Sapatos


tumblr_psfvjtXepm1qdvnfp_500

Ako ang sapatos mo – ang kasama mo sa bawat paglalakbay mo, sa paglalakad sa kawalan, sa paghahanap sa kasaganaan at kaligayahan, sa pinakamahihirap na bahagi ng iyong buhay. Ngunit alam ko naman na sa dulo ng biyaheng ito, siya pa rin ang tsinelas na uuwian mo.

follow my Tumblr blog!

Advertisements

Travel Blog 1: CITY OF SMILES (?)


Joke lang hindi travel blog to. Hanash pa rin.

FIRST TIME KO MAKARATING NG VISAYAS! FIRST TIME KO SUMAKAY NG EROPLANO! FIRST TIME KO MAGING PHOTOGRAPHER?

Part din pala ng trabaho ko ang magpunta sa iba’t ibang lugar para sa mga workshop, conference, summit, meeting, at kung anu-ano pang eme ng gobyerno. Sarap ng buhay ano? Pa-travel travel na lang? Reimbursed pa yan? Payaman!

But no. Nasa ibang lugar ka nga, puro trabaho pa rin huhu. Ganun talaga, gobyerno eh. Naiistress ako kasi habang nagpho-photog ako, nagtetake down notes pa ako para sa Press Release at Back to Office Report na ipapasa ko kinabukasan. Tapos instant PA pa ako kasi pag may demand si Sec tsaka yung mga speakers hehe. Ansaya, bumalik yung college feels ko na nagkakandaugaga at natataranta dahil sa event. OY ETO NA PALA YUNG DREAM JOB KO? bat pa ako nagrereklamo hahahahaha, eto yung gusto ko, puro events. Tapos nakakapunta sa iba’t ibang lugar. Nahihirapan lang ako kasi hindi na ako marunong magsulat, which is yun yung primary duty ko. Tsaka nahihirapan ako kasi hindi ako marunong mag-ayos ng settings ng DSLR hahahahahaha bat nga ba ako nakapasa ng photog noon, ano nga bang natutunan ko? Wala. Wala kasi akong camera noon kaya hirap ako matuto. Lam mo yung minutes bago magstart yung event kinukulit ko sa chat si Adrian, sabi ko pano to hindi magiging blurry? Hala asan ang auto focus mode? Hala paano to ililipat sa video? Ano tong ISO? Eh walang ibang marunong sa camera sa grupo namin (elders nga kasi) tapos kaya nga ako isinama sa Bacolod kasi ako ang ineexpect na marunong magcamera. Daaamn taranta talaga ako nung time na yon kaya kita mo, lahat ng pictures na kuha ko nung event, sabog. Ipopost pa naman sa mga publications/media yun hahahaha feeling ko hindi na ako ang isasama sa susunod. Mangmang.

Gusto kong magkwento ng about sa experience ko sa Bacolod, kaso wala masyado kasi sobrang occupied ko sa loob ng tatlong araw na yun. Wala akong time para gumala. Gustuhin ko man lumabas ng gabi pero patay ako sa mga boss ko pag may mangyari sakin doon. Hindi ko naman maaya yung mga kasama ko kasi lagi na silang nagtatravel for work, so siguro sawa na sila sa mukha ng Bacolod, and pag matatanda hindi na pala-gala. Ni hindi ko sila nakitang namili ng pasalubong so ibig sabihin nga ako lang ang newbie sa industriyang ito. Btw ako lang pala ang teenager sa grupo namin, ang mga kasama ko eh mga nakatataas na opisyal ng ahensya namin, pati mga speakers nung event (so you feel the pressure right away) tapos yung kasama ko sa kwarto, scientist, kilala sa field niya, kagalang-galang huhu sino ba naman ako. Tapos most of the time, pag nag uusap usap yung mga kasama ko, about sa policies, plano, basta mga pormal na diskusyon. Hindi ako makarelate kasi di ba pag kabataan pinag uusapan natin yung mga bagay na nakakapagpasaya o nakakapagpatawa satin. Pero yung sa levels nila, kapakanan ng Pilipinas ang inaatupag nila. Grabe. Nahihiya ako tsaka OP haha. Feeling ko dito ako magmamature, maagang tatanda. Pero okay lang, at least hindi na puro ka-shit-an ang kinukuda ko. Kwentuhan ko nga yung mga kaibigan ko about climate action bwahahahahaha.

Yung Bacolod parang QC lang din. Ang daming mall. Ang daming China Mart. Ang daming ihawan (Inasal is life). Kaya siguro di ko feel na bakasyon ito haha. Pero ang ganda dun sa Silay, sa may paliparan banda, kasi ang lawak ng taniman ng tubo, yun ang makikita mo paglapag doon. Unlike pag sa NAIA, oo puro bahay.

Tapos sobrang takot ko nung unang pagsakay ko sa eroplano kasi bumabalik yung Space Shuttle feels ko, yung pag pataas at palanding, buti na lang pala nauna muna ako magspace shuttle bago mag eroplano. Nagpapawis mga kamay at paa ko nun tapos nalulula ako ng sobra. Medyo nahihilo at masakit sa tenga pero ayan, nakauwi naman ako ng buhay.

Di ko alam kung gugustuhin ko pang sumama sa mga business trip sa susunod haha ngayon nagegets ko na kung bakit tinatanggihan ng mga tao dito.

Tapos wala pa akong masyadong picture dito sa Bacolod, paano ako ang tagakuha eh, sino ang kukuha sakin??

tumblr_ps5awt2Eow1qdvnfp_640tumblr_ps5awsmiva1qdvnfp_640

follow my Tumblr blog!

Bobo


Oy kailangan ko na mag-aral ulit.

