend man kita, sabihan mo ko, please, i-PM mo ako. Inaamin ko madalas insensitive talaga ako, kung ano yung maisip ko diretso ko na ita-type. Pasensya na.
Salamat talaga ha, sa pagbabasa ng blog na ito. Dati nangangamba ako kasi alam kong isang araw hihinto din ako dito. Pero sana umabot pa to ng 400, 500, posts, and so on. Yung makikita pa ng future descendants ko yung mga post ko. Kailangan ko lang talaga mag-isip ng magandang content. Ang boring kasi ng buhay ko eh, wala man lang ka-hobby hobby, wala nang interests, walang masyadong ganap para mai-topic sa mga susunod na posts. Ikaw ba, sa tingin mo, ano pa ang pwede kong maisulat? Bukod sa mga pangyayaring kathang isip ko lang? Ano pa bang pwede kong gawing matino sa buhay hahahahaha!
Na-realize ko lang din, dapat pala ma-inspire ko rin kayo sa mga sinusulat ko ano, kaso paano? Kung ako mismo ang negative ng tingin ko sa sarili ko. Ayyy. Ewan ko.
Pero, salamat ulit ha!

Thank u, next


(Wait lang. Pang 300th WordPress post ko pala ito ☺)

2018. It was miserable and magical.

FULFILLMENT

Ang dami ko pa ring hanash ngayong taon, pero di ko narerealize eto na pala yung golden time ko, eto na pala ang pinakamakulay kong taon, ayoko lang i-appreciate. Heto na yung katuparan ng mga pangarap ko eh, yung makaalis sa maliit na mundong ginagalawan ko noon. Simula nung nagtrabaho ako, nagbago yung takbo ng buhay ko. Di tulad noon ang daming bagay ang gusto kong gawin pero di ko magawa kasi pagagalitan lang ako haha. Di naman ilegal yung mga gusto kong gawin. Pero yung kagustuhan ko na makagala kung saan saan, makapunta sa iba’t ibang events, that was the best!! Ang daming nacheckan sa bucketlist ngayong taon.

Nakapunta ako ng 24k Magic Tour, UST Paskuhan, UP Fair, Rakrakan Festival, Myx Music Awards, Freenet concert, at marami pang gigs at music events. Nakakapanood na ko ng mga pelikula sa sinehan, nakakakain na ko sa mga sikat na restaurant, wow I’m living the city life haha. Very different from last year, kung saan di nako makaalis ng bahay kasi nag-aalaga pa ako ng bata.

Now I’ve been into places I’ve never been, I’ve met different kinds of people. Yung dati napaka-antisocial ko, dati puro katrabaho ko lang ang kinakaibigan ko, ngayon ang dami ko nang nakakausap outside work, tapos ipaparealize nila sayo na “There’s more to life than landi”, at “There’s someone who will genuinely support you through everything without being tied into a relationship.” and that’s the tea. To that someone, thank you 🙂

STABILITY

Yung dati nasa laylayan kami. Yung dati nakapamaluktot kami sa maiksing kumot. Dati puro sardinas at gulay ang inuulam namin. Ngayon maginhawa na. Nakapagpundar na kami ng sariling TV, Computer, Refrigerator, Washing Machine. Kung dati walang natitira mula sa sahod ko, at marami akong utang, ngayon nakapag-open na ko ng sariling bank account at nakakapag-ipon na. Di bale nang wala akong nabibili na damit, o sapatos, o anything para sa sarili ko, basta makita ko lang na happy ang mga tao sa bahay, ok na ako. Ngayong pasko, ang dami kong natanggap na blessings! Di ko inasahan yun. At narealize ko na ang sarap pala sa pakiramdam pag nagbibigay ka din ng blessings sa iba, pag nireregaluhan mo tapos sasabihin nila na gustung-gusto nila yung binigay mo. Wow.

