Hoarder


Wala kaming internet aaaaaaaaaa

Wala ring signal dito sa loob ng bahay.

Wala akong magawa, magdidispatsa na lang ako ng mga gamit dito. Bwahaha

Look what I found:

Mga resibo sa atm yan. Ever since nagstart ako magtrabaho, pag kada sahod/withdraw ko, tinatago ko yung receipt. Kasi dati sabi ko gusto ko mamonitor kung magkano na lahat ng kinita ko, kaso ayan nabubura pala yung print hahahaah pero syempre hindi ko pa rin itatapon yan.

Nung college ako, minomonitor ko lahat ng expenses ko, kasi lagi ako naiistress kung bakit nauubusan agad ako ng allowance, at least nakikita ko kung kanino este saan napupunta. Lakas makaganito eh singkwenta lang naman baon ko noon bwahahahaha tsaka di ko na maalala kung sino yung tinutukoy ko sa note ko dyan?

Lahat ng tickets ng pinuntahan ko last year (sorry panget talaga camera ko huhu)

Surprisingly, pati yung mga ipinadadala kong pera tinatago ko yung resibo bwahahaha. Namomonitor ko kung magkano na lahat ng ibinigay ko. I could use this for future reference πŸ˜‰πŸ˜‰

Syempre yung mga sulat sakin ni Amiel kinikeep ko rin hahahahahaha 😍

Ano pa ba:

Pati yung ATM slip pag nagdedeposit ako iniipon ko din.

Pati yung mga yellow pad at exams at scratch papers ko nung nag aaral ako andito pa.

Pati mga resibo nung important events tinago ko rin – maski yung resibo nung Jollibee burger na binigay ko sa crush ko nung college andito pa hahahahahahahaha

Pagdating sa kalandian ang galing ko maghoard. Pag nagkasunog talaga dito sa bahay ako ang sisisihin ng mga to hahahahaa

follow my Tumblr blog!

Materialistic Gold Digging Bitch


Bat ganyan naman yung title hahahaha

Gusto kong ma-achieve yung Payaman Goals. Yung sa sobrang dami ng pera mo, ang pinoproblema mo na lang kung saan mo gagastusin, mala-Imelda Marcos. Yung tipong, I can buy you, your friends and this club hahahahahaha,

– Pag mahaba ang pila sa terminal ng bus? Siksikan sa MRT? Magtataxi na lang ako hanggang Cavite.
– Hindi na ako maaatat every 15 or 30 kasi hindi ko na kailangang kuhanin agad ang sahod ko, saka na lang pag naubusan ng laman yung wallet ko.
– Tuwing uwian nasa Vertis North ako, nagshashopping.
– Lunch ko is either Max’s or Kenny Rogers. Kasi yun lang yung malapit sa office namin.
– Pag naumay ako, papa-grab food na lang.
– Every month lumilipad ako (pero hindi dahil sa work, kundi bakasyon)
– Mag-VIP ako sa concert ni Shawn Mendes.
– Hindi na Antonov yung iinumin ng mga katrabaho ko, mamahaling alak na ang ipapainom ko sa kanila.
– Every weekend magrerent ako ng airbnb. Tas netflix and chill lang haha.
– Gagawa ako ng remake ng music video ng Bodak Yellow at 7 rings hahahaha
– At higit sa lahat, yung kaya ko nang bumili ng pagkatao hahahahahaha #SufferingFromSuccess

tenor (10)

Pero syempre dahil kuripot ako. Di ko gagawin yang mga yan, ano nagtatapon ng pera?
Naiistress pa ako ngayon. Wala pa nga akong pamilya, pero feeling ko ang dami ko nang binubuhay.
Sige lang gurl magdaydream ka lang. Ang tagal ng sahod mo. Ang daming naghihintay sa pera mo.
Ngayon mo talaga malalaman kung sino yung mga totoo sayo at kung sino yung nandyan lang kasi may pera ka. πŸ™ƒπŸ€”

follow my Tumblr blog!

LATE


May importanteng event ka this day, either gagawa kayo ng project, may pupuntahang meeting, or even yung simpleng makikipagkita sa jowa para makipag-date. Syempre ikaw paghahandaan mo, gigising ng maaga, ihahanda yung mga gamit na dadalhin, magpapaganda, magpapabango, then eto na pumunta ka na sa napagkasunduang lugar. Inagahan mo kasi ayaw mo ma-late di ba. Naiinis ka kapag pahinto-hinto yung jeep. Kapag mahaba yung pila. Or matagal pang dumating yung MRT. Kasi feeling mo male-late ka.

