Graduate na si Anye!!!!!


Hindi maganda ang kapalaran ng Batch 2020 ngayon dahil sa COVID-19. Isipin mo yun, kalagitnaan ng 4th quarter. Nagkakandaugaga ka sa mga final projects, thesis, theater play, at iba pa. Tas isang araw hindi na lang kayo papapasukin dahil sa lockdown. At natapos ang school year ng ganun ganun lang? Walang periodical exams. Walang clearance. Walang graduation march. Ang sad.

Ngunit sa kabilang banda, guess what, mah boi, Anye (pinsan ko), napakaswerte niya, sinalba siya ng COVID-19 – sa pabagsak niyang grades haha. Dahil nga sabi ni Du29+1 na ipasa na ang lahat ng estudyante, aba, nakaligtas siya hahahahahaha.

Ilang buwan na kaming nag-iisip kung gagraduate ba ang batang ito o magrerepeater ng Grade 10, na posible pang ma-delay dahil may chance pa rin ata na hindi ituloy ang school year ngayong taon. Tinatanong namin siya kung anong balita. Hindi niya daw alam. Sabi ko ichat niya yung teacher niya. Aba sabi sa kanya, “Awa ng Diyos.”

Tapos ayan pumunta na ako sa school kanina, at ibinigay na sakin ng teacher niya yung diploma, certificate of good moral character, graduation photos, form-138 or card, so confirmed!! Graduate na si Anye!!!!!

Tapos ang tanging remarks lang sakin ng teacher niya, “Lagi siyang tulog sa classroom.” wtf bui hahahahaha pano laging laro ang inaatupag sa madaling-araw. Tas magdadahilan yan, “nakakatamad kasi (magturo)”

So ayun nga ang tinutukoy niyang awa ng Diyos. Kahit puro line of 7 ang grades niya, naitawid niya ang Grade 10 yey.

Sayang, looking forward pa naman ako na ilakad siya sa stage ngayong taon kahit napakatamad niyan. Lam mo ba, ako din ang naglakad sa kanya nung grumaduate siya ng elementarya.

Bilang selebrasyon, naggawa siya ng pizza. Congrats Nyeeeee.

At good luck sa akin. Magse-senior high na siya hahahahaha may babayaran nang tuition ehem ehem

Eto ang OST namin ngayon.

Bagong gising daw siya nung kinuhanan siya ng gradpic.

Moving up lang pala yung tawag pag nagtatapos ng Grade 10. After Grade 12 pala yung mismong graduation proper sksksksksksk

Klima Film Festival


Mga kabataang Pinoy!

Meron ba kayong maipapakitang husay at galing sa paggawa ng pelikula? Gusto nyo bang magbigay-inspirasyon sa mas marami pang kabataan?

Inihahandog sa inyo ng Climate Change Commission at Oscar M. Lopez Center ang Klima Film Festival o KFF!

Layunin ng KFF na ipaalam ang suliranin at mga solusyon ng climate change sa mas marami nating kababayan sa pamamagitan ng mga malikhaing pelikula na isinulat at binuo ng kabataang Pinoy!

Ang KFF ay bukas sa lahat ng mga kabataang edad 16-22 na interesado sa sining ng paggawa ng pelikula.

Ang mga sasaling grupo, na may hanggang sampung (10) miyembro, ay maaring mag-register online mula June 30 hanggang July 31, gamit ang link na ito: bit.ly/KFFSignUpSheet

Ang lahat ng mga kalahok ay inaanyayahang sumali sa mga climate change seminar-workshop at climate film labs upang tulungan silang magkaroon ng mas malalim na kaalaman sa climate change at mapaghusay pa ang kanilang mga likha sa tulong ng mga dalubhasa sa larangan ng klima at pelikula. Ang mga workshops na ito ay LIBRE!

Sampu ang pwedeng mag-qualify sa finals kung saan magmumula ang tatanghaling Best Film na magkakamit ng premyong Php50,000; 1st runner up na tatanggap ng Php30,000; at ang 2nd runner up naman na mananalo ng Php20,000.

May consolation prizes rin para sa mga finalist.

Para sa ibang detalye, bisitahin ang aming website o i-message kami gamit ang Facebook.

Balikbahay


The New Normal Diaries #2.

Commute ulit.

Last week lumuwas na ulit ako pa-maynila. Kinuha ko na yung mga gamit ko. Yung mga damit ko tatlong buwan nang hindi nalalabahan hahahahah ew char.

This time, nag-MRT naman ako. Hindi naman hassle kasi weekend naman.

Ayun wala ako gaanong makwento. Bukod sa naiistress ako sa trabaho, at sa gobyerno. Ay teka, sa gobyerno ako nagtatrabaho di ba? 🤔

Blog #500: Reddit comments


I repost my blog entries on Reddit. I get random comments like this:


1

^ in response to: Blank Slate at Aftermath.


2

^ in response to Iba’t-ibang Hanash, #3


Hindi ko inaasahan na may mga nagbabasa talaga ng content ko, kahit napakawalang kwenta at random lang. Salamat sa inyo. May nakakaalala pala sa mga nangyayari sakin, kinakamusta ako, hindi tulad ng iba na nangangamusta lang pag manlalandi ganern char

Nagsusulat/nagbblog ako for my personal consumption lang, hindi ko inasahan na may ibang tao na pala akong na-iinspire.

My heart is melting. Thank you 🙂

3

Araw ng Kalayaan


The New Normal Diaries #1: COMMUTE (Di ka lang cute, mas lalo ka pang…..)

June 12, 2020.

Araw ng kalayaan.

Araw ng paglaya.

After 3 months ng pagkakakulong ko sa bahay. Sa wakas. Nakalabas na rin ako ☺

Sinakto ko today kasi una long weekend, wala akong pasok, plus holiday kaya hindi naman siguro matao sa labas. Ang inaasahan ko eh maghihintay ako ng matagal kasi matumal ang bus, or punuan na agad kasi limited ang capacity, pero alam mo ba, sobrang smooth ng biyahe ko!

Pero syempre bago ang lahat, this is a reminder to maintain safety and always do physical distancing measures. Magsuot ng mask pag lalabas. At ayun nga, kung hindi naman importante ang ganap eh wag na kayong lumabas, vc na lang ganern. Wag nyo kong tularan.

Naglakad ako palabas ng subdivision namin (as I always do), tsaka mahal pamasahe ng tricycle kasi special. Then nag-jeep ako pa-open canal. Nagulat ako kasi may jeep nga dito samin! Pero kailangan talaga, kasi di naman magkakasya yung bus dito sa looban no, feel ko pinayagan na sila mag-operate ng LGU, pero within the city lang. So ayan may mga plastik nang pang-separate. Konti lang ang pasahero most of the time. Uh normal pa rin na mabigat ang daloy ng trapiko pero oks lang.

Tapos sumakay ulit ako ng tricycle pa-highway, bago umandar, pinag-fill up ako ng contract tracing form. SOBRANG IMPORTANTE NA MAGDALA KAYO NG SARILI NYONG BALLPEN!!! Kasi syempre sobrang dami nang nakakahawak ng ballpen na ginagamit pang fill out, so mas safe kung meron kang sarili mo di ba? So sa buong biyahe ko, naka-lima o anim na beses ata ako nagsulat sa form.

Nakasakay naman ako ng bus. This week lang ata sila pinayagan na magkaroon na ng biyahe (Dasmarinas-PITX), sakto talaga huhu. Maluwag naman. Tapos nahihilo ako kasi hindi na ako sanay bumiyahe. Tapos alam mo ba, isang oras pa lang, nasa PITX na ako!!! Ang bilis ng biyahe sis.

Then sumakay naman ako ng shuttle pa-MRT. Buti na lang meron din. Heto yung kagandahan sa pagbiyahe ko kasi hindi na hassle na lakad ng lakad kung saan saan. Pagbaba ko ay doon na rin ang susunod kong sasakyan. Then sumakay ako ng LRT. Ganon din, wala masyadong tao. Perfect talaga ang araw na to.

At ayun, pagdating ng Munoz, nagkita na kami ni eme. Yey. Char. (Sorry naaaa tatlong buwan ko siyang hindi nakita huhu)

Ang mahirap lang sa ganitong panahon eh wala kaming mapuntahan hahahaha. Wala pang dine-in. Hindi naman ako makapasok ng mall kasi hindi ako quarantine pass holder ng Quezon City. So wala akong choice. Sa labas ko lang siya makakausap 😥

Hindi ko rin siya gaano malapitan kasi baka sitahin kami na mag-social distancing :(( ang sad no. Hahahahahahha

So ayon, wala ako gaano makwento sa naging ganap namin. Kasi wala talaga kaming kaganap-ganap. Kinuwento ko lang yung pagbiyahe ko. Skl.

Nung pag-uwi ko, sa Monumento na ako sumakay ng bus pabalik ng PITX. Tapos ayon, balik na naman tayo sa same old routine.

Breather ko talaga yung paglabas labas, kaso nahinto magmula nung naglockdown. Mukha man akong pasaway at sumasagap ng virus huhu sorryyyy, pero pramis nag-iingat naman ako. As much as possible hindi ako lumalapit sa mga tao.

Tapos ang pinakamasayang bahagi ng araw na to, bukod sa nasilayan ko siya, sa wakas nakabili na rin ako ng Jollibee Spaghetti yeyyyyy

Alam mo yun gusto ko ulit lumuwas next weekend hahahaha kaso awat muna girl.

Bilanggo: The COVID-19 Pandemic Hanash


Ang tagal na netong nasa draft.

Diary.

April 13, 2020.

Sabi ko magpopost ako ng blog about sa lockdown na to nung March. Kaso naextend. Tinamad na ako hahahahahah

So ayun nga ano, natigil ang mga buhay natin pansamantala dahil sa pandemic na ito. Ikukuwento ko kung ano ang mga nagaganap sa buhay ko sa loob ng panahong ito.

March 12. Lumabas ang memo na wala kaming pasok kinabukasan, magkakaroon ng disinfection sa office. Tapos kumakalat na ang tsismis na ilalockdown na daw ang metro manila so ako, dali-daling umuwi sa bahay namin. Akala ko nga makakabalik pa ako ng Maynila ng lunes.

March 16. Nag-announce na ng quarantine, pero nung time na to, parang nirerequire pa kami na pumasok ng week na to (skeletal daw ang mangyayari), originally nakaschedule ako na papasok ng lunes, pero pinoproblema ko, hinahanapan na daw ng COE para makalusot sa checkpoint. Nasa Cavite na ako nun, mahihirapan na ako makaluwas o makauwi kaya ayun, buti na lang hindi na ako yung pinapasok. Pero sobrang hirap na ng biyahe nung araw na yun. Parang alas singko pa lang ng hapon sarado na ang terminal. Teka, nung araw ba na ito inannounce na ipatutupad ang ECQ?

Mula nung umuwi ako ng bahay nung March 12. Hindi na ako nakalabas ng bahay after non. So heto na, nag-umpisa na yung curfew eme. Yung paglabas ng bahay (para mamalengke or do other stuff) ay tuwing Lunes, Huwebes, at Linggo lamang. 5AM-10AM tas 4PM-6PM ata. Alam mo ba, kada labas, umaabot yung gastos ko sa limandaang piso huhu pero good for 3 days naman na ulam yon. Buti na lang kamo nagwithdraw ako bago umuwi samin, kasi kung wala haha di ko alam saan kami pupulutin. Walang laman yung atm na malapit dito. Walang tricycle. Bawal ako lumabas. Yung padala ng tita ko pahirapan kuhanin kasi sa bayan pa yon. Yung pera ko hindi ko magalaw kasi pinadisable ko yung mobile fund transfer. So ayon, meron pa naman akong natitirang cash-on-hand at natustusan ko yung pangangailangan namin sa loob ng dalawang buwan. Hayh. Hindi pa ako nakakapagwithdraw hanggang ngayon so hindi ko nagagalaw yung sahod ko mula pa nung Marso hahahahaha.

In speaking of sahod, ayun naka WFH ako. Yung pinsan ko nahinto sa trabaho, so technically ako ang nagsusustain dito sa bahay. Buti na lang suspended din yung singilan ng bills, bukod sa bayad sa dorm (ilang buwan na ako hindi nakakauwi doon ahh, nakakatatlong bayad na kamo ako). In speaking of dorm, umuwi ako ng unprepared haha yung mga labahan ko, nandoon pa, yung mga importanteng gamit ko huhu.

Sa work, nagagawa pa rin naman namin halos lahat ng deliverables namin, so keribels talaga yung ganitong sistema. Mag iin ng 8AM thru viber, then zoom pag meeting, then out ng 5PM (pero madalas 7PM na ako nakakapag out). Oks naman kahit phone lang ang gamit ko pangwork, hindi pa rin maayos yung PC dito sa bahay, tapos yung laptop ko pinagamit ko na kay Hans kasi mas kailangan niya yun. Mas dumami yung gawain namin! Yung 1PR per week naging 1 or 2 PRs per day, kailangan may maisulat tayo at makapagprovide ng topic. Pero ako heto at wala talagang maisip. Kung mapapansin mo, pinapublish ko rito yung mga written work-related drafts ko. Yan po ang trabaho ko. At ang hirap nang WFH, kasi, wala akong mapigang idea. Hirap na hirap ako magsulat kapag bahay ang environment.

Nga pala, bago ako umuwi ng bahay. Nakakaramdam ako ng sobrang pananakit ng katawan. Nag-14 days eme quarantine ako kasi baka mamaya nag uwi ako ng sakit. Galing pa naman kami House of Representatives ilang araw bago mag ECQ. Tapos isang araw nabalitaan namin may namatay na staff doon. So ako kabado bente hahahahahaha paano kung nakakuha ako. Awa ng Diyos. Buhay pa naman ako ngayon at nagsusulat dito.

Dahil sa ECQ, lahat ng pinangarap ko ngayong summer 2020 ay naglahong parang bula. Yung hot air balloon festival, yung Jomalig getaway nung holy week, yung Rakrakan festival, yung biyaheng norte, yung mga planong date at landian. Hahahahahaa. Sayang. Tapos mukhang hindi ko na magagamit yung napanalunan kong 20k na travel package. Gusto ko pa naman makapag abroad ngayong taon huhu. Hindi ko alam kung matutuloy pa ba yan within this year? O sa 2022 na??

Maraming nangangamusta sakin (lol dahil bored) kasi alam nilang hindi ako mapakali sa bahay, tinatanong kung buhay pa ba ako ganyan, paano nakakasurvive. So ano-anong ginawa ko dito sa bahay during quarantine? Netflix? ML? Tiktok????? He he. NOPE.

Sabi nga nila buhay baboy daw ako ngayon haha di pa rin naman ako tumataba. So ang mga inaatupag ko syempre, bukod sa work, nagluluto, naglilinis (very important ang mag-disinfect ng bahay more often para maiwasan ang virus) kaya super effort linis talaga ako. Tapos, ang daming nagkalat na online courses/webinars, mapa-COVID-19 related man yan o hindi, maganda na habang mahaba at marami tayong panahon eh hindi tayo huminto na mag aral o magdiscover ng iba pang bagay na makakadagdag sa learnings natin. Marami dyan nasa facebook lang kung tutuusin. Manonood ka lang ng live. Tapos ano pa ba, tinuloy ko yung ginagawa ko dati na pagtututor (pero walang bayad, more on public service lang lol) para maexercise din yung utak ko paminsan-minsan. Pumupurol na eh. So at the same time tinutulungan ko tong mga bagets na to na kahit hinto yung school days nyo, natututo pa rin kayo. (Baka may gusto pa magpaturo o tutor diyan, I would gladly do it for free hahahahaha.)

Tapos alam mo ba, bumalik na yung body clock ko sa normal. During first weeks of ECQ sa gabi ako nagtatrabaho. Kasi 4AM dilat pa mata ko. Pero ngayon, 10PM lang, sobrang antok na ako. Tapos sakto yon sa 8AM kong gising sa umaga.

Ano pa ba, ayun, kahit na nahinto yung takbo ng oras ng buhay natin, dapat hindi tayo huminto na matuto at iimprove o ienhance ang mga sarili natin. Alam mo ba, during my first days of quarantine, nakararamdam na naman ako ng matinding kalungkutan, yung nagigising ako tuwing 3 or 4AM na may anxiety, well dalawang taon ko na tong pinagdadaanan, nawawala tas bumabalik lang. Syempre alam mo naman ako, ayaw ko nang napipirmi kaya dinapuan na naman ako ng extreme sadness, tapos may mga tao sa buhay mo na nagmumulto muntanga hahahahaha, sumusulpot para lang mas lalo ka palungkutin. Ang hirap non kasi ang way to cope ko noon, lumabas, pumunta sa kung saan, idistract ang sarili. So in this time of lockdown, paano mo ididistract ang sarili mo?

Ang late na masyado ng post na to, pero I want to remind na huwag tayo tumigil, learn something new everyday. Oo ramdam ko yung araw-araw tayo gigising tas uh, same old shit routine na naman. Always look at the brighter side.

Pero paano yung mga nawalan ng trabaho? Paano yung mga walang makain during lockdown? Mas lalo pang nakakapanggigil kasi araw-araw tayo binibigyan ng disappointment ng pamahalaan. Yung parang kahit anong diskarte ang gawin natin sa buhay, hindi pa rin tayo makausad dahil sa mga palpak na desisyon ng mga nasa itaas.

Maswerte ako kasi nasa government sector ako. Pero dahil sa pandemic na to, ang daming trabahador ang apektado, lalung-lalo na ang turismo. Yung mga sporting events/concerts/gatherings. Maraming negosyo ang paralisado. Maski yung mga pangkaraniwang tao apektado dahil walang transportasyon. Pabor lang sa mga mayayaman/may sasakyan lang. Kung mahirap ka, bahala ka maglakad. Kung di ka papasok, wala kang sasahurin.

Sorry nagiging political na naman to. Peeo ayun, habang ini-aim natin na may ma-achieve each day, sana huwag din natin kalimutan na tunulong sa mga mas nangangailangan natin, maski sa simpleng paraan.

Tapos ichika ko na rin pala, NAKAPASA AKO SA ENTRANCE EXAM FOR MASTERS’ SA PUP!!!!! Tapos mukhang gagawin ding online class etong summer semester. Kaya naghahanda na din ako. Pero tbh tinatamad na ako hahahahah (syempre dahil sa environment), so habang work from home, tapos housewife duties (char), tapos mag oonline class pa, parang di ko na ata kaya huhu. Kailangan ko talaga ng proper time management.

So lahat tayo umaasa na matapos na ang hanash na to. Pero looking back, from March 15, ano ang nabago sa buhay mo? Ano yung mga narealize at natutunan mo?

Ako, parang wala ata huhu. Ewan, di ko alam kung may nabago sakin, pero napaisip ako yung mga bagay na lagi kong pinagpapabukas, dapat gawin na ngayon. Wag na itake for granted ang oras. Kasi may mga pangyayaring hindi inaasahan sa buhay natin na nagaganap tulad netong ECQ. Bawat araw gusto ko may nagagawa ako para sa iba.

Tsaka lam mo ba, etong time na to yung makakapagtesting sa inyo (hindi mass testing, kundi patience).

So that ends our blog for the lockdown recap. Bakit parang vlogger na ako magsalita hahahaha. Sa susunod ay ikukuwento ko naman ang aking buhay paglabas ng bahay ni kuya.

Yung most recent posts ko ay yung mga sinusulat ko pala sa work. Sana basahin nyo huhu.

Tapos tinatamad na akong magkwento ng ibang bahagi ng lockdown life ko. May sinusulat akong recipe blog tapos hindi pala nasave. So ayon. Saka ko na lang isusulat kapag sinipag na ulit ako.

Tapos yung mga updates sa kalandian life ko, dahil eto lang naman ang inaabangan mo di ba, he he bahala ka dyan. Di na ko magkukuwento ng kahit ano. Char.

Joke lang, may niluluto akong bagong album, ipopost ko na soon. #ComeWhatMay

Kaya pala bilanggo ang title neto kasi nakakarelate ako doon sa lolo sa commercial ng boysen. Wala lang share ko lang.


June 12, 2020.

Araw ng Kalayaan. Matapos ang tatlong buwan. Bibiyahe na ulit ako pa-QC. Abangan sa susunod na blog!!!!!

World Bicycle Day 🚲


This is in recognition of the importance of bicycles as a sustainable and healthy way to commute.

Being around for more than 200 years, only recently did it get the global recognition it deserves. Out of the 17 UN Sustainable Development Goals (SGDs), 12 directly connect with the importance of bicycles and four of them link indirectly.