Lord, maraming maraming salamat po sa lahat ng mga ito. Napaka-ungrateful ko lately, pero di mo kami pinababayaan at patuloy pang binibiyayaan. Sorry kung ang toxic ko pa din sa sarili ko, di pa rin nawawala yung negativity.

REALIZATIONS

– We tend to complain about toxic people surrounding us, pero di natin nare-realize na tayo pala talaga yung toxic/tayo yung dahilan kung bakit siya naging toxic. Nakikita natin yung mga pagkakamali ng iba pero yung sarili nating mali di natin mapansin. Yun yung bagay na natutunan ko. At hindi lang ikaw yung may mabigat na dinadalang problema, yung mga tao sa paligid mo may mga pinagdadaanan din yan. Kailangan mo din isipin na nahihirapan din siyang buhatin at intindihin ka, kasi may mga binubuhat din siyang bagahe sa buhay niya. Dapat sa separate na post ko na lang pala to i-elaborate pa haha.

– Isa pa sa mga bagay na gusto ko i-reflect, eh this year, naging PABAYA ako sa mga obligasyon ko. Sa bahay, wala na akong time para sa pamilya ko. Sa work, binabalewala ko yung oras kaya ako napapagalitan. Sa past relationship ko, na hinayaan ko lang na mamatay. Gusto kong baguhin yung mindset ko na maging responsable na hahahaha. Tanda tanda ko na, di pa rin ako nagtatanda.

GOALS/WISHES

Nung mga nakaraang buwan wala talaga akong gana, pero ngayon may mga plano na ako haha sana maipush ko lahat ng ito:

– By January sana makalipat na ako sa bagong trabaho haha yun na yung last step ko para makapag move on sa buhay. I have to work harder, lalo na’t pauwi na ang tita ko. Ako na ang magiging provider ng pamilya so kailangan ko talaga magpush pa.

– Target ko mag-daily, or at least weekly blogs. Kasi yung mga idol kong vlogger ang sisipag gumawa ng content. Sana maibalik ko yung dating ako na ang daming deep thoughts. Ngayon kasi puro kalandian lang ang nasa utak hahahahaha (kahit naman dati yun na ang nasa isip ko).

– Tsaka sana more gala(s) to come. Sana matuloy yung Zambales, Baguio, at Palawan trip natin (kung hindi ako matutuloy sa pag-abroad ha).

– Sana dumating na yung piano keyboard na inorder ko huhu sa wakas matutupad na yung pangarap ko na magpush sa music industry hahahaha jk. De gusto ko mahasa yung skills ko dun. Hopefully masimulan na di ba.

COMEBACK

2019 is the YEAR OF RETRIEVAL. I have to gain back what has been lost. Yep, there’s no turning back.

Kailangan ko pa umangat, to the point na pagsisisihan ni Natalie na nakilala niya pa ako at ginulo niya ang buhay ko. Ngayon masaya siya eh, habang ako nagdurusa pa rin dahil sa kanya. Balang araw gusto ko siyang makitang gumagapang habang nagsisisi sa mga ginagawa niya sakin hahahaha revenge is real. Watch me. #LookWhatYouMadeMeDo

Joke lang. Sana maalis na yung poot sa puso ko para makapag move forward na ako sa buhay. Gusto kong mawala na yung bigat na nararamdaman ko. Acceptance at forgiveness lang ang kailangan. It takes time. It takes time.

“The best lesson I’ve ever learned in my life came from the worst feeling I’ve ever felt in my life.”

STRENGTH

Sana next year magkaroon na ulit ako ng motivation at happiness sa buhay. Ang sakit pa rin eh haha, yung konting ano lang, umiiyak na agad ako. Makikita ko pa lang yung pangalan ng ex ko, nanghihina na naman ako. Ayoko na maging marupok. Hayaan mo magsasawa din naman ako maging malungkot, aahon din ako eventually hahahaha.

