Blogger


So bukod sa Tumblr at WordPress ko, nagpapublish na rin ako ng blog sa VK, Reddit, at Plurk (yay!) ✨

De sabi din kasi ng kaibigan ko, baka daw may maka discover ng content ko tas kumita haha, sabi ko paano? Sino naman magkakainteres na magbayad para sa sinusulat ko eh puro hanash at kalandian lang naman ang pinopost ko – consistent since 2012 ah. Kailangan ko daw i-expand yung reach/audience ko, so kung mas maraming makakabasa, e di mas maganda. Since marami naman daw akong followers sa social media (3,007 sa twitter, 1,180 sa instagram, 880 sa tumblr, 491 sa wordpress, 165 sa reddit, 182 sa plurk) – biruin mo ganon karami yung makakabasa at makakaalam na ginagamit mo lang ako HAHAHAHAHA. Gamitin ko na daw ito for promotion. Kaso ang public na masyado ng buhay ko non. Mas dumadami haters ko (wow lakas naman talaga), kung dati walang nakakaalam na nagbblog ako, ngayon nga merong tatlong taong laging nag aabang ng updates sakin bwahaha yabang. Alam mo ba, ilang pagkakaibigan at relasyon na rin ang sinira ng blog na to. HAHAHAHA

Sa office namin, si Attorney pa lang ang nakakaalam na nagbblog ako (kaya ako nahire sa CCC dahil sinabi ko), so pag nalaman pa ng mga katrabaho ko nagsusulat ako, pati sila mawiwindang. Pero di pa ba ako sanay, bawat bagong environment ko eh ganon lagi reaction nila: “Hala parang hindi si Shai yung nagsusulat.”, “Hala hindi yan nagsasalita pero ang daming kuda sa blog.” “Hala si Shai walang maisulat na PR pero ang daming posts.” “Hala sinisiraan lang ako niyan thru social media.” De joke lang yung huli kong sinabi. I-pm nyo ko kung meron akong nasabing negative about sa inyo, marahil hindi ko yun sinasadya, dulot lang yun ng bugso ng damdamin.

Tsaka ayun kailangan ko lang siguro magmature ng kaunti kasi parang bawat rant ko publish ko agad (though nakaprivate naman), tsaka minsan nakakahiya na kasi medyo eskandalosa yung mga updates ko recently. Kailangan lang maging mas makulay yung buhay ko in real life ah para makulay din yung content ko. Kaya nga dinelete ko rin facebook ko para bawas nega eh.

Malapit na rin mag-400 yung posts ko. Sabi sayo eh, bubuo ako ng isang libro. Feeling influencer hahahahahaha masamang impluwensiya naman ang ibinibigay ko. Malay mo naman di ba sana yumaman tayo dito.

follow my blogs!
TUMBLR
REDDIT
VK

North


Travel and tell no one. Live a true love story and tell no one. Live happily and tell no one. People ruin beautiful things.

 

The best moments of my life are the ones which are not captured by camera. These are safely locked in my mind as ‘memories’, sharing it with the best person I ever had.

BEST BIRTHDAY GIFT EVER!! Thank you love 😍

 

Next trip: WORLD YOUTH CLIMATE SUMMIT

SEPTEMBER 21

NEW YORK CITY

(sana maaprubahan ang US visa natin huhu)

follow my Tumblr blog!

Protected: 072219


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Maliit na bagay


Small things are the best with the right people.

Nung nakita ko tong post na to – https://www.boredpanda.com/love-is-illustrations-puuung/?utm_source=google&utm_medium=organic&utm_campaign=organic, Yung mga pictures na nakikita ko, naaalala ko siya. Ilalagay ko dito yung ilang pics (click the link for more) na gustung-gusto ko. Ganito lagi mga daydream ko, kaya tuloy parang gusto ko na nga mag-asawa hahahahahaha

Tucking Her Into A Perfect Sleeping Burrito
yung babantayan ka habang natutulog (tas may sushi roll jk)
Getting Take Out Food For Her
yung aantayin mo siyang umuwi galing office, tas ikaw papasok pa lang
Surprising Him With Tickets To A Concert Of His Favorite Band
yung sosorpresahin mo siya ng ticket sa paborito niyang banda
Doing Your Own Work While Being In The Same Room
yung parehas kayong busy sa work nyo pero nagtutulungan pa rin
Listening To Him Talk About Things That Excite Him
atsaka gusto ko lagi makinig sa mga kwento niya

You got the arms I want to be wrapped in.
You got the eyes I want to get lost in.
You got the voice I want to listen for hours.
You got the smile I can never resist.
I decided on you.

I stopped searching. I already found you.

Tuwentitri


Exactly two years ago, naalala ko, fresh graduate ako, isang buwan na akong istambay nun. Inaalagaan ko pa si Isha nung time na yun haha. Pero yun nga, exactly two years ago, eto yung unang beses na nag-apply ako ng trabaho. Sa call center, pero hindi ako makapasa-pasa maski initial interview, dahil sa social anxiety ko. Marami akong inaapplyan na company nun. Puro fail lahat.

Looking back, two years ago, malayong-malayo na sa kalagayan ko ngayon. Dati takot na takot ako sumagot ng telepono, well ngayon pa rin naman hindi ako sumasagot ng tawag lol. Pag nag-eenglish ako naba-blanko ako. Pag nakikipag usap ako sa ibang tao eh natataranta ako. Pero look at me now. Look at me now. Halos araw-araw may meeting ako. Every week may mga meetings outside the office. Ang dami ko nang connections sa mga propesyonal – lawyers, advocates, co-government employees, businessmen, atbp. Ako na yung ipinapadala sa mga conference para irepresent yung department namin, malayong malayo sa pinangarap ko two years ago. Di ko inexpect na mga bigating tao na lagi yung makakasalamuha ko ngayon. Pero joke lang hindi ako nagmamayabang ah, I mean, kung kilala mo ako personally, alam mo kung gaano ako ka-antisocial noon huhu. Nung nag-umpisa ako sa ABS nun, lagi lang talaga ako nasa harap ng PC, di ko kinakausap mga katrabaho ko non eh, no social interaction. May social anxiety pa rin naman ako hanggang ngayon in fairness, pero wala akong choice haha I have to talk to people. May mga araw pa rin na nagngangawa na ako dito kasi di ko na kaya yung trabaho ko. Wala pa rin akong maiambag sa office hanggang ngayon.

Yung unang draft ng post ko na to, similar sa “Kalayaan” post ko. Na, ngayong nag-23 na ako, naging mas reckless at wild ako. Puro party, gala, etc. Ganon, malaki ang ipinagbago ko. Pero sabi niya, masyado ko naman daw ibinaba yung sarili ko, which is hindi dapat. Lagi pa rin daw ako nagddwell sa negative side ng life, why not recounting the opposite? Mas i-higlight ko daw yung magagandang bagay na nangyayari sa akin ngayon, kesa ipamukha ko na naging mas worse ako, kasi hindi naman daw talaga. Bat ko pa raw need magself pity. So okay. Yung mga nangyari last year, when I was 22, was the lowest point so far. Ngayon nakakabangon na ako. Sana hindi na ulit ako lumagpak ng ganun. Ayoko nang mahila pa ulit pababa. Ngayong taon bago na ang lahat – bagong environment, bagong tao, bagong pangarap.

Simple lang naman yung birthday wish ko – sana hindi na ako umiyak haha (or at least mabawasan man lang). Last year ang dami ko na nailuha, tama na. Nakakahiya kay Taylor Swift, nasa Lover era na siya ngayon, tapos ako naiwan pa rin sa reputation. So this year gusto ko puro rainbows and unicorns na ang motif ng buhay ko, ayoko na ng dark drama, kaya binura ko na lahat ng shitposting ko before. Di ko nga alam baka hanggang salita na naman ako, the next day iiyak iyak na naman ako dahil sa walang kwentang dahilan. Eh wala eh, yung buhay ko ngayon parang Fake Happy. Ang bop ng kanta, pero ang sad ng thought. Mukhang masaya ako kasi ang dami kong ganap, ang dami kong karat, pero at the end of the day, nararamdaman ko pa rin yung lamig mula sa loob ng kaluluwa ko. Nararamdaman ko pa rin yung morning anxiety ko. Eto ata yung sakit na habambuhay ko nang bibitbitin, regardless kung ano pa ang maachieve ko.

Pero nagpapasalamat pa rin ako kasi heto buhay pa rin ako, hindi pa rin nadidisgrasya dahil sa katangahan, hindi pa rin nagkakasakit dahil sa kapabayaan. Heto pa rin ako, stable ang career, stable ang income, stable ang social life, stable ang family affairs, stable ang kalandian, hehe. Yung emotions ko lang naman yung hindi stable hahahahaha bigla bigla na lang ako magdadrama, lalo na pag hindi na naman niya ako kakausapin, kala mo kung sino nang namatayan.

Ayun sana magtuloy tuloy yung improvements ko personally, kasi tumatanda ako ng paurong haha. Sana hindi na ako antukin during work. Sana makapagsulat na ako ng matinong PR. Sana hindi na ako maging marupok. Joke lang. Ayun lang po. Happy birthday to me πŸ™‚

I’m constantly worrying about the next part of my life, without realizing that right now, I am where I used to look forward to.

follow my Tumblr blog!

Protected: Family Hanash


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Past


Wala akong magawa. Hindi ko siya maipagtanggol sa pamilya ko.
Nung kami pa lang, palagi ko na siyang ipinagtatanggol na, di siya ganung klaseng tao.
Sabi nila, o e nagbubulag-bulagan ka pa rin. Kita mo na nga yung ginawa sayo noon. Alam mo na ngang ginamit ka lang noon. Bakit gusto mo pang masaktan ulit.
Sabi ko wala na to ngayon. At saka alam kong totoo yung noon, nagkataon lang na kailangan niyang gawin yun para sa ikabubuti namin pareho.
Ikabubuti? Tingnan mo nga. Kung ano yung ginagawa nung mga naging syota ng tita mo, ganun na ganun din yung ginawa sayo, sinu-sugarcoat ko lang.
Naungkat na naman yung ugali niya na inayawan ng pamilya ko. Mula doon sa birthday cake na bigay niya nung birthday ko, nung unang gabing ipinakilala ko siya, lahat.
Pati yung mas una kong sinabi sa ex ko yung about sa pangmomolestiya sakin kesa sa pamilya ko, ikinasama nila ng loob yun. Bakit nalaman pa nila sa ibang tao at hindi sa akin mismo nanggaling.
Totoo nga. First impression lasts. Kaya ayaw din sakin ng pamilya niya. Di tulad ng jowa niya ngayon 😦
Ngayon mas nagegets ko kung bakit ayaw pa siyang ipakilala ng gf niya sa papa niya.
Ako kasi. Tanggap ko siya na ganun. Minahal ko siya sa ganun. Kaya mas nakikita ko yung good sides niya. Kaya wala ako pakialam non kung kontra lahat ng mga kamag-anak namin saming dalawa haha it’s like you and me against the world. PERO GUESS WHAT, TAMA NGA LAHAT NG ASSUMPTIONS NILA NOON HAHA

Oo nga pala, nasaksihan din nila yung mga araw na iyak ako ng iyak, na hindi ako kumakain, na hindi ako makausap ng matino. Hindi man ako naging open sa kanila masyado unlike kina PJ, Iza, about sa mga hanash ko, pero ramdam din pala nila yung agony ko.

Di ko alam kung bat kailangan ko pa rin masaktan ng ganito ngayon. Tapos nag eexpect ako na hindi siya papayag, na gagawa siya ng paraan para iapela yung sarili niya sakin tulad nung mga araw na may problema sila ng gf niya.
Kaso wala, okay lang sa kanya na nakablock siya. Okay. Okay na eh. Napakinabangan na ako.
Oo nga pala, bat kailangan ko pa rin siyang ipaglaban?

Natapos na ang lahat, nandito pa rin ako haha. Natapos na ang relasyon. Pero hindi pa rin natatapos ang issue. Natapos na silang uminom. Tas ako eto nag iiiyak na naman.

Ang weird kasi nag umpisa lang to lahat nung may kinwento lang ako about sa bago, tas bigla na lang iuungkat yung nakaraan ko na parang kasalanan ko pa.

follow my Tumblr blog!