Klima Film Festival


Mga kabataang Pinoy!

Meron ba kayong maipapakitang husay at galing sa paggawa ng pelikula? Gusto nyo bang magbigay-inspirasyon sa mas marami pang kabataan?

Inihahandog sa inyo ng Climate Change Commission at Oscar M. Lopez Center ang Klima Film Festival o KFF!

Layunin ng KFF na ipaalam ang suliranin at mga solusyon ng climate change sa mas marami nating kababayan sa pamamagitan ng mga malikhaing pelikula na isinulat at binuo ng kabataang Pinoy!

Ang KFF ay bukas sa lahat ng mga kabataang edad 16-22 na interesado sa sining ng paggawa ng pelikula.

Ang mga sasaling grupo, na may hanggang sampung (10) miyembro, ay maaring mag-register online mula June 30 hanggang July 31, gamit ang link na ito: bit.ly/KFFSignUpSheet

Ang lahat ng mga kalahok ay inaanyayahang sumali sa mga climate change seminar-workshop at climate film labs upang tulungan silang magkaroon ng mas malalim na kaalaman sa climate change at mapaghusay pa ang kanilang mga likha sa tulong ng mga dalubhasa sa larangan ng klima at pelikula. Ang mga workshops na ito ay LIBRE!

Sampu ang pwedeng mag-qualify sa finals kung saan magmumula ang tatanghaling Best Film na magkakamit ng premyong Php50,000; 1st runner up na tatanggap ng Php30,000; at ang 2nd runner up naman na mananalo ng Php20,000.

May consolation prizes rin para sa mga finalist.

Para sa ibang detalye, bisitahin ang aming website o i-message kami gamit ang Facebook.

Balikbahay


The New Normal Diaries #2.

Commute ulit.

Last week lumuwas na ulit ako pa-maynila. Kinuha ko na yung mga gamit ko. Yung mga damit ko tatlong buwan nang hindi nalalabahan hahahahah ew char.

This time, nag-MRT naman ako. Hindi naman hassle kasi weekend naman.

Ayun wala ako gaanong makwento. Bukod sa naiistress ako sa trabaho, at sa gobyerno. Ay teka, sa gobyerno ako nagtatrabaho di ba? πŸ€”

Blog #500: Reddit comments


I repost my blog entries on Reddit. I get random comments like this:


1

^ in response to: Blank Slate at Aftermath.


2

^ in response to Iba’t-ibang Hanash, #3


Hindi ko inaasahan na may mga nagbabasa talaga ng content ko, kahit napakawalang kwenta at random lang. Salamat sa inyo. May nakakaalala pala sa mga nangyayari sakin, kinakamusta ako, hindi tulad ng iba na nangangamusta lang pag manlalandi ganern char

Nagsusulat/nagbblog ako for my personal consumption lang, hindi ko inasahan na may ibang tao na pala akong na-iinspire.

My heart is melting. Thank you πŸ™‚

3

Sol at Luna


Siya ang pagsikat ng araw habang ako naman ang paglitaw ng buwan. Hindi kami kailanman magkakasabay ngunit alam namin na ang bawat isa ay kaagapay. Hindi man kami magtapo, araw at gabi namin ay buo – ‘pagkat nandiyan siya sa tuwing wala ako at nandun ako sa tuwing wala siya.

Baligtarin mo man ang mundo, we’re still parallel and reflecting each other. Yin at Yang ang isa’t isa.

Draft


“Nagiging β€˜tapat’ ka lang ba sa tuwing pagkakamali β€˜yung inaamin? Ang unfair naman nito sa mga gumagawa nang tama. β€˜Pagmamayabang’ na kasi ang tawag kapag sinasabi mo ‘yung huli.”

“Bakit tinatakasan mo? Bakit nilalayuan mo? Alam mo naman kung ano ang gagawin eh. Hindi mo lang ginagawa. Ang taas kasi ng pride mo. Naniniwala ka kasi na dapat siya ang mauna, na siya ang may kasalanan kaya dapat siya ang maunang lumapit.”

“Hanggang kailan ka magiging ganyan? Tandaan mo, sa huli, ikaw lang din ang mahihirapan. Huminto ka na sa pagtakbo. Harapin mo ang problema para hindi na lumalim pa ang sugat.”

Sulat


#SulatKamay post #2.