Sana maging strong na ako, na everytime pag narinig ko yung mga OPM songs na mapanakit ng damdamin, hindi na ako maaapektuhan pa. Kasi hanggang ngayon ako’y giniginaw at hindi makagalaw. Nahihirapan ang pusong pinipilit ay ikaw. Charot.

When will I be this happy again?

Sabi nga ni Cong, ang sitwasyon ko ngayon parang naghihintay lang ako ng masasakyan. Kaso yung mga pinapara ko, di ako hinihintuan, nilalagpasan lang. So instead na magreklamo ako at magmukmok kung bakit walang nagpapasakay sakin, wala akong choice, kundi maghintay pa rin.

Pero ang ginagawa ko ngayon, naglalakad na ako patungo sa destinasyon ko hahahaha. Kahit ako lang mag-isa, kahit malalim na ang gabi, kahit masakit na ang mga paa, okay lang. Basta umuusad tayo.

2017 nawalan ako ng bespren. 2018 nawalan ako ng jowa. Ano naman kaya ang mawawala ngayong taon? Abangan.

Anuna 2019! Handa na akong masaktan, paasahin, paglaruan, gaguhin at pagkaitan ulit ng tadhana hahahahahaha come on fite me!! Let’s go!!!!!

THANK U 2018, NEXT!

I’m sorry, the old Shaira can’t come to the phone right now.

If I Die Young


Sa sobrang pessimistic ko sa buhay, inaanticipate ko na di na ako aabot ng 30. It’s either magkakasakit din ako ng malala or maaaksidente dahil sa sobrang katangahan. So heto yung mga bagay na gusto kong sabihin. Actually matagal ko na tong gustong isulat, kaso natatakot ako noon kasi baka mabati/matuluyan talaga ako. Pero ngayon wala na akong kinatatakutan, I’ve been through many shits. So heto na nga –

Sa mga kamag-anak ko, I want to apologize, for being a burden for about 22 years. Pasensya na, puro na lang kunsumisyon ang naibibigay ko. Don’t blame anyone, this is all my fault. Sorry, di ko na maibibigay yung magandang buhay na inaasam natin. Sorry kasi hanggang ngayon wala akong maitulong sa inyo. Umaasa kayo sakin na balang araw iaangat ko kayo sa laylayan, kaso hanggang ngayon ganito pa rin tayo. Sorry kasi hindi ako nagsasabi kung nasaan ako at kung anong oras ako uuwi. Sorry kasi malihim ako, like bigla bigla na lang kayong nawiwindang kasi may mga ganitong kaganapan na pala ako sa buhay. Sorry din kung dadagdag pa ako sa gastusin nyo, mahal ang burol at libing. Okay na siguro yung 2 days lang. Wala naman akong masyadong iimbitahin eh.

Sa mga kaibigan/naging kaibigan ko, thank you for helping me, sa lahat, maski sa mga simpleng bagay. Salamat. And pasensya na kasi madalas hindi ako namamansin, minsan maldita ako, Sorry din kung di ako marunong mangamusta, yung magpaparamdam lang ako pag may kailangan. Sorry. Sa lahat ng mga inutangan ko, babayaran ko kayo sa susunod na buhay. Sorry kung meron man akong nagawang masama sa inyo.  Sorry. Pero inaanticipate ko na rin na walang dadalaw sakin, sino ba ako sa inyo, dumaan lang naman ako sa buhay nyo haha. Makakalimutan nyo rin naman ako eventually. Pero kung maaalala nyo ko, uyyy salamat ha. Sana may naitulong akong maganda sa buhay nyo.

Sa mga crush ko, pasensya na kung palagi ko kayong ginagambala noon. Pero salamat, kasi dahil sa inyo kaya ako nagpapataas lagi ng score sa mga exam, kaya mataas din ang grades ko. Salamat sa pagpapakilig hihi.