One of the main deterrents to more cycling is the perceived danger on major roadways with motor vehicle traffic. Thus, one of the most important approaches to increasing cycling has been to provide dedicated and protected bike lanes that will link cities in Metro Manila, complemented by interventions that enable a safe bicycle infrastructure and which promote bicycle parking areas in different establishments.

We must call for more national and local government strategies to establish bicycle masterplans in key areas of the metropolis to transition the country to a new, and better normal.

Cycling is also one way which can help cities and people thrive in a sustainable manner. Using bicycles as mode of transportation reduces air pollutants which cuts down greenhouse gas emissions and global climate change. It also reduces noise pollution and congestion, reduces the need to build, service and dispose cars, and reduces your ecological footprint. Bicycles also conserve roadway and residential spaces, thereby providing more room for plant life in theurban areas.Apart from being environment-friendly, cycling is also a great cardiovascular exercise that can aid weight loss and improve heart health. It also facilitates social cohesion. Bicycles are cheap, flexible, personal modes which most in low-and middle-income sectors would be able to participate in the economy and community, or access education, healthcare and other urban services.

The lockdown has triggered social, economic and cultural lifestyle changes, many of which have had a significant impact on mobility patterns. Using bicycles has seen as a means of transport that allows for the required social distancing to be maintained, thus it seems to have a strong resurgence during this time.

June 3 was designated as World Bicycle Day by the United Nations General Assembly in April 2018, with the aim of celebrating and promoting bicycle use around the world. The goal is to raise public awareness on emission reduction, and also to encourage a healthy lifestyle.

The era of new normal


After 2 months of Enhanced Community Quarantine (ECQ), most of the areas in the Philippines have shifted to General Community Quarantine (GCQ), meanwhile, NCR and other areas are now under Modified Enhanced Community Quarantine (MECQ). With the final guidelines, the same quarantine restrictions are being applied, but slight changes were made as most of the businesses, sectors, and government work were allowed to resume operations. Some quarantine rules have been lifted, several non-essential businesses are allowed to reopen, and the so-called “new normal” are in place in all other areas in the country that are not under ECQ.

Continue reading “The era of new normal”

Stop turtle food market


Turtles are important creatures of seas and oceans that play a vital role in maintaining the health of flora and the coral reefs of the marine ecosystem. Sea turtles are also helpful in adequately balancing the marine food web. Tortoises are among the animals with the longest lifespan. They help preserve our oceans’ natural productivity.

Continue reading “Stop turtle food market”

Climate change and wildfires


We renew the call for stronger conservation and security measures on forests and protected areas in the country following the wildfire incidents in Benguet and Rizal.

Continue reading “Climate change and wildfires”

Promote Sustainable Tuna Fishing


In observance of World Tuna Day, we strongly urge long-term conservation and sustainable use of tuna resources.

Continue reading “Promote Sustainable Tuna Fishing”

The youth as drivers of climate action


We reiterate the importance of increasing youth participation to address climate change. Whether through educational, awareness-raising, behavioral change campaigns, technology, science or law ─ the youth are tapping into their skills to speak up for climate action. On top of the usual adolescent pressures — grades, socialization, etc. — the youth are confronting a world that may be unrecognizable by the time they grow up.

Continue reading “The youth as drivers of climate action”

The role of media in tackling crisis – COVID-19, climate change


We salute the media for working round-the-clock and keeping the public informed on the latest developments and vital information about coronavirus disease (COVID-19), while risking their lives in the process. Just like the doctors and nurses, they are also considered to be on the frontlines of this global pandemic.

Continue reading “The role of media in tackling crisis – COVID-19, climate change”

Water conservation in anticipation of summer season


During these critical summer months, we remind everyone to observe responsible water utilization and conservation measures.

Water is an important resource this time, not only because of the summer season, but water is severely used for sanitation purposes and prevention of spreading of the COVID-19 virus. We use water for constantly washing our hands, for disinfecting our spaces, for cleaning-up our communities.

Continue reading “Water conservation in anticipation of summer season”

Bayanihan to Heal as One Act


Following the declaration of State of Calamity throughout the Philippines, imposing of Enhanced Community Quarantine throughout Luzon and raising the COVID-19 to Code Red Sublevel 2, the RA11469 was enacted, declaring a state of national emergency over the entire country and granting the President with powers to immediately be able to implement measures to effectively address COVID-19.

Continue reading “Bayanihan to Heal as One Act”

COVID-19 and the PH’s NDC submission: delivering climate justice


The spread of COVID-19 across the world has seen countries go into lockdown to limit the casualties attributable to the virus. Due to tougher travel restrictions implemented, international climate negotiations that require diplomats and experts from all over the world to participate are also affected, forcing most of the meetings to be postponed. 

Continue reading “COVID-19 and the PH’s NDC submission: delivering climate justice”

Limiting the global temperature rise to 1.5°C


As the World Meteorological Organization releases its 2019 Statement on the State of the Global Climate, we reiterate the call to limit the global temperature rise to 1.5°C.

Continue reading “Limiting the global temperature rise to 1.5°C”

COVID-19 and climate action


Coronavirus’ economic impact: Will it slow down climate action?

The COVID-19 has much taken over the world. In just a few short months, most of the regions have locked down. The government has to implement the enhanced community quarantine on the entire Luzon. Everyone is strictly enforced to stay at home and practice social distancing. Curfew is imposed, only one person in every household is allowed to leave home to purchase necessities such as food and medicine. Land, air and sea travel have been stopped. Most of the companies have shut down. Citizens are being advised to avoid discretionary travel and go work from home over the coming months. Only the private establishments providing the necessities, such as food markets, hospitals and banks, can stay open. Essential workers must show proof of employment at the checkpoint. Malls and shopping centers have been closed, and mass public transport facilities have been suspended. All outbound international flights are also suspended. Public gatherings and events are being cancelled. Similar policies have been implemented in other parts of the Philippines, limiting the operations of businesses leading workers left without jobs.

Continue reading “COVID-19 and climate action”

Climate change and biodiversity loss


The earth’s biodiversity is dependent on the climate. But anthropogenic actions resulting in changes in climate cause a major global threat to biodiversity and natural ecosystems. The various elements of climate change affect all levels of biodiversity, and its impacts are expected to increase over the next century, resulting in biodiversity loss.

Continue reading “Climate change and biodiversity loss”

Daylight 🌅


A short story from reputation and lover. [NSFW]


You’re so gorgeous…

They were having parties with common friends and she already had a crush on him, she used to hate him because of this feeling. She hated the fact that she couldn’t have him so she started to ignore him and then he had the audacity to touch her hand out of nowhere.

I think he knows…

After that, they started chatting and soon they became friends. Also. there was always a strong tension between them but they were hesitant to talk about it. Well somehow their actions spoke and they did what they had to do.

It’s a cruel summer with you…

They decided that they will become friends with benefits. She told him that there would be no rules in this relationship and they would not fall for each other. It would be an unbreakable heaven because you can’t break something that wasn’t made at the first place.

The problem was that she herself was falling for him but she couldn’t tell him about it, because she thought it would affect their relationship & she didn’t want to lose him. She didn’t want to keep it a secret either just so she can keep him. so she finally said it, as she should.

Isn’t it delicate?

She was unsure of whether he’d like her back or not because her reputation was the problem. She started wondering about if he dreams about her or not.

She was also jealous of him seeing the other girls back at home. She claimed that they couldn’t touch him the way she did. She didn’t want to share him & would always ask him to stay the night with her. She would always pretend that he was hers for the whole damn time.

Only bought this dress so you could take it off…

No one knew about their relationship, not even their close friends. Their friends used to think that they are just friends but who’s gonna tell them that she didn’t want him as a best friend. So they had to stay away from each other to avoid the suspicion, but there was always this tension about when it was going to end so they could do what they wanted to do. He was always trying to see the good side of her.

I rent a place on Cornelia Street…

Now somehow even after her confession, their game was going strong. She rented a place so they can play on. They made many memories there and it was going all good but after some days she felt that she was becoming very serious about this relationship but he was not so serious. She thought he was leading her on. So she decided to end this. She packed her bag and decided to leave the place before he’d even know. She was on her way but suddenly he called from behind and confessed about his feelings.

So call it what you want to…

Finally, both of them confessed, it was all a happy happy relationship and they decided to keep it to private. She asked him if he would run away with her and he said yes. After that they went somewhere and everyone didn’t see her for sometime.

But we were dancing with our hands tied…

Then everyone found out! They started digging about her relationship. She knew it couldn’t go any further. Everything started to fall apart and she had a bad feeling that it’d end. BUT STILL THEY WERE DANCING.

And all at once, you are the one I have been waiting for, king of my heart…

She’s in a very happy place right now. She’s happy that they went from friends to this.

Meet me in the afterglow…

There’s never a perfect happy ending in real life. there will always be complications in every relationship. They’ll have to overcome it with their love, trust and passion.

And now I see daylight…

She has found her real love avoiding all the chaos of a bad reputation. ♥


36ef83d7f79803607bcb68a8427d8542

I am now opening the curtains to see the clearest, brightest daylight after the darkest night.

credits to @repromantics

Hindi pa Thursday pero gusto ko nang mag-throwback


Gumamit tayo ng mahabang title para appealing tingnan. Charot.

Dahil sa lockdown hanash na yan ay nagpaparamdam na naman sakin ang nakaraan kalungkutang itatago na lang natin sa pangalang depression kaartehan.

So ayun super creative block na naman si ako. Nahihirapan akong magtrabaho. Haha. Sabi ko after ECQ parang ang sarap mag-resign. Well saka ko na ipapaliwanag yung sistema ko sa work from home sa susunod kong post (Coronavirus Hanash) kasi isang bagsakan na yon lahat lahat ng mga hinahanash ko mula March 15 hanggang sa matapos itong ECQ at makabalik ako sa normal kong pamumuhay.

Sinabi sakin ng tita ko na idisplay daw namin sa bahay yung mga graduation pictures at diploma namin. Ayaw ko. Kasi. Wala lang. Feeling ko lang yun ang magpapaalala sa akin ng kinahantungan ng buhay ko ngayon.

Ni hindi ko na nga alam kung saan nakalagay yung diploma ko hahahaha nakalimutan ko na. Kaya kinalkal ko ang buong bahay. Nasaan na ba yon.

Dahil sa marami akong oras para libutin ang aming bahay, nakita kong muli ang mga luma kong gamit – na karamihan ay puro papel. Ah. Mga alaala nung nag-aaral pa ako.

Lingid sa kaalaman ng lahat ay tinago ko lahat lahat ng handouts, quizes, test papers ko – mula elementarya hanggang sa makapagtapos ako. Pero bat yung iba nawawala. Ah baka ginawa nang pang-ningas.

Yun ang magpapaalala sa akin kung gaano kaganda ang reputasyon ko noon. Tapos anong ginawa mo pagkagraduate mo? Bat nagsettle ka sa ganung tao? Char.

So balik nga tayo sa mga nahalungkat ko. Look what I’ve found. Gusto ko picturan lahat ng gamit ko tapos ilagay ko dito kaso, ang haba masyado haha. So heto na lang muna:

Report card ko noong Grade 3. 2004.

Report card ko noong 4th year high school. Dito nagboom yung career ko, kasi, konti lang ang kalaban ko sa honor ranking HAHA LAKAS

Mga journals/essays/projects ko na inilagay ko din dito sa wordpress. Kung babalikan mo yung mga unang taon ko dito.

Resulta ng National Achievement Test ko.

Ngayon ko lang narealize kung gaano ako kapalpak sa buhay haha bakit ngayon ko lang to tiningnan? 80 lang ako sa English. 98 yung Math, Filipino, at Araling Panlipunan. Sabi ko noon gusto ko mag-history degree sa college. Anong nangyari? Bakit ako nag-ABCOMM? Bakit writer ang trabaho ko ngayon? Kaya pala hirap na hirap ako magsulat ng Ingles. Kaya pala bibo bibo ako pag nagtuturo ng math sa katrabaho ko na magte-take ng civil service exam. Kaya pala muntik-muntikan na akong kumuha ng BS Civil Engineering nun. Kaya pala kapag nagsusulat ako ng PR ay nagiging commentary at lumalabas ang dugong dilawan ko. Kaya pala nanghihina ako at walang maicontribute na maganda sa opisina. Kaya pala gusto kong kumuha ng Masters in History sa UP. Kasi. Hindi pala dapat ito ang daang tinahak ko noon. It’s all coming back to me now HAHA THE REGRETS. Pwede ba ako bumalik sa nakaraan? Tapos magsimula muli?

So balik na tayo sa present, iniisip ko din, kung sinunod ko yung nasa NAT ko, makakarating ba ako ng ABS? ng Malacañang? or baka.. mas malayo pa pala dun yung mararating ko hahahaha pero look what you’ve done. Hindi siguro ako ganun ka-unsatisfied sa buhay ko. Kahit nakaangat na ako sa laylayan ngayon.

Mas lalo ako nahihirapan magsulat ngayon. Mas nadagdagan yung trabaho namin magmula nung ECQ. Okay lang naman. Ang problema ko lang eh hindi ko siya macompose ng maayos. Hinahanap ko yung old self ko, yung taong nagsulat at gumawa ng mga papel na hinahawakan ko ngayon. Gamay niya to eh. Alam niya kung paano magsulat. Matiyaga siya sa mga ganitong bagay. Nasaan na siya? Pinatay na ng mobile legends, netflix, tiktok? Pinatay ng maling pag-ibig?

But look at the brighter side kasi.

Today marks my first year in public service. April 15, 2019 ako na-hire sa trabahong ito. Gusto ko pa naman magcelebrate. Isang taon na akong nangangamkam ng kaban ng bayan. HAHAHAHA JOKE LANG. Wala nga akong naipundar sa loob ng isang taon.

Akalain mo yun, iniiyakan ko to nung mga unang buwan. Hirap ako mag-adjust. Well hanggang ngayon pala feeling ko naninibago pa rin ako. So the urge to resign was there. Pero mahirap lang tayo teh. Hindi ganon kadali maghanap ng trabaho. Kailangan ko lang isacrifice yung maliit na bahagi ng sarili ko.

The brighter side.

Yung mga sinusulat ko, pinipick-up ng iba’t ibang media. Binabasa naman siguro siya ng mga tao. This is why you write di ba? Heto na yung direct proof na may pinatutunguhan yung mga sinusulat ko.

Ay joke lang. Thursday na pala ito na-post. Valid na siguro eto.


Don’t act as if you’ve been a part of my success. You weren’t here even before I began my journey. Don’t start caring about me now. Charot.

Protected: Basurang post


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Sol at Luna


Siya ang pagsikat ng araw habang ako naman ang paglitaw ng buwan. Hindi kami kailanman magkakasabay ngunit alam namin na ang bawat isa ay kaagapay. Hindi man kami magtapo, araw at gabi namin ay buo – ‘pagkat nandiyan siya sa tuwing wala ako at nandun ako sa tuwing wala siya.

Baligtarin mo man ang mundo, we’re still parallel and reflecting each other. Yin at Yang ang isa’t isa.

Spoliarium


“You will forget about your dreams when real world crushes it right before your eyes.”

🌌

Taray, may movie review ulit!!

lizquenmovie-alonetogether1Sometimes, the good memories that turn into regrets are best left behind.

So heto na nga, pinanood ko yung Alone/Together. Napuwing lang ako ng very light. Hahahaha. Nakikita ko yung sarili ko sa mga katangahan ni Tin (Liza Soberano). Yung nangyayari sa kanya dun, medyo nangyayari na sakin in real life. Di to about sa love, pero yung mismong life choices niya, dun ako naka-relate.

Bihira lang ako manood ng pelikula. Di ako madaling ma-hook up or makuha ang atensyon. Ewan ko. May mga romance movies na nababagot ako pag pinapanood kaya di ko natatapos. Pero etong Alone/Together, and the rest ng Black Sheep films, gusto ko, dahil sa realistic approach nila. Dati lagi lang natin sinasabi na, may mga bagay na imposible, na sa pelikula lang nangyayari, pero etong mga pelikula ngayon, may mga ganung scenario talaga sa buhay natin, may mga ganun…

View original post 980 more words

Draft


“Nagiging ‘tapat’ ka lang ba sa tuwing pagkakamali ‘yung inaamin? Ang unfair naman nito sa mga gumagawa nang tama. ‘Pagmamayabang’ na kasi ang tawag kapag sinasabi mo ‘yung huli.”

“Bakit tinatakasan mo? Bakit nilalayuan mo? Alam mo naman kung ano ang gagawin eh. Hindi mo lang ginagawa. Ang taas kasi ng pride mo. Naniniwala ka kasi na dapat siya ang mauna, na siya ang may kasalanan kaya dapat siya ang maunang lumapit.”

“Hanggang kailan ka magiging ganyan? Tandaan mo, sa huli, ikaw lang din ang mahihirapan. Huminto ka na sa pagtakbo. Harapin mo ang problema para hindi na lumalim pa ang sugat.”

Filler


I call myself a filler.
Someone who fills in the blank, a vacant seat, an empty cup, a starving stomach, a negative bank account, a boring show, an unfurnished shelf, the empty side of the bed, the void in somebody’s chest.
I can be your diary, your answer, your food, your winning lottery ticket, your clown, your trophy, your warm blanket, your rebound, your lover, even your hoe.
I am used to fill the needs of other people, to answer their calls for help, to provide what they lack, to be exactly who they want me to be. Whenever there is a hollow space in someone’s life, I occupy it. This is the only way I know how to matter in someone’s life — to be a filler.

But you are not like them. When I look at you, I can’t see anything to fill in. You are living a good life, you are happy, I don’t see emptiness in your eyes, you sleep well alone every night, you are confident with yourself, and you don’t seem to question life. Or did I miss something?
Do you need anyone to fill any part of your existence?
How can I fit in?
Where do I sit if all the seats were taken?
Where do I stand if there isn’t any place left for me?
How can I be someone useful to you? Valuable to you?
How can I be important? How can I mean something to you?
I want to matter to you, but how?

Shaira Mae 101


Remember last year, may mga pa-question eme ako? Let’s do this again ☺

Continue reading “Shaira Mae 101”

Sulat


#SulatKamay post #2.

Ang dami dami kong sinusulat literally, yung iba nandun pa sa mga notebook ko sa office. (Ang sipag magsulat ah, pero pagdating sa COVID-19 wala kang maisip na isulat na artikulo. Galing galing talaga.)

Ayun isa-isa ko na siguro ipopost yung mga nasa notes at nasa draft ko, kasi, if ever na mategi ako dahil sa corona, wala nang makakabasa non hahahaha itatapon lang to ng mga kamag-anak ko. Tapos pag nabasa sasabihin “Hmmp nu ba yan dami namang kaartehan ni Shaira”, ganern.

Nobela


In speaking of libro, nabasa ko yung mga sinusulat ng kaibigan ko. Ang ganda, naka-book style na siya. Pero hindi siya fiction or novel. Mga random thoughts niya lang din. So naisip ko, dapat pala iready ko na din yung book version ng blog ko. Haha.

Dapat gawaan ko na ng word document, tapos sasalain ko na kung ano yung mga ilalagay ko for publishing. Alam mo naman ako bata pa lang ako pangarap kong magkaroon ng sarili kong libro – katulad ng mga likha ni Bob Ong. Iba’t ibang kwento pero lahat ay hango sa totoong buhay, sa buhay niya mismo. Gusto ko ng ganun, hindi siya autobiography or coffee table book pero parang Bob Ong style nga na libro, pero syempre di ko na ilalagay yung mga korni kong content.

Halo-halo. May chapter ng hanash. May chapter ng kalandian. Teka, handa na ba akong ipabasa sa buong bayan ang kwento ng buhay ko?

Dati nagsusulat ako ng parang wattpad story, pero hindi nakapublish, as in nakasulat talaga sa notebook. Yung kwento ng pagka-crush ko kay JD simula first year hanggang sa grumaduate kami. My FALL ang title (My First and Last Love). Ang korni no. Angry birds pa yung cover ng notebook ko non haha, kaso hindi ko na alam kung nasaan siya ngayon. Di bale na. Naka move on naman na ako eh.

Sabi ko kay P, siya ang mamimili ng mga posts na ipapublish or ilalagay ko sa libro. Siya kasi yung nakakabasa ng lahat, as in bawat isang post ko. Siya yung nakakakilala sa akin ng higit sa sinuman HAHAHAHA kaya I’ll give him the privilege. Char.

Tapos sabi ko naman kay Dwight, siya ang bahala sa illustration, either drawing or photo HAHA lakas kasi maka-celebrity pag puro portrait ko di ba, basta. Sabi ko pa, kuhanan niya ako ng video, or music video ba, yung pwede ipalabas sa araw ng burol at libing ko.

