Your Article Is One Of The Best – TNC Other News Awards 2019


TweetNewscaster

Hello, dear readers! As promised, we will award articles that give different side of the news. This is TNC Other News Awards 2019.

From unlimited articles being published by 97 awesome bloggers who follow this site (as of this writing), the author picked Top 100 Articles for 2019. Out of 100 articles, the author picked the best articles that embody the ideals of the site.

This is to also express apologies for delaying this so many times. But now, here it is.

This is exclusively for TweetNewscaster’s followers, but other articles from non-followers are also accepted with qualifications (which as of now, none submitted). Any or all of the following criteria are used in selecting the articles:

  1. Is it funny?
  2. Will it push everybody to do something good?
  3. Does it show the other side of the news?
  4. Does it lift the mood of his/her readers?

I’ll give the reasons…

View original post 6,051 more words

Buwan


Lumulubog na ang araw.
Dumidilim na ang kalangitan.
Anong nakikita mo?

Ayan, yung buwan. Yan yung nagbibigay ng liwanag sa bawat gabi mo. Ang ganda niyang pagmasdan.
Meron ding mga bituin. Kaso hindi gaanong makita kasi masyadong maliwanag ang buwan.

Pero alam mo kung anong maganda sa mga bituin? Andyan lang yan kahit hindi mo napapansin, natatakpan lang yan ng kinang. Di tulad ng buwan, minsan mo lang makita ng buo. Minsan naman kalahati lang. Minsan hindi talaga magpapakita, wala.

CanineIncomparableAngelfish-small

Andyan lang yung mga bituin. Pinagmamasdan ka mula sa malayo. Hindi ka iiwanan.

follow my Tumblr blog!

Lasing moments


Hindi pa ako natutulog since Thursday. Haha.
After shift ko, dumiretso nako sa training ko for Taiwan. 3AM yun, tapos napasabak agad ako ng bongga kasi pinagbuhat na kami ng parang equipment, tapos chini-check na yung LCD para sa mga depekto. Struggle sakin yung astigmatism ko kaya medyo hirap ako tumingin, pero syempre di ko sinabi, kasi ibabagsak ako malamang. Basta ang importante hindi ako color blinded. Then ininterview na kami ng employer after. Ang dami naming trainee, pang #1213 ako haha, inabot ako ng alas dose doon sa agency. Shet, papasok pa ako sa office haha, walang ligo, walang kain, walang tulog. Tapos heto, after shift, nag-inom at nagparty.

Ngayong time na to, napapaisip na naman ako kung itutuloy ko ba to, o katulad lang nung sa BJMP na isa sa mga biglaan desisyon sa buhay. Sobrang saya ko kanina, nagsasayaw. Pagdating ko ba sa Taiwan, mararanasan ko pa ba ito? Magiging ganito pa ba ako kasaya doon? Or magiging katulad pa rin ngayon na iiyak na lang ako ng bigla bigla?

Sabi ko, kaya ko to gagawin is for transition, being me as the new provider of the family. Gusto ko pag uwi ng tita ko stable na kami, ayoko na ulit na bumalik sa dati na gutom at naghihirap. Kailangan kong isakripisyo yung passion ko para rito. Ang tanong, kaya ko na nga ba?

Kanina habang nag-iinom, tinanong ako ng mga katrabaho ko, bakit gusto mo nang mag-abroad? Out of nowhere sinabi ko, gusto ko nang lumayo nang tuluyan. Saan? Emotionally stable na nga ba talaga ako? O ginagawa ko lang tong alibi sa lahat ng kasawian ko haha.

Gusto ko nang lumayo, but at the same time napaisip ako, paano na lang yung ibang maiiwanan ko rito? Makakalimutan din naman nila ako eventually, haha. Naisip ko rin si Uriel, uy bagong magkakilala pa lang kami, tapos gusto niya ako isama sa mga explorations niya, tapos iiwanan ko lang siya agad ng ganun ganun? I feel bad. Ang selfish ko naman nun.