To my former lover, my best friend, hello sayo, makakalimutan mo rin naman ako hahahahaha ngayon pa nga lang limot mo na ko eh. Pero sana bago ako mategi, nakamoveon nako sayo, kasi kung hindi pa rin, baka araw arawin kitang multuhin! Haha wag na pala, madidisappoint lang ako lalo. Pero eto lang ang masasabi ko sayo – magkikita pa tayo soon – sa impyerno ☺ charot, pero sana nga makamoveon nako, ayoko nang bitbitin pa sa hukay yung heartbreak. Well, sorry for all the mess I’ve done. I hope you’ll keep me alive in your memories. I wish you to be happy and healthy as well. Take care of yourself. Thank you for loving me, even in a short span of time. Being with you was the happiest moment of my life, pramis, hehe. Babantayan kita, ako ang magiging guardian angel mo. Sana ako pa rin ang sasagip sayo. Sana sa afterlife, magmeet ulit tayo ♥ I promise nobody’s gonna love you like me-e-e! Ooh-ooh-ooh-ooh!

To all, sorry, and goodbye ☺

Heto ang mga habilin ko:

  • Pag ililibing nako sana yung Spotify Playlist ko yung patugtugin nyo hahahahaha. Sige na, bop naman mga kanta ko eh. Basta pang-finale yung Mirrors ni Justin Timberlake, yung full version (8:04). Alam mo ba yan yung gusto kong kanta pag ikakasal ako, eh kaso malabo na mangyari yun, e di pang libing na lang hahahahaha charot
  • Konti lang naman yung mga gamit ko, mostly mga handwritten notes yun. Pa-compile na lang sa clear book yung mga important files, wag nyo muna itapon – lalo na yung mga test papers ko huhu yan lang ang legacy na maiiwan ko, pero yung mga kalandian notes ko dyan, hmmmmm, sige tapon nyo na.
  • Pare-pareho lang ang password ng mga account ko – birthday ko haha pero wala namang magkakainteres na buksan pa yun.
  • Gusto ko naka-lipstick pa rin ako – Crimson Red ang kulay.
  • Sana buhay pa rin yung mga social media account ko – lalo na itong blog at twitter. Pero wag na kayo magbackread, nahihiya ako ang bitter ng mga tweets/posts ko lately.
  • Gusto kong magdonate ng organ, kaso hindi maganda yung quality nung akin eh ok lang ba??

Sa lahat ng taong nakilala ko, hello, makakalimutan nyo rin naman ako eventually (bakit ba paulit ulit ako) pero sana may maiwan pa rin akong legacy haha, sana maalala nyo ko di dahil sa patanga-tanga ako, pero maalala nyo ako in a unique way. Ang hirap iexplain. Basta. Di ka na makakakita pa ng katulad ko.

I-eedit ko pa to pag may dagdag pa akong sasabihin. Pero sa ngayon heto muna.

PS: HINDI TO SUICIDE NOTE. KALMA. 

PS ulit: “Ang nega mo talaga mag-isip, kaya ka iniwan eh” – I KNOW RIGHT

                “Okay ka lang ba?” – OO OK AKO

24k Magic Tour: Ang Katuparan ng mga Pangarap


 

Alam naman ata ng lahat na super fan ako ni Bruno ever since. Doo-wops and Hooligans era pa lang, sinusubaybayan ko na siya. Ako pa naman yung tipo na maraming idol, pero eventually nawawala din naman. Pero sa kanya lang talaga ako tumagal hahahaha, na minahal ko lahat ng kanta niya, maski mga unreleased. Yung di ako magsasawa na pakinggan yung mga album niya ng paulit-ulit. Dahil sa kanya naging active ako sa twitter, nagkaroon ng mga kaibigan di lang dito sa Pinas kundi pati mga intl hooligans. Dahil din sa kanya mas naappreciate ko yung iba pang genre (kasi stick lang talaga ako sa American Pop Music nun haha,) So heto na nga, after 8 years!! Finally!! Sa wakas!! Nasaksihan ko na siyang magperform ng live.