Tapos si Hans at Hajj naman ang ilalagay ko sa visual/creative/pagle-layout ng libro. Haha

Parang mga high school ang magiging market ng libro ko ah. Tipikal na wattpad shit. Kaya kailangan ayusin ko na yung content ko haha

Tapos sa unahan ilalagay ko, IN LOVING MEMORY. Haha char

Character Development


Kung magiging pelikula, or libro, or teleserye ang buhay ko, eto yung chapter o episode na lalaktawan mo. Eto siguro yung bahagi na makakatulugan mo. Haha.

Isipin mo yun, ang ganda ng simula! Isang batang maagang naulila, nawalan din ng lolo at lola, nahiwalay sa mga kapatid, hikahos sa buhay, pension ng sss lang ang bumubuhay, panget na binu-bully ng mga panget din na kaklase, hirap makapagtapos ng pag-aaral, walang pambayad ng tuition kaya hindi nakakapag-exam, nabaon sa utang, nawalan ng bespren.

Tapos grumaduate, hirap maghanap ng trabaho. Ilang beses hindi natatanggap. Ilang buwan naging palamunin. Tapos nakipagsapalaran sa maynila. Naging minimum wage earner. Pumapasok from 6PM-5AM. Bumibiyahe from Cavite to Quezon City araw-araw. 3 oras lang natutulog sa isang araw.

Hanggang sa nag-apply ulit sa kung saan-saan. Jail officer. Factory worker sa Taiwan. Casino dealer sa Malaysia. Hanggang sa ngayon, eto, alipin na ni DSL.

Nagmahal sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon. Hinihintay kahit nasa Palawan na. Tapos nagka-jowa. Nagamit. Naiwang luhaan, sugatan, hindi mapakinabangan. Ginagamit pa rin.. Tapos natutong makipagkilala at makipagkita sa kung sino-sinong lalaki.

Sumusulat mula noong 2012. Nahinto. At sumusulat ulit.

O ngayon? Parang ilang buwan nang character development sa buhay ko HAHAHAHAHA Wala man lang kapupulutan ng aral yung mga pinaggagagawa ko lately. Puro pagkabroken lang, nakakaumay sa mga manonood/magbabasa. Ang panget naman ilagay tong chapter na to ng buhay ko sa libro haha.

O kaya instead na maexcite ka sa susunod na episode eh maiirita ka lang sakin kasi, “Ay ano ba yan si Shaira patanga-tanga na naman.”

Kasalanan ko din kasi eh wala din akong ginagawang makabuluhan lately.
 

Tulog na, mahal ko


February 10, 2020. UP Fair Hiwaga.

Pang-ilang UP Fair ko na nga ba to? Ngayon kasama ko sila Lester. I always see performers, such as Reese Lansangan, Bita and the Bottflies, etc. Parang bawat music fest na naoorganize, I was there.

And there was Ebe Dancel. Kinanta niya yung “Tulog na”.

It suddenly hits me. It just comes back, in flashes.

I remember the very first time I was in UP Fair. Though nasa labas lang ako non, wala kasing ticket haha. Si Ebe Dancel din ang tumutugtog. “Tulog na” ang kinakanta niya nun.

I’m there. He was there. Nakaupo sa malaking puno. Nakatingin sa mga bituin sa langit. Magkasamang nangangarap. Kinakantahan niya ako non, then he kissed me on the forehead.

Assurance ba. Na despite sa mga pinagdadaanan namin nung time na yun, everything will be alright. Yun yung mga simpleng bagay na mahirap alisin sa sistema ko. Kaya pag bumabalik. Sumasakit ulit.

That song that used to be sweet, now becomes a bitter memory.

“Sabay nating haharapin ang mundo”, di ba? Tapos biglang, magkaibang mundo pala ang haharapin natin.

“Mamaya, hindi ka na nila kaya pang saktan.” Tapos, sayo pala ako masasaktan.

May mga kantang magpapaalala sayo na di ka pa pala okay. Do these songs haunt you too? May mga pagkakataon ba na iba ang kasama mo tapos tutugtog yung mga ganung kanta tas sasagi ako sa isip mo? Feelingera ko lang.

So this time, nandito ulit ako sa UP Fair, ako na lang pala ang nakabalik.

Tapos sabi ni Lester, “Bat ka umiiyak?”

Sabi ko, “Inaantok ako sa kanta. Ayoko niyan. Tagal naman ng SB19.”

As of this writing, hindi na naman ako makatulog. Gusto ko kumain ng spaghetti 😦

Protected: Vlog #2: Magnus Haven – Imahe (Cover)


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Iba’t-ibang Hanash


Sinisiguro ko lagi na ma-laman yung bawat sinusulat ko. Parang burger lang yan. Ayokong pag kumagat ka puro tinapay lang ang nakakain mo.

Ang dami kong pinagsususulat recently (kaya pasensya na kung flooded kayo masyado) tapos napagdesisyunan ko na i-compile na lang sa iisang post lahat, since maiiksi lang naman yung iba.


1

Alam mo natutuwa ako sa sarili ko kasi normal na yung sleeping routine ko. Nakakatulog na ako ng 9 or 10pm tas automatic magigising na ako ng 7:30am.

Pero ngayong 3am nagising ako, nananaginip ako na sumisipsip ako ng jellyace stick /frostee ba tawag dun, basta yung hindi pa malamig. Tapos nagcrave ako bigla sa softdrinks. So isipin mo yon, madaling araw umiinom ka ng Mirinda. Sarap. Gumuguhit sa lalamunan.

Ngayon lang ulit ako nagigising ng ganitong oras. Bakit kaya?

Tapos hindi na ulit ako makatulog. Nabasa ko yung chat niya. Ah. Mas malamig pa sa binubugang hangin ng electric fan dito. Ah. Okay.

At dito na ako muling napaisip ng malalim.


2

Alam mo ba, araw araw ako bumibili ng Spaghetti at Beer. Basta, pag mga gabing-gabi (11PM-2AM) nagccrave ako ng bongga, kahit natutulog na ako. Nagtetext pa ako kay PJ na dalhan niya ako ng Spaghetti pag uwi niya. Heto na ata ang tinatawag nilang paglilihi. Haha. Mahigit dalawang linggo na akong ganito.


3

May mga araw na natetempt ako manigarilyo. Di ko alam. Wala naman sa mga tao sa paligid ko ang nagyoyosi na. Masyado na ba akong bored sa buhay? Hindi ko alam. Habang tinitingnan ko yung mga nagyoyosi, iniisip ko, gumagaan nga ba talaga ang pakiramdam nila? What’s in it for me? Does it really give sparks?

Syempre hindi. Everytime na matetempt ako ay iisipin ko ang mama ko. One of my vivid memories of her, ay nagyoyosi siya sa taas. Well siguro impluwensiya ng napangasawa niya. Magpapa-impluwensiya din ba ako katulad niya? Lagi ako sinasabihan ng tita ko na, nagiging kagaya ka na ng nanay mo. I don’t want to, pero mukhang doon din pala ang patungo ko. She had that chance before na maging successful sa buhay (she was way smarter and more intelligent than me). But she missed that chance. Mas lalo siya nalubog. Dahil saan? Sa pag-ibig? Di ko alam. Pero baka yun nga. Well at least she had me, and my two siblings. I’m not really asking questions about my mother. Baka pag nagyosi ako ay mamatay din ako ng maaga (high prone pa naman ako sa lung cancer).

Yung pagkakataon na yun na nasayang ay ayokong mangyari ulit sa akin. Inuumpisahan ko nang buuin ang aking imahe. Ayoko nang lumubog.


4

Paulit-ulit ulit ka niyang dini-disappoint. Sa bawat araw na magpaparamdam siya. Nadidismaya ka lang.


5

“Be happy” they said. “Be free” they said. Pero kung makitid pa rin ang utak ng tao, walang magiging masaya at malaya sa bayan na ito.


6

Naiistress ako sa mga taong napakababa ng reading comprehension tapos ang lalakas ng loob magpaka-keyboard warrior at makipag-away. Ano? Wala ka namang naiaambag sa lipunan hahahaha wait lang bat nagiging KW na rin ako?


7

May mga tao/kaibigan na bigla na lang susulpot sa buhay mo kasi may kailangan sayo, tapos umaasta na parang ang laki ng ambag nila sa katauhan mo, kung makapangialam at magdikta sa mga desisyon mo sa buhay.

Tapos after neto magsosorry na as if ganon lang kadali ang lahat, pero wala namang ginagawa para makabawi sa mga pagkakamali nila, they just get away with it easily, na parang walang nangyari.

Ang dali dali kang kalimutan. Ang dali dali kang talikuran. Ang dali dali kang pabayaan.

Tapos pag fucked up ulit sila, ikaw ang unang papasok sa utak nila.

Let me say it louder for those at the back: You owe them nothing. Yes they owe you a lot, but you don’t have to be kind with them para magstay sila sa buhay mo. Wala silang karapatang magdecide, maski magreact o magsabi ng opinion about sa mga ginagawa mo. Wala silang pakinabang sa buhay mo. Low life peasants. Parasites.

I don’t regret it one bit because they had it coming.


8

May mga bagay na pinanghihinayangan ka, na kung hindi mo hinayaan na magtapos eh di sana mas maganda o mas masaya ang buhay mo ngayon ganun. Tapos nakikita mo siya ngayon as something better than it ever was.

Pero syempre, may mga bagay na ang sarap balikan, but no, it doesn’t make your life any better. So ano kung hindi ka naging inhinyera? So ano kung mas worse yung kinahantungan mong trabaho ngayon? May mga bagay na ang sarap balikan at baguhin pero wala na. Wala ka nang magagawa. Eto ang pinili mong tadhana. Suffer from it.

Kaya heto ako ngayon, hirap na hirap magsulat ng PR. Haha


9

Kusa nang inilalayo sayo ng Diyos yung mga taong hindi kayang sabayan ang pag-angat mo.

Nung una ayoko pa maniwala. Ako ang namimili ng mga taong darating at aalis sa buhay ko. Pero sa lahat ng mga taong dumaan, naging kaibigan ko. Ganun ang nangyari. Not in a negative way ha. Pero you’re both at your best when you’re growing apart. Tbh I don’t know anything about her. Kung manager na ba siya sa work niya. Idk if she knows anything about me. Kung nakukuwento ba ako ng mga dati naming kaklase. Pero sana ganun din yung mindset niya. Na mas makabubuti nga para sa amin na hindi na magkasama.


 

29th of February


Wag ka nang magtaka kung bakit History ang favorite kong subject. I’m so good at looking back through the past! Char!

Heto na naman tayo sa segment na kung saan mapagtatanto ko na naman ang mga bahagi ng aking nakaraan, hey this isn’t bad. Para lang akong share ng share ng on this day sa facebook ganon.

Leap year special tayo ngayon.

PAST.

Wala lang, naisip ko lang kasi, dahil once every 4 years lang to, let’s go back to my last leap year. 29 February 2016. I was 19. Nasaan ako non?

Madali ako makalimot pagdating sa mga pinapagawa sa akin pero pagdating sa mga petsa at alaala, I remember everything so well. I remember every inch of you so well.

Nasa school ako non. Naalala ko nagbabasa lang ako ng philosophy book neto. Tapos nagcocontemplate sa existence ng tao. De joke lang. Yung mga kaklase ko nag uusap usap na kung saan mag-OJT. Tapos di ako makarelate. Tapos nung time na to, nagfi-film kami. Ah yes I remember the days. Habang may magazine pa akong nile-layout. Nung mga panahong to sobra akong hindi magkandaugaga, basta ang gusto ko lang nun mairaos with flying colors yung mga pinapagawa sa amin. And thank God, it did very well.

I wasn’t thinking about my future. I wasn’t even thinking about my OJT. Akala ko nga hindi na ako makakapag OJT noon eh. Hindi pa kasi ako nakakabayad ng tuition pang pre-finals at finals. Nagpapasalamat na rin ako kasi mas kinonsidera ng mga profs ko yung mga outputs ko kahit wala akong ineexam. Kaya super kayod ako non. Kailangan hindi ako lumagpak, at nakadepende lahat yon sa mga project na ginagawa ko. Thankful din ako at nagkaroon ako ng mga kaklaseng kahit wala akong kaambag-ambag, hindi nila ako hinahayaan maiwan sa laylayan. Ayon sabay sabay kami nagbabagsakan! De joke lang. We did it with flying colors!

4 years ago. Walang-wala ako.

PRESENT.

Kung noon lubog pa ako sa utang, ngayon wala na yey. Dati hirap na hirap akong gumapang. Ngayon nag-aapply na ako for masters. Feeling ko gagapang ulit ako.

Hindi ko nakita yung sarili ko noon sa sitwasyon ko ngayon. Sobrang layo na din. Pero alam mo ba. Bakit parang mas masaya ako noon?

This leap year, nasa bahay lang ako. Hindi ako naglamyerda, kasi, idk wala ako sa huwisyo. Nagluto ako ng pangat, tapos champorado. Tapos BTS marathon lang buong araw. Yung mga bagay na wala ako noon, na inaasam ko noon, wala pa rin ngayon wahahaah de joke lang. Meron naman na kahit papaano. But my life wasn’t like before, na may flying colors. Today was grey.

Yung mga taong kasama mo one leap year ago, hindi mo na kasama ngayon. Malay mo ganun din ulit sa susunod. Yung mga kasama mo ngayon, hindi mo na makakasama pa sa susunod na leap year. People come and go. I CAME AND GO.

FUTURE.

In February 29, 2024, I’ll be 27.

Syempre matapos kong pagnilay-nilayan ang nakaraan, iisipin ko naman where will I be in the next leap year. Buhay pa kaya ako non? Hopefully. May pera pa kaya ako non? Hopefully. May trabaho pa kaya ako non? Hopefully. Yun lang naman ang priorities ko for future. Tapos nagpost si kumareng Jessica ng Bucketlist challenge. So ako naengganyo, aba, nakaka-8/25 na ako. Sana in the next 4 years mas marami pa akong mapuntahan. Mas marami pa akong makilala. Mas marami pa akong matutunan.

Kasal na kaya kami ni ano? Char!! May anak na kaya ako? May anak pero hindi pinanagutan ng jowa? Idk, wala rin naman akong pake hahahaha basta ang importante healthy ako. Nakakakain ng maayos na pagkain. Nakakapaglamyerda. Yun lang naman ang life essentials ko. Tsaka sana hindi na ako iyakin non. Yun lang naman. Tsaka sana hindi na maulit na gaya nung dati na kailangan ko pang mangutang para lang makausad sa buhay. I’ve done too much for this s—


Ano bang mas magandang compliment?

Yung sasabihan ka na ang laki ng ipinagbago mo? O yung sasabihan ka na hindi ka pa rin nagbabago?

Cornelia Street


Cornelia Street is a place which used to be special, but gives haunting memories to you now. What is your own Cornelia Street?


Ayaw ni Lester na kumain kami malapit sa kanila, kasi worried siya na baka raw mapagod ako sa biyahe. Hindi daw biro ang tagal ng biyahe papuntang Sauyo.

Sabi ko sanay na ako. SANAY NA SANAY NA.

Then tinanong niya ako, nakapunta ka na ba ng Novaliches?

Nginitian ko lang siya.

(Insert flashback scene)


We were a fresh page on the desk
Filling in the blanks as we go
As if the street lights pointed in an arrow head
Leading us home

August 4th. 5 hours away from home. South to North. It was the first time. It was new. I’m a bit scared because I’m not used to it, I don’t know what the future holds. But then, this became my second home.


And I hope I never lose you, hope it never ends

Eventually, I’m always here. This place have witnessed almost every part of our journey. I used to build my dreams here. I imagined myself settling down here. Everything I wanted (except for the traffic), it was here.


That’s the kind of heartbreak, time could never mend

But, the most memorable moments I had here are all worst.
Dito ko naranasan na maghintay ng anim na oras at hindi sinipot.
Dito ko naranasan na matulog sa chipipay na motel para makaiwas sa lasing na nag-aabang sa may andoks.
Dito ko naranasan na magmakaawa sa 7-11 habang tumutugtog yung “Kahit Ayaw Mo Na”


And baby, I get mystified by how this city screams your name

Sa aking pagbalik sa lugar na ito, kahit saan man ako lumilingon, nasusulyapan ko ang kahapon.


I’d never walk Cornelia Street again, never again

Maybe from now on, I should stop romanticizing the worst moments I had.
May mga lugar na dinadaanan lang, hindi tinatambayan.


Alpha type


SKL: Ni-release ni Taylor Swift ang music video para sa “The Man”. I’ve never been so relate to what’s happening, kasi hey, ganon ang realidad, estado ng kababaihan sa lipunan. Hindi ako nagpapaka-feminist or man-hater pero reality lang tayo dito.

May mga bagay na pag ang lalaki ang gumagawa, acceptable. Pero pag babae, ang daming side comment.

A man getting all the credit for women’s success

Tulad neto, kung makabukaka sa mga pampublikong sasakyan akala mo pagmamay-ari nila. Tapos kapag babae ang ganyan, sasabihan ka, “Kababae mong tao ganyan ka bla bla”

Pag ang lalaki nangongolekta ng babae, ok lang, ginagawang trophy. Pag ang babae ganon, nalelabelan naman as pokpok.

Dads doing bare minimum was celebrated, eh it was your responsibility naman talaga hello??

Women are being used as objects for their pleasure

A man is allowed to react. A woman can only overreact.

Pag ang matandang lalaki nag asawa ng mas bata, normal na lang. Tapos yung babae pa ang nale-label-an na gold digger


Lakas-maka Wolf of Wall Street neto.

Pag ang lalaki ganito, wow ang cool. Ang astig. Pero pag babae ang naging ganyan, negative ang dating. Kaya kita mo nung naging matunog yung pangalan ni Taylor Swift nung 2016? Alam mo ano sabi? “Ayyy pabida, ayyy ang daming alam.”


I would be complex, I would be cool
They’d say I played the field before I found someone to commit to

Pag ang lalaki maraming dine-date, normal lang. Wow ang cool naman nito. Aba, nung ako na yung nakikipag-date, malandi daw ako? Hindi mapirmi? Whut?

And that would be okay for me to do
Every conquest I had made would make me more of a boss to you

Parang masyadong threatened ang lalaki pag nao-overpower ko (feeling ko lang, based on experience), kaya wag kayo mag-aasawa na hindi mo kapantay o mas mababa sayo, in terms of mindset haha. Gurl, you deserve better than that.

They’d say I hustled, put in the work They wouldn’t shake their heads and question how much of this I deserve

When a man calls out his ex, nakakatawa tingnan. But when a woman calls out her ex, nakakaawa tingnan.
When a man writes songs about his ex, nakaka-touch. But when a woman writes songs about her ex, sinasabi ano? Di ka maka-move on teh?

What I was wearing, if I was rude
Could all be separated from my good ideas and power moves

Pag ang lalaki nagagalit, ok lang, nadala lang ng pressure sa work. Pag ang babae nagagalit, nag-iinarte??


Ano na naman ang ipinaglalaban mo? Haha ang nasa isip ko lang, what if one day I’ll do the same What’s it like to brag about raking in dollars and getting bitches and models?

Image sources: Tumblr.

Shopee


Ayan na malapit na naman mag 3.3.

Kilala ako ng lahat bilang shopee queen hahahahaha heto kasi yung form of relaxation ko (char), pag naiistress ako sa buhay ko ganon, pag nabobored, ioopen ko lang yung shopee wow hahahaha lakas naman po.

Pero alam mo, hindi ako sumasabay sa mga sale kasi ang tatagal magdeliver ng mga ganyan, unlike pag mga normal days (weekdays specifically)

Heto yung listahan ng mga binili ko sa Shopee (mula 2017 pa) and the list goes on.

Memory Card ang pinakauna kong binili. 32gb. Tapos eventually nag upgrade din ako sa 64gb. Hanggang ngayon buhay pa siya nagagamit ko pa! Eh eto ubos na rin space ko. Mukhang kailangan ko na ng 1TB hahahahaha

Water bag. P129.00. Sobrang lamigin kasi talaga ako nun sa ABS kaya kinailangan ko neto. aba ngayon jusko mas malamig pala sa Malacañang!

Plantsa ng buhok. P89.00. Pero pang bangs lang yan.

Portable Blender. P199.00. Di naman nakakadurog ng mangga. Smh.

– Bluetooth Microphone. P166.00. Kung nakikita mo yung mga vlogs ko haha lagi kong ginagamit yan.


– Dress. P69.00

Swimsuit. P160.00

Sailor Dress. P649.00. Eto yung pinakamahal sa lahat lahat ng mga damit ko hahaahahah i don’t even use this shit

– Chum chum shirt. Di ko alam kung magkano. Regalo lang to sakin eh. Basta shopee din daw yan galing


Bruno Mars merch. P250 each. Dalawang shirt yan, yung isa grey na may mukha ni Bruno, di ko lang mapicturan


Taylor Swift merch!!