Ang dami dami kong sinusulat literally, yung iba nandun pa sa mga notebook ko sa office. (Ang sipag magsulat ah, pero pagdating sa COVID-19 wala kang maisip na isulat na artikulo. Galing galing talaga.)

Ayun isa-isa ko na siguro ipopost yung mga nasa notes at nasa draft ko, kasi, if ever na mategi ako dahil sa corona, wala nang makakabasa non hahahaha itatapon lang to ng mga kamag-anak ko. Tapos pag nabasa sasabihin “Hmmp nu ba yan dami namang kaartehan ni Shaira”, ganern.

Maynila (2)


Bakit lapitin ako ng mga alanganing bagay hahahaha

Heto na naman, kagabi nung pauwi ako galing Buendia (wait Buendia nga ba yon). Oo, sumakay ako ng jeep pabalik ng Pedro Gil. May kasabay akong dalawang lalaki, hmm lasing. Yung isa sumusuka na sa harap ko juskupo. Pagdating sa stoplight, pinababa nung driver yung dalawa, sabi dito na daw yung sakayan ng jeep pa-Cubao eme. Di ako sure kung doon nga o baka pinababa lang talaga yung dalawa kasi sobrang wasted na. Eh sabi nung pasahero, teka wala pa sila sa bababaan nila, which is dapat sa Pedro Gil LRT din. Tsaka hindi pa pala bayad yon. So ayon nag-away na sila. Tapos yung mga batang hamog (or badjao, basta mga batang maynila, mga nasa limang bata), sumabit na sa jeep. Natakot na ako kasi naiipit ako sa kanilang lahat. So ako kahit malayo pa ako sa istasyon ng LRT, bumaba na ako. Hindi ko alam kung saan banda yon haha, basta mga alas onse na yon ng gabi. Tapos naubos pa yung data ko (pang google map), wala rin akong load pantawag sa kanya huhu help help. Binilisan ko naman ang lakad ko, hanggang sa makakita ako ng riles ng LRT. Ibig sabihin nasa Taft Ave na ako haha. Okay na, I feel relieved. Kaso wala nang bus na pa-Cavite non.

Lam mo yun, sobrang delikado sa maynila pero wala akong choice kundi sumuong sa ganun.

Protected: Thoughts | 1014


This content is password protected. To view it please enter your password below:

083019


Ah shit, here we go again.

Heto na napapanaginipan ko na naman sila kagabi. Kinompronta ko daw sila. Kabaligtaran nung panaginip ko nung nakaraan na we are all in good terms. Tapos iyak daw ako ng iyak, yung sobrang lala na humihikbi na ako (yun nga ba yung tawag dun) ah basta yung hindi na ako makahinga. Ganun na ganun yung iyak ko about a year ago, when this thing happened. Tapos paggising ko hindi nga ako makahinga. Jusko. Ano na naman ba tong drama na to. Akala ko ba ok ka na. Akala ko ba pinatawad mo na. Pero bat ganun, nagiging fresh ulit yung sakit. Well kasalanan ko rin, pinapatakan ko ng kalamansi yung sugat ko na gumagaling na. Ayan tuloy. In short. Hindi na talaga ako magiging masaya in the long run 😭

I tell myself, tell myself, tell myself, “Draw the line”
And I do, I do
But once in awhile, I trip up, and I cross the line.

Dulo ng Hangganan. IV of Spades.


Piano cover. 10th.

Tulay


Ang mga tulay ang nagkokonekta sa atin patungo sa iba.

It takes both sides to build a bridge. Pag mahina ang pundasyon ng isa, madali itong magigiba. But instead of building bridges, we build up walls.

Hindi mo nakikita kung ano ang meron sa kabila hanggat hindi ka tumatawid sa tulay.

May mga tulay na mahirap daanan, pero yun pala ang tanging daan palabas sa lugar kung saan ka naliligaw.

May mga tulay na tinatawid, at meron ding sinusunog lang.

May mga sinusunog tayong tulay upang hindi na natin tawirin, o maski lingunin ang nakaraan.

May mga sinusunog tayong tulay dahil ang liwanag nito ang magdadala sa atin sa magandang buhay.

May mga sinusunog tayong tulay pero in the end, na-stranded na tayo dito. At huli na ang lahat.