DW&H Tour pa lang, gusto ko na siya mapanood. Kaso nag-aaral pa lang ako nun. Di naman kayang suportahan ng pamilya ko yung mga ganun kaya ayan, hanggang Moonshine Jungle Tour, team bahay ako. Isinumpa ko na sa susunod niyang pagbabalik dito sa Pilipinas, I should be there! Buti na lang nung nag-announce na siya ng tour, naka-graduate na ko. Though wala pa akong trabaho nung ticket selling hehe. Salamat sa tita ko!!! Nagrequest ako kung pwede yun na lang graduation gift ko kahit Gen Ad lang, at ayun!! Nung araw ng ticket selling mangiyak-iyak na ko kasi alas onse pa lang, sold out na lahat ng tickets. Alas dos ng hapon nung may mag open na tatlong slot sa Gen Ad, at yun ang nakuha namin! Thank you Lord kasi sa dinami-dami ng pumila para sa ticket, isa ako sa pinagpala na mapagkalooban.

Pero even though na may tix na ko, nagsasasali pa rin ako sa pa-raffle ng mga sponsors. Kahit naiinis ako kasi isa sila sa dahilan kung bakit naubos agad ang tickets, go lang kasi di ba malay mo manalo ako. VIP din yun. Kaso sa pitong sinalihan ko, di ako pinalad haha. Pero nanalo naman ako ng merch, consolation lang.

At heto na, ang mismong araw ng concert!

Nag-half day lang ako sa opisina. Mga 5PM bumiyahe na ako pa-MOA Arena. Inantay ko si Jenina, college friend ko na hooligan din (btw nakilala ko muna siya sa fandom bago ko naging classmate hehe). Pagpasok namin, ikot ikot muna, papicture, etc. Pagdating namin sa mismong arena, ginoosebumps ako (tama ba, basta yung nanindig ang balahibo ko. Una first time ko lang manonood ng legit na concert (kasi puro music festival lang napupuntahan ko). Pangalawa, first time ko talaga makapasok ng MOA Arena haha dati nangangarap lang ako nun sa labas ng MOA, now I’m here!! Pangatlo, ang daming tao as in, na-overwhelm ako kasi ganito na pala ka-famous si kuya mo Bruno. Wow. Wow talaga. Yung dati akala ko konti lang ang fans niya dito sa Pilipinas, madami pala. Di lang talaga kami active sa mga fan-voting at pa-trending sa twitter. Tapos yung market niya, mapa-bata, matanda, lalaki, babae, nakaka-proud. Ang layo na ng narating niya!! Grabe no, ang galing galing niya kasi talaga. Medyo selfish lang ako kasi naisip ko, hala yung iba nakiki-fan lang, tas sila pa yung nasa VIP (lalo na mga artista). Napagkaitan kaming mga legit na hooligan na sumusuporta sa kanya mula pa nung umpisa.

Balik tayo sa mismong concert, nagstart na yung Jabbawockeez, ang galing galing din nila huhu. #Blessed din kasi nakita ko sila magperform live. Then after an hour, tumaas na ang kurtina. Pop pop it’s showtime!!! Sunod-sunod niya nang pinerform yung mga hits niya. Yung feeling na ang saya saya ng environment, pero iyak ka ng iyak hahahaha! Sobrang tuwa ko lang kasi natupad na yung pangarap ko. Yung tipong pwede na ko mamatay kasi nakita ko na si Bruno. Hehe charot lang. So ayun nga, nagsasasayaw at kanta lang ako nung time na yun, parang nasa isang party lang kayong 20,000 na tao dun. Nakatayo lang ako the whole concert. At hinawakan ko lang ulit yung phone ko nung When I Was Your Man kasi yun lang yung pahinga ko sa pagsayaw haha. Di ako nagpicture/video kasi una, sumasayaw ako at tumitili, panget lang yung quality ng magiging kuha ko. Pangalawa, Gen Ad lang ako, malabo si Bruno sa phone ko, pero pramis kahit nasa dulo ako, kitang-kita ko siya ng malinaw. Salamat sa mga mata ko na malinaw pa rin hahahaha. Pangatlo, ayaw na ayaw ni Bruno na lam mo yun, kumakanta ka, sumasayaw ka dapat, pero nagvivideo ka lang the whole time?? Kasi feeling niya di mo naeenjoy yung show niya. Yun nga yung purpose ng tour niya eh, yung mapasaya tayo, magbigay ng entertainment. Tsaka sayang naman na nagbayad ka ng 23k para lang magcameraman? Sulitin mo bayad mo huyyy. Hahahaha.