Marami pa yan pero maliliit na chenelyn lang kaya di ko na nailagay. Tapos meron din mga drawer, kawali, mga gamit sa bahay haha mga galing shopee din pero mga pina order lang sakin ng tita ko.

Except for the merch, iba yung expectation vs reality ng mga binebenta online haha kaya minsan minamalas din ako. Pero ano hirap kasi humanap ng mga ganitong specific product sa real market.

Ayon. Ang dami kong kuda. Hahaba pa yang listahan na yan.

Master of Arts in Housewifing


Last year pinag iisipan ko na kung kukuha ako ng Master’s. Kasi kung napapansin mo, mapurol na ang lapis ko – hindi na ako bida bida na katulad noong college days ko, hindi na ako tulad nung dati na bibo-bibo magsulat sa blog at sa work. Ngayon ako na yung pabigat sa lahat hahahahaha malayong-malayo sa image ko noon na ako ang lumalakad, nagpoproseso, ako ang tagabuhat sa grupo (yes ilang taon ko nang frustration to pero wala pa rin akong nagagawa para baguhin ang sarili ko). Yun nga, magmula nung nagtrabaho ako, tapos yung nature of work ko eh paulit-ulit na routine, kaya ayan, naging bobo na ako kinalaunan haha.


So iniisip ko, baka pag nagmasters ako bumalik yung eagerness ko to learn, discover, mabuhay ulit yung curious self ko at yung passion ko. Pinangarap ko noon na maging dalubhasa pagdating sa kasaysayan ng Pilipinas so baka naman this time, pwede ko na mai-push. Kasi syempre mahirap lang kami so kailangan ang kuhanin ko sa kolehiyo eh yung makapag-aangat sa amin sa laylayan. Kaya maski noon pa man ay tutol sila na AB Communication ang kunin ko kasi, “Hindi ka naman yayaman dyan.” Panigurado pag pinursue ko to maririnig ko na naman itong linya na to ngayon.


So humingi ako ng second opinion about dito. Mula sa mga nag-aaral din at nagmamasters sa UP (eto lang kasi yung nag ooffer ng MA History). Una tinanong ko kung papayagan ba ako kumuha ng ganong kurso kung iba ang tinapos ko? O kailangan ko muna kumuha ng prerequisite/undergrad subjects bago tumuloy?Ayoko mag-MA Communication (kahit yun naman talaga ang dapat na para sa akin) kasi greatest regret ko na kumuha ako ng kursong eto nung kolehiyo kahit na hindi naman talaga ako magaling pagdating sa pagsasalita. Kung naaalala mo, nung nag-eenroll ako sa STI, IT dapat ang kukunin ko pero nagbago ang isip ko nung nakapila na ako sa cashier at nakita ko ang tarpaulin ng ABCOMM. Sabi ko lang non eh, ay palagi ako nagsusulat ng mga eme nung high school kaya eto na lang ang kukunin ko. And that’s a wrong move sa totoo lang hahahaha. Kaya hanggang ngayon ay hindi ko magampanan ang pagiging Information Officer ko. Hirap pa rin ako makipagcommunicate sa mga tao. Tapos ngayon ay nahihirapan na rin akong magsulat. Isa lang akong malaking patapon sa communication industry hahahahaha kaya hindi ko mapanindigan ang MA Comm.


Pag kasi related sa course at work ko ang kinuha ko eh baka tamarin din ako, kung hindi naman yun ang line of interest ko. Sana nga pala talaga nag math course na lang ako nung college. Statistics ganern. Accountancy. But if it wasn’t for ABCOMM you wouldn’t be able to be in this place where you are now. Char.Balik tayo sa tanong. Okay pinayagan ka ng school. Pero papayagan ka ba kaya ng opisina? Naririnig ko sa ibang division may mga nagmamasters. Knowing na nagtatrabaho ako sa ahensyang ito, dapat ang kuhanin kong kurso ay dapat na relate sa trabaho ko (Environmental Science, Development Communication) Which is uhm. No. Malayo. Sabi ko magmamasters ako para pagdating ng araw pwede ako mag-apply for higher position. Pero ang tanong, paano kung MA History ako? Lilipat ba ako ng office balang araw? Yung related na sa pinag aaralan ko?


So okay pinayagan ka na ng school at office. Ang tanong, mapaninindigan mo ba? Makakapagtapos ka ba? Kung makikita mo ako eh mukhang ako yung tatamarin in the middle. Natatakot ako. Ayoko yung magaling lang sa umpisa tapos hindi ko na natapos. Paano kung dumami yung labahin mo sa trabaho? Paano kung maoverwhelmed ka sa demands ng UP “being UP”? Paano kung hindi mo masabayan yung standards na yun? Paano kung na-in love ka na naman at nasaktan at mawalan ka na naman ng ganang mabuhay? O kaya paano kung bigla kang mag-asawa? Paano kung nagsasayang ka lang ng panahon at pera? Tingin mo, matatapos ko ba to? Makakapagtapos ba ako?


So ang sabi sa akin eh baka naman daw pwede ko ma enhance ko yung skills ko na hindi na kakailanganin pang kumuha ng masters. Pwedeng gumawa ng bagong hobby, or magvolunteer, or sumali sa mga ganitong pa docu fest, etc. Iniisip ko din. Hindi ko alam paano mag uumpisa mag aral at matuto on my own. Bored lang ba ako masyado sa buhay ko kaya gusto ko magmasters?


Okay so pinayagan ka na ng lahat. Pero hindi gusto ng pamilya mo. Haha. Alam mo nung sinabi ko na magmamasters ako, bukod sa sinabi ko kanina eh, ang sabi, “Bat ka pa magmamasters, mag-aasawa ka lang din naman. Magiging housewife ka lang din naman? Masasayang lang yung pera at panahon mo. Mag-aral ka na lang ng cooking, baking, o housekeeping.” So syempre yung pride ko ay triggered hahahaha. Parang after ko magkamali ng isang beses pagdating sa lovelife, yun na agad yung judgment sakin na, wala ka naman nang patutunguhan, mag-aasawa ka na lang ganern. Matagal ko nang sinasabi to, hindi ako pangbahay lang huhu. I aim for higher things kahit na alam kong hindi kaya ng kapasidad ko. Kahit panghousewife lang yung skills ko eh pinipilit ko lumaban sa buhay haha kasi ayoko magsettle sa ganon. That doesnt mean na hindi ako mag-aasawa ah pero lam mo yun, ayokong umaasa ako sa lalaki hahahaha (lol char). I have to make my own career path but at the same time, a loving and supporting wife wahaha hindi ba pwede makuha ko yon pareho? Ayun so kung nababasa man to ng future husband ko hahahahaha sana maintindihan mo ako, tsaka sana suportahan mo ako sa pagmamasters at sa career choices ko, di naman kita babalewalain eh hahaha. I could still cook for you bago ako pumasok o kaya pag-uwi ko tas ikaw naman ang papasok, makakapaglaba pa rin naman ako, maglilinis, mga ganung bagay haha. Sabay pa tayo magja-Japan. #goals


So ayun pumunta na ako ng UP para mag inquire. Sabi wala naman entrance exam chuchu, nakasalalay lang sa interview kung tatanggapin ka o hindi. Tsaka kinakabahan ako kasi kailangan ng recommendation letter mula sa mga dating profs. Eh matagal nang nagsialisan sa STI yung mga nagtuturo sa amin dati haha. Tsaka ayun nga, mapaninindigan ko ba ang pagiging Iska? Abangan.

Inspirasyon ko yung ‘Alone Together’ hahahaha sana napanood mo. Hindi pa huli ang lahat para sundan mo ang pangarap mo. At heto na nga, ginagawa ko na ngayon.

Flex ko lang resume ko wahaha


Tapos after 5 years no babalikan ko tong post na to. Tapos. Housewife na pala ako nung time na yon HAHAHAHAHA

Balabal


Bawat salitang binibitaw mo, bawat galaw mo, nagmamarka sa akin sa matagal na panahon.

Gusto niya akong bilhan ng balabal, pero tumanggi ako.

Sinabi ko na hindi kasi ako gumagamit nun, sayang lang kung ibibili sakin tas ipapamigay ko din sa iba. Hindi siya effective against sa lamig kasi, lamigin talaga ako.

So syempre ang magiging dating nun is, maarte ako. Ungrateful. Okay okay. But now I realize, there’s more to that.

Napagtanto ko na ma-pride na ako masyado hahahaha. Na ayaw ko nang tumanggap ng kahit ano mula sa kanya. Okay salamat sa burger, etc.

Naninibugho ako pag nalalaman ko yung mga pinagbibibili niya puro ganito ganyan, luho ng jowa. Yung tipong ah dapat bumawi ka din sakin ah. Tapos ano matatanggap ko? Balabal lang? Uhuh nope.

Pride ko na rin siguro kaya iniisip ko, sus, kaya kitang bilhan ng sampung balabal. Don’t me.

Mas ok nang wala akong makuha mula sa kanya at all, kesa yan lang.

Tsaka isa pa, pag tinanggap ko yun, magkaka-withdrawal symptoms na naman ako. Tapos kung makikita ko yung balabal na yon, it will kill me slowly. Arte ano.

“Stop scrubing salt on my wounds.”

Pero hindi mo alam mas grabe yung sakit na nararamdaman ko pag nagseselos ako haha (luh?)

Teka lang. Hinayaan kita ah, wala kayong narinig na kahit ano mula sakin, pero bakit ngayon nalulungkot ka kapag masaya ako sa iba? Ikaw ba naiisip mo ba ako everytime na masaya ka? Syempre hindi. Ni minsan ba hinanap ko yung lugar ko sa buhay mo? Syempre hindi.

“I’m nowhere to be found.”

Sana nga eh, kaso hindi, lagi kang nandyan sa utak ko. Paulit-ulit-ulit na tumutugtog.

Ayun, di naman kita tinataboy na katulad nung ginagawa mo sakin. Pero at least, please, be happy for me.

Don’t cry for someone like me.


Plastikada


Ngayong buwan ay inimplement na ang pagbabawal ng paggamit ng single-use plastic sa aming opisina.

Samantala, noong nakaraang buwan naman ay dumalo ako sa screening ng “The Story of Plastic” sa UP Diliman, kung saan tinalakay ang pinagmulan at patutunguhan ng mga plastik.

Parang kahit saan may plastik. Kahit yung panghilamos mo sa mukha, may plastic particles yan. Yung sabong panlaba. Paano kaya yung mga sirang keyboard? Cellphone? Saan sila napupunta pagkatapos idispatsa?

So bakit ko nga ba ito chinichika.


Alam mo ba?

– The word ‘plastic’ comes from the Greek plastikos, meaning ‘capable of being shaped and moulded.

– Mula pa noong taong 1950 ay nasa humigit kumulang 8.3 billion tons na plastic na ang napoproduced worldwide. At siyam na porsyento lang nito ang narecycled.

– Sa bansang Kenya ay mahigpit na ipinagbabawal na ang pagproduce, pagbebenta, at paggamit ng plastic bags. Maaari kang makulong ng apat na taon o magmulta ng aabot sa $41,000.

– 73% ng mga kalat sa mga beach ay plastic, tulad ng mga bote, balot ng pagkain, grocery bags, at iba pang containers.

– 1 milyong plastic bottles ang binibili kada minuto worldwide. Isipin mo yun. Wala pa sa kalahati ang narerecycled at 7% lang nung kalahati na yun ang nagagawang new bottle. Yung iba? Andun sa landfill. Madalas sa dagat.

– 2 milyong plastic bags ang ginagamit kada minuto. Worldwide din.

– 1.1 milyong mga ibon, isda, at iba pang mga hayop ang namamatay dahil sa ingestion ng plastic. Dahil nga hindi ito natutunaw, nagbbreak lang siya into small particles at nagiging microplastic, at hindi naman namamalayan ng mga hayop na ito na nakakain na pala nila. Sa tingin ko tayo ring mga tao, dahil sa pagkonsumo natin ng lamang-dagat ay malamang, may mga microplastic na din sa tiyan. 700 species ng marine life ang ngayon ay extinct na dahil dito.

– Ang tao ay nakakakain ng 70,000 microplastics, per year. Di mo lang namamalayan.

– Ang mga plastic bags ay ginagamit lang madalas sa loob ng 12 minuto. Tapos after non? Tapon na. At aabutin ng libo-libong taon bago madecompose.

– Ang dami nang hakbang para mabawasan ang produksyon ng plastic. Pero alam mo ba, sa pag unlad pa lalo ng teknolohiya ay mas lalo pang nadadagdagan ang mga materyales na gawa sa plastic, kaya mas lalo pang nadadagdagan ang plastic production.

– Over the last ten years we have produced more plastic than during the whole of the last century.

– 50 percent of the plastic we use, we use just once and throw away.

– Every piece of plastic that was ever produced still exists.

– About 8 percent of the world’s oil production is used to make plastic.

– First plastic compounds were made by processing naturally created rubber plants. This process was abandoned after chemist managed to create recipes for fully synthetic plastic.

– Buried plastic materials can last for minimum of 700 years.

– Small plastic cup can take 50 to 80 years to decompose.

– 11% of household waste is plastic, and 40% of it is plastic bottles.

– Packaging is the largest end-use market segment accounting for just over 40% of total plastic usage.

– By 2050, the world’s oceans could contain more plastic than fish measure by weight.

– Half the world’s plastics are made in Asia. 29% is made in China (ops)

– The Beijing subways allow travelers to use plastic bottles as a form of payment to encourage recycling.

– Starbucks’ white paper cups are impossible to recycle due to the plastic liner on the inside.

– Cellophane is not plastic, but is actually made from cellulose, and will biodegrade in about 90 days in the soil.

– Credit and debit cards were first called ‘plastic money’ in 1969.

– At eto ang nakakagulat, Plastics help us dramatically lower environmental impacts. How?


Gumagawa na rin ng hakbang ang ating pamahalaan upang mabawasan ang paggamit ng plastik.

Pero kung iisipin mo, majority ng mga mamamayang Pilipino ay nakadepende pa rin dito, lalo na kaming mahihirap.

Totoo. Kung mapapansin mo, yung mga mayayaman lang naman ang may mga metal straw, mayayaman lang ang nagpa-practice ng no plastic policy.

Eh tayong mga pangkaraniwang tao? Di ba pag nagkokonsumo de-sachet pa rin? Shampoo? Noodles? Kape?

Pag sa handaan, di ba madalas binabalot pa rin ng plastic yung mga paper plate para hindi tinatapon, at syempre para hindi na maghugas ng plato?

Gumagamit pa rin ng plastic spoon and fork ang mga tao para makaiwas sa risk ng COVID19.

Ano pa ba? Basta marami pa. Nakasanayan nang bahagi ng buhay ng tao ang paggamit ng plastic, at hindi natin siya kayang alisin sa sistema.

Kaya kung mapapansin mo, sa mga pinakamahihirap na lugar sa Pilipinas mo makikita ang sandamukal na basura. Plastik. Tulad dito sa Baseco. Well dito nga pala talaga ang end point ng lahat ng basura.

So what’s the point kung iilan lang din naman ang nagpapractice ng no plastic policy. Kung patuloy pa rin ang China sa pagproduce ng mga eme #MadeinChina, mararamdaman mo ba ang pagbabago?


Matagal nang may batas para dito. Yun yung Republic Act No. 9003, o ang Philippine Ecological Solid Waste Management Act of 2000. Batid naman siguro ito ng lahat, kaya bawat barangay ay may MRF.

Skl. Matagal na naming pinapractice dito sa bahay ang pagre-reuse ng mga plastic bag. After bumili at gamitin eh itinatabi namin kasi para pag kinailangan naming gamitin in the future (halimbawa pag may bibitbitin pag papasok ganun). Nabitbit ko yung ugali na yan hanggang maynila kaya kung mapapansin mo yung drawer ko sa dorm, sa opisina, puro basura, este plastik. Bago pa man na-implement yung no to single use plastic eh tinatago ko na yung mga plastic kesa itapon. Kaya feeling ko nagrereklamo na sakin yung mga kadorm at katrabaho ko kasi nag-iipon ako ng basura.

Anyway, same thing din with plastic spoon and fork. Napuno ko na yung malaking bote ng stick-o na puro ganun ang laman haha. Kahit nung nasa ABS pa ako ay hindi na talaga ako gumagamit ng plastic spoon and fork, madali kasi maputol. Kaya meron ako sariling set ng kutsara at tinidor sa opisina. So lahat ng naipong plastic spoon and fork mula sa mini stop, grab food, ayun nakatabi din. Hindi ko nga alam kung ano ang gagawin ko doon. Dati binigay ko sa mga kadorm ko yung naipon ko, kasi wala na silang legit na kutsara at tinidor sa pantry sa office magmula ng umalis ako sa ABS (wow ako ata supplier).

Ganun din sa mga de lata at de bote. Dahil madalas yun ang inuulam namin sa bahay, marami kaming naiipon tapos binebenta namin sa junk shop. Or minsan sa mga batang nangangalakal na dumadaan.

Kung mapapansin mo, lagi din akong may bitbit na ecobag, na baunan, na tubigan, maski kutsara at tinidor. Sana ay mapractice nating lahat yun.

Pero sa totoo lang, consumer pa rin naman ako minsan ng single use plastic. Tulad nga ng sinabi ko kanina, hindi na maaalis yan sa sistema ng tao. Pero kung uunti-untiin mo, di mo mamamalayan, matatanggal mo din sa sistema mo yan. Darating din yung araw na hindi ka na dedepende sa plastik. #BreakFreeFromPlastic

Sana all. I mean sana lahat ng tao ay gawing habit na ang pagbabawas sa pagkonsumo ng plastik.

Habits made today will help life tomorrow.

Okay thank you for coming to my TED Talk!


Para sa karagdagang kaalaman ukol sa usaping ito at sa iba pang isyu kaugnay sa pagbabago ng klima, maaari nyong sundan ang aming social media accounts:

Facebook: Climate Change Commission PH

Twitter: @cccphl | CCC Philippines

Instagram: @cccphl | Climate Change Commission

YouTube: Climate Change Commission [Official]

Website: http://www.climate.gov.ph/


Ifollow nyo na din ang aking social media accounts. Haha.

Twitter. Instagram. Tumblr. Reddit.


Information sources:

Protected: Player


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Makiling, UPLB


Kung naalala mo, nagshu-shoot kami nung nakaraan para sa sasalihan naming docu fest (ehem KFF char)

Kaso mali pala kami ng entry hahahaha nagkaroon ng confusion sa tema, so we have to make a new concept (wow kala mo talaga, kahit si Ron lang naman talaga ang nagcoconceptualize hahahaha wala akong ambag)

Pumunta kaming Laguna kasi taga-doon yung kakapanayamin namin, isang entomologist. Kinakabahan nga kami kasi malapit na yung deadline tas back to zero kami (late kasi clinarify yung concept), mahirap na maghanap ng expert, matatagalan kasi syempre kailangan mo pa sumulat sa kanila, tapos yung iba naming tinext hindi nagrereply, so ayun buti na lang at bagets pa si Sir na nakuha namin, kahit wala kaming nakahandang mga tanong eh sobrang dami niyang insights na naibahagi, salamat talaga Sir!!

Tapos after non ay tinour kami ni KM, kasama ang kapwa forester niyang kaibigan ni si Camilla, ang gagaling nila haha parang kada turo ng puno o halaman eh babanggitin nila ang scientific name, tas mga facts about doon. Natutuhan ko naman yung mga yon back in my school days pero tumatanda na ako, hindi ko na naaalala. Naaamaze ako sa kanila kasi naretain sa mga utak nila yung mga ganun kakomplikadong pangalan haha, ang gagaling nila! Wait lang nabanggit ko na ba na UPLB alumni sila?

So ayon nga inikot namin buong Makiling Biodiversity Garden, para na rin akong namundok, umakyat ng trail, tumawid ng sapa, malayong lakaran, tas nilakad lang namin pabalik ng UP grounds haha isipin mo yon nakaboots ako #ParaSaAura

May ongoing UP Fair din doon. Hindi na namin naikot yung university proper pero ang ganda talaga doon, eto yung mga lugar na ang sarap balik-balikan.

 

 

 

 

Ang problema na lang namin eh kung paano namin mapa-polish yung docu since interview lang ang meron kami tapos wala talagang actual shots or footage ng mga cocolisap. Kailangan ko pa magresearch and at the same time eh mabuo yung buong flow ng docu.

So now I’m proud to tell you all na as of today, meron akong ongoing na dalawang documentary (not work related), isang film festival, bubuuin yung newsletter ng aming ahensya, magkakaroon ng press briefing sa March, ano pa ba. Pangatlong film fest ko na to tas balik-dyaryo ulit ako sa naeexcite ako.

Yung mga bagay na ginagawa ko noong college ako ay nabibigyang buhay na rin sa current work ko ngayon. Ngayon ko pa lang natututunang mahalin yung trabaho ko as IO haha (grabe ka Shaira) wala akong gaanong ambag di tulad noon na ako talaga ang nagsusulat, lumalakad, nagpoproseso ng mga eme, kasi feeling ko ang incompetent ko pa rin 😭, so sa ngayon assist assist muna ako.

Sana maging successful ang outcome netong mga pinaggagagawa namin, kasi pang national levels na to, kinakabahan ako hahahaha parang may maliligwak this coming months, kaya I HAVE TO KEEP MY SHIT TOGETHER.

Kasi nga nitong mga nakaraang taon, pumurol ang utak ko. Nawala yung apoy ng passion ko dahil din sa unang work ko na stagnant lang haha. Kaya heto sa current work ko ngayon pabigat ako. Unti-unti bumabalik ang kagalingan ko well sana di ba maging consistent tayo.

So ayon habang busy ang iba magpabida sa mga jowa nila, ako heto nagpapakabusy para sa bayan (luh bitter ka lang eh). Pero alam mo, somehow nafufulfill yung self-actualization needs ko. Heto na yung pinapangarap ko, gumawa ng bagay na makakapag-impluwensiya hindi man sa buong Pilipinas, pero at least, para sa iba. Ayoko na maging pabigat sa bayan at kung kanino man. Feeling ko one step closer na ko sa pagiging first lady hahahaha charot!!!!!

Ayan boots ka pa eh sige panindigan mo yan


ABANGAN ANG KLIMA FILM FESTIVAL! THIS COMING APRIL 2020.

Abangan nyo din ang dalawang documentary na ilalaban naman namin sa ibang filmfest. Sana manalo kami.


You’re not nowhere to be found. You’re always there. In my mind. All the damn time.

Big Bad Wolf 2020


Bakit naka block editor na to, di ako sanay dito, html editor pa rin kamo ginagamit ko hahaha very tita ka na Shaira!!

Nagpunta kami ng Big Bad Wolf netong 14. Biglaan lang. Pa-valentine na rin ganern. Pangalawang BBW ko na to, yung una hindi ako nakabili kasi wala akong pera + male-late na ako kaya di na ko nagtiyaga pumili. Ayun buti hindi na gaanong matao. Tapos 9pm kami pumunta eh may lakad kami ng maagang-maaga bukas hahahaha #laban

Hindi pala talaga ako mahilig sa fiction books kasi dinaanan ko lang haha wala akong na-bet-an. Parang magmula nung hindi na ako nanood ng TV, hindi na rin ako interesado sa mga novel chuchu. So ayon nasa non-fiction section ako tapos waaaaaa, ang dami ko gusto kunin!!!! Mga science books, history, encyclopedia, cooking books, tas maraming psychology at philosophy books doon!! Gusto ko maghoard ng mga reference books tas ang daming books about Freud/Psychoanalysis theory. Hala kung mayaman lang sana ako.

So heto lang ang kinaya ng budget ko. Dapat bibilhin ko pa yung first aid book tsaka college algebra essential (yes) kaso kailangan ko mamili 😭 tapos may nabili din ako na Photoshop at Excel tutorial books na sana ay makatulong sa trabaho ko haha

Tsaka sana sa susunod na mga BBW eh may local books din, naghahanap ako ng mga pampanitikan (Jusko Shaira, Filipino major ka talaga)

(Ayan ka na naman bili bili ka ng libro eh yung extraterrestrial pichi pichi nga hanggang ngayon di mo pa rin binubuklat 🙄)

Parang hindi na history ang kukunin ko sa masters ah, parang psychology at philosophy na ang interes ko hahaha

Miss Americana


Taylor Swift? Documentary? Sus puro drama na naman yan.

Aba, dyan ka nagkakamali.

https://www.netflix.com/title/81028336

Ipinapakita dito kung gaano siya kagaling as an artist (kung paano niya nabubuo yung mga kanta niya), yung mga pinagdaanan niya for the past 13 years, atbp.


“A nice girl doesn’t force their opinions on people, a nice girl smiles and waves and says thank you, a nice girl doesn’t make people feel uncomfortable with her views. I was so obsessed with not getting in trouble, I’m just not going to do anything that anyone can say anything about.”

“We’re people who got into this line of work because we wanted people to like us, ‘cause we were intrinsically insecure, because we liked the sound of people clapping ’cause it made us forget how much we feel like we’re not good enough.”

Doon mo marerealize yung other side of the coin. Kung paano siya na-label-an as ‘pavictim’. She was slut-shamed. Sexually assaulted. Ang dami niyang pinagdaanan nitong mga nakaraang taon. Kung bakit siya napa-Look What You Made Me Do. Doon mo maa-appreciate na reputation is the best album talaga lol

wp-1581311195436.gif

And then yung Clean, nagkaroon ng bagong meaning sakin. Nakaka-goosebumps.


It’s not just about her story. It is also about ours.

tumblr_1152ace39d6d99b2cce363cf396d29fd_ded56683_400

Kung paano niya nilabag yung stereotype na, ang babae, hindi dapat nagpapahayag ng kanilang politikal na opinyon. “People don’t want to hear my political views—they just want to hear me sing songs about breakups.” Parang ang laki ng epekto sa midterm elections sa US magmula nung nagvoice out siya. Nakakatakot kasi pwedeng-pwedeng masira ang pangalan niya once na mag-state siya na against siya sa pangulo. Pero alam mo sabi niya? I don’t care.

wp-1581311195190.gif

Hence, there was only the young. SANA MAGAWA DIN TO NG PILIPINAS ANO. SANA MAGKAROON DIN NG MALAKING EPEKTO O IMPLUWENSIYA ANG KABATAAN SA POLITIKAL NA ESTADO NG ATING BANSA. Hindi yung masyado pa rin tayong tradisyunal na nagpapauto sa mga matatandang politiko na to. O ano, after 4 years, nagsisisi na ba kayo sa mga inihalal nyo?

“They aren’t gonna help us
Too busy helping themselves
They aren’t gonna change this
We gotta do it ourselves”

In general, ipinapakita ng dokumentaryong ito ang sitwasyon ng babae sa ating lipunan. Hindi sa feminist ako ah, pero di ba sana nakikita nyo yon. Hindi ako bias na porke fan ako, ganito ang reviews ko bla bla. This film teaches us to speak up for what we believe. 


“We do exist in this society where women in entertainment are discarded in an elephant graveyard by the time they’re 35. Everyone’s a shiny, new toy, for like, two years. The female artists that I know of have reinvented themselves 20 times more than the male artists. They have to… Or else you’re out of a job. Constantly having to reinvent, constantly finding new facets of yourself that people find to be shiny. Be new to us, be young to us, but only in a new way and only in the way we want. And reinvent yourself, but only in a way that we find to be equally comforting but also a challenge for you. Live out a narrative that we find to be interesting enough to entertain us, but not so crazy that it makes us uncomfortable.”


Standing broad-shouldered next to her was a love that was really something, not just the idea of something.

wp-1581311195348.gif

“I also was falling in love with someone who had a really wonderfully normal, balanced, grounded life. And we decided together that we wanted our relationship to be private. I wasn’t happy in the way that I’d been trained to be happy. It was happiness without anyone else’s input. It was just, we were happy.”


I NEED TO BE ON THE RIGHT SIDE OF HISTORY.

Malaki ang impluwensiya ni Taylor Swift sa buhay ko hahahaha, hindi dahil sa breakup songs niya ah, pero yung mga kanta niya ay sumasalamin din sa takbo ng buhay ko. #reputation

 

Ah basta panoorin mo na lang.

Tapos na ako sa chapter na mina-manipulate ng lalaki ang buhay ko. I stepped up on my own.

(photos from Tumblr)

Mga Kwento ng Klima


Mga Kwento ng Klima tells the story of climate in the context of the Filipino experience and how it has shaped the Filipino identity and culture.

Ipinalabas na to sa Sunday’s Best noong November 24, sana ay napanood nyo.

Noong November 22 naman ay naimbitahan kami para sa pre-screening neto.

Naranasan mo na ba yung emosyonal ka dahil sa panonood ng docu? Eto yun eh. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. Feeling ko nandun din ako sa environment na yun. Feeling ko nalulunod ako. What if I was there? Mamamatay din siguro ako katulad nila.

Marami na tayong nasaksihang dokumentaryo ukol sa pagbabago ng klima, at mga epekto nito. Pero ang tanong, may ginagawa ba tayong pagbabago? Bakit parang business-as-usual pa rin tayo?

Aware nga ang tao sa climate change. Pero aware ba tayo kung gaano ito kalala?

Isa ito sa mga docu na masasabi kong na-reach yung general audience. Masyadong teknikal at malalim ang usaping ito kaya ang mga pangkaraniwang mamamayan ay hindi ito gaanong naiintindihan. Na-visualize dito ng maayos yung mga bagay na sana ay alam ng lahat para sana hindi gaano mapaminsala ang mga sakunang dumarating. Tsaka lahat ng sektor ng lipunan ay nai-discuss, sa loob ng halos isang oras ay nabigyang-pansin naman lahat ng usapin.

Sana ay mas maabot pa nito ang masa. Lalo na ang mga kabataan. Sana din ay maging regular o mas dumami pa ang mga dokumentaryong tumatalakay sa isyu ng pagbabago ng klima.

#Unbothered


This is my worst habit – yung paglalakad.

I mean, hindi naman masama ang maglakad. Pero kasi ako, kahit gaano karami ang pera ko, kahit anong oras ako abutin, kahit pagod na pagod na ako, maglalakad pa rin ako, instead na sumakay ng tricycle. Eh madalas ang dinadaanan ko eh madilim, hindi matao, tas alanganing oras ako lagi naglalakad.

Bakit ka ba ganyan? Eh iba-ibang factor eh.

Pag naglalakad ako mas nakakapag isip ako ng malalim. Sakto habang naka earphones ako, lumilipad ang utak ko. Either iniisip ko na ang magiging plot ng zombie apocalypse movie na pinaplano ko, or ano kaya kung nasa music video ako, or ano kayang mangyayari pag umamin na ako sa crush ko, mga ganon, kaya mas delikado kasi madalas wala ako sa sarili hahahaha

Eto yung breath of fresh air ko. Literally. Pag feeling ko suffocated ako sa work (luh lakas kala mo naman bigat ng trabaho), sa jowa (yep, pag nagagalit ako sa kanya umaalis ako ng bahay at hinahayaan ko siya mag alala kung nasaang lupalop na ako, sinasadya ko talagang di siya replyan lol bahala siya charot).

Trust issues. Wala akong tiwala sa mga driver ng sidecar at tricycle kasi ang mahal nila maningil. Sasabihin 15 yun pala 50. Tapos paano kung matiyempuhan na kawatan pala yung masakyan ko, eh di hindi ako makakatakas niyan, unlike pag naglalakad ako pwede ako manapak at tumakbo.

Kuripot ako. Pag alam kong lumampas na ako sa takdang gastos ko sa araw na ito, wala titipirin ko sarili ko at maglalakad.

At higit sa lahat, nagbabawas ako ng carbon footprint ever since, kaya naka-panata na ako sa sarili ko na hangga’t maaari ay maglalakad lang ako.

Tsaka ayokong dumating yung araw na yung simpleng pagbili ko lang sa tindahan eh katamaran ko na, or mag angkas na ako araw araw kasi, di ka na sanay eh. Ganern.

So ayun kung may balak ka na holdapin ako, heto lang naman ang mga ruta ko lagi:

– Bahay – labas ng subdivision namin (15 min)

– Dorm – Quezon Ave (10 min)

– Morayta – Malacañang (30 min)

Yep. Araw araw ko nilalakad yan.

So kung tatanungin mo ako kung hindi ka ba natatakot sa mga pinaggagagawa mo, alam mo na sagot ko haha. Ilang beses na ako pinagagalitan dahil dyan pero pasaway ako, wag tularan.

This is my worst quality. I’m careless. Reckless.

Hindi ako nagsusuot ng mask kasi hindi ako nababother sa ncov. Naglalakad pa rin ako kahit dis oras ng gabi, hindi na ako natatakot manakawan o magahasa. Ewan. Wala akong pakialam sa sarili ko in general haha

Pag iniisip ko na may mangyayari sakin o magkakasakit ako hindi na ako nababother haha bat ganon

Hindi naman to self pity or suicidal shit haha, malakas lang talaga ang loob ko at confident ako na walang mangyayari sa aking masama. At hindi ako magkakasakit.

Tingnan natin kung hanggang saan ka dadalhin ng pagiging ganyan mo.

Dito ako dumadaan lagi. Ewan ko bat walang ilaw ngayon.

Dorm


I think it’s about time.

Mag-iisang taon na akong nagtatrabaho sa Manila, pero sa QC pa rin ako umuuwi. Isang oras papunta, dalawang oras pauwi, kasi wala ako masakyan.

Kaya hindi pa ako lumilipat kasi mas mura yung binabayaran ko dito ngayon, kumpara doon sa lilipatan ko malapit sa opisina. Alam mo ngayon ko lang narealize, lumalabas na umaabot pa rin sa mahigit tatlong libo yung gastos ko kaya ang nonsense din pala. Tapos kung doon na nga lang ako sa malapit eh hindi na ako makukunsumi sa pagcommute. Mas may oras para sa pahinga.

Kaya hindi pa ako lumilipat kasi nandito pa si Amiel non, tsaka yung iba ko pang mga kaibigan. Kaya minsan after shift bumabalik pa rin ako ng ABS, para sumabay maghapunan. Eh kaso expired na ang ID ko this 2020. Hindi na ako makakapasok doon. Nagresign na si Amiel. Kaunti na lang din ang natira sa DMS so ayun.

Kaya rin hindi ako lumilipat kasi madali ako sumpungin ng kalungkutan. Baka magkulong lang ako sa kwarto at hindi na kumain, o baka naman dahil mas mahaba na ang free time ko eh kung saang impiyerno ako pumunta at kung kani-kanino ako makipag meet up. Kaya kailangan may kasama/kausap ako sa dorm. Hindi ko na pala kayang mag-isa. Sobrang vulnerable ko pa last year eh iyakin. Pero ngayon ok na ata ako. Tsaka dumating na si Ron at KM, may makakasabay naman na ako kumain at umuwi kaya hindi na siguro ako magkukulong. Tapos maraming kainan sa dorm malapit sa office, unlike dito, walang wala.

Kaya rin hindi ako lumilipat kasi may sepanx na ko kina PJ, Venice at Iza. Iwan ko na ba sila? Magkakaiba na ang mga mundo namin. Hindi ko na sila halos nakakausap kasi pag umuuwi sila tulog na ako, paggising ko tulog pa sila. Di ko alam di na ata nila ako ramdam. Di na tulad dati na may late night talks. Minsan out of the loop ako. Tsaka pag umalis ako tataas ang bayad nila sa renta. Hala.

Ewan ko, sobrang boring kasi ng Bohol Mansion life ko nun kaya ayoko lumipat noon. Tingin mo ba pag lumipat na ba ako hindi na ba ako magiging malungkutin nun?

Bulacan


Sitio Pariahan.

Actually kaya ako napadako ng Bulacan ay dahil isinama ako ni Ron sa pagshu-shoot ng documentary nila (Siya yung director neto btw), tungkol sa innovation at technologies, etc. at ang focus niya ay yung sinking cities. Kung napanood mo yung IWitness, itinampok doon ang Sitio Pariahan bilang isang “Isla na Walang Lupa”. Sinasabing lumubog sa tubig ang komunidad dahil sa: 1) Sea Level Rise; 2) Reclamation sa Manila Bay kaya sa lugar nila napunta ang tubig; at 3) Paglubog ng lupa dahil sa sobra-sobrang pagkuha ng underground water. Alas tres ng madaling araw ay bumiyahe na ako pa-Malolos, tapos ay sumakay na pa-Bulakan, Bulacan, na medyo malayo-layo din. Then mula doon ay nagjeep naman kami pa-Taliptip, tapos ay sumakay ng bangka papunta sa Sitio. Sa unang tingin ay para sila yung mga residente na nakatira sa dagat sa Sulu (?) basta yung mga tahanan nila ay nakatirik sa gitna ng dagat. Actually bahagi pa rin pala ng Manila Bay yung tubig na yun. So ang backstory, ang Sitio Pariahan ay isang komunidad na malaki talaga ang lupa noon, ngunit nung taong 2011, nang masalanta ng bagyo ang kanilang lugar ay nasira ang mga pilapil (dike) o yung daanan sa mga fishpond kaya nalubog sa tubig ang buong pamayanan. Napalilibutan na pala talaga sila noon ng maraming palaisdaan, hanggang sa ayun nga ngayon nagkagulo-gulo hanggang sa ang buong sitio ay naging isang malaking palaisdaan na. Hindi sila naniniwala na Land Subsidence ang dahilan, tanggap nilang napabayaan na ang lugar at hindi na inayos pa ang mga fishpond. Bakit daw. Binili ng San Miguel Corporation ang lupain na iyon para pagtayuan ng paliparan (akala ko tsismis/on the process pa pero yes tuloy na tuloy na ata). Kaya wala nang punto para ayusin pa di ba. Hindi pa rin sila umaalis doon kasi nga andun ang kinabubuhay nila, ang pangingisda. Mayaman sa yamang-dagat ang Sitio Pariahan, maraming alimasag, hipon, atbp. At pag sa itaas (town proper) na daw sila manirahan ay mahihirapan sila sa taas ng gastusin, standard of living ba. Kaya sanay na sila na kailangan lagi mamamangka, na wala silang lupang tinatapakan. Karamihan sa kanila ay doon na ipinanganak kaya mahirap para sa kanila na iwanan ang buhay doon. Hindi mo rin masasabi na ‘deprived’ sila eh. Kuntento sila. Kasi may solar panel na rin doon kaya nakakatipid sila sa kuryente at okay na kahit walang linya doon sa kanila. Yung tubig kinukuha sa poso. Yung pagkain ayan sa dagat lang. May tv at smartphones din ang mga tao doon. Pero ngayon ay may palugit na ang pananatili nila doon dahil nga sa gagawing paliparan, pero nangako naman ang San Miguel na bibigyan ng magandang relokasyon ang mga residente, pati trabaho meron na din, magte-training daw sila sa TESDA para pwede ipasok sa San Miguel. Habang papunta kami sa Sitio ay nadaanan namin ang daan-daang bakawan (mangrove trees) na pinutol, dahil nga sa airport. Ito ang masamang epekto ng komersiyalisasyon eh. Wala namang magagawa ang mga tao. Pero kung pagmamasdan mo ang lugar ay manlulumo ka dahil dati ay buhay na buhay ang komunidad na ito, ngayon ay lumubog na.

Basahin ang artikulong ito:
https://www.gmanetwork.com/news/specials/content/26/ang-islang-walang-lupa/


Malolos Side Trip.

Sinulit ko na ang palalamyerda. Para lang din akong nasa Cavite, ang daming lumang bahay, tapos puro simbahan. Tapos nagpunta kami sa Casa Real (Museum of Political History) YOU KNOW WHAT. I LOVE THIS PLACE. KASAYSAYAN IS LIFE HAHA. From Pre-colonial to Post-EDSA Revolution meron dito.

Tapos eto na nga, alam mo ba puro kasalan ang nakikita namin haha tatlong kasal sa Malolos Cathedral at Barasoain Church plus may Bridal Fair sa Robinsons Malolos hahahaha anong meron? IS THIS A SIGN?! SABI KO NA EH MUKHANG IKAKASAL NA ATA AKO THIS YEAR HAHAHAHAHAHAHA WEYYYYYT

Protected: 011320


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Ashfall


giphy
Imahe mula sa https://giphy.com/gifs/frTLOlxlJSEqpEHWYF

Nasa Sta. Mesa ako nung mabalitaan ko to. Akala ko normal na activity lang yung nangyayari, hanggang sa nagchat na si Don na umuulan na rin ng abo samin. Syempre kinabahan ako, bakit umabot hanggang doon yung abo? So malala na pala yung nangyayari sa Taal? Alas kwatro pa lang pero ang dilim dilim na ng langit. Tapos lumilindol na daw. Kinakabahan na talaga ako na as in iniisip ko na saan kami lilipat if worst case scenario happens tapos paano kung matrap sila, kung may uuwian pa ba akong pamilya ganern. Bumabalik sa gunita ko ang mga pangyayari noong Pinatubo (hindi pa ako buhay nung 1991, pero marami akong napanood na docu tungkol sa aftermath nun), kaya natatakot ako what if today I’ll be experiencing the same. Tapos ayun nag-aantabay na ako sa mga kaganapan.

Then 7pm bumiyahe na ako pauwi ng bahay. Pagbaba ko pa lang ng bus napuwing na agad ako. Grabe para akong nasa disyerto, maalikabok, mabuhangin, maalinsangan, amoy paputok. Kitang kita mo sa ilaw ng sasakyan yung pag-ulan ng buhangin. Hala. Sa entire lifetime ko ngayon lang ako nakaranas ng ganitong kalamidad, kaya natataranta din ako at di ko alam what’s next. Ramdam ko yung pagbagsak ng abo sa balat ko. Nagkakaubusan na ng face masks. Yung mga sasakyan puro putik.

wp-1579155583737.gif
Akala mo tubig pero buhangin talaga yan

Kinabukasan hindi na gaano ramdam yung ashfall, pero nakakatakot. Kasi inaanticipate nang meron pang mas malalang mangyayari. Paano na tayo niyan?

Buti at sinuspinde ang pasok kasi hindi talaga ako makatulog. Paano kung mahimbing ako tas biglang doon lumindol, at magkaroon ng malaking pagsabog di ba?

—–

Pero pano kaya yun, hindi naman to isang araw lang, matagal pa yan bago mawala yung ashfall. Mabubuhay tayo ng ganito, ng ilang linggo/buwan pa?

Pero paano yung mga walang tirahan at sa kalsada na natutulog? Paano yung mga pagala-galang hayop? Kung nasa worse situation na kami, paano pa sila?

Wala na akong pake.


Hindi talaga ako mahilig magbasa ng libro, alam mo ba, bilang lang ang tinapos ko. Puro history/philosophical books pa ang binabasa ko non.

th

Heto ang sagot sa lahat ng mga insecurities ko sa year end blog post ko. Someone recommended me na basahin ito. Ang dami na nagsabi na basahin ko to pero hindi ako nakikinig kaya ayan, inabot ka pa ng 2020 bago mo morealize kung saan ka nagkamali. Hahahahaha.

So heto na nga, iniiscreenshot ko na nga bawat page neto kasi ang sarap ilagay lahat ng nakasulat, as in lahat. Habang binabasa ko to napapa-” Oo nga no” ako. At heto, nagcocontemplate na naman ako sa existence ko.

Chapter 1 pa lang ako. Pero ang dami nang quotable quote.

Capture1

Last year pinupush ko na maging better version ng previous year self ko, pero in the end hindi pa rin ako masaya. Bakit? Hindi ko alam. May kulang. Heto ang sagot at malaking sampal sakin haha (naooffend ako tbh), masyado kong niflaunt lahat ng achievements ko pero sino bang may pake? Wala. Ako lang din naman. Lahat ng tao busy yan sa kanya-kanya nilang struggle sa buhay. So bakit nila gagawing big deal yung naging struggles ko? Ganern. Ingat na ingat ako sa reputasyon ko na ako lang din ang may pake haha.

Capture2

Capture23

Totoo to, the more I aim for something, the more ako nags-struggle maachieve. Gusto mo magkapera pero ang tagal tagal dumating. Gusto mo magkawork pero hindi ka matanggap tanggap. Gusto mo magkajowa pero palagi kang gino-ghost. Bakit pa ba ako kuda ng kuda. Basahin mo na lang yung mismong content.

Capture3

Capture4

Capture5

Di ba? Hindi naman masama ang pagiging pessimist ko? I’m always expecting for the worst kasi that’s part of life. Normal na yung palagi kang nagfa-fail. Pag nagsucceed ka e di goods! Pag nagfail ka at least tanggap mo agad.

Bawal ata tong ginagawa ko hahahahaha (namimirata) pero preview lang kunwari. Iniisip ko araw-araw akong may anxiety na si ganito may problema, tapos iniisip ko kung anong gagawin ko. Heto ang solusyon sa lahat ng pinagdadaanan ko: DAPAT MAWALAN NA AKO NG PAKE. HAHA

Tapos na ako sa chapter na nagpapadikta sa iba kung anong dapat kong gawin sa buhay ko wahahaha lakas.

Di ko alam kung may sense ba yung mga kinukuda ko sa post na to, pero lam mo yun, sana magets mo yung message ng chapter 1.

2019 Year End Accomplishment Report is cancelledt char. The Irony.

PS: Kapangalan ng author yung nakalandian ko noon hahahaha wtf.

The 2019 Year End Accomplishment Report


Recap to my previous year-enders:


It was the end of a decade, but the start of an age.

Yung unang plano ko dyan dapat powerpoint presentation eh HAHAHAHAHAHA tsaka pang-malakasan na yung mga title natin ngayon mumsh. So ayun po ano, welcome to my first ever vlog! De joke nga lang, collage lang kasi yan. Pero ipupush ko sa 2020 na thru videos na ako magpopost (waht). Hindi talaga kasi ako makuda sa harap ng camera so buhay na buhay pa rin itong blog na to. Pero anyway, mas mabuti kung panonoorin mo muna yung video bago magproceed sa entry na ito.


1fa11269-022f-46f5-b06d-4564273aceb6.gif
Visual representation of my year


Accomplishments

Are we out of the woods yet? Last year puro iyak lang ang ginawa ko. O ngayon medyo nagkaroon na ng kwenta ang buhay ko (finally, I’m free!) Kung nakita mo naman yung video ko haha ayun, ang biggest accomplishment ko na siguro yung trabaho ko ngayon, at yung mga lugar na napuntahan ko. Kung babalikan mo yung mga posts ko dati, sinasabi ko lang na hala sana balang araw makapagtravel ako bla bla, it was a dream come true. Buong buhay ko nasa Cavite lang ako tapos hindi naman ako pinapayagan lumabas at magpunta sa mga ganitong lugar. Ganon pala ata pag may trabaho ka na haha hindi ka na pagbabawalan no.

Ang daming nasayang na panahon nitong mga nakaraang taon, kung nagset lang ako ng tama eh di sana mas okay yung kinalalagyan ko ngayon. Ayan kasi, wala namang kwenta yung mga pinaggagagagawa ko at mga pangyayari noon.

Inayos ko nga pala yung linkedin profile ko, Check it out: https://www.linkedin.com/in/shairamaec

img_20191224_193312_4192347319222780526686.jpg
Naalala mo itong dream board na pinost ko noon? Naging katotohanan siya omg ngayon ko lang din narealize. Well, yung Sakura trees sana ma-achieve ko yan next year.


Character Development

Looking back to my previous years, masasabi kong walang kwenta pa rin yung buhay ko hahahahaha charot. Kung makikita mo naman, major shift sa buhay ko yung paglipat ko ng trabaho. Napalaban ng bongga yung kakayahan ko. Kinukuwestiyon ko araw-araw yung sarili ko kung talaga bang writer ako? Kasi hindi eh. Kahit patapos na ang taon na to, nangangapa pa rin ako sa mundong ginagalawan ko ngayon. Hala ang bobo ko, hindi pala talaga ako marunong magsulat. Ang blog na to ang dahilan kaya ako natanggap sa trabahong ito, nag-expect sila sakin na I’m good at this pero hindi pala talaga. Ilang beses ko nang iniyakan to kasi blanko ang utak ko, walang pumapasok sa isip ko. Paano ko tatapusin ito. Isa lang yon sa major struggles ko this year, na hindi lang pala ako sa climate change dapat nag-aadapt.

– Dati lagi akong naka shirt at pants, ngayon puro dress at palda na. Naalala ko nung nag EK kami, nagsusuot pa ako ng stockings nun kasi para hindi halata na mabalbon ako. Pero this year ko lang inembrace yung flaws ko wahaha na dedma na kahit makita ng iba, kasi wala namang pumapansin? Ako lang din ang insecure sarili ko.

– Dati hindi ako makangiti sa mga picture kasi ayokong nakikita yung ngipin ko. Ngayon dedma na lang din, kasi tinanggap ko na yung kapangitan ko? Char. Hindi na ako masyado nacoconscious sa kung ano yung tingin ko kaya kahit mukha akong patapon araw araw, okay lang nu.

Ayun, iyakin pa rin ako. Minsan may mga sadboi moments posts pa rin ako. Ilang beses ko na rin sinabing napapagod na ako. Pagod na akong mapagod para sa iba. Hanggang ngayon nakakaramdam pa rin ako ng anxiety pag gumigising ako sa umaga.

Pero alam mo, at least hindi na katulad dati na konting kibot lang, iiyakan ko agad. I have a friend na nasa ganong sitwasyon ngayon and nakikita ko yung sarili ko sa kanya a year ago. Sinabi ko sa kanya na sana maibalik yung ngiting nawala sa kanya. Ang hirap kasi hanggang ngayon yung ngiting ninakaw na yon sakin, hanggang ngayon hindi pa rin naibabalik. Kaya lagi kong sinasabi sa lahat ng posts ko na – whatever happens to me, hinding-hindi na ako magiging masaya.


Toxic Trait

Last year naalala mo, na-diagnosed ako na may Hyperthyroidism. Buti nga ngayon, hindi na gaano, pero ganon pa rin, may mga araw na ang lakas ko kumain, pero nilalabas ko rin agad. May mga araw pa rin na pag sobrang lugmok ako eh hindi na naman ako nagugutom. Pero ngayon, sobra ko pa ring tinitipid yung sarili ko. Hindi ako kumakain pag alam kong mapapagastos ako para sa iba.

At, sa lahat ng mga nangyaring magaganda ngayong taon sa buhay ko, ay hindi ako masaya.


Satisfaction

Naalala mo nung pinost ko nung taong 2016 ito: The Philosophy of Contentment. Eto yung proposal ko sa Philosophy class namin. Walang taong nakukuntento. Lahat tayo may desires para ma-develop yung well-being natin. Hindi yung ok ka nang hindi umalis sa loophole ng paulit-ulit na routine ng buhay.
Eh ako? Ano bang problema ko?

Hindi ako pinanganak para lang mag-aral > magtrabaho > magpamilya > at mamamatay. I want to do/achieve something na makabuluhan, hindi yung nag exist ka lang para sa wala. O e ano ngang problema ko?

Hindi ko na kayang maging masaya. Opo. Kaya lagi ako nagpopost dito sa blog ng mga achievements ko hindi para magyabang, kundi ipamukha sa sarili ko na eto na, eto na yung mga pinangarap mo noon, nasa harap mo na, bakit hindi ka pa rin masaya?

Self-actualization. Alam mo yung Maslow’s Hierarchy of Needs?

I-incorporate ko na rin siya sa post ko para magets mo. Meron tayong basic needs na sa kabutihang-palad ay napupunan ko na. Yung psychological needs ay ok naman din, pero alam mo kung ano yung nakakapagpa-bother sakin lagi? Yung pinakatuktok ng triangulong ito. Hindi ko ma-achieve yung full potential ko, kasi, di ko alam. Parang may kulang.

Ito yung void na hindi mapupunan ng kahit ano. Nagkajowa ako, nakunsumi lang ako, hindi masaya. Nagkapera ako, hindi ako masaya. Nakapaggala ako, nung umuwi ako hindi na ako masaya. Napunta na ako sa iba’t-ibang church kasi baka kulang lang ako sa faith, pero hindi, hindi pa rin ako masaya.

Hindi ako marunong makuntento. Hindi sa ‘gahaman’ or naghahangad pa ako ng mas higit sa pangangailangan ko. Pero hindi ko na kayang maging masaya sa kung anong meron ako ngayon. Wait lang pang-ilang beses ko na to sinabi?

2017 nung grumaduate ako, punung-puno ng pangarap. 2 years after, wala na akong motivation. You mean goals? Yung sana after a certain period of time gusto ko makapagpundar na ako ng ganito ganun, magtatayo na ako ng ganitong business, nawala yung long-term goals ko. Asan na? Bumabangon ako na walang ganap. Hala sana ma-gets mo ko, yung fuel ng passion? Nasaan na? Tinamad na akong mag-aim pa ng mas mataas. Parang ako na yung tipikal na manggagawa na magtatrabaho na lang para sumahod, tas bigay kay ganito, kay ganun, tapos ako wala naman akong nafufulfill sa sarili ko. Hindi nila kasalanan. Ako mismo ang may problema. Wala akong balak para sa sarili ko at sa future ko. Pero joke lang, nagpost ako nung nakaraan na pag nagkajowa na ako, gusto ko pakasalan na ako agad (pero hindi mag-aanak), wala lang, baka sakali lang magkaroon ulit ako ng life goals. O di ba, alam mo di ba sinabi ko noon, hindi ako pinanganak para maging housewife. Eh ano to?

I started becoming the person I never wanted to be. Ang normie ko na. Kaya minumulto ako ng old self ko na hindi na daw ako honest sa sarili ko. May mga bagay akong nagawa at ginagawa beyond my moral values (playing with fire, dancing with a stranger). I become reckless. Ang sama na ng ugali ko na tipong when something inconvenient happens to her, ang masasabi ko lang, “Karma mo yan.” Di ako to. Anong nangyari sayo Shaira?

I don’t make plans. I am spontaneous. Kasi nga lahat ng pinlano ko para sa sarili ko, para sa amin char, naging drawing na lang. So ngayon, go with the flow na lang. Come what may. Kasi buti pa yung mga biglaang ganap nangyayari. Biglaang pagreresign, biglaang gastos. Ganun. Kaya tama na ang pagtatanong mo sakin kung anong plano ko. Kasi wala talagang pumapasok sa utak ko ngayon.

“Hindi ka tumanggap ng pension mula sa SSS for more than 10 years para lang maging walang kwenta sa lipunan. Hindi ka nag-aral ng apat na taon sa kolehiyo para lang maging low life peasant. You made this on your own. We’ve come this far. Wag ka nang bumaba doon sa level nila.”

Eto ba yung tinatawag nilang existential crisis? So ano, dapat nga bang makuntento ako at maging masaya or wag makuntento and strive for more?


Lessons Learned

“We got distracted and caught up in unnecessary things sometimes and we forget that we are in a process and having things not working out is also a part of it.”

Dati lagi natin sinasabi na “Pagdating ng bagong taon, magbabago na ako bla bla”, pero isa lang din yan sa mga pangakong laging napapako haha. I’ve learned that kung gusto mo magbago, don’t wait for a specific time at moment, kasi lagi lang nauurong at nauurong yan. Gusto mo nga magbago pero you keep doing the same old shit, what’s the sense? You can’t expect new beginnings if you keep holding on to old habits. Sabi nga, “If you want something, go get it now. Right now is the start of the rest of your future.”

You get what you tolerate. Biggest blessing ko this year is I got people who loved me even at my most unlovable chapter. Kita mo naman last year napaka-patapon ko. Pero na-redempt ko yung sarili ko and now I’m here where I belong, thanks to you 💕. Yung kayang sabayan yung level of understanding mo sa mga bagay-bagay at hindi yung sasabihan ka na “masyado ka kasing matalino” “ayaw mo magpatalo” dahil lang sa ineexpress mo yung sarili mo. Instead na magsorry eh they will make you feel bad pa about it. Magrereflect pala talaga sayo kapag positive yung impact ng isang tao. You’ll glow differently. Kaya always surround yourself with positive at masisipag na tao, para hindi ka na mahila pa pababa. Tsaka ikaw na rin mismo mahihiya na yung mga tao sa paligid mo ganon tas ikaw tatamad tamad pa rin, kusa ka na lang magsstep up. Kaya ayun ate girl, tigilan mo na ang pagtolerate sa mga bagay na di mo naman deserve. Tapos na tayo sa chapter ng white lies at kunsumisyon.

– Having the right one will help you reach goals you never dreamed of achieving.

– Not everyone will enjoy watching you succeed.

– Some people are there for you but only for favors. The more capable you are, the more users you attract.


Strategic directions for 2020.

A whole new decade is starting. This is the decade that most of us are going to get married or have kids, etc. We’re about to enter the very beginning of a whole new chunk of our lives.

Imagine how many people we will meet and how much we’re going to mature and how many people we may lose and how much the world is going to change everything we think about daily, like career or love, it will be probably be settled by then.

Nung nakaraang dekada ay marami ang nawala sa aming pamilya (my parents, grandparents). Ngayong dekada ay nagkahiwa-hiwalay na ang pamilya namin. Ano kaya ang hatid sa amin ng panibagong dekada? Bubuo na ba ako ng sariling pamilya? Abangan. Char.

Start of the decade vs. End of the decade

7 years. 400+ posts. 20,000+ views. 521 followers. Salamat!

Sa nakalipas na pitong taon ay naging saksi ang blog na to sa lahat ng aking pakikibaka sa buhay, lahat ng mga pinagdaanan ko, lahat ng mga pagbabagong nangyari, mga rason ng pagngiti at pag-iyak ko, at progress and development. Salamat sa patuloy na pagsubaybay. Ilang beses na rin akong nademotivate na magsulat, ilang buwan din akong nagla-lie low.

But still here we are. Sa loob ng isang taon ay napakarami na ring nagbago sa buhay ko, yung ibang kaganapan ay hindi pa rin at hindi ko na naisulat dito.

Pasensya na kung medyo mayabang ang dating ko lately, kailangan ko iboost yung ego ko kasi palagi akong nadadown sa sarili ko, at heto ang defense mechanism ko.

If ever this will be my last year, though lagi ko sinasabi na makakalimutan nyo rin naman ako/eto eventually, sana may maiwan akong magandang alaala.


Here’s to more talikodgenic photos,

GIF-191222_215834.gif

… and mirror selfies.

GIF-191222_215534.gif


When she turned to go home, she heard the echoes of new words, “May your heart remain breakable, but never by the same hand twice.” And even louder: “without your past, you could never have arrived- so wondrously and brutally, by design or some violent, exquisite happenstance…here.”

“When a woman is loved the right way, she becomes the best version of herself.” I’m happy that I ended this year with less pain than I had at the beginning of the year.

Thank you for staying with me this 2019.

Look how far we’ve come.

Let’s make more memories ngayong 2020.

– Love, Shaira Mae ✨💕


Follow my social media accounts! Char
Twitter. Instagram. Tumblr. Reddit.

The music that defined my decade ✨


Patapos na ang ’10s. Natutuwa ka ba sa mga pinakikinggan mo?

Skl yung Spotify Wrapped 2019 ko.

Dulo ng 2018 ata ako nag umpisa mag-premium. Kasi kuripot talaga ako kaya puro download lang ako ng mp3. Kaso ngayon tinatamad na ko magdownload isa-isa eh di ayan.

Medyo accurate naman to in fairness haha. Hindi ko alam kung bakit Almost Paradise (yung lumang kanta ah) yung nag-top nung time na yan (broken ka ba gurl?). Nung 2017 naman eh puro 24k Magic at reputation ang gusto ko. Yung Location Unknown ang nagtop ngayong 2019 kasi may ibang gumagamit ng Spotify account ko hahahaha favorite niya yan.

Heto talaga yung accurate songs of the year ko:

  • 2010 – Grenade
  • 2011 – Someone Like You
  • 2012 – The One That Got Away
  • 2013 – When I Was Your Man
  • 2014 – Mirrors
  • 2015 – Style
  • 2016 – Stockholm Syndrome
  • 2017 – Calling all my lovelies
  • 2018 – Getaway Car
  • 2019 – Boy with Luv

Hala sorry Bruno 😥 si Taylor na yung naabutan ng Spotify years ko haha. Dati 100+ yung kanta ni Bruno na nakadownload sa phone ko (ang dami niyang unreleased tracks).

Skl yung favorites ko from this decade: (Albums)

  • The E.N.D.
  • The Beginning
  • Nothing But the Beat
  • Teenage Dream
  • Prism
  • The 20/20 Experience
  • Doo-wops and Hooligans
  • Unorthodox Jukebox
  • 24k Magic
  • Dangerous Woman
  • Red
  • 1989
  • reputation
  • Lover
  • Entire discography ng One Direction

Parang gusto kong gumawa ng Top 100 songs of 2010. Kaso wait lang sige pag may time. Actually may year-end top 20 na ako pero syempre ipopost ko yon pagkatapos na ng taon. Wahahahaha

Luh bat puro American Pop? Bat di ka nakikinig ng OPM? 🤷🏻

Skl yung Spotify playlists ko: (Eto ang summary ng 2010s music taste ko, it’s either too emotional or too sexual char)

5893740dec278d04804e14a448cef41f5727398545468393911.jpg

 

 

6067c99d8ea993b99db8ea57a60f9d643715089060502322645.jpg

YEAR END TOP 20 SONGS | 2019


And heto na naman tayo!! The best and the best. My favorites this year.


Actually tatlong bahagi etong post na to.

  • Part 1. 2019 Top 20 hits
  • Part 2. Top 10 OPM songs
  • Part 3. Top 10 tracks from Lover

PART 1. 2019 Top 20 hits

Pero puro 2018 pa rin pala mga pinapatugtog ko haha


7 RINGS – Ariana Grande

Kanta ko to pag bagong sahod char. I see it, I like it, I want it, I got it haha
“Been through some bad shit, I should be a sad bitch
Who woulda thought it’d turn me to a savage?”

giphy


JUICE – Lizzo


CIRCLES – Post Malone


CHICKEN NOODLE SOUP – j-hope ft. Becky G


EASIER – 5 Seconds of Summer


INTO THE UNKNOWN – Idina Menzel
Ah ah oh oh oh-


PLEASE ME – Cardi B & Bruno Mars
Bruno’s dance moves are sooo fiiiiine

giphy.gif


BREATHIN’ – Ariana Grande


WATERMELON SUGAR – Harry Styles


PARADISE – Bazzi
This shit make me feel alive.


LOST IN JAPAN (Remix) – Shawn Mendes
2018 pa pala to pero this year ko lang naappreciate.


NICE TO MEET YA – Niall Horan


LIGHTS UP – Harry Styles


MEMORIES – Maroon 5
“Now my heart feel like December when somebody say your name
‘Cause I can’t reach out to call you but I know I will one day.”


GOODBYES – Post Malone ft. Young Thug


WITHOUT ME – Halsey
2018 din to. Relate din ako sa kanta hahahahahha. Sabi “it’s about being there for someone but not getting an effort back from them.”
“And then I got you off your knees, put you right back on your feet just so you could take advantage of me.”


DANCING WITH A STRANGER – Sam Smith, Normani
Para sa mga taong lumalabas kasama ng iba para makalimot, but no.
“Look what you made me do, I’m with somebody new-“


NEVER REALLY OVER – Katy Perry
Two years, and just like that, My head still takes me back
Thought it was done, but I guess it’s never really over

Just because it’s over doesn’t mean it’s really over
And if I think it over, maybe you’ll be coming over again
And I’ll have to get over you all over again

Thought we kissed goodbye
Thought we meant this time was the last, but I guess it’s never really over
Thought we drew the line right through you and I
Can’t keep going back, I guess it’s never really over-


CLOSE TO ME – Ellie Goulding, Diplo, Swae Lee
Eto din 2018 din. Pero feel na feel ko to. Ang sabi this written about the connection of two kindred spirits. It is about a turbulent, probably doomed relationship – someone to forget the world with.
“Even though we both know we’re liars and we start each other’s fires we just know that we’ll be alright.”


BOY WITH LUV – BTS ft. Halsey

Huy sobrang favorite ko talaga to as in eto yung nakakapagpa-cheer up sakin. As in bawat live performance neto inaabangan ko na haha (pati ibang kanta ng BTS magmula non), gustong-gusto ko yung dance steps.


PART 2. TOP 10 OPM SONGS


HULING SANDALI – December Avenue
Umiiyak ako sa music video. Tapos umiiyak naman talaga ako dahil sa pagkabroken ko haha medyo masakit aray.
“At sa bawat minuto, ako’y ‘di natuto
Ipilit mang iba, ako’y maghihintay sa’yo”


BINALEWALA – Michael Libranda
“Heto’ng huling awit na iyong maririnig”


214 – JM de Guzman
Dahil sa Alone Together.


NAGBABALIK – Rico Blanco, IV of Spades
“Pinilit ko na isara, Pintong ito’t limutin ka.”


PAGTINGIN – Ben and Ben
Naalala ko to birthday ko nung ni-release eh.
“Bakit laging ganito? Kailangang magka-ilangan. Ako ay nalilito”
Eto yung nagkaka-developan na kayo tas biglang hindi na lang nagpansinan. Luh.


IMPOSIBLE – KZ, Shanti Dope
“Di mo ba nakikita? Tapos na ang kabanata”


TRIANGULO – Sam Concepcion, Nadine Lustre, Nicole Omillo
Pero mas gusto ko pa rin yung original version ni Thyro and Yumi.
“Ako ang ‘yong kahapon naghahanap”
“Kahit ilang beses mong i-try, i-try, i-try, ang gulo gulo, ang gulo.”


DULO NG HANGGANAN – IV of Spades
Gusto ko yung guitar sa intro.
“Pag-ibig ko, bakit lumalayo? Pag-ibig mo, tila naglalaho?”


IMAHE – Magnus Heaven
Uy may nabuo akong kwento dahil sa kantang ito- Imahe
“Kinukulayan ang isipan pabalik sa nakaraan
‘Wag mo nang balikan, patuloy ka lang masasaktan”


IKAW ANG MELODY – MNL48
Di ko alam kung anong meron sa tunog na to pero parang narinig ko na siya about 20 years ago. Ang nostalgic.
“Bakit nga ba parang tayo ay may nalimutan?
May hinahanap sa bawat bagong pangarap
Pero parang ako ang malaking katanungan nitong musika”


PART 3. AND SYEMPRE!! TRACKS FROM LOVER ❤

Kasi parang magmula nang nirelease yung album eto na lang lagi ang pinapakinggan ko. Bias ano. haha.


  1. Death by a thousand cuts

This was my favorite track.

“My heart, my hips, my body, my love. Tryna find a part of me that you didn’t touch
Gave up on me like I was a bad drug, now I’m searching for signs in a haunted club”

“My time, my wine, my spirit, my trust. Tryna find a part of me you didn’t take up
Gave you so much, but it wasn’t enough, but I’ll be alright, it’s just a thousand cuts”


2. I forgot that you existed
“It isn’t love, it isn’t hate, it’s just indifference”


3. The Man
This is a song about “how much harder women need to work than men to get to the same finish line”


4. Cruel Summer
The synth ❤ I love it.


5. I think he knows
Sobrang bop neto na dapat next single na to pls!


6. Miss Americana and the Heartbreak Prince
“It’s you and me, that’s my whole world.”


7. Paper Rings
“I hate accidents except when we went from friends to this”


8. London Boy
“Darling, I fancy you”


9. Daylight
“I don’t wanna look at anything else now that I saw you
I don’t wanna think of anything else now that I thought of you”


10. False God
False God + Don’t Blame Me. Perfect Combination!

“The altar is my hips”


Yung first months ng 2019 ko puro pang-broken, tas ngayon puro love songs na ulit. HAHA.

See my previous year-enders:

YEAREND TOP 20 SONGS | 2017

YEAREND TOP 20 SONGS | 2018

The music that defined my decade ✨

Protected: Utang


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Ang Pasko ng Malagasang


It’s the time of the year again.

Kanina, umalis ako ng bahay ng alas-singko ng umaga. Madilim ang paligid, may tumawag sa pangalan ko. de joke lang. Usually kasi gabi ng linggo ako umaalis. Pero ngayon inumaga na kasi tinamad na naman. Usually din sa golden ako dumadaan. Pero ngayon, sumakay ako pa-Imus. Ngayon ko lang ulit nasilayan ang makukulay na pailaw at parol ng Malagasang. Ang nostalgic. It’s been a long time.

Naalala ko nung high school ako, maaga din ang pasok ko nun. Hindi ko nga alam kung paanong kaya ko pa gumising dati na walang alarm clock. Wala pa akong cellphone nun tapos wala naman gigising sakin kasi alas-siyete pa dumarating si ate grace galing sa trabaho. Pero okay pa ang body clock ko nun ah. Bihira lang talaga yung late ako nagigising.

Alas singko pa lang bumibiyahe na ako pa-Bucandala. Malamig ang simoy ng hangin. Lagi pa akong may baon na mani nun kasi ‘pampatalino’ daw, kaya ayun sobrang daming tagyawat at mamantika ng mukha ko non. Hey, at least top 4 ako nung time na yun. Lol.

Pag nasa jeep ako, sa may bintana ako lagi nakapwesto, para makikita ko lagi yung mga makukulay na parol na nakasabit. Kada barangay, iba-iba ang mga pailaw. Paborito ko yung sa Malagasang I-E kasi paru-paro, tas sa I-F naman, kulay lila.

Kailangan bago mag alas sais makarating na ako ng school, kasi kailangan ipasa sa table ni Sir Lagmay yung assignment hanggang 6AM, kahit 10AM pa yung MAPEH time. So pag late ka pumasok, wala ka nang assignment, di na tatanggapin. Yung struggle na tinatapos ko pa sa faculty yung assignment kasi kulang kulang pa. Basta pagdating ng 6 yan, pati ibang section, andun din nagpapasa ng assignment sa MAPEH.

Tapos, aantayin ko pa si JD sa gate ng school. Section C siya non tas ako Section D. Nasa magkabilang dulo ng paaralan ang mga building namin. Nagpapaunahan kami pumasok. Di ko na rin maalala kung bakit. Basta kung sino ang mahuli sa amin, manlilibre. Pero kahit naman ako ang nauuna, ako pa rin ang manlilibre. Oh well.

Tuwing gabi naman, since walang masakyan na jeep pauwi, nilalakad na lang namin. Nadadaanan ko naman ang mga parol na ito sa gabi. Tas magkukuwentuhan habang naglalakad, bubuo ng mga pangarap sa buhay, de joke lang.

wp-15779486646891453596872598688868.jpg

Habang pinagmamasdan ko ang mga parol na ito ay bumabalik sa aking gunita ang ‘old self’ ko. Alam mo yun, payak lang ang pamumuhay. Baon at project lang ang problema. Hindi pa kumplikado ang sitwasyon. Eh ngayon, ano na?

Protected: 112619


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Layp hanks


(Life hacks)

Alam mong tumatanda ka na pag nangongolekta ka na ng mga discount card. Hahahahaha

Ganito na karami naiipon ko haha

So far eto na yung nakukuha ko:

SM Advantage (expired na)
Robinsons
Watsons
Mercury Drug
HappyPlus
24k Plus
Palawan Sukicard
Cliqq
Puregold (expired na rin)
Timezone Powercard

Tapos ipromote ko lang tong mga to:

GCash Mastercard – para pwede ka magwithdraw sa atm mula sa gcash mo di ba

PAG-IBIG Loyalty Card Plus – pwede mo rin gawing atm since nakaconnect siya sa AUB, at discount card sa mcdo at iba pang stores!

At kumuha na kayo ng Pag-ibig MP2! For additional savings din. Tinatamad ako magpaliwanag pero basahin nyo na lang ito haha https://filipiknow.net/pag-ibig-mp2/

Target ko rin kumuha ng PayMaya card.

(Kala mo talaga may laman yung mga account mo ha)

Tas parang gusto ko din kumuha ng catd ng Bench at Starbucks, kaso di pala ako bumibili doon haha wala lang pamparami lang ng card

Habang tumatanda ako mas naaappreciate ko yung online banking haha. Kaya importante na may ganito kang apps para easy withdraw/payment kahit saan ka man mapunta. Naalala ko kasi nung nasa Aboitiz ako nun for meeting, pumunta akong canteen para kumain. Tapos hindi pala sila tumatanggap ng cash, thru gcash lang so sabi ko hala kailangan pala may laman yung account ko. At doon na ko nagsimula na gamitin yon, tas dun na rin ako nagloload ng pangdata ko (1GB for 15 days, 99 pesos lang). Ang daming chika ano.

At importante na marami ka ring ID! Kaya habang may pagkakataon, kuha ka lang ng kuha. Kumuha nga ako ng passport noon pang ID lang eh mema.

Bukod diyan, iinstall mo yung mga apps na connected sa mga services na nabanggit ko sa taas.

Uy asan ang Shopee/Lazada dyan?

Dati may notebook ako na listahan ng mga perang natatanggap ko at nagagastos ko kaya namomonitor ko yung pagiging kuripot ko (char), pero ngayon may app na rin (Money Manager) kaya dun ko na nililista lahat ng paglabas at pagpasok ng pera (naks kala mo talaga may pera).

Tapos ayun kung may masa-suggest ka pa na card na pwede ko kunin, comment mo na lang. Iniisip ko nga mag open ng account sa iba’t ibang banko kaso di ko afford yung minimum balance hahahahaha

Madali na lang yung mga card card kesa magwiwithdraw/deposit ka lagi or ganyan kasi halimbawa pag may concert, madali na lang magpareserve ng ticket online. Pag nagggrocery ako debit card na ang pinapambayad ko (luh). Tsaka pag magbabayad ako ng bills (Renta sa dorm, Home credit, etc.) pwede na rin thru mobile. Di ba hindi ka na pipila pa. Load. Ano pa ba. Pag magpapadala ng pera (sugar mommy eh lol).

Tsaka most of all, importante talaga na maging money-wise ka. Lalo na ngayon magpapasko haha ayan 12.12 na oh, hangga’t maaari iwasan mo na yan hahahaha.

Tsaka di lang dapat ikaw, dapat yung mga nakapaligid sayo eh ok din maghandle ng pera. Kaya mag-asawa/magjowa ka ng same mindset as you, pramis. Kasi ikaw you’re doing everything to keep your shit together samantalang yung family or yung SO mo, akala eh nagtatae ka lang ng pera.

Ayan sa sobrang kuripot ko, hindi talaga ako pala-kain sa labas. Ang luho ko na lang siguro ngayon yung mga ganap ganap ko eh jusko pamasahe lang naman nagagastos ko eh? Pero bat ganon, kahit anong paggutom ko sa sarili ko eh wala pa rin natitira para sakin 😦

Deactivate


New Year’s Resolution ko nung 2019 ang magdeactivate ng facebook. Nung time na yun kasi nakakadagdag sa anxiety ko yung facebook (sabihin mo nang kaartehan to pero seryoso, ganun ang impact sakin). Lagi akong nakakakita ng mga posts about breakups, etc tas natetempt ako ishare lagi so mukha akong nagkakalat ng basura noon. Tas dumagdag pa yung mga DDS kong friends na anytime ready kong awayin, so bye fb na talaga.

Minsan binubuksan ko pa rin naman, pag may quest sa ML, pag iaadd yung bagong crush, ganern, pero dinedeactivate ko naman ulit within the day. Tapos kanina inopen ko ulit para sa CCC Week.

Binura ko na nga pala lahat lahat ng content ng account ko (mga status, mga pictures) basta lahat ng alaala mula sa nakaraan. Para akong Taylor Swift pre-reputation era.

The old Shaira Mae is dead.

Hinayaan ko na lang talaga mamatay ang apoy ng nakaraan. Naalala ko naiiyak nanghihinayang pa ako habang tinitingnan noon yung mga pictures kasi naaalala ko yung old self ko. Ang taba ko non. Ang healthy ko physically at emotionally char. Sayang ang memories pero there’s no turning back. Back to zero tayo.

Anyways yun nga kasi bago na ang persona natin ngayong 2019 mumsh. Hence the term, ‘nandedemonyo’. Tapos ayun, from that moment on, sa blog na ako nagpopost ng updates sa buhay ko, kaya pasensya na kung puro squammy ang content ko this year. Wala na kasi ako facebook eh. Tapos sa twitter naman ako nagkakalat ng basura aka kadramahan shits.

So ayun pinag iisipan ko kung itutuloy ko hanggang 2020 yung pagkamatay ng reputasyon at facebook ko o muli ko na bang bubuhayin.

Nakapagreflect ako at narealize ko na kinaya ko naman mabuhay ng wala non. Nagugulat lang ako kasi sa sobrang tagal kong walang update sa mga friends ko, meron nang isa nabuntis at nanganak na (ang bilis), yung dating maitim at mataba ngayon ang puti na, yung isa nasa Vietnam na, basta mga ganung update. Masaya ako para sa kanila. Sana ako din maging masaya para sa sarili ko no?

Di naman dahil sa napag iwanan ako. I have my own milestones too. Sayang nga hindi nakikita ng mga kaibigan ko yun. Pero yung old self ko, patuloy akong kinokonsensya. Ieexplain ko na lang to sa year end blog ko.

Ang drama mo naman Shai. Ang daming eme.

Hindi ko alam bakit ayaw madelete nung farmville posts ko noon.

Ok na din yan, sa blog mo na lang din makikita yung fragments ng old self ko na pinatay mo char

Red flags


Congrats, you made it.

Protected: 110819


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: 110219


This content is password protected. To view it please enter your password below:

WC: Adulting


It’s already a long weekend!

And here’s the recap for last week’s Weekly Chika:


ESGS 2019 highlights.

Kahapon lang na-post to kaya hindi ko na naihabol sa ESGS entry ko.


Attic.

img_20191026_1529544356336981899501067.jpg

Inayos na namin yung 2nd floor ng bahay haha pero di pa tapos. Pero pwede na magdinner date dyan sa taas, pwede na tumingin ng sunset sa hapon, magstargazing sa gabi. (ayan tulad nung nasa picture, spaghetti plus ikaw lang sapat na wahahahaha). Bibilhan ko na lang ng christmas lights dyan para solb na.


Tumbler.

img_20191031_0950287421453290981580252.jpg
Flex ko lang yung souvenir from CCC 10th anniversary na ngayon lang dumating. Sobrang gandaaaaa


Karaoke.

 

img_20191029_2055298181733336109307984.jpg
Mas marami pa yung kropek kesa sa Mojito

Martes pa lang pero kala mo TGIF na haha. Napalaban na naman ang ate mo sa kantahan kahit may sakit pa hahahaha

And hindi kami lasing niyan, yan yung normal mode namin sa office.


Insurance.

img_20191029_104653953947425296150610.jpg

Nagkaroon ng orientation sa office about sa HR/Admin/Finance Matters (common government transactions, kung papaano mag cash advance, liquidate, at reimbursement, etc) Tapos mag invite sila ng consultants ba yung tawag dun, basta from Manulife at Prulife. Prinesent nila kung bakit mas essential ang insurance + investment kesa bank savings. So heto na, pagtapos kong tanggihan lahat ng insurance offers sakin eh unti-unti na akong nacoconvince ha, I NEED IT. Kaso kaya di ako makatuloy tuloy kasi una, paano kung hindi ako consistent magbayad? Paano kung keri ko ngayon pero in the next few years wala na ako trabaho? Paano kung hindi ko mapanindigan since ngayon eh wala pa ring natitira sa sinasahod ko. Wala akong naiipon dahil sa demands nila. Tsaka baka pag nalaman ng pamilya ko or future husband ko na insured ako ng milyon milyon eh patayin na lang ako. Hahahahahaha ganon sa mga telenovela di ba. Ang OA. Tapos may naimbitahan ding speaker mula sa PAG-IBIG at diniscuss niya yung about sa MPII at Loyalty Card. Ok din pala yun no, next week kukuha na ako non.


Chicken a la king.

People know me so well na mahilig magluto ng mga unusual na pagkain haha (hal. tokwa + sisig na de lata, etc) So ngayon ituturo ko kung paano ko ginagawa etong isa sa lagi kong niluluto. Ngayon gumamit ako ng chicken nuggets (tinatamad na kasi ako magpalambot ng manok).

img_20191027_1525026876918911487447610.jpg

Sabi ko ilalagay ko dito yung recipe ng Chicken a la king slash Pastel pala pa rin daw ang tawag dito.

Heto ang mga sangkap:

Mas preferable kung all purpose cream ang gagamitin kesa sa evaporada para mas makapal ang sauce. Tas mixed vegetables kasi tinatamad na ako maghiwa ng carrots. So ayon

(Tinatamad na mag-explain) so basically ang paggawa nito ay simple lang:

Igisa ang bawang, sibuyas, mixed vegetables tas pag medyo ok na, saka na sabawan.

Eto pala yung mga nilagay ko na pampalasa, plus seasoning (never ako nag aasin haha) NOTE: WAG LAGYAN NG SPANISH PAPRIKA. Medyo sumablay ako nung nilagyan ko nito.

Iprito ang mahiwagang nuggets!

Tapos ayun choice mo naman kung isasama mo yung nuggets sa sauce. Ako tinopping ko na lang yung sauce eh para magmukha namang mcdo style.


Mama, oooh

Skl: Dalawang magkasunod na araw nang may kinakalong akong bata sa biyahe. Haha. Naeexperience nyo rin ba yon, yung punuan yung bus/jeep, tas makakatiyempo ka na makakasakay, but at the same time may makakasabay kang nanay na may kasamang tatlong maliliit na anak. Eh kaso wala nang space pa, so yung nanay karga yung dalawa, tas sa akin yung isa hahahaha. IS THIS A SIGN 👀 (na magkakaanak ka na next year at may anak ka nang ikakalong sa biyahe)

Tapos ang traffic pa so matagal sa akin nakakandong ang bata, to the point na tulog na siya. Tas ako napapadaydream na naman. Sabi ko hala paano kung ako yung may tatlong junakis na maliliit tas wala man lang asawa jusmiyo, ngayon pa nga lang na malaking bag lang yung bitbit ko pauwi eh nahihirapan na akong bumiyahe, paano pa kaya pag bata. Hala shocks ang tanda ko na talaga, nasa ganitong chapter na ba ako ng buhay? So ang solusyon ko lang ay: Kailangan magkaroon muna ako ng sasakyan bago mag-asawa or mag-aasawa ako ng may sasakyan. Wahahaha


Nahihilo. Nalilito.

Wala heto na naman paggising ko ngayon, nahihilo na naman ako sobra. Pag ibend ko lang konti yung ulo ko ayun ramdam ko na. Yung feeling mo lumilindol lagi ganon. Ganito ako lagi pag nasosobrahan ng tulog/nastuck sa bahay kaya dapat lagi ako nasa labas eh hahahahahaha

ESGS 2019


Umattend kami kanina (3rd day) ☺

img_20191027_1917103908061721634955005.jpg
Nakatry kami maglaro ng mga apps na dinevelop ng mga universities, tapos yung mga games sa console. Saya kaya.

img_20191027_194504_4006753957603344629253.jpg
Nanood kami ng Finals ng ML Allstar Showdown

img_20191027_2003568729388381716159061.jpg
Natuwa ako sa speaker na to ng JBL na may dubstep.

img_20191027_2028431230483850603863205.jpg
Tas nag Just Dance hahahahaahhaha pagkayaman ko bibili na talaga ako neto

img_20191027_1859577990252863331222515.jpg
Gurl, gusto ko din magcosplay ng ganyan. Ang pogi nung Granger sayang di ko malapitan hahahahaha

img_20191027_1908062247812082810408610.jpg
Ang tangkad niya. Ang pogi niya. Crush ko na talaga siya

At eto ang nauwi ko yey! Tasa. Pin. Mousepad. Favorite ko yung Aizawa pin kasi rare lang yan haha

Kasal


Kaya pala yung mga recent post ko ay ganito: Mirrors. Maliit na bagay. Lover.

Kaya pala hindi ako makatuloy tuloy maging seryoso sa relationship. Kaya pala patalun talon ako from one to another. Hindi dahil sa di ako maka get over sa ex.

Narealize ko, all the time I was looking for someone to settle down with. As in as soon as possible agad. Napapagod na ako sa ganitong setup na makikipagrelasyon ka tas mag iinvest ka ng panahon tapos after some time ipagpapalit ka rin sa iba. Kaya sabi ko, yung susunod na bibigyan ko ng OO, oo as in gusto ko kasal na agad. Kaya ang taas ng trust issues ko sa mga to at hindi ko makita yung worth nila.

Alam ko pagsisisihan ko rin to balang araw pag mali yung pipiliin kong sunod. Susubo ako ng mainit na kanin at alam kong iluluwa ko rin to. Kaya inaanalyze ko talagang mabuti. AYOKO NANG MAGKAMALI ULIT.

Pagod na ko sa pagbuo ng mga plano at pangarap na ganito tayo after 2 years, 5 years bla bla, gusto ko sa umpisa ng relationship umpisahan na agad yan. Ayoko nang maghintay tapos hindi lang din naman matutupad. Kaya pag dinadaan ako sa mabubulaklak na salita hindi na tumatalab sakin. Gusto ko yung realistic, yung sa actions niya pa lang makikita mo na, ayy shet, husband material to. Wala na akong pake kung hindi siya matangkad. Wala na akong pake kung magaling man sa music o sa games kasi una sa lahat, that’s not what make someone stay. Naririnig kong may sumisigaw sa likod ng Honesty.

Kaya heto ako palandi-landi muna. Enjoying the youth years at hindi na nakukunsumi at nahihila pababa ng issues ng jowa. Wala akong pake kung sa 2028 ko pa mahahanap yung kasunod na yon o the final one na yon, basta pag dumating siya, go na agad.

Pagod na ko sa mga dahilan na, aayusin ko muna sarili ko, ibi-build up ko muna para sa future natin bla bla shut up. The future is now.

Ang bata ko pa ay masyado lang naaatat para magsettle down pero eto lang ang bottomline niyan: Hindi na ako magjojowa ng pangmatagalan, kasi ang target ko ay mag asawa na HAHAHAHA.

Kasi nasesense ko na pag hindi ako naikasal as soon as possible, patuloy at patuloy lang akong makukulong sa loophole na to. Hala makukuntento na lang ba ako sa ganitong buhay? No. Hindi ako pinag aral para maging low life peasant.

Wala akong pake kahit wala akong ipon o pera pangkasal. Yung bahay madali na lang yon. Alam ko di papayag ang mga kamag anak ko pero go go lang. Wala nang handaan. Basta after non doon ako mag uumpisa na mag ipon na para sa amin tapos at the same time binubuhay pa rin namin yung respective families namin. Gusto ko hiwalay ang finances namin kasi baka isipin ng mga to nagpakasal lang ako para may magsustento sakin. Aba. Ayoko nga maging palamunin.

Ang tanong, may willing bang magpatali sakin hahahahaha. Ang dami nila dyan. Pero lahat sila sa umpisa lang magagaling. Gusto ko yung may determinasyon na magtagal to. Habambuhay.

Been there. Done that.


(Might delete this later)

Totoo to, pag hinahayaan mo na lang lagi, pinapalipas, or tinotolerate yung actions niya, yung ilang beses na siyang nagsisinungaling sayo lol, nasasanay na siya na ‘ok lang’ sayo. Umaasa ka na balang araw mababago yung ganung perception niya, pero hindi eh. Sa umpisa syempre mararamdaman mo na ok lang tanggap ko yan, etc. Lagi mo iniisip yung good side pero totoo to, doble yung sakit pag tumagal pa ng tumagal. Siya yung mali pero bat parang kasalanan mo pa rin. It’s been a while. Walang pinagbago. Iniisip ko kung worth it pa ba kaibiganin itong taong ito?

Maynila (2)


Bakit lapitin ako ng mga alanganing bagay hahahaha

Heto na naman, kagabi nung pauwi ako galing Buendia (wait Buendia nga ba yon). Oo, sumakay ako ng jeep pabalik ng Pedro Gil. May kasabay akong dalawang lalaki, hmm lasing. Yung isa sumusuka na sa harap ko juskupo. Pagdating sa stoplight, pinababa nung driver yung dalawa, sabi dito na daw yung sakayan ng jeep pa-Cubao eme. Di ako sure kung doon nga o baka pinababa lang talaga yung dalawa kasi sobrang wasted na. Eh sabi nung pasahero, teka wala pa sila sa bababaan nila, which is dapat sa Pedro Gil LRT din. Tsaka hindi pa pala bayad yon. So ayon nag-away na sila. Tapos yung mga batang hamog (or badjao, basta mga batang maynila, mga nasa limang bata), sumabit na sa jeep. Natakot na ako kasi naiipit ako sa kanilang lahat. So ako kahit malayo pa ako sa istasyon ng LRT, bumaba na ako. Hindi ko alam kung saan banda yon haha, basta mga alas onse na yon ng gabi. Tapos naubos pa yung data ko (pang google map), wala rin akong load pantawag sa kanya huhu help help. Binilisan ko naman ang lakad ko, hanggang sa makakita ako ng riles ng LRT. Ibig sabihin nasa Taft Ave na ako haha. Okay na, I feel relieved. Kaso wala nang bus na pa-Cavite non.

Lam mo yun, sobrang delikado sa maynila pero wala akong choice kundi sumuong sa ganun.

Protected: WC3: Two after-


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Thought Catalog


Finafollow ko sa instagram yung @thoughtcatalog, ang gaganda kasi ng messages about relationships. Heto yung mga example:

You deserve a person who loves you. A person who sees your value. A person who knows your worth and effortlessly reaches your standards.

You deserve a person who cares about what you have to say. A person who respects your opinions. A person who remembers the little things you mention in conversation. A person who actually listens when you speak.
You deserve a person who shows up when it matters the most. A person who you can call in the middle of the night without feeling weird. A person who texts you back within a reasonable amount of time. A person who will go out of their way to pick you up or drive you home.
You deserve a person who compromises with you whenever you disagree. A person who is mature enough to meet you halfway instead of forcing you to go along with their idea. A person who cares more about the strength of your relationship than about being right.
You deserve a person who treats you with respect, even during your most intense fights. A person who would never curse at you or call you names. A person who would never make you feel bad about who you are.
You deserve a person who gives you the affection you crave. A person who holds you close at night. A person who kisses your cheek in public. A person who holds your hand on the couch. A person who wants you around all the time.
You deserve a person who you can trust. A person who calls when they are going to be late. A person who admits how they are feeling without sending mixed signals. A person who is serious about staying loyal.
You deserve a person who thinks highly of you. A person who thinks you are intelligent and interesting. A person who thinks you are the most beautiful one in any room. A person who thinks they are fortunate to have met you.
You deserve a person who cares. A person who puts in effort. A person who is not going anywhere because they are your forever.

A soulmate isn’t someone who completes you. No, a soulmate is someone who inspires you to complete yourself.

A soulmate is someone who does not judge you for your flaws. A soulmate is someone who sees your jagged edges, who sees the parts of you that have been weathered by love and by life, who sees the wars that you fight, and who chooses to stand beside you. A soulmate is someone who watches as you confront your scars from the inside; always encouraging you to heal on your own time, in your own way; always encouraging you to keep going.

A soulmate is someone who challenges you to challenge yourself. Someone who sees the potential that courses through your bones, and who lets you know exactly what you are capable of. They help you to open your eyes, to come to terms with the fact that you are powerful beyond measure. They see you in ways that you have never been able to see yourself, and they are not afraid to inspire you until you finally see it too.

See, a soulmate is someone who is not afraid of your growth. They do not feel the need to close you off, to protect you from becoming as big as you were always meant to be. They do not feel inadequate when they see you soar, when they see something new within you spark. A soulmate is someone who will never vilify you for changing, for doing the things you have always held yourself back from doing, because a soulmate knows that you are building yourself into someone you are proud of, and that is so beautiful to them — that is what they have always hoped for you.

So no, a soulmate does not complete you — they inspire you to complete yourself. A soulmate is the person who supports your direction, who motivates and encourages you to stretch, to change, to reinvent yourself until you are happy. A soulmate is someone who loves you with so much conviction, and so much heart, that it is nearly impossible to doubt just how capable you are of becoming exactly who you have always wanted to be.

You deserve someone who will look at you and know that you are good enough.

Someone who will not let you struggle on whether or not you’re worth it, because you are.
You deserve someone whom you don’t have to explain yourself to. Someone who will never see you as too much of this, too much of that, someone who will embrace all your edges and know that if it wasn’t for them, you wouldn’t be as strong, as incredible.
You deserve someone who will never make you feel like you have to be their monumental idea of who you should be. Someone who will understand that the way you talk, the way you dress, the way you carry yourself is what makes you unique, and unique is beautiful. Someone who will look at you love your bad parts as much as they love your good parts.
You deserve someone who will stays with you during the stormy days and assures you that things will get better. Someone who will inspire you, encourage you, push you beyond your own limits. Someone who will trust your talents and abilities even when you can’t trust your own. Someone who will love you at your most critical moments, even the moments when you can’t love yourself.
You deserve someone who will see beyond the outer, who will see a smart, beautiful person who fiercely fights to survive life. Someone who will regard the intensity of bravery you have amounted to. Someone who will recognize your strength.
You deserve someone who will see you and know that you are worth so much more than meets the eye.
You deserve someone who will love you in your entirety.

 

Protected: Thoughts | 1014


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: I like how you


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: Kahit ayaw ko na


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Panaginip


October 8, 2014.

Kasagsagan ng Hell Week. Ngayong linggo ay sabay sabay ang mga outputs namin. Live TV Prod, Dyaryo, Docu, Debate, at Term Paper. Kailangang tapusin ko na to o ako ang tatapusin ng mga to.

Pauwi na ako ng bahay, yung mga kaklase ko mag oovernight kina Henry, gagawa ng props. Tas ako hindi na naman makakatulong kasi di naman ako pinapayagan mag overnight. Bawi na lang ako bukas ng maaga, puntahan ko sila doon para bitbitin na yung mga props papuntang school. Tutulungan ko pa si Rea maglayout sa corel. Wala din kasi akong laptop na magamit. Nakakahiya, EIC pa naman ako, tas hindi ako maka-execute ng maayos.

So heto na, sa labas ng school ay may naghihintay pala saking lalaki. Wait, sino to? Tall. Dark. And.. Tall ulit. Joke lang. Mukha siyang taga-Paliparan. Yung pormahan niya katulad nung sa mga kaklase ko nung high school. Pero mabango siya, in fairness. Tsaka bat ganun, mukha siyang surprised na parang pinagtatawanan yung hitsura ko. Ewan.

“Shai!” Tinawag ako. Lingon yung mga estudyante besh, kala nila jowa ko tong nagsusundo sakin. So ako nabigla din ako, hala alam niya pangalan ko? So kilala niya ako? E di ayun kinausap ako.

“Yes po?”

“Can we talk? Uhm may mga sasabihin ako sayo. I know a lot about you.”

“Hala teka, sino ka muna? Tsaka sigurado ka bang ako ang kakausapin mo? Baka nagkamali ka lang?” Napaisip ako. Hala may atraso ba ako? Bakit ako kakausapin neto? Hindi kaya iimbitahan na naman ako sa networking? O kaya budol budol? Teka aalis na sana ako.

“Wait wait wait, iinterviewhin lang kita saglit.”

“Sure ka ako talaga ang hinahanap mo?”

“Ikaw nga. Shaira Mae Cabañas. Pamangkin ni Nelvic Borlagdan. Pinsan mo si Anye at Don”

“Hala.” so ibig sabihin kilala niya ang mga kamag-anak ko. Shocks sino to. Baka kamag anak namin?

“I’m Ian Kayven Antonio. You can call me Ebong. From Novaliches… bla bla bla” Wait saan yung Novaliches? Hala ang layo ata nun ah, pano to nakarating dito? TSAKA BAT AKO INI-ENGLISH NETO?

“Maniniwala ka ba pag sinabi ko I’m from the future?” Windang na naman ako. Hala totoo kaya to? Di kaya gumagawa to ng kwento para ma-scam ako?

“Depende kung mapapatunayan mo.”

“Gusto mo bang malaman ang mangyayari sayo 5 years from now?”

“Talaga ba??? Hmmm may pera na ba ako non? Mayaman na ba ako non?”

“Not so really rich but, kaya mo nang bilhin lahat ng gusto mo. Nakakapagtravel ka na. Nakakapunta ng concerts. Kaya mo na ngang bilhin yung pagkatao ko eh.” Hala. Natuwa ako sa sinabi niya, hala ganon na pala ako after 5 years! Medyo mayaman na? Haha

“So ibig sabihin may trabaho ako non? Maganda ba?”

“Yes, you’re a Malacañang girl.”

“Hala shet sa Malacañang ako nagtatrabaho? Ano ako doon? Katulong? O first lady na? Charot.”

“Writer uh not sure, basta you write some shits there.” Hala writer ang naging trabaho ko. Bat ganon. Hindi pala ako sa prod napunta???

“Maganda na ba ako non? Haha”

“Mas ok na tingnan compared ngayon.” Shet, di pa rin pala ako maganda. wow ok.

“Ah so panget pa rin pala ako. Hahahaha.”

“Di naman, pero sobrang payat mo na nun. Grabe ma-laman ka pa pala ngayon” sabay kurot sa pisngi ko.

“Hala bakit ang payat ko?”

“Eh ayaw mo kumain eh.”

“Hala may pera ako pero hindi ako kumakain? Hala? Eh teka, may jowa ako non?”

“Wala na, pero you have one before.”

“Hala talagaaa? OH MAY GAHD SHET MAGKAKAJOWA PA PALA AKO HAHAHAHAAHHA, teka si JD ba?”

“Hindi, asang asa ka pa nga rin sa kanya nun eh pero di siya yung nakatuluyan mo.” Parang gumuho ang mundo ko nun ah. Hindi ko pa rin siya nakatuluyan? Nubayan?

“Ay ganon? So may iba akong jinowa? Hala sino kaya yun. Taga STI ba? Hahahahaha so kilala mo din?”

“Malamang kilala ko.”

“Anong pangalan?” Kinakabahan ako hahaha.

“Ako.”

“Wait waht wtf. Ikaw? Naging jowa ko?”

“Yup.” tiningnan ko siya mula ulo hanggang talampakan. Oh may gahd. Hala totoo ba to.

“Grabe ka naman Shai, kala mo ang ganda mo.”

“Hoy hindi kita jina-judge!! Tsaka hoy!! napapangitan ka pala sakin bakit jinowa mo ako hahahahaha”

“Kasi ang witty mo. Yung mindset mo, nagustuhan ko. Tapos sobrang minahal ko yung pagiging understanding mo.”

“Totoo ba? E awkward kaya ako kausap in real life. Hindi ako palasalita. Paano ako nagkajowa? How? Hahahaha” Tapos nagkwento siya kung paano kami nagkakilala, kung paanong naging kami in an instant.

Shet di ako makapaniwala. Na sa hitsura at ugali kong ito. May ibang nagkagusto sakin. Shet ganun lang kabilis akong nagkajowa? Isang linggo ko lang siya nakilala tas na-inlove na agad ako? Pero nalungkot ako. Bakit si JD hindi pa rin ako magustuhan hahahahahahaha, bakit di ko siya naging jowa. Sad.

“Eh sabi mo wala na akong jowa, so ibig sabihin naghiwalay tayo?”

“Oo. Sorry.”

“Ay hala naghiwalay din pala agad haha sayang naman, ano nagsisi ka na jinowa mo ako no.”

“Shunga hinde”

“Eh bakit tayo naghiwalay?”

“Well yeah dahil din sa ugali mo, insensitive, walang pake minsan, hindi sweet”

“Ay ganun pala ako pag nagkajowa? Kala ko magiging obsessed at submissive ako, ganon ako sa crush ko eh. hihi.”

“Naging ganun ka rin naman minsan. Nung naghiwalay na tayo.”

“Aw that’s worst pala ano. Pero teka, PARA YUN LANG INIWAN MO NA AKO?”

“Well I see the relationship isn’t good for us anymore. And I’ve done a lot of bad things. I always hurt you. Naging depressed ka nun dahil sakin.” At kinuwento niya yung mga nangyari sa buhay ko at sa buhay niya after namin, na siya eh nagkaroon agad ng girlfriend after ko, tapos ako ayun, basta haha.

“Jinowa mo ko tas lagi mo pala ako nasasaktan, ano kaya yun?”

“Sorry. Pasensya ka na kung nasira ko future mo.” Di ko na alam ang sasabihin ko after nun. Medyo naguguluhan pa rin ako. Nagbreak pala kami ng lalaking nasa harap ko, eh bat andito siya ngayon? Aayusin ba neto yung relasyon namin sa future?????

“Alam mo, salamat sa pag-inform sakin haha, atleast alam ko nang pag nakilala kita in the future iiwasan na kita agad.”

“Pero malaki ang nabago ko nun sa buhay mo. You’ve stepped out of your comfort zone, naging mas sociable ka, mas confident, tsaka.. Mas gumanda yung buhay mo nung nagbreak na tayo. Unlike me, I’m still in the loophole.”

“So teka, bakit ka nandito? Anong gusto mong mangyari?”

“Sobrang fucked up ng future ko. Hindi ko rin alam kung bakit nandito ako sa past, but maybe may kailangan akong baguhin para mabago din ang future ko.”

“Ah eh. Sana di mo ko pinuntahan dito sa past.” Kasi kung naghiwalay na pala tayo, wala na akong kinalaman pa sa mga issues mo sa sarili mo. Kung totoo man na nagbalik ka sa nakaraan, hindi ko na kontrolado yung mga magiging desisyon mo sa future. Sana di mo na lang ginulo yung buhay ko.

“Nag balik ako sa nakaraan para sakaling maitama yung maling nagawa ko, pero sadyang tadhana na mismo ang nagsasabi na wala na talagang pag asa.” Umiiyak na siya nun. Tapos ako hindi ko siya magets. Ibig sabihin ba nun ganun ka-intense yung nangyari sa future namin?

“Bakit hindi mo na lang itama sarili mo kesa baguhin yung path ng iba.” Kahit ano pang gawin mo sa past, same pa rin ang magiging outcome nun. Bakit hindi yung present at future mo ang baguhin mo. Wala sa akin ang solusyon. Nasa iyo pa rin yan.

“Kung may gusto ka sabihin sa future self mo, ano?”

“Pakisabi sa future self ko mag paganda sya para makahanap ako ng matinong jowa. Hahahaha”

“One last thing, may ibibigay ako sayo. Sobrang importante to sa future mo.” Tapos inabot niya sakin yung plastic ng mercury drug. Tinignan ko