Kanina habang nagtetraining ako, may malaking salamin dun di ba, nung nakita ko yung sarili ko, naalaala ko yung mama ko haha. Kamukha ko nga nung kabataan niya. Wala lang naisip ko lang, ganito rin ba kaya yung nangyayari sa kanya noon during her time? Paano kaya siya nakaka-cope sa mga ganung hanash? Nakikita niya kaya ako ngayon haha, ano kaya reaction niya sa mga desisyon ko sa buhay? Haha.

Ano, eto na nga ba ang purpose ko? Eto na ba ang direksyon na tatahakin ko? Lasing lang ako haha, matutulog muna ako. Ay wait, uuwi pala muna ako sa bahay haha, kailangan ko tong pag isipan.

follow my Tumblr blog!

Bucketlist


Is it too late to create one for this year?
Ngayon lang ako ginanahan ulit maglista ng mga bagay na gusto kong gawin ngayong taon. Yung iba nagawa ko na in the first three months, yung iba naka-plot na. Yung iba plano pa lang. Yung iba hanggang pangarap na lang talaga.

– Gusto ko ulit magbundok at magdagat (done!! pero sana meron ulit)
– Gusto ko magkaroon ng piano (done!)
– Gusto ko magroadtrip sabay kakanta ng Style (done!)
– Gusto ko pa manood ng mas maraming concerts
– Museums.
– Libraries.
– Art Fair
– Film Festival.
– More historical places.
– Gusto ko matuto mag-ice skating
– Gusto ko matuto magbike. This time.
– Gusto ko mag-laser gun shooting
– Gusto ko mag-archery. huwaw.
– Gusto ko tumakbo sa marathon
– Gusto ko mag club at bar hopping sa BGC
– Gusto kong pumunta ng Venice Grand Canal
– Gusto ko malibot ang buong Cavite
– Gusto ko pa ma-explore yung ibang lugar
– Gusto ko manood ng concert ng Westlife
– Gusto kong umuwi ng Samar para sa graduation ng kapatid ko
– Gusto ko na bumili ng sarili kong kama
– Gusto kong bumili ng bagong piyesa para sa PC
– Gusto kong bumili ng mga gamit sa kusina
– Gusto kong magbake ng cake or any dessert
– Gusto kong magsulat at bumuo ng kanta
– Gusto kong kumanta sa harap ng maraming tao, tapos mantitrip lang.
– Gusto kong makalipat sa mas stable na trabaho
– Gusto ko talaga mag abroad!
– Ang dami kong gusto ano, pero di naman sapat ang kinikita ko haha
– Di ko goal na mag move on this year HAHAHAHAHA charot

Depende yan ah, kasi may pending application pa ako for Taiwan. Syempre pag natuloy ako dun, hindi ko na magagawa yung nasa bucketlist ko, saka na lang pag may panahon na ako. *wish me luck*

Nung bagong taon pala, pinagawa kami ng dream board. Big time agad ako mangarap, sabi ko sana makarating ako ng Japan this year. Pero tatlong buwan na ang nakakalipas at di pa rin sapat ang ipon ko HAHAHAHAHA

Alam mo habang ginagawa ko tong bucketlist, someone is in my mind, sana kasama ko siya in making all of these possible. Kaso. Hindi pwede eh.

follow my Tumblr blog!

Amazing Fingers


Di ko na pala nakukuwento kung anong mga pinagkakaabalahan ko lately. Sabi sayo eh, wala talaga akong presence of mind ngayon haha.

So heto na nga, nung bagong taon, bumili ako ng piano. O di ba tapos ngayon ko lang ib-blog. Nasabi ko na, nung bata ako pangarap kong maging gifted child hahahahahaha, tsaka kaya ko minahal si Bruno kasi ang galing galing niya sa piano, tsaka si Taylor Swift, gusto ko ganun din ako kaangas tumugtog ng All Too Well.

Related image

Tsaka naalala mo tong eksena na ito? Pinangarap ko yun noon haha sabi ko tutugtug din ako ng ganun sa harap ng maraming tao, kahit di ako marunong.

Related image

O kaya maging Armi Millare na tutugtugin yung Oo tas kakantahin ko sa harap ng crush ko.

Related image

O kaya maging katulad ni Mugi β™₯ tas tutugtugin ko yung Fuwa Fuwa Time!!