Grabe pa rin yung goosebumps ko, lalo na nung Calling All My Lovelies (maygahd yun talaga ang pinakafavorite ko sa album niya), dati kilig na kilig ako pag nagpipiano siya, ngayon maa kinikilig na ko pag electric guitar ang gamit niya. Yung umpisang tunog pa lang, nagtititili na ko kasi sa wakas, makikita ko na ng live yung CAML. Sayang nga lang wala si Phil, kulang talaga yung tunog pag wala siya eh. Pero napahanga ako ni Jimmy, kasi dati tumutugtog lang siya, ngayon nagsesecond voice na siya wow. Tsaka si Kam din di ba grabe improvements nila. At sobrang galing talaga ng band!!! Pramis!!! Mas magagaling pa sila sa mga sikat na performers ngayon. Di biro yung tinutugtog mo yung instrument mo, habang sumasayaw (sabay sabay sila non galing talaga), tas nagsesecond voice pa. Matataas pa naman yung mga part na kinakanta nila (yung What the Hell!!) o yun na nga balik tayo sa CAML, di ko inasahan yung pagtatagalog ni Bruno. Kumakanta na ko nun ng “I’d rather be with youuu, yeah” Nung biglang nagsalita at kinanta niya, “Miss na kita mahal” shet shet shet kahit slang siya kinilig ako. First time niya lang ata gumamit ng endearment na “mahal” kasi baby talaga tawag niya sakin eh charot. Ang sweet kaya, mahal OMG miss na din kita mahal!!
Ang haba na ng kwento ko no hahahaha basta ayun, kahit ilang beses ko nang napapanood mga performance niya at tours sa ibang bansa, parang first time feels pa rin na makita ko iperform niya dito yung mga kanta niya.

(Calling All My Lovelies live version.. this is what I’m talkin’ about haha!)

 

Ang downside lang eh una, bitin na bitin ako mamsh, parang ang bilis nung mga pangyayari haha hala tapos na agad? I need more of Bruno. Pero wala eh ganun talaga. Yun nga mas better pa rin MJT dahil din siguro mas marami yung interaction niya with the fans. Tas inaabangan ko yung Grenade, Gorilla, Straight Up and Down. Bakit wala? Yung Too Good to Say Goodbye din fave ko kaso di niya na pineperform yun.

At narealize ko lang din, pagod na pagod na si Bruno. Pero di mo yun makikita sa kanya kasi parang bibong bata siya sa stage eh hataw pa rin ng hataw, tas nabirit pa, ibang klase talaga ang energy niya. Pero kasi isang araw lang yung pagitan ng mga concert niya sa ibat ibang bansa. May 1 sa Thailand. May 3 and 4 Pilipinas. May 6 and 7 Hongkong. See? Isang taon na din siyang nasa tour. After neto balik America ulit ang tour. Yung feeling na gusto mo na siya pagpahingahin, kaso mamimiss mo siya kasi magiging inactive na naman siya sa industry, ilang buwan na namang walang balita sa kanya.

After ng tour, di natin alam kung kailan ulit siya maglalabas ng bagong album. Mahaba-haba na naman ang break niya. Nagjoke nga siya eh sabi 10 years daw siya pahinga. Kaya yung moment na yun nung concert, ninanamnam ko na. Kasi di ko alam kung kailan ulit ang susunod.