Habang tumatanda, papurol ng papurol ang utak ko. Alam mo ba, everytime na nasa office ako, feeling ko ang bobo ko talaga. Kasi yung everything about our agency, hirap ako i-absorb, like pag pinag-uusapan nila yung Risk Management, NCCAP, atbp., hindi aio makarelate? Eh dapat bago ako magsulat ng PR, dapat alam ko lahat ng info. Eh wala akong alam? Binabasa ko naman yung binibigay sakin na resource materials pero hindi ko maintindihan? Masyadong technical yung mga nakasulat. Pero sa intelligence level ko bakit hirap na ako umintindi?

Bumaba kaya self esteem ko. Nung nag-aaral ako, amazebels lahat ng kaklase ko pati mga prof ko kasi ako ang pinakamagaling magcompose ng articles, magsulat ng balita. Ang dami kong naisusulat na essay noon. Pero bakit nung nasa real world na ako, hirap ako magsulat?

Asan na yung Shaira na Best in Journ? Yung 1st place sa Tagisan ng Talino? Yung isa sa may highest rating sa Civil Service Exam? Anong nangyari sayo??

Siguri kasi napuno yung utak ko ng mga unnecessary at inappropriate thoughts kaya hindi na makapag process ng bagong information. Masyado akong nagfocus sa emotion, eh hindi naman ako ganung klaseng tao noon. Siguro kasi natengga rin ako sa paulit-ulit na work routine sa ABS kaya natuyo na ang creative juices ko.

Attracted ako sa mga taong malakas ang apoy ng passion (skills), pero di ko napapansin na yung sarili kong apoy, unti-unti na palang namamatay. (Kakasindi mo kasi yan sa passion ng iba)

β€œKakadikit mo yan sa bobo. Pati tuloy ikaw nahawaan.”

Totoo nga yon. Malakas maka-impluwensya yung taong nasa paligid mo. Pag siya pababa, pati ikaw pababa din. Kaya mas ok na mapalibutan ka ng mga taong iniisip ang kapakanan ng bayan, ng kalikasan, wow, totoo, mag-iiba ang mindset mo sa buhay.

follow my Tumblr blog!

Divi


Pumunta akong Divi after shift, aba dati nalulungkot ako kasi walang mall na malapit sa office, pero narealize ko one jeep away lang pala yung Divi dito so tingin ko mukhang linggo-linggo ako nandito HAHAHAHA. Mag-isa lang ako btw. Parang hindi takot ah. Ganito, nung first time ko sa Divi, last year lang, nasnatchan ako,ng wallet hahahahaha tas yung pangalawang punta ko dito memorable din, kasi yun ang una at tanging absent ko sa ABS hahaha

De eto na, naistress ako papunta pa lang. Yung mga sasakyan at tao, hindi na sinusunod yung traffic lights? Ke go ke naka stop nakabalandra sila? Kaya nagkakanda buhol buhol ang traffic dun sa Recto. Shet araw araw sila ganito? Nagbubusinahan, nagmumurahan. This is Manila y’all. Ayoko magstay ng matagal sa ganitong environment haha, yung anytime na alam mo kukuhaan ka ng gamit mo.

Wala pa akong isang oras doon, kasi hanggang 7:30 lang pala yung 168 eh, pero nabili ko naman yung mga kailangan ko. Mura lang! Isandaan yung dress. Pang aura ko to sa Bacolod.

follow my Tumblr blog!

Protected: Best Part


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Lipat-bahay


So ayun palipat na ako ng dorm. Malapit lang to sa office. Maayos. Maliit pero ok lang. Mainit pero ok lang lamigin naman ako.

Heto na, sa linggong to iba na ang magiging takbo ng buhay ko. Kaso, kaya ko na ba?

Nasanay na ako na laging may kasama, may kausap paggising sa umaga, may kasabay kumain, kasabay umuwi. Pero ngayon, iba na. I’m on my own. Kaya ko na nga bang mag-isa?

Habang pinagmamasdan ko itong kwartong to, nalulungkot ako lalo. Tuluyan na akong mamumuhay mag-isa. Malungkot ako. Wala akong ibang makakausap sa lugar na ito. Wala akong kilala. Wala akong kasama sa kwartong ito. Feeling ko sa mga susunod na gabi, wala akong ibang gagawin dito kundi ang mag-iiiyak.

Hanggang alas-singko lang ng hapon ang trabaho ko. Wala akong ibang mapupuntahan. Walang mall na malapit. Walang pasyalan na malapit. Delikado sa labas ng compound, delikado sa maynila. Saan ako pipirmi? Dito lang sa kwartong ito.

Sino na ang makakasabay ko kumain ng hapunan? Kung hapon pa lang nagsisiuwian na ang mga katrabaho ko? Wala. Ako lang ang mag-isa dito sa kwartong ito.

Mahaba ang oras ko sa gabi. Anong gagawin ko? Sino ang kakausapin ko? Wala. Wala nga akong ibang gagawin dito kundi ang umiyak.

Feeling ko habang tumatagal ako sa kwartong ito, palungkot lang ako ng palungkot.

Hayaan mo na, at least kung ano man ang mangyari sa akin, walang ibang makakaalam. Ano man ang isulat ko dito, walang ibang makakaalam. Anuman ang kahinatnan ng buhay ko sa lugar na ito, walang ibang makakaalam.

follow my Tumblr blog!