Image result for mugi gif piano

Nangangarap ako nun na magkaroon ng banda tas kakanta ng Lost Stars tas iiyak sa ending ng kanta hahaha charot, pero di, trip ko talaga magbanda at makipagcollab sa mga musikero nating friends.

Naalala ko, ang unang kantang pinag-aralan kong tugtugin eh yung ‘Love U‘ ng Howl, (yun yung theme song ko kay Jun Pyo hahahahaha). Sabi ko after 5 years, tutugtugin ko yan sa harap niya. And, hindi ko na siya nagawa haha, di ko na nga to kabisado ngayon eh.

Kaya sabi ko pag nagkatrabaho ako piano ang una kong ibibili sa sahod ko (tsaka bisikleta), kaso isang taon na akong andito wala pa rin pala akong naipundar hahahaha, so heto na, ngayon ko lang naisipan na i-push ang pangarap ko.

Kaso dahil sa adulting, at sa dami ng commitments ko sa buhay (naks kala mo talaga!!) wala na akong time i-push yung passion ko. Tuwing off lang ako nakakapag-practice. Tapos hirap pa ako i-sync yung left and right hands ko hahaha kaya yung pagtugtog ko puchu puchu lang. Tsaka di ko pa kayang tumugtog tas isasabay yung pagkanta huhu nalilito pa rin ako.

Pinopost ko sa instagram yung mga sample ko haha napapanood nyo naman. Kaso puro intro lang ang vinivideo ko. Di ko pa kayang tuloy tuloy hanggang chorus eh, hirap na rin ako magkabisa ng nota. Tsaka yung timing. Kailangan ko na talaga magpayaman para magpapaturo na lang ako haha.

Tapos kung may gusto kayong isuggest na tugtugin ko, go lang comment nyo lang. Titingnan natin kung magagawa ko haha dami na nagrequest sakin pero di ko pa mapag-aralan yung chords. Let’s see.

Ayan siya 😍

Eto nga pala yung mga walang kwenta kong covers HAHAHAHAHA makikita nyo yan sa IG stories ko (Shaira’s Amazing Fingers)

follow my Tumblr blog!

Backread


Someone gave me the thought to read some of my previous posts, years ago. Marami na bang pinagbago?

Ewan ko. Siguro. Dati ang babaw lang ng problema ko ano. Ngayon, mas complicated na, ganun pala talaga pag tumatanda ano.

Dati, lagi kong sinasabi sa mga posts ko na, kailangan kong baguhin yung sarili ko para mas maging better na ko para sa kanya. May nabago nga ba? O yun din ang dahilan kung bakit natapos ang lahat? Yun ang bumago sakin. Nagbago nga ba? O mas nakilala lang namin ng malalim ang isa’t isa, at dun napagtanto na hindi pwede?

Dati, puro mga masasayang araw sa buhay ko ang nakapost. Nung matagumpay kong nagawa yung mga projects ko, nung may bagong lugar akong napuntahan, nung nasilayan ko yung crush ko nung araw na yun. Ngayon, ano na ba ang content ko. Wala, kinukuwento ko na lang kung bakit ako umiyak sa araw na ito (like uhuh ginawa ko nang hobby yan)

May mga happy moments pa ba ako ngayon? Matumal na ata, wala na akong naisusulat eh. Ngayon, ginagamit ko na lang ata itong blog ko para dalhin sa kanya yung mga mensaheng hindi ko masabi. Ang lungkot ano, yung mga panahong kailangan ko siya, di ko siya ma-reach out.

Bakit nga ba ako nagkaganito? Bakit ba masyado ko nang ibinaba ang sarili ko? Bakit hindi ko kayang tigilan ang bisyong ito? Bakit despite sa maganda lahat ng nangyayari sa buhay ko ngayon, hinahanap ko yung ‘problema’ ko? Bakit nung nagpaalam na naman siya, nawalan na naman ako ng gana sa lahat? Bakit feeling ko incomplete na naman ako?

Isa lang ang hindi nagbago. Nangungulila ako noon. Nangungulila pa rin pala ako hanggang ngayon.

Sa ngayon, isusulat ko na lang kung paano ako binago ng tadhana.

 

follow my Tumblr blog!

030919


Anong mas mahirap? Ang matulog sa gabi o ang bumangon sa umaga? Ang hirap matulog dahil di ka tinatantanan ng mga thoughts mo. Ang hirap bumangon kasi nararamdaman mo na naman yung matinding kalungkutan.

Ganun talaga yata ako eh, default mood ko pagkagising eh malungkot, no matter how happy I am the moment I sleep. Paglipas ng mga oras, nawawala naman yung mabigat na pakiramdam. Kaso paggising ko ulit, back to zero yung anxiety ko eh.

Di na ako yung tulad ng dati na konting galaw niya lang, iiyakan ko na (Pero joke lang, umiyak na naman ako nung linggo sa Tagaytay, kasi na-fed up ako sa sinabi niya hahahahahaha pero bakit ba pati yon iniiyakan ko? Eh di naman ako yung priority niya eh, syempre si ano pa rin yung kinomfort niya na umiyak din pala. Sino ba ako sa kanya. HAHAHAHAHA). Pero bukod doon, wala na akong masyadong drama sa life. Ok na ko eh.

Tapos ok na ko ulit eh, wala na akong pake kung anong ganap niya sa buhay, kaso eto araw-araw ko halos siyang napapanaginipan. Ok na ako eh! Ang nangyayari eh it’s either bumalik, at muli ring aalis. Pinaparamdam niya yung love niya sakin thru my dreams. Yung feeling na may bago na akong pinagkakainteresan, kaso nararamdaman ko na naman yung pain feels ko from half a year ago, yung umaasa ka na naman ng very light kaso panaginip lang yon! Hindi yan realidad girl!! Gising! Pesteng mga panaginip to lagi na lang ako binibigyan ng false hopes. At broken promises. Wow. Pinapatay niya ako ng paulit-ulit sa panaginip hahahahaha

Everytime I gave a fuck. That fuck. Fucked me over.
Last night, my dreams turned into reality. Pero what’s worse? Iniisip ko na isa lang yun sa mga panaginip ko. Kasi the reality hits you hard, na kahit ikaw ang nasa harap niya, kung iba pa rin ang laman ng puso niya, wala lang yon lahat sa kanya. Wala lang din naman yon sakin, pero bakit nararamdaman ko pa rin tong anxiety at pain? Akala ko ba wala na akong pake?

Kaya siguro hinayaan ko na lang din na maging ganito kami, we’re using each other. Pero sa larong ito, ako pa rin naman ang talo eh. Kasi once na maging ok na ulit siya at maglaho, ako na naman ang luluha. Reserba lang ako. Di niya lang talaga kaya mag-isa. I always save him. But he will never do the same for me. Hay. Ano ba tong ginagawa ko. Masakit na naman.

I don’t know if it gets better? or am I just used to the pain? I thought I’m finally over with it. I just realize that I just learn to live with it. No matter how much progress I’ve been made, I always feel like I’m back to square one.

follow my Tumblr blog!

030819


Ginusto mo yan.

Yan yung bukambibig ko recently. May mga bagay lang akong na-realize, na sana siya rin ano mapagtanto niya.
Iniwan niya ako kasi iniiwasan niya yung mga hanash sa relationships – panlalamig, pagkawalang gana, etc. Tapos malalaman ko mas worse pa pala yung kinahinatnan niya ngayon. Sa kakaiwas mo dun ka din pala patungo ano. Pero ang unfair, kasi nung sakin ang dali niyang sinukuan. Pero yung ngayon, pilit niyang pinapaglaban. Well ganun talaga, di naman ako worth i-keep eh.
Lagi ko lang sinasabi, sus, maaayos din yan, normal lang yan. Pero kung paulit-ulit na lang din yung issue, baka naman ano? Wala ba kayong balak na i-settle talaga? Pagtiisan mo yan. Ginusto mo yan eh.
Ang weird kasi ako yung nakokonsensya, ako yung naba-bother sa tuwing nagkakaganyan siya. Eh sino nga ba ulit ako sa kanya? Wala. Naaalala niya lang ako kapag wala siyang ibang malapitan. Pero pag ok na sila, di na ulit ako maaalala (Ayaw mo pa aminin pero ganun ang ginagawa mo sakin, okay lang nu ka ba).
Sabi niya ginagawa niya to para sakin, para tulungan akong makarecover sa kanya, which is somehow good kasi mas lalo lang akong natuturn off. Siya talaga ang may kailangan sakin, ayaw niya lang din tanggapin.
Pero bat pati ako nadadamay pag namomroblema siya? Sino nga ba ulit ako? Bakit pag naging ok na sila ako naman ang hindi ok? Sino nga ba ulit ako? Bakit sakin ka lumalapit tapos pag tutulungan na kita bigla mo na lang ulit itataboy? Anu yun? Nakakababa pa rin pala ng sarili no pag ginagamit ka, akala ko kasi wala lang sakin yon eh.
Akala ko kasi naaawa lang ako sayo. Alam mo yun, wala nakong problema as of the moment, tas bigla kang susulpot. Ikaw na lang ang nagbibigay ng negativity sa buhay ko. Sorry. Defense mechanism ko tong pagrararant ko ngayon pero masyado mo na akong inaabuso ha. Porke di kita matanggihan.
Basta sinabihan na kita. Sorry, nakikita ko talaga sa kanya si Emily. Mauulit at mauulit lang din ang kasaysayang isinulat para sayo. Hindi mo pa mararamdaman yan ngayon, kasi bulag ka pa sa pag-ibig eh. Hindi sa bitter ako sa inyo ah, pero mukhang ganun pa rin ang kahihinatnan mo. At isa lang ang masasabi ko: Ginusto mo yan.
Alam mo, kahit ilang masasakit na salita pa ang ibato ko sayo. Kahit ilang beses mo pa ako saktan. Di ko pa rin pala kayang magalit ano. Awa lang siguro tong nararamdaman ko ngayon. Sabihin mo nang nagbago ako, pero may sense of fulfillment akong nararamdaman pag nakikita kong nahihirapan ka dahil sa pag-ibig na yan. Kasi yun yung pinamukha mo sakin noon. At yan pa rin ang pinagdadaanan mo ngayon. Lahat ng sinabi mo sakin, naging void na.
Wala na akong pake, pero bakit paggising ko sa umaga ikaw ang una kong naiisip? Bakit bago matulog sa gabi inaalala ko pa rin ang sitwasyon mo? Bakit hanggang ngayon pinoproblema ko yung bagay na dapat labas na ako? Bakit hindi ako mapakali? Bakit nagsusulat pa rin ako tungkol sayo? Sana nga awa na lang to.

follow my Tumblr blog!

Protected: Pagbabago


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Plano


Sabi nila, if Plan A doesn’t work out, there’s still 25 letters in the alphabet. Pero na-realize ko din, pano kung hindi ka kaagad umayaw sa Plan A? Kasi nung nag-quit ka, gumawa ka ulit ng bagong plano, tas nung nahirapan ka na naman, sinukuan mo na naman. Nagiging cycle lang yan kung hindi mo kayang tapusin yung inumpisahan mo eh. Pag madali kang bumitaw at hindi committed sa bagay na ginagawa mo, mahirapan ka lang ng konti, susuko ka agad. Wala ka nang progress kung paulit-ulit ka lang nagsisimula.

follow my Tumblr blog!

Protected: Kaba


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Pangarap


Wag kang papigil, wag kang magduda, Diyos ang iyong kalasag patnubay, nasayo na ang gawa.

Isa sa mga inaabangan ko sa Rakrakan Festival sila Cong. Grabe, goosebumps ako nung time na yun, tapos nung nagfireworks na naiyak na ko haha, ang magical nung moment na yun!! Di naman ako fan ng ganung genre, wala lang haha. Pero yung journey niya, bago sumalang sa entabladong yun. Grabe. Ang layo na ng narating niya. Mula sa walang-wala. Mula sa isang simpleng pangarap. Dati sa taas ng bubong lang siya kumakanta. Dati nagrerecord lang siya sa lumang phone ng mga videos at paggigitara niya. Dati nung nasa mall show siya, sabi niya nga nun magpapa-pawer lang siya dun kasi wala daw siyang talent. Well, look at him now. Sa panahon ngayon parang ang hirap nga naman magpush ng career sa pagbabanda, kasi anong kikitain mo? Puro practice ng gitara, wala namang nangyayari, sayang lang ang oras, masakit sa tenga. Sabi niya nga nung rakrakan, “Ipagpatuloy nyo lang. Kahit maraming nagsasabi na di mo kaya, na imposible, na mahirap… Marami na nagsabi samin na di namin kaya pero ngayon andito kami.” Panoorin nyo yung vlogs ni Viy at Junjun, jusko naiyak din ako hahahaha.

Habang tumutugtog ang COLN, may naaalala akong tao hehe. Katulad ni Cong, na nangangarap rin ng ganun. Mukhang malabo pa ngayon, mukhang walang patutunguhan, pero alam kong darating rin ang right moment para sa kanya. Lagi siyang tumutugtog, sa kwarto nga lang nila. Lagi akong nakikinig ng mga tunog niya. Naiisip ko na sana balang araw, yung mga awit na ipinaririnig niya sa akin eh marinig din ng maraming tao, yung makapagperform din siya sa Rakrakan. Sana masilayan ko yung moment na yun. I’ll always look up to him. I’ll always be a fan of his music. Naks. Kahit hindi ako maka-metal at rakista. Kahit pinagtatawanan ko yung taste niya sa music haha. Kahit magkaiba kami ng genre. Kahit hindi ko maintindihan yung lyrics ng mga japanese songs na hilig niya. Kahit tapos na ang kabanata ko sa libro ng buhay niya. I’ll support all the way, even from a distance.

Dream big. Aim for the sky. Make it happen.

follow my Tumblr blog!

Ulan


Noon, siya yung ulan na inaantay ko. Siya yung bumuhay sa natuyo kong puso. Siya yung bahaghari na nagbigay ng kulay sa buhay ko. Pero kinalaunan, siya rin yung bagyong sumira sa akin. Iniwang luhaan, sugatan, di mapakinabangan. Pero alam mo? Nung mga panahong nagpaulan ako, kahit nagkakasakit na ako sa sobrang lamig, yun yung isa sa mga pinakamasayang alaala ng buhay ko.

Image result for rain gif tumblr

Pagkatapos ng ulan, dun na ulit uusbong at magkakaroon ng bagong buhay ang mga nasira.

030119


Heto na naman tayo.

Nararamdaman ko na naman yung lamig mula sa loob ng kaluluwa ko.
Mainit dito. Masikip. Maraming tao. Pero bakit ganito?
Nakita ko kayong dalawa, nanghina na naman ako. Akala ko ok na ako eh. You’re hurting me again.

Bat ganon ano, katabi ko yung taong gusto ko ngayon, pero ikaw ang hinahanap ng mata ko?
Bat instead na i-enjoy ko itong moment na to, mga alaala nung nakaraang taon ang naiisip ko?
Bat sa lahat ng kantang naririnig ko ngayon, ikaw ang unang pumapasok sa isip ko?

Pero hindi, ayoko na masadlak ulit. I have to pretend again. Kailangan ko ulit magpanggap na wala akong nararamdaman.

Sabi mo nga di ba I don’t have to explain myself. Yah. Ginagawa ko lang to for my own sake. Kailangan kong bumuo ng wall, ng barrier na magpoprotekta sakin mula sa emotional radiation mula sa nakaraan. Naks. Okay na yan, para maturn off na tayo sa isa’t isa.

Huy, wag mo na akong saktan, tama na pls.

Nanghingi ako ng sign, pero hindi ko nakita eh. Ibig sabihin talaga dapat ituloy-tuloy ko na to πŸ™‚

Talunan


Nung mga nakaraang araw bukambibig ko yung word na ‘competitors’. Haha. Recently kasi may interview ako sa isang government agency. 55 na ahensya ang pinasahan ko ng application letter (thru e-mail). Anim na ahensya ang nagpaunlak ng imbitasyon para makapa-exam ako. Pangalawa pa lang etong tinutukoy ko na umabot ako sa interview. Hindi ko alam kung bakit walang nagtetext sa akin kung bumagsak ba ako? o pumasa? Confident naman ako na pasado ko lahat ng exams. Proven na ang record ko sa Math, English, at PoliGov ah, pero bat ganon? O sadyang matagal lang magproseso pag sa gobyerno? Ewan ko. Tatlong buwan na akong naghahanap ng malilipatan haha bakit wala pa rin.

So eto, walo kaming naririto sa conference room para sa interview, iisang posisyon lang ang ina-applyan namin. 12% lang ang chance na ako ang mapili. Well, ano ang laban ko? I give my all to have….. Charot. Confident naman ako sa mga sinagot ko during the interview (kasi yung mga tanong tungkol lang naman sa current occupation ko ngayon at kung paano ko siya mai-aapply sa susunod kong magiging trabaho). Pero bat ganon, feeling ko hindi pa rin ako ang pipiliin sa huli. Meron at meron pa ring mas magaling sakin. Haha. Ano bang meron sakin na hindi mo na makikita sa iba? Ano bang kulang sakin? Charot ulit. Anong qualitites ang dapat kong makuha para sa susunod na aapplyan ko, ako naman ang piliin? Paano ako mananalo sa competitors ko? Alam mo, yung dalawang katrabaho ko, natanggap na sa inaaplyan nilang government agency, kaya lalo akong nalungkot, kasi ako ang unang naghanap ng trabaho, akala ko ako ang unang aalis.

Parang sa lahat ng aspeto ng buhay, talunan ako haha. Dati, hindi ako napipili na isali sa mga quiz bee, kasi merong mas magaling sakin. Tsaka hanggang assistant lang ako, never naging leader. Sa Mobile Legends at Cross Fire, hindi ako nananalo kung hindi malakas ang kakampi ko. Sa pag-ibig, mas mabait naman ako, mas ma-effort, pero talunan pa rin sa puso niya hahahahahahaha charot. Maski sa tindahan/karinderya kapag bumibili ako, ako ang huling pinagsisilbihan ng tindera, kahit ako yung naunang bumili, wtf. Parang in all terms merong mas pipiliin kesa sakin, someone is better than me, option 2 lang ako HAHAHAHAHA RESERBA.

Pero joke lang, inaantay ko lang yung right time ko. Darating din yan. Sa ngayon, magpapakalunod muna ako sa negative thoughts –

tumblr_m8p8mzCZTn1qarl5z

follow my Tumblr blog!

“Every single step you take is one step closer to where you’re supposed to end up. Remember that when you’re feeling like you’re giving up.”

Sepanx


“Ganun talaga, they come and go.”
– Shaira Mae CabaΓ±as. 2017.
Kung yung mga kaklase ko noon nami-miss ko kasi maghihiwa-hiwalay na kami ng landas after graduation. Iba pa rin pala yung feeling ngayon. Yun kasi sabay-sabay kayong aalis. Pero ngayon, sa work ko, mas nakakalungkot pala ano – kapag isa-isang nagreresign na yung mga katrabaho mo. Dati sinasabi ko lang, ako ang unang aalis, pero as you watched them one by one going, ang lungkot. Feeling ako ako na lang ang naiwang mag-isa. Charot. Kasing lungkot na feels nung sinabi niya nang iiwan niya na ako, hehe.
De, syempre di ba first job ko to, tapos sila yung una kong naging kaibigan dito. Araw-araw nakikita mo yung pagmumukha nila, araw-araw silang nagshe-share ng hanash sa buhay sayo, sila yung andyan during my darkest times, sila rin yung nagbibigay ngiti sakin, minsan. Di ko masyadong ramdam yung burden ng isang minimum wage worker dahil sa kanila, haha. Itinuring ko nang kapamilya πŸ™‚ kaso yun nga, may hangganan.
They come and go, and eventually they’ll forget about my existence, just like how my past friends and lovers had done before. Naks. Pero sila, di ko sila makakalimutan. Yung bawat words of wisdom na nakapagpabago ng takbo ng araw ko, ng buhay ko, habambuhay kong aalalahanin yun. Uy, sana may ganon din akong impact sa buhay nyo. Haha.

follow my Tumblr blog!