Grabe no, parang sa iba normal na lang na makanood ng concert. Pero sakin malaking bagay na to haha kasi tagal ko talaga hinangad yung ganitong pagkakataon. Lol kaya ganyan title ng post ko. May na-check-an na sa bucket list ko sa wakas! Yung feeling na, after all the hardwork I’ve done throughout my life, okay lang kahit yun lang yung sukli hahahaha. Finally! I’m proud that I stan someone who is very talented!!!

Ang haba na ng hanash ko haha, pero thank you talaga Bruno, for being my happy pill 😍 miss na kita mahal. Hahahaha.

 

DcQWdPiUQAARzA9
Di ko kuha yan. Galing sa SMART yan haha

IMG_20180503_201839
Jabbawockeez!

IMG_20180503_204137
Yan yung view mula sa pwesto ko

IMG_20180503_221411
During When I Was Your Man

IMG_20180503_195418
Happy Kiddo!!

IMG_20180503_201029

 

MMK


Continue reading “MMK”

Protected: Itong tula na isinulat ko para sayo


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: Pasmado


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: Maskara


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Keep Fighting!


Continue reading “Keep Fighting!”

Panaginip Lang~


Continue reading “Panaginip Lang~”

Tatsulok: The Structure of Drug Elites and Drug Pushers


Continue reading “Tatsulok: The Structure of Drug Elites and Drug Pushers”

Ako yung,


 

… ako yung una at huling piraso ng loaf bread,

… ako yung balat ng mansanas,

… ako yung unang patak ng Empi Light,

… ako yung pinaka-crust ng egg pie,

… ako yung natutong na kanin,

… ako yung libreng sabaw sa carinderia,

… ako yung sibuyas sa ibabaw ng bistek,

… ako yung bell pepper at raisin sa menudo,

… ako yung labanos at okra sa sinigang.

– Sinasayang mo lang.

Molino at Zapote: Ang Dalawang Mukha ng Pilipinas


Continue reading “Molino at Zapote: Ang Dalawang Mukha ng Pilipinas”

theOriginal SAVORY chicken


Continue reading “theOriginal SAVORY chicken”

Sleep Deprivation is not a joke


Continue reading “Sleep Deprivation is not a joke”

Marcos | Robredo


Continue reading “Marcos | Robredo”

Sorry not sorry


Continue reading “Sorry not sorry”

Mahirap.


Continue reading “Mahirap.”

Presidentiables as Suitors


Continue reading “Presidentiables as Suitors”

Migraine


Continue reading “Migraine”

Anong ipinaglalaban mo?


Continue reading “Anong ipinaglalaban mo?”

‘used to’


Continue reading “‘used to’”

Hanggang drawing na lang ba tayo?


Continue reading “Hanggang drawing na lang ba tayo?”

Poor Law


Continue reading “Poor Law”

Laters gonna late late late!


Continue reading “Laters gonna late late late!”

The Evolution of Handwriting


Continue reading “The Evolution of Handwriting”

Kalahating Dekada with Bruno


Continue reading “Kalahating Dekada with Bruno”

New Beginnings


Continue reading “New Beginnings”

Volleyball


Continue reading “Volleyball”

Bakit ba masakit ang pag-ibig?


Continue reading “Bakit ba masakit ang pag-ibig?”

On Love and Marriage


Continue reading “On Love and Marriage”

One year after the catastrophe.


Continue reading “One year after the catastrophe.”

Mabagal na Traffic, o Mahabang Pila ng MRT? Mamili ka. (Editorial)


Continue reading “Mabagal na Traffic, o Mahabang Pila ng MRT? Mamili ka. (Editorial)”

MEMA #4: Facts


Continue reading “MEMA #4: Facts”

Ambivalent


Continue reading “Ambivalent”

Closure


Continue reading “Closure”

All is Well !


Continue reading “All is Well !”