May taong pagmamasdan ka lang habang tumatawid ka sa tulay papunta sa kanya. At may taong sasalubungin ka sa gitna at sasamahan ka sa pagtawid sa makitid na tulay patungo sa masayang kinabukasan. Know your worth πŸ™‚

Triangulo


May mga pagkakataon ba sa buhay mo na, pag napapatingin ka sa salamin eh nasasabi mo na, “Parang hindi ko na kilala ang sarili ko. Hindi na ako to.”

Dahil sa kagustuhan mo na ma-please yung ibang tao. Para maka-keep up ka sa environment na ginagalawan mo, eh kailangan mong bitawan at isakripisyo yung mga simpleng bagay na makakapagpasaya sayo. Yung mga bagay na dati nagagawa mo ng malaya eh hindi mo na magawa kasi natatakot ka sa negative na impression ng iba.

Bakit ganun no, ang dali para sa iba na mawalan ng pake sa sasabihin ng iba. Samantalang tayo very cautious tayo sa actions natin kasi one wrong move, sira agad tingin sayo.

Eh ayun, tayo lagi ang nag aadjust sa needs ng iba. Paano naman sila? They just gonna stand there and watch me burn. But that’s alright because I like the way it hurts. Joke lang.

Sa huli talo ka pa rin. Kasi nakuha mo nga yung satisfaction ng iba. Pero in the end, hindi ka pa rin masaya kasi a part of you has been lost. At kahit ilang beses mo pang i-try, ang gulo-gulo talaga.

Revolve


One year, or three hundred sixty-five earth days around the sun is called a revolution.

Exactly two revolutions ago, we are in different orbits, yet we met and found each other. We sat under the stars and talked about our feelings without filter. I looked into your eyes and thought they were far more amazing than the stars. Little did I knew that this journey will be full of false hopes. And sweet lies.

One revolution ago, you were still with me. Though I already know that this journey will soon come to end, as you were about to revolve in someone’s universe. The light slowly faded in your eyes. The conversations turned dry. The coldest nights became warmer than the love. My world shattered as it only revolves in you and you alone ever since. You were my world, but I wasn’t yours.

Now, another revolution has passed, I am now in a different galaxy. It was huge, it was bright, it was wonderful. I am free.

Yet you, you were still in the same dark orbit you’ve been through before. How many revolutions would you still need before you learn?

 

There’s always this one person that will come in your life that will change your beliefs on things you once strongly believe on. A person who will make you feel weak again and makes you depend on them, but suddenly will later on leave you broken in the end.

Protected: Panganib


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Sapatos


tumblr_psfvjtXepm1qdvnfp_500

Ako ang sapatos mo – ang kasama mo sa bawat paglalakbay mo, sa paglalakad sa kawalan, sa paghahanap sa kasaganaan at kaligayahan, sa pinakamahihirap na bahagi ng iyong buhay. Ngunit alam ko naman na sa dulo ng biyaheng ito, siya pa rin ang tsinelas na uuwian mo.

follow my Tumblr blog!

Divi


Pumunta akong Divi after shift, aba dati nalulungkot ako kasi walang mall na malapit sa office, pero narealize ko one jeep away lang pala yung Divi dito so tingin ko mukhang linggo-linggo ako nandito HAHAHAHA. Mag-isa lang ako btw. Parang hindi takot ah. Ganito, nung first time ko sa Divi, last year lang, nasnatchan ako,ng wallet hahahahaha tas yung pangalawang punta ko dito memorable din, kasi yun ang una at tanging absent ko sa ABS hahaha

De eto na, naistress ako papunta pa lang. Yung mga sasakyan at tao, hindi na sinusunod yung traffic lights? Ke go ke naka stop nakabalandra sila? Kaya nagkakanda buhol buhol ang traffic dun sa Recto. Shet araw araw sila ganito? Nagbubusinahan, nagmumurahan. This is Manila y’all. Ayoko magstay ng matagal sa ganitong environment haha, yung anytime na alam mo kukuhaan ka ng gamit mo.

Wala pa akong isang oras doon, kasi hanggang 7:30 lang pala yung 168 eh, pero nabili ko naman yung mga kailangan ko. Mura lang! Isandaan yung dress. Pang aura ko to sa Bacolod.

follow my Tumblr blog!

Nakakainis


Nakakainis ka.
Paulit-ulit na lang ako nag-aadvice sayo.
Paulit-ulit ka lang din na humahanash sakin.
Paulit-ulit na lang din ang problema nyo.
Di nyo naman ina-apply yung mga sinasabi ko.