E kaso yung ka-meet up mo. Aba hindi nagrereply. Ah, baka natraffic lang. Limang minuto ang lumipas, nabagot ka na, pumasok ka muna sa 7-11 para magpa-aircon. Hanggang sa inabot ng sampung minuto, hanggang sa inabot ng kalahating oras, hanggang sa inabot na ng sampung milyong taon.

Yun pala, OTW na siya! On the way pa lang sa banyo para maligo. Kakagising lang. WTF. Yung usapan nyong 7PM, aba naging 11PM na! Ang galing! So syempre ikaw, dahil kailangan magmukha kang mabait, sasabihin mo okay lang! No problem! Pero yung totoo kanina ka pa nagmumukhang tanga sa loob ng 7-11, nabilang mo na kung ilang fx na yung dumaan sa harap mo, well karamihan sa fx hanggang LRT at SM North lang, kaunti lang yung dumadaan ng Cubao. Natapos mo na yung 5 album ni Taylor Swift, hindi pa rin dumadating yung ka-meet up mo.

So instead na ang dami nyong magagawa sa project nyo nung araw na yun, aba, mas mahaba pa yung inilaan mong oras sa paghihintay kesa sa mismong duration nung pagpaplano nyo. Ang galing talaga. Tas ang dami pang idadahilan sayo. Isisisi pa kung kani-kanino kung bakit na-late. Tapos ikaw pa magmumukhang masama pag nagalit ka. Wala eh, Filipino time. Filipino time?!?!?! P***!!! Sinasayang mo yung oras ng tao na pwedeng magamit sana sa mas makabuluhang bagay. Marami pa siyang importanteng gagawin sa araw na yan, pero nakonsumo lang kakahintay! Ang tagal tagal matapos nung project kasi puro kayo pahintay!

Syempre sarili mo lang iisipin mo. Pero yung naghihintay sayo, di mo man lang naisip. Paano kung nadisgrasya yan nung hinihintay ka? Paano kung hinarass na yan nung lasing dyan sa kanto? Paano kung na-snatch-an yan? Hindi mangyayari yan kung dumating ka on time. Tapos isisisi mo pa sa kanya na dahil sa katangahan niya kaya nangyayari yung mga ganyan, eh ikaw tong nagdala sa kanya sa kapahamakan. Sasabihin mo pang I care for you, pero yung simpleng oras hindi mapahalagahan. Makikita mo talaga kung sino yung may “care” at hindi hanggang salita lang. Patunay lang yun kung gaano kayo ka-iresponsable.

Nabasa ko lang to sa isang post sa reddit. This whole idea. “Hindi krimen ang pagsunod sa oras ng usapan. Matutong maging disiplinado at responsable. Punctuality is a part of professionalism.”

Basically you’re just the same with ghosters/flakers. Gaano ba kahirap ang magsabi ng “Male-late ako ng ilang oras. Pasensya na.” Ha? Hindi yung “Malapit na ako.” Malapit na. Malapit na akong sumabog. Pag sa ibang bagay, ang bilis! Ang bilis bilis! Pero yung simpleng pagpunta lang on time, yun lang naman hinihingi ko sis! Please naman?

follow my Tumblr blog!

Weekly Chika (1)


1. Last week cinelebrate namin yung birthday ni V. Ang saya. Sa birthday ko gusto ko din ng ganito, pero sa Baguio o La Union naman gaganapin hahahahaha charot. Sana matuloy. Gusto ko lang naman ng karaoke sa kaarawan ko. Tsaka spaghetti. Look! Suot ko na yung Sailor Dress ko hahahahaha

2. Nakuha ko na yung napanalunan kong GC (last month pa to haha, nung Wed kasi natapos agad yung meeting namin ng 12pm kaya naka-eme na ako nung hapon)

3. Tapos nung Sabado gumala na naman ako sa National Museum/Rizal Park/Intramuros. Paborito ko talaga itong lugar na to.

4. Tapos nanggaling din ako last Thursday ng GSIS kasi pinapakuha na naman ako ng UMID, so technically magiging dalawa na yung ID ko dun (magkaiba daw yung sa SSS at GSIS so) Ang laki at ganda ng office nila.