Election Hanash (at iba pang problema sa buhay)


Huyyy seryoso, nalungkot ako lalo nung lumabas na yung resulta ng halalan. Alam ko hindi pa tapos pero talaga ba? Talaga ba? Ang dami kong nababasa sa social media na huwag iboto itong mga taong to, kilala nyo na yung tinutukoy ko, pero bakit mga pangalan pa rin nila yung nangunguna? Akala ko ba aware na tayo sa mga ginawa nila noon. Parang binaril nila tayo tapos ibibigay ulit natin sa kanila yung baril, at umaasang huwag na tayong patayin ulit. Reklamo tayo ng reklamo dahil sa mga suliranin ng bansa but we keep on electing the same old trapos. Huyyyyy, bakit? Bakit?

Sobrang lungkot ko ngayon dahil sa personal issues ko tas dadagdagan pa neto, mas lalo akong nawalan ng gana sa buhay (as in, tinatamad na akong pumasok sa trabaho). Nung isang araw pa ako hindi nakakaramdam ng gutom, kaya hindi ako kumakain. Dahil dito nagiging imbalance na naman yung brain hormones ko kaya nakakaramdam ako ng sobrang kalungkutan. Wait. Ako pala ang gumagawa ng sarili kong problema.

Kaya heto, gusto ko ulit gumising isang umaga na inspired. Magtrabaho. Magsilbi sa pamahalaan at sa bayan. Pero kailan? Unti-unti na akong nanghihina.

follow my Tumblr blog!

14. Sulat


I can barely recall but it’s all coming back to me now –

Wala akong magawa. Kaya babasahin ko na lang itong mga sulat na andito. Apat din to lahat.

“Kahit panget ang ugali ko, minahal mo pa rin ako ng buo.”

“Gusto ko ituloy yung mga pangarap mo kasama ko. Sabay nating tutuparin one step at a time.”

“Di rin ako mananawa sayo na mahalin ka at iparamdam ang pagmamahal na ipinagkait sayo.”

Oh. Shit. Tears are running down again.

Na-aappreciate ko lahat ng sulat na ito, pati mga natuyong bulaklak andun sa garapon, hindi ko pa rin maitapon. Yung mga pinagbalutan ng tsokolate, nakatabi pa rin. Yung singsing, nakabaon sa buhangin. Di ko maisangla.

Kaya lang ayoko nang maniwala sa mga salitang ito. At sa mga salitang ipapangako pa sa akin ng ibang tao pagdating ng araw, ayoko nang maniwala.

Binibilang ko kung ilang sulat ang ginawa ko noon. Wala daw eh. Nasa blog na kasi lahat. Never akong gumawa ng hand written letter. Pero alam mo kung anong maganda doon? Di mo siya maitatapon. Di mo siya maitatago sa kung saan at aalikabukin na lang pagdating ng panahon. Immortal na yang mga sulat ko, na kahit na pumanaw na ako, andyan pa rin yan, hindi na mabubura pa. At alam mo, padagdag pa ng padagdag etong mga isinusulat ko sa iyo.

Pero katulad ng mga salita mo, wala na rin palang saysay lahat ng mga sulat ko. Balewala na lang iyon sa iyo. Wag mo na basahin at balikan. Malulungkot ka lang din katulad ko.

Unti-unti nang nauubos ang oras ko. Hindi ko na yata masisilayan pang matupad yung kahilingan ko sayo.

follow my Tumblr blog!

Protected: 13.


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Pamilya


30 Day Blog Challenge

Day 8: TALK ABOUT FAMILY

Late na ako ng ilang araw sa blog challenge, sobrang busy ko talaga ngayon legit.

Nababanggit ko na sa mga posts ko yung about sa family ko, pero bihira nga lang. Mostly kasi mga rants ang sinasabi ko haha (pero wala naman akong sama ng loob ha, normal teenager issues lang)

So here’s what everyone doesn’t know. Ako po ay naulilang lubos sa murang edad. (Insert natin dito yung OST ng MMK). Though ang tragic ng story ko, hindi ko siya dinadamdam masyado, marahil ay nasanay na ako na wala akong magulang. Heto ang back story. Masaya kaming namumuhay na isang pamilya, Daddy, Mommy, at si Luisa, ang nakababata kong kapatid. Hanggang sa nagkaroon ng Lung Cancer ang tatay ko, which is mahirap kasi una, hindi naman siya naninigarilyo? Delivery boy lang ang papa ko kaya hirap siyang magpagamot. Ilang buwan lang ang lumipas, binawian na siya ng buhay. 29 years old siya. Ako ay tatlong taong gulang pa lang. Ang kapatid ko ay mag-iisang taon pa lang. Iniuwi ang mga labi ni daddy sa kanyang bayan, sa Sta. Rita, Samar. Si mommy naman ay patuloy pa ring naghahanap buhay para sa amin. Kaya naiwan kami sa lola ko sa Paranaque. Habang siya ay nasa Tondo. Naalala ko nun, sinabi ko sa kanya, “Pwede bang mama na lang ang itawag ko sayo? Pang-mayaman yung mommy eh.”

Years later, kinuha ng isa kong lola ang kapatid ko. Sila na ang mag-aalaga sa kanya. So bale ako nasa side ni mama, si Luisa naman nasa side ni Papa. Limang taon pa lang ako nun. Tatlong taon pa lang ata siya. Yun na ang huli naming pagkikita. Ngayon 22 na ako. 20 siya. Hindi ko alam kung kailan kami ulit magkikita.

Nag-asawa ulit si mama. Nagkaroon sila ng anak. Ilang buwan pagkapanganak niya, bigla na lang bumagsak ang katawan niya. Na-diagnose siya ng Hypokalemia. Wala akong kamuwang-muwang nun kasi nasa Cavite na ako, sa lola ko. Sila naman nasa Makati. After 7 days sa ICU, sumama na rin siya kay Papa. Sa edad na walong taon, naulila na ako. Anim na taon pa lang ang kapatid ko. Nasa Samar siya, at wala rin siyang kaalam-alam sa kinahinatnan ni mama. Dalawang buwan pa lang ang bunso namin.

Pagkatapos nun, wala na akong balita sa stepfather ko. Tutol ang pamilya namin sa kanya. Wala na rin akong balita sa bunsong kapatid ko. Ang alam ko ay kinuha din siya ng lola niya (nanay ng tatay niya), na nasa Zamboanga. So technically, naghiwa-hiwalay kaming tatlo. Ngayon, wala pa rin akong balita sa kanya, though friend ko pala siya sa facebook.

Ikukuwento ko naman ang buhay ko sa side ng lola ko. Ang kasama kong lumaki, mga pinsan ko, na itinuring ko nang mga kapatid, si Don2 at si Anye. Nung bata ako, nasa laylayan kami ng time na yun. Walang trabaho mga tita’t tito ko. Magkakasunod na taon kaming namatayan – si Papa nung 1999, si Mama nung 2004, lolo ko nung 2006, at lola ko nung 2009. Sobrang close ako sa lola ko, na siya rin eh tinatawag kong mama. Tapos yung mga tita’t tito ko eh Ate Kuya ang tawag ko (which is wrong???), nung nagkasakit yung lola ko, naging bedridden siya, napakahirap ng pinagdaanan namin. Kailangan na kailangan namin ng pera pambili ng gamot, tapos hindi pa sapat yung para sa pagkain namin. Hindi ko alam paano kami naka-survive sa ganung sitwasyon. Pension lang ng mama’t papa ko ang bumubuhay sa’ming lahat, salamat SSS. Yun na din ang tumustos ng pag-aaral ko, buti na lang at nasa public lang ako. Though may mga araw na wala akong binabaon, minsan nag-123 ako para lang makapasok, pero pag walang-wala talaga, umaabsent ako ng ilang araw dahil walang pamasahe. Isa to sa regrets ko eh, kaya kong mag-honor student, kaya kong makakuha ng scholarship, kaya kong mag-aral sa magandang unibersidad, pero hindi ko maasikaso kasi wala kaming pera, wala akong panggawa ng project, umaabsent ako kahit may exam.

Nung high school ako, nakipagsapalaran sa abroad ang tita ko – sa Syria. Tapos ay sumiklab ang digmaan doon, naipit siya. Ilang taon din kaming walang komunikasyon sa kanya. Ilang taon ding walang tumutustos samin, pero andyan yung asawa ng tita ko para suportahan kami financially. Nung ok na, nakauwi na ang tita ko, pero ganito pa rin ang buhay namin, nasa laylayan.

After ko magfirst year sa kolehiyo, napagdesisyunan ng tita ko na mangibang bansa ulit. So yung pang tuition ko sana ng second year, ipinanggastos na lang pang-asikaso ng requirements, kaya napilitan akong huminto sa pag-aaral. Hindi naman labag sa loob ko, pero sobrang lungkot ko nun, kasi may opportunity ako, pero wala akong magawa. Natengga din ako sa bahay ng matagal, kaya sabi ko sa sarili ko nun, balang araw aangat din kami sa laylayan. I don’t want to suffer again in the future (naks.) Gusto ko nang makaalis at makalaya sa mundong ito.

Hanggang sa eto, naka-graduate na ako, isang taon nang nagtatrabaho, pero wala pa rin akong naibabalik sa pamilyang kinalakihan ko. Pasensya na.

We were once a big family. Hanggang sa unti-unti kaming nababawasan. Nagkakaroon ng family issues, etc. From 8, tatlo na lang kaming nasa bahay ngayon. Actually weekends na nga lang ako nasa bahay namin, so dalawa na lang pala silang andoon.

Ayun lang, this is my family. Wala pala kaming family picture.

Alam mo. narealize ko, akala ko walang effect sa akin psychologically yung absence of parents. Meron din pala, kaya siguro ganito ako, hirap makihalubilo sa matatanda, sa ibang pamilya, kasi hindi ako sinanay ng pamilya ko. Tahimik lang ako sa bahay, hindi ako nakakapag voice out ng feelings ko. Ewan ko. Kaya rin siguro hindi ako sweet na tao kasi walang nagpapakita sa akin ng pagiging sweet sa family or sa ibang tao. Kaya kung mapapansin mo, sanay ako na mag-isa lang ako.

Isa sa mga pangarap ko, ang magkaroon ng matinong pamilya. Seryoso. Though natatakot din ako ng magkaroon ng sariling pamilya kasi feeling ko, mamamatay din ako ng maaga (seryoso, inaanticipate ko to), pero kung papalarin akong mabuhay ng matagal, sana maranasan ko rin ang magkaroon ng complete family, may asawa ako na mamahalin at susuportahan ako unconditionally, yung pareho kami ang magbibitbit at hindi ako lang (mostly kasi sa mga kamag-anak ko, babae ang bumubuhay samin, so yeah it runs in the family), yung tita ko single mother, and hopefully sana ako hindi ako maging single mother.

Hindi ko naranasan yung may magulang na sasabitan ako ng ribbon tuwing recognition, na aattend tuwing PTA, na magsusundo kapag umuulan, na magpapa-Jollibee pag mataas ang grades, Sana maranasan ng magiging anak ko yun. Ayokong maranasan niya yung buhay na pinagdaanan ko.

Well hindi ko nga alam kung magkaka-normal family pa ako kasi ngayon pa lang, fucked up na yung sitwasyon ko, pero sana kung makakapag-asawa pa ako, sana tulungan niya akong bumuo ng masayang pamilya. Yung paggising sa umaga hahainan ko sila ng sunog na kanin, HAHAHAHA, de joke, basta paglulutuan ko, pagsisilbihan ko, hatid ko sa school. Tas yung pagmamahal na hindi naiparamdam sakin ng papa ko, gusto ko maramdaman ko yun sa magiging asawa ko haha, sige na, I could be a good wife too. Bigyan mo naman ako ng magandang future pls? (wait lang, bat nga ba napunta dito ang usapan)

Basta ayun, kailangan ko pa magsikap sa trabaho ngayon para makaipon para masuportahan yung pamilyang bubuuin ko balang araw, kahit inaanticipate kong mamamatay din ako agad. wat.

follow my Tumblr blog!

Aklat


30 Day Blog Challenge

Day 7: RECOMMEND FAVORITE BOOK

Best-animated-gifs-about-books-a-growing-stack-of-books.gif

Alam mo ba, mahilig ako magbasa ng libro, pero hindi yung mga novel/fiction books ha. Pag ganon kasi tinatamad ako magbasa, lalo na pag english. Pero ang mga madalas kong binabasa eh yung mga nakikita mo sa library, literal na educational materials, lalung-lalo na pag History, Science, or Philippine Literature yan. Tsaka mga non-fiction, about love (tips kung paano magugustuhan ni crush ganern) hahahahaha di ba uso yon nung high school? Ah basta.

Ang nabasa ko pa lang ng full length, yung Sophie’s World, about different Philosophies siya, basahin mo kasi after nun mapapatanong ka ng mga bagay na hindi na dapat tinatanong hahahaha. Tsaka Fifty Shades of Grey, pero di ko rin natapos kasi hirap akong intindihin. Hays.

Tsaka pala pocketbook lang mga nababasa ko dati, kasi yun lang yung madaling mahiram haha, kaso naiinis lang ako pagtapos basahin, unrealistic naman ng mga kwento (bitter eh.) Tapos sa e-books, wala wattpad lang din binabasa ko dati.

Wala akong favorite na libro, pero ang mairerecommend ko eh yung mga libro ni Bob Ong. MacArthur, Si, ABNKKBSNPLAko, Ang Paboritong Libro ni Hudas, atbp. Dun ako unang na-expose haha kaya eto yung naging memorable sakin. Tsaka yung Dekada ’70 ni Lualhati Bautista.

Ang hirap i-explain, pero siguro may idea ka na kung anu-anong genre ng mga libro ang binabasa ko. May maire-recommend ka ba sakin na similar sa mga nabanggit ko sa taas?

Sa panahon ngayon, ang hirap na makahiram ng mga ganyang libro haha hirap din ako bumili kasi wala pa akong panggastos para sa mga ganyan, pero kung may murang bilihan ng mga libro, malamang magiging library na rin yung kwarto ko.

Animated-gif-bookcase-a-door-to-a-secret-room.gif

follow my Tumblr blog!

Pet Peeves


30 Day Blog Challenge

Day 6: YOUR TOP 5 PET PEEVES

Top 5 lang to, pero sa sobrang dami kong kinamumuhian sa mundo, isusulat ko na lahat. Bahala kayo dyan. *drops mic*

  1. Youtube Ads
  2. Mabagal na internet
  3. Dutertards, keyboard warriors
  4. Mga kapitbahay ko na nagsusugal, na ayaw magpadaan ng tao sa sidewalk
  5. Mababagal maglakad or biglang hihinto tapos nasa likod ka.
  6. Nagmamadali ka na tapos yung driver naghahakot pa ng pasahero or nakipagkwentuhan pa sa mga tambay.
  7. Mga nagyoyosi in inappropiate places (sa daanan ng mga tao?!)
  8. Mga biglang dumudura sa harap mo.
  9. Mga sumisingit sa pila.
  10. Mga nagtitinda ng damit na pinipilit kang bumili kahit tumitingin ka lang naman.
  11. Mga headhunters sa BPO at iba pang manghaharang sayo habang naglalakad ka at aalukin ng kung ano ano.
  12. Mga badjao na mapilit humingi ng pera
  13. Mga batang pulubi na kinukuha yung inumin mo ng bigla-bigla.
  14. Mga bigla-biglang magtatapon ng basura sa bintana ng sasakyan.
  15. Mga nakabukaka sa jeep
  16. Sampuan daw yung jeep pero pito lang talaga ang kasya
  17. Maiingay na motor
  18. Walang pedestrian lane.
  19. Mga sasakyan na hindi humihinto kapag tumatawid ako sa pedestrian lane.
  20. Biyahe from ABS to Ortigas na inaabot ng isang oras.
  21. Sa CR sa office, yung may makikita ka pang ihi sa paligid ng bowl, tapos may tissue naman kada cubicle. Tf.
  22. Nung nag-aaral ako, kinukulit ako ng katabi ko kung anong sagot sa tinatanong ng titser, tapos nun siya yung sasagot sa teacher.
  23. Mga taong reklamo ng reklamo haha cause of delay tong mga to eh.
  24. Pag nakatapak ka ng bubblegum/dumi
  25. Pag tinitipid ako.
  26. Immature friends – yung mga sobrang mahaharot nasasaktan ka na physically
  27. Pag naiwan nilang bukas yung gripo/ilaw tas ikaw ang pagpapatayin.
  28. Humingi ng pagkain mo na mas marami pa yung nakain kesa sayo. Tapos ikaw pa pagliligpitin at paghuhugasin ng pinggan.
  29. Nanghihiram ng gamit mo tapos hindi maibalik sa pinagkuhanan.
  30. Manghihiram lang ng gamit mo pero inangkin na.
  31. Mga taong umuubos ng pagkain ko sa drawer/pantry without my consent.
  32. Pag may nanghihiram sakin, mapapahiram ko naman, tapos pag ako na ang manghihiram ng gamit, nagdadamot!
  33. Pag ginagamit ko pa yung isang bagay tapos bigla na lang kukunin sakin.
  34. Or pagkalapag na pagkalapag pa lang ng gamit pagkatapos kong gamitin, kukunin agad (yun pala inaabangan akong matapos).
  35. Pag paulit-ulit yung tanong. Pag paulit-ulit nagkkwento. Tapos yung lahat na lang tinanong na sakin (lalo na sa school lol). Kaya mo namang gawin yan, bakit tinatanong mo pa?
  36. Ginugulo ako habang natutulog.
  37. Invasion of personal space at privacy ko.
  38. Nangingialam ng settings ko.
  39. Mga taong pinagtatawanan ako kasi hindi na ako virgin. Eh ano?
  40. Pag may naglilihim sakin tapos nalaman ko.
  41. May tanong ka sa chat tapos hindi niya sinagot.
  42. Magkasama kayo pero cellphone siya ng cellphone.
  43. Pag sumasagot ng “Edi wow” at “Ulo mo”
  44. Mga taong pinaghihintay ka ng dalawang oras.
  45. Mga taong nagsasabing darating pero hindi naman dumarating. And never ka na in-update about it.
  46. Nagbibitaw ng salita pero di naman pinaninindigan
  47. Pag pinipressure ako
  48. Mga taong naghe-hate sa mga bagay na bago sa kanila.
  49. Mga nagmamagaling kahit di naman talaga nila alam.
  50. Mga taong bida bida, yung ang dami nang kinukuwento na puro pabida lang sa sarili, mayabang ang dating ganun. Di naman ako interesado sa buhay niya, bwahahahaha
  51. Pag paulit-ulit yung sinasabi ko, either di niya mag-gets or paulit-ulit siyang humahanash pero di naman ina-absorb ang advice ko.
  52. Pag pinipilit saking gawin yung isang bagay na hindi ko naman responsibilidad.
  53. Lakas maka-judge ng ibang tao pero pag sila na yung pinag-uusapan, pikon.
  54. Mga taong lagi na lang bumi-big deal. Feeling offended lagi.
  55. Mga feeling righteous!!!!! Parang kada usapan lagi silang nakikipag-argumento kahit wala namang dapat pag-awayan.
  56. Mga pa-victim, na kala mo sila yung nasaktan eh sila tong may kasalanan kung bakit nangyari yun. Lakas magdrama.
  57. Short-tempered na tao. Idadahilan pa na dahil sa hormones.
  58. Attention-seeking bitches

Na-realize ko, yung mga bagay na ayaw ko, ganun din yung traits ko eh hahahahaha

tumblr_inline_ms3j5cPh2M1qz4rgp.gif

follow my Tumblr blog!

To my 16-year old self


30 Day Blog Challenge

Day 5: LETTER TO 16 YEAR OLD YOU

Alam mo sana nga may time travel machine na katulad nung sa Orange, baka maisalba ko rin ang sarili ko dito.

Eto lang yung sasabihin ko sayo. Mahalin mo ang sarili mo. Yung 22 years old na ikaw, hirap na hirap ngayon. Kasi mas iniintindi niya yung kapakanan ng ibang tao, nag-aadvice siya, nag-eeffort, kahit sobrang nasasaktan na siya. Alam ko obsessed ka pa kay Jun Pyo sa time na to. Okay lang yan. Walang-wala yan compared sa lalaking kahuhumalingan ng 22 year old self mo. Sagad, naubos niya ang sarili niya para doon, she’s not expecting anything in return, at yun ang pumapatay sa kanya ngayon. Please, kung kaya mong pigilan. Huwag mo na hayaang mangyari ulit yun sayo. Yung mindset mo ngayon alam ko easy go lucky ka lang, hindi pa mature yung feelings mo. Pero sinasabi ko sayo, mas ok pa yan compared sa magiging sitwasyon mo six years after. Mas ok nang umiyak ka kasi pinagsasalitaan ka ng masama ni kuya kapag nalalasing, kesa yung gabi-gabi kang umiiyak ng dahil sa pag-ibig. 4 years after neto, may darating na lalaki na makakapagpabago ng buhay mo, in a positive and negative way. Tingin ko mas ok na iwasan mo na lang siya, mas ok nang nakatago ka lang sa comfort zone mo, mas ok nang wala kang kamuwang-muwang sa realidad ng pag-ibig, mas ok nang naiinggit ka lang sa mga kaklase mong may jowa, mas ok nang hintayin mo si Jun Pyo nang sampung taon kahit wala kang chance at all. Mas ok yun pramis, mas maginhawa ang buhay mo. Huwag ka nang pumasok sa relationship. It will be the burden you’ll bring for so long. Pagdating ng taong 2018, tuluyan nang mawawala yung self-worth mo. Alam ko focus ka pa sa pag-aaral ngayon. Pero relationship ang hinahanash ko sayo ngayon. Kasi ang laki ng impact nito sa buhay mo. Matalino ka. Sasabihin mo na kaya mong i-handle, pero pramis gurl, mawawala ka sa sarili at magiging tanga eventually. Kaya hangga’t maaari, huwag mo na gawin. You’re doing good academically. Keep it up. Mataas ang pangarap mo. Aim high at wag na magsettle sa temporary means of satisfaction. Save yourself. πŸ™‚

follow my Tumblr blog!

Love Language


30 Day Blog Challenge

Day 3: YOUR LOVE LANGUAGE

Naalala ko nung mga unang araw after ako hiwalayan, hahahahaha, inexplain sa akin ni Ate Jen yung about sa love language. Tapos pinagsagot ako ng LOVE LANGUAGE TEST (try nyo rin kung di nyo pa alam ang Love Language nyo), so ako napa-wow nun na, hala oo nga this is me, this is how I express love, ganern.

My Scores

11 Quality Time
8 Acts of Service
6 Physical Touch
3 Words of Affirmation
2 Receiving Gifts
IMG_1944
image from https://aspirace.com/how-to-speak-your-partners-love-language/

Receiving Gifts

Magsimula tayo sa pinakamababa, hindi big deal sa akin yung receiving gifts, hindi dahil sa wala siyang maibigay nun, kung tutuusin sobrang special ng mga regalo niya sa akin noon, irrepleaceable po. Madalas mga handwritten letters yun. Di ba ang saya, kapag nagbibigay sayo yung isang tao, ibig sabihin nun naa-appreciate ka, naaalala ka ganern.

Words of Affirmation

Sobrang appreciated ko naman yung compliments niya, like ang ganda mo kahit flat ka ganern hahahahahaha. Kaso, ako kasi yung taong sobrang taas ng trust issues na yung i love you niya, ayokong paniwalaan, feeling ko di siya sincere sa words niya. Tapos ang dami niyang plano and everything pero hanggang ngayon wala pa ring nafu-fulfill, so sabi ko hanggang salita lang talaga to. Yun yung dahilan din kung bat ako iniwan HAHAHAHA eh kasi sa kanya eto yung love language niya, tapos sakin mababa lang, so hindi nagkasundo, ayan.

Physical Touch

Hindi ako clingy. Minsan naiirita ako pag niyayakap ako in public haha ewan ko. Pero yung simpleng pag-pat lang sa noo ko, yung paghawak sa kamay pag naglalakad, sobrang naa-appreciate ko rin yun.

Acts of Service

Akala ko ito yung number one ko, eh gusto ko yung natutulungan niya ko sa mga gawain ko. Pero na-realize ko rin na ayaw ko na iasa na lang lahat sa ibang tao, masyado akong spoonfed non (hindi ba)

Quality Time

Heto lang naman dine-demand ko huhuhu, wala akong pake kung wala kang pera, basta gusto kita makita, kaya every off ko nun nag-eeffort ako na pumunta sa kanila, at least once a week gusto ko to makita. Kahit nagcocomputer lang siya pag magkasama kami most of the time, kahit nakatengga lang kami sa bahay, kahit hindi kami nagde-date ng legit sa labas, okay lang haha basta nakikita siya ng mata ko.

//

THEN AND NOW

So ayun nga chika ako ng chika ng about sa past ko, which is lesson learned kasi nga magkaiba kami ng love language. Big factor talaga to sa compatibility nyong dalawa. Like siya nagdedemand na maging sweet ako tapos ako nagdedemand na maging sincere sa words at gumawa ng mas maraming actions. Lol kahit ano pang pag-aadjust ang gawin, hiwalayan pa rin ang ending.

Ngayon, dito sa bago kong kalandian HAHAHAHA, feeling ko pareho kami ng love language kaya wala kaming masyadong issues sa isa’t isa. Parehong hindi sweet, hindi clingy, parehong mahilig gumala sa kung saan-saan, parehong tinutulungan ang isa’t-isa, parehong gusto ang quality time.

Para lang akong nagkaroon ng cellphone, for the first time, kahit second hand siya at marami nang issues, ginagamit ko pa rin kasi yun lang yung phone na meron ako eh! And then nanakaw sakin, so ako hinayang na hinayang, pero narealize ko na kaya ko naman palang bumili ng brand new na cellphone, walang problema, madaling gamitin, so bakit pa ako magsasayang ng panahon na mag-iiiyak sa lumang cellphone?

follow my Tumblr blog!

Bucketlist


30 Day Blog Challenge

Day 2: YOUR BUCKET LIST

Nagpost na ako ng tungkol dito nung nakaraang buwan. I-reblog ko na lang πŸ™‚

Spoiler Alert: Maisasakatuparan ko na yung trip to Palawan sa September at Japan sa December!!!!!

follow my Tumblr blog!

🌌

Is it too late to create one for this year?
Ngayon lang ako ginanahan ulit maglista ng mga bagay na gusto kong gawin ngayong taon. Yung iba nagawa ko na in the first three months, yung iba naka-plot na. Yung iba plano pa lang. Yung iba hanggang pangarap na lang talaga.

– Gusto ko ulit magbundok at magdagat (done!! pero sana meron ulit)
– Gusto ko magkaroon ng piano (done!)
– Gusto ko magroadtrip sabay kakanta ng Style (done!)
– Gusto ko pa manood ng mas maraming concerts
– Museums.
– Libraries.
– Art Fair
– Film Festival.
– More historical places.
– Gusto ko matuto mag-ice skating
– Gusto ko matuto magbike. This time.
– Gusto ko mag-laser gun shooting
– Gusto ko mag-archery. huwaw.
– Gusto ko tumakbo sa marathon
– Gusto ko mag club at bar hopping sa BGC
– Gusto kong pumunta ng Venice Grand Canal

View original post 239 more words

Facts


30 Day Blog Challenge

Day 1: 20 WEIRD FACTS ABOUT YOU

Puro weird ba tong mga facts ko, well here it goes:

  1. Karamihan sa mga damit ko ay kulay pula. Nauto ako ng sabi-sabi na mas sexy daw kasi tingnan pag nakapula. Eh kahit naman anong kulay ang isuot ko, mukha pa rin akong tindera. So nung nakaraang linggo na nag-ayos ako ng wardrobe (naks, lakas maka-mayaman ah), napansin kong mas marami pa rin pala akong damit na kulay itim, at puti.
  2. Mahilig akong bumili ng tupperware (or yung mga container na lagayan ng mga chenes), kasi lagi akong nagbabaon, nagtitira, o nagtatago ng pagkain. May mga nangunguha ng tupperware ko sa office at sa bahay kaya lagi akong bumibili. May great fascination na ko sa containers na gusto ko lahat ng ilalagay sa ref, naka-tupperware, pati mga medyas at underwear ko, nakalagay din sa container. Ako siguro yung nanay na magtatakwil ng anak pag naiwanan sa school yung tupperware.
  3. Favorite subject ko talaga history, and I’m proud na kaya kong irecite yung mga pangulo ng Pilipinas ng sunud-sunod, mula kay Aguinaldo hanggang kay Duterte, pati term years nila. Kaya ko rin irecite yung acronym ng mga government agencies at GOCCs. Since elementary at high school, sinanay na kami sa mahahabang monthly test at periodical test (na umaabot ng 300+ items), tapos puro enumeration.
  4. Hindi ako mahilig manood ng movies at series, ewan ko kung bakit, pero maiksi lang ang attention span ko pagdating doon. Kaya karamihan sa mga pelikulang napapanood ko eh hindi ko natatapos, kasi tinutulugan ko hehe. Tapos hindi ko na rin maalala pagkatapos kung anong nangyari sa movie. Alam mo ba yung Avengers? Halos lahat sila hook na hook tapos ako hindi ako maka-relate, wala akong alam na kahit ano about MCU.
  5. Karamihan sa mga favorite songs ko ay about sex at explicit content. Di siya halata sa personality ko. Sabi nung kaklase ko nun, baka naman may hidden desires kasa mga ganung bagay. Eh mukhang wala naman eh, baka dahil hindi talaga ako sa lyrics nagbabase, kundi sa tunog. Eto nga pala sample ng fave songs ko: The Hills, Drunk in Love, GUY, marami pa yan, andun sa spotify playlist ko.
  6. Kumakanta ako palagi. Like habang nagtatrabaho, habang nakasakay sa bus, pag mag-isa ako sa bahay, or pag naliligo, yun lang trip kong gawin. Eh hindi naman maganda boses ko. Gustong-gusto ko din kumanta sa videoke.
  7. Takot ako sa malalim na tubig (dagat, swimming pool), tinitingnan ko pa lang, pakiramdam ko nalulunod na ako. Tsaka pag nagsha-shower ako di ko binabasa yung mukha ko, kasi nga nalulunod ako. Siguro nung past life ko nalunod talaga ako.
  8. Mas mabilis akong lamigin kesa sa normal na tao. Matagal akong makaramdam ng init, kaya kahit tirik ang araw naka-jacket pa rin ako, kasi feeling ko nilalamig ako. Tsaka alam mo ba, pag may anxiety ako, ramdam ko talaga yung lamig mula sa kaluluwa. Feeling ko mamamatay ako pag tumira ako sa malamig na lugar. Hindi ko kaya.
  9. Namamahay ako, pagdating sa pagtulog. Hindi ako makatulog pag nasa ibang lugar ako bukod sa bahay. Pero, habang nagtatrabaho ako, mabilis akong antukin, kaya madalas ay nakakatulog ako habang naka-duty.
  10. Di ako nagmumura. Shit at WTF lang kaya kong sabihin.
  11. Nag-ABCOMM ako kahit mas magaling ako sa math, isa sa mga padalus-dalos na desisyon ko sa buhay haha tulad niyan hanggang ngayon, mahina pa rin ako sa communication skills (verbal), utal utal pa rin ako magsalita.
  12. Nung bata ako, hindi ako pinapayagang lumabas ng bahay. Kaya lumaki akong weak haha. Hindi marunong sa sports. Hindi marunong magbisikleta. Hindi marunong magdrawing.
  13. Toxic trait ko siguro yung hirap akong mag-express ng feelings ko sa ibang tao. Atsaka mas pinipili ko pa ring tingnan yung good side ng isang tao kahit sobrang taken for granted na ako. Hirap akong mag let go ng tao. May crush ako for 8 years haha kahit wala akong napapala sa kanya, siya pa rin yung iniisip ko araw-araw. Submissive ako pagdating sa lovelife.
  14. Hindi ako sanay umuwi ng may araw pa, I mean pag galing sa labas, gusto ko umuwi na ng 6pm onwards.
  15. Sobrang tahimik ko in person, pero ang dami kong posts sa social media sites ko. Dun ko ata mas nailalabas yung feels ko.
  16. Di ba si Dora may backpack, ako din may ganun haha, marami akong weird shits sa bag ko. Like pag may kailangan na something yung katrabaho ko, I got u fam.
  17. Nakadeactivate yung facebook ko, kasi, nakakadagdag siya sa anxiety ko.
  18. Feeling ko pinagkaitan ako sa lahat ng bagay, na lahat ng nangyayari sakin eh hindi pabor sakin. Malas ganern. Kaya inaanticipate ko na mamamatay ako ng maaga (before I turned 30) dahil sa mga kamalasan ko.
  19. Ang madalas na negative comment sakin ng mga teachers/boss ko eh wala daw akong initiative.
  20. May pinost ako dito sa blog na 200+ FACTS ABOUT ME, inipon ko lahat ng bagay na alam ko about sa sarili ko. So kung may plano kang patayin ako at magpanggap na ako, or kung maging super obsessed ka sakin (wow kung may magka-interes), heto ang starter pack ng lahat-lahat.

follow my Tumblr blog!

30 Day Blog Challenge


Screenshot_20190428_215813.jpg

Ang tagal na nung huli akong nag-ganito. Sige, try natin ulit. Pamparami ng content.

This Blog Challenge is made byΒ The Dani Chronicles