Nakakainis ka.
I keep on wondering bakit hindi mo ko ipinaglaban noon.
Bakit ang dali mong nagsawa.
Bakit ang dali mo akong bitawan.
Mas mababaw lang yung pinagdaanan mo noon sakin,
kumpara sa nararanasan mo ngayon.
Pero bakit ipinagpapatuloy mo pa rin?
Sinasabi mo na hindi kayo magwo-workout,
sinasabi mo na mas nakikita mo yung future mo na kasama ako kesa siya.
Pero bakit pinagpipilitan mo pa rin yung sarili mo sa kanya?

Nakakainis ako.
Bakit kahit gustung-gusto kitang kunin pabalik,
Mas inuudyok pa kita na ipaglaban siya?
Bakit kahit sobrang sakit ng ginawa mo sakin,
Tinutulungan pa rin kita?
Bakit kahit sawang-sawa na ako makinig sa problema mo,
Iniintindi pa rin kita?
Bakit ba di na lang ulit tayo hahahaha
Pero bakit mas pinipili ko na maayos ang issue nyo.

Nakakainis ka, pero mas nakakainis pala ako.

follow my Tumblr blog!

Mirror


 

 

 

Nagde-daydream na naman ako. 5 years ago, nung unang beses ko tong marinig, nangarap din ako, sana pag ikinasal ako eto ang tugtog. Lahat naman tayo nangangarap na sana matagpuan natin yung other half natin, yung reflection mo. Hindi naman sa kapareho mo ng attitude o personality, pero nagbeblend or complement kayo pareho. Para walang maging conflict, para magstay kayo hanggang sa pagtanda. Sabi nga ni JT –

“One of the most valuable things in a relationship is being able to constantly change and be individual, but look to the other side to the person that you’re with and know that they’re changing as well individually, but somehow you two can mirror each other and be the other half of that world that you both create.”

Kumbaga hindi yung isa lang ang nagbabago, pareho kayong nag-eevolve. Ipinapakita sa music video nito hindi lang yung happy moments ng relationship, pati na rin yung downside – yung mga panahong miserable ka then hinahayaan ka lang niya, which made you think to stay or to leave? Someone can still be your other half, but that doesn’t mean you’ll be happy or in a good place all the time. Bahagi na ng relationship yung mistakes at regrets. May mga tanong tayo na hindi mahanapan ng kasagutan, pero di natin nare-realize nasa harap na pala natin ang solusyon.Β 

“It was easy coming back into you once I figured it out, you were right here all along.”

Umasa ako sa mga naging lovelife ko na sana yun na yung the one. Hindi yung puro pakilig lang at magaling lang sa umpisa. 22 years old pa lang ako pero nasa phase na ako ng buhay ko na kung saan ready na ako mag settle down hahahaha. Gusto ko yung habang bini-build up ko yung career ko, andyan lang siya, bini-build up niya rin sarili niya at hindi masyadong pinaiikot ang mundo sakin alone. Navi-visualize ko na lahat to haha kaya sana this time hindi na ako mabigo. Please.

 

 

Buwan


Lumulubog na ang araw.
Dumidilim na ang kalangitan.
Anong nakikita mo?

Ayan, yung buwan. Yan yung nagbibigay ng liwanag sa bawat gabi mo. Ang ganda niyang pagmasdan.
Meron ding mga bituin. Kaso hindi gaanong makita kasi masyadong maliwanag ang buwan.

Pero alam mo kung anong maganda sa mga bituin? Andyan lang yan kahit hindi mo napapansin, natatakpan lang yan ng kinang. Di tulad ng buwan, minsan mo lang makita ng buo. Minsan naman kalahati lang. Minsan hindi talaga magpapakita, wala.

CanineIncomparableAngelfish-small

Andyan lang yung mga bituin. Pinagmamasdan ka mula sa malayo. Hindi ka iiwanan.

follow my Tumblr blog!

Plano


Sabi nila, if Plan A doesn’t work out, there’s still 25 letters in the alphabet. Pero na-realize ko din, pano kung hindi ka kaagad umayaw sa Plan A? Kasi nung nag-quit ka, gumawa ka ulit ng bagong plano, tas nung nahirapan ka na naman, sinukuan mo na naman. Nagiging cycle lang yan kung hindi mo kayang tapusin yung inumpisahan mo eh. Pag madali kang bumitaw at hindi committed sa bagay na ginagawa mo, mahirapan ka lang ng konti, susuko ka agad. Wala ka nang progress kung paulit-ulit ka lang nagsisimula.

follow my Tumblr blog!

Ulan


Noon, siya yung ulan na inaantay ko. Siya yung bumuhay sa natuyo kong puso. Siya yung bahaghari na nagbigay ng kulay sa buhay ko. Pero kinalaunan, siya rin yung bagyong sumira sa akin. Iniwang luhaan, sugatan, di mapakinabangan. Pero alam mo? Nung mga panahong nagpaulan ako, kahit nagkakasakit na ako sa sobrang lamig, yun yung isa sa mga pinakamasayang alaala ng buhay ko.

Image result for rain gif tumblr

Pagkatapos ng ulan, dun na ulit uusbong at magkakaroon ng bagong buhay ang mga nasira.

Dark


Everytime he can’t look at the bright side,
I always sit with him in the dark.
But it turns out it was me, who was left alone in his shadows.

gif girl Black and White depressed depression sad anime pain alone black dark hoodie sadness darkness misaki

Sun


“She was the sun. But it was too much for him. To save himself from melting, he had to leave. But what he doesn’t know was that – he was the reason why she was too bright. That’s why when he left, she lost her spark.”

To burn for someone is to melt in the process.

“She was the sunrise. Unfortunately, he loves the sunset.”

(Artwork from The Forbidden Love Story by Gabriel Picolo)

follow my Tumblr blog!

The Handwriting Challenge!


Nakita ko lang kay http://zeezeewithbooks.wordpress.com to. Haha.

Tatlong Daan


Uy di ko napansin, 300+ na ang mga posts ko sa wordpress.
Ganun na pala karami yung mga hanash ko ano.
Medyo matagal-tagal na rin ako sa industriyang ito, di nga lang masyadong active ngayon.
Actually, kung di ako nagbubura nung mga iba kong posts noon, baka lagpas na ito sa 300 na bilang ko ngayon.
Kaya ako nagba-blog eh kasi para na tong diary, dito ako nagvevent out ng mga bagay na hindi ko masabi verbally, sa hindi matukoy na dahilan (ewan, bahagi na ata eto ng pagkatao ko.)
Sa mga nagsasabi na iba ang sinasabi ko dito sa ipinapakita ko sa totoong buhay, well ang masasabi ko lang ay, ewan ko kung bakit ganito ako, pero sana maintindihan nyo ko!! 😭😭
Tulad nga nung sinabi ko dati, sa sobrang dami na ng posts ko, sana balang araw may magcompile neto at gawing libro, well sana kung merong magka-interes. Sino nga bang natutuwa sa mga sinusulat ko?
Puro rants at kalandian lang naman.
Iisang tao lang naman yung alam kong matiyagang nagbasa neto, ewan ko kung hanggang ngayon ginagawa niya pa rin, pero karamihan ng nakasulat dito ngayon dedicated na sa kanya, sana pati ito mabasa niya hehe. Thank you, sa pagdaan mo sa buhay ko hahahahaha salamat kasi dahil sayo may maita-topic pa rin ako hanggang sa mga susunod pang taon.
Teka bakit siya na naman ang topic ko? Wait lang.
Pero ayun nga, salamat sa lahat ng mga nagbabasa ng mga sinusulat ko, kahit wala tong ka-kwenta kwenta.
Sabi nila, “Wala kang makuda in real life pero bat ma-laman yung blog mo?”
Ewan ko ngaaa.
Pero may mga nagsabi din na natutuwa sila kasi nakakarelate sila sa sitwasyon ko, sa mga pinagdaanan ko.
Meron namang mga natutuwa kasi trip lang talaga akong pagtawanan hahahaha (Di ba, PJ? I see u)
Meron din namang hindi natutuwa, kasi bina-backstab ko na sila (Pero di naman, or nagagawa ko ba talaga yon unintentionally? Tell me.)
Meron din namang hindi natutuwa kasi puro na lang daw ako drama, marami nang nauumay haha alam ko. Tas bakit daw pino-post ko pa online? Bat di ko na lang daw sarilihin? O i-share sa kaibigan? Ang immature ko pa rin daw hahahaha. Again, as I said, ewan ko, but this is how I act towards certain things.
Kung may mga nasabi man ako dito sa blog na to na hindi maganda about sayo, or kung na-offend man kita, sabihan mo ko, please, i-PM mo ako. Inaamin ko madalas insensitive talaga ako, kung ano yung maisip ko diretso ko na ita-type. Pasensya na.
Salamat talaga ha, sa pagbabasa ng blog na ito. Dati nangangamba ako kasi alam kong isang araw hihinto din ako dito. Pero sana umabot pa to ng 400, 500, posts, and so on. Yung makikita pa ng future descendants ko yung mga post ko. Kailangan ko lang talaga mag-isip ng magandang content. Ang boring kasi ng buhay ko eh, wala man lang ka-hobby hobby, wala nang interests, walang masyadong ganap para mai-topic sa mga susunod na posts. Ikaw ba, sa tingin mo, ano pa ang pwede kong maisulat? Bukod sa mga pangyayaring kathang isip ko lang? Ano pa bang pwede kong gawing matino sa buhay hahahahaha!
Na-realize ko lang din, dapat pala ma-inspire ko rin kayo sa mga sinusulat ko ano, kaso paano? Kung ako mismo ang negative ng tingin ko sa sarili ko. Ayyy. Ewan ko.
Pero, salamat ulit ha!

Isaiah 66:9


β€œI will not cause pain without allowing something new to be born, says the Lord.”

Naalala ko lang yung sinabi ni Tristan, na dapat meron tayong verse na magiging guide or life mantra natin. Naalala ko ang verse na ito. Dennotatively this is about the pain in giving birth to a child. In my current situation, it says that – All of the pain that you have been going through, all of the heartache or sadness, cannot compare to all
of the joy that is ahead in your life. You will have something better than what you had before. In the end, when the pain is over, He will give you something new to look forward to or replace the thing that caused you pain with something even more fulfilling. For you to get better, you have to go through the worst moments.

Sabi nga nila, lahat ng pain may mga lesson yan. Kaso nga lang, di ko kasi matutunan yang mga lesson na yan kaya heto, paulit-ulit lang din yung pain na nararamdaman ko. Charot. Negative thinker ako pero kumakapit pa rin naman ako sa silver lining, umaasa pa rin ako na magiging ok din ang mga bagay-bagay balang araw. Di pa ngayon. Actually halos pareho sila ng idea ni Romans 8:18 – β€œThe pain that you’ve been feeling can’t compare to the joy that’s coming.”

Miss


I don’t miss you when I’m lonely. I don’t miss you at 3AM. I used to deal with my sadness alone. But, I miss you the most during my busiest times and happiest moments.

During these times, all I could think about was telling you. I smiled for awhile, but eventually turns back to sad. I wished you were around for me to share it with.

All that I know is I don’t know how to be something you miss.

I don’t hate you. I just act like I do because it is much easier than to admit that I miss u πŸ™ƒ

Tahanan


May nabasa ako na:

Dapat tahanan natin ang ating mga sarili. Minsan kaya tayo nawawala kasi yung tahanan natin, ibinigay natin sa iba, kahit na meron na sila. Kaya nung umalis sila, dala din nila yung tahanan mo. In the end, wala ka nang mauuwian kaya ka nawawala.

Sabi ko noon di ako maghahanap ng malaking kastilyo, ang hahanapin ko yung kasama kong bubuo non. Eh ngayon hindi na natapos yung bahay na yun, walang bubong. Kaya heto ako nauulanan, wala nang masilungan.

I built a home inside your arms, the one to shelter me when storms come. But how will I be sheltered now if you’re gone? and these storms are coming from my heart?

Band Aid


The validation you are looking for exists within yourself, yet you are searching for it from other people.

Sabi nga nila, kung nakadepende yung happiness mo sa isang tao, kawawa ka, kasi anytime pwede yung mawala sayo. No one’s presence or absence should disturb your soul. Buo ka na bago pa man siya dumating, so wag mo isipin na siya ang kukumpleto sayo-

Home


Someone posted this:

You’re not in love. You just want someone to treat as your ‘home’ because you’re so tired of being lost, of searching and hoping for things to work out. You want to be somewhere you think you belong. You want to be loved, but darling, that doesn’t mean you’re in love. How long will you keep on lying to yourself?

Hanggang kailan mo lolokohin ang sarili mo at magpapabulag sa pekeng pag-ibig na yan?

Time


The greatest gift you can give to someone is your time. Because when you give your time, you are giving a portion of your life that you will never get back.

Kaya sana ma-appreciate mo yung mga simpleng bagay, halimbawa pag sinasamahan ka kumain, magbanyo. O kaya yung taong willing makinig sa mga kwento mo. Or yung mas marami siyang importanteng gagawin pero mas pinili ka niyang puntahan, kahit sobrang late na. Kahit wala naman kayong ibang gagawin, pero gusto ka pa ring makita, appreciate it. Sa dami ng excuses ng mga tao ngayon, bihira na lang yung gumagawa ng ganung simpleng effort. Ang mindset kasi ng karamihan, kung magbibigay ka ng oras/atensyon sa ibang tao, syempre yung gusto mo magbebenefit ka din di ba, kaya i-appreciate mo yung mga tao na kahit alam mong wala silang mapapala sayo, still they want to give you a portion of their life aka their time.

Yosi


Ala-una ng madaling-araw, habang naglalakad ako papasok ng subdivison namin, pauwi sa bahay, galing trabaho, may nakasabay akong lalaki. Ka-edaran ko lang siguro. Naka-backpack, nakasalamin, naka-earphones, nagyoyosi.

Naalala kita sa kanya, dahil na rin sa amoy ng sigarilyo. Wow. Na-miss ko yun, kahit yun ang papatay sakin. Ay hinde, mas nakamamatay pa rin ang pagmamahal.

Para kang sigarilyo. Nakakaadik. Masama pero masarap sa pakiramdam. Bawat usok na binubuga mo, nilalanghap ko. Sabi nga nila, ‘once you go in, you’ll never get out’.Β  Kaya nung tinigilan kita, grabe ang withdrawal/side effect. Grabe ka, you’re a hard habit to break.

Darating din yung araw na di ko na hahanap-hanapin pa yung amoy ng sigarilyoΒ  –

100 Awit Para kay Ebong


Playlist


YEAREND TOP 20 SONGS | 2017


Continue reading “YEAREND TOP 20 SONGS | 2017”


Ang liit lang ng mundo namin, pero ilang beses man kaming pagtagpuin ng tadhana, all this time, wala akong ibang ginawa kundi ang umiwas at makuntento na lang na pagmasdan siya mula sa malayo.

Dagat


Pabalik-balik ako sa dagat, paulit-ulit na lumalangoy.
Hanggang sa palalim na ako ng palalim, ngunit ayoko pang umahon.
Patuloy lang ako, hindi natatakot na malunod at hilahin ng mga alon.
Hinihintay ko kasi na sagipin mo ako, kahit alam kong ayaw na ayaw mong lumangoy.

Pero okay lang, hayaan mo ako dito.
Darating din ang araw na magsasawa ako, at aahon kapag nahapo.
Pero sa ngayon, ayos lang na mag-isa ako rito.
Okay lang ako. Magiging okay rin ako ☺

Untitled(image source)

BAKIT?


 

BAKIT ba gusto mo si Taylor Swift? Ba’t ‘di na lang si Bruno Mars?

Protected: Maskara


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Ako yung,


 

… ako yung una at huling piraso ng loaf bread,

… ako yung balat ng mansanas,

… ako yung unang patak ng Empi Light,

… ako yung pinaka-crust ng egg pie,

… ako yung natutong na kanin,

… ako yung libreng sabaw sa carinderia,

… ako yung sibuyas sa ibabaw ng bistek,

… ako yung bell pepper at raisin sa menudo,

… ako yung labanos at okra sa sinigang.

– Sinasayang mo lang.

Hi! Just asking for opinion.


Continue reading “Hi! Just asking for opinion.”

2015 in review


Continue reading “2015 in review”

Simula bukas,


Continue reading “Simula bukas,”

Format


MINSAN talaga, kahit na ayaw na ayaw mong pakawalan ang isang bagay, pag di na talaga magwo-work out, mapipilitan kang mag-let go. Kailangan mong mag-umpisa ng panibago.

Maraming masasayang alaalang nakatago sa memory card ko. Mawawala lang sa isang iglap.

Ayaw na gumana ng SD Card ko. I-format na yan!

#AnsaklapFriend #RIPmemories

 photo PhotoGrid_1456051896540_zpswiwakfch.jpg