5. Napanood ko na yung Hintayan ng Langit. Grabe ang sakit. Ayokong umabot pa ako sa ganung point (hey it’s not bad, ang romantic nga eh), pero ngayon pa lang naghihintay na ako. Ayoko nang bitbitin yung burden ng paghihintay hanggang sa purgatoryo kasi walang kasiguraduhan na ganun din yung feels niya sakin. Kung may regrets din ba siyang ganon. Ewan ko. Basta. Lesson learned is “You both grow best when you’re apart”

6. Nagkita ulit kami ni Echo. Hindi ko pala nakwento yung last ganap namin, yung nasa MOA kami tapos dinala niya ako sa ferris wheel, tapos binigyan niya ako ng stuff toy (Pikachu. Ang cute cute.). First time ko lang maexperience yung mga ganun (kasi nga di ba hindi naman ako naliligawan noon), hala nakakakilig pala ano. Pero at the same time nahihiya ako sa kanya. He’s been good all along. While me, I’m not as great as what he think. I’m a wolf covered in sheep’s clothing.
So ayun, this time sa megamall naman kami nagpunta. Kumain. Naglaro ng arcade. Tumambay sa labas ng megamall habang tinitingnan ang mga sasakyan sa EDSA. Naglaro ng ML right there. Naghanap ng makakainan ulit. Then deep talks sa kahabaan ng Julia Vargas. Parang paulit ulit ko nga minemention sa kanya yung flaws ko, which is okay lang daw sa kanya. Pero ewan. Hindi pa rin ako ready magsettle, iykwim.

7. Habang nasa bus ako, tumugtog yung Dadalhin. Tapos ayun nag iiiyak na naman ako. Bumabalik na naman lahat ng sakit. Akala ko okay na eh, tapos na yung drama phase ko, di pa rin pala.

8. Di ba na clinic ako nung monday. Ngayon nakakaramdam pa rin ako ng pagkahilo sa umaga, pero tinitiis ko na lang, nakakahiya na kasi sa office eh, hindi ko natatapos agad yung trabaho ko kung lagi na lang ako dadalhin sa clinic.

9. Ang takaw ko this week. Literal na every 3 hours ata kumakain ako. Lalo na madalas ang pakain sa office. Almusal ko kanin. Tanghalian ko kanin. Minsan nagmemeryenda ako ng kanin. Uhm bago matulog kakain ulit ng kanin. Kaso puro fastfood na ang nakakain ko, namimiss ko na yung real food haha
Wait, paglilihi ba ito. Wtf puro isaw ako recently. Well nung makaramdam na naman ako ng Sunday Sickness, nawalan na naman ako ng ganang kumain – at mabuhay.

10. Yung isa sa na meet ko sa reddit noon haha siya pala yung kameeting ng boss ko! Shookdt yung mga katrabaho ko kasi pagdating niya sa office binati niya ako. Ako din shookdt din kasi hala ang liit ng mundo namin, may connection na kami in real life hahahaha. So yung agency namin at yung organization nila may partnership eme, so ayun.

follow my Tumblr blog!

Mahal kong Maynila


Skl, ang hirap bumiyahe pauwi pag galing maynila haha naiistress ako. Yung jeep hanggang Quiapo lang, so kailangan ko pa daanan yung masikip na palengke (na anytime madudukutan ako doon), tumawid ng footbridge at dumaan sa mismong simbahan, dumaan sa tulay (Quezon Bridge ata yon) bago makarating ng Post Office (Lawton). Mahaba-haba din ang nilalakad ko. Tapos madilim pa sa tulay (bat walang ilaw???)
Tapos pagdating ng bus terminal, maghihintay ka pa ng ilang oras para makasakay. Walang bus. Ang haba ng pila. Madalas tumatayo na lang ako para makauwi agad (from Lawton to Imus), pero dahil nilalagnat ako ngayon haha ayoko tumayo, eh di mas matagal ang hinintay ko. Nakakastress pa pagbaba ko ng Imus, walang jeep na masakyan! Pag sa bayan, wala ring tricycle! Laging mahahaba ang pila. So pag nag-out ako ng alas sais, nakakauwi na ko ng halos 11pm. Mas matagal pa sa ibinabiyahe ko pag galing ABS.
Feeling ko eto talaga abg ikakamatay ko eh hahahahaha.
Pwede naman akong mag taxi eh kuripot lang talaga ako, kaya ayan nagdurusa na naman ako sa commuting problems.
Pwede rin namang magpahatid ako, pero nahihiya ako haha manggagaling pa siya ng Rizal tas maghahatid lang. Huwaw.
O kaya magpaturo na lang ako sa kanya magmaneho? Tas bibili na lang ako ng sarili kong motor?
Ngayon lang ako umuwi ng diretso galing office eh, usually kasi pag friday may landi pa ako, kaya madaking araw ng sabado na ako nauwi. Mas ok pa pala yon kasi at least diri-diretso lang ang biyahe ko pag madaling araw.
Mas masarap pa rin sa QC kesa sa Manila, kasi lagi akong unsure dun sa paligid ko eh feeling ko anytime may papatay sakin kahit wala naman akong atraso.

follow my Tumblr blog!

Protected: Panganib


This content is password protected. To view it please enter your password below:

100+ Questions


Ang hihirap sagutin ng mga tanong.

Continue reading “100+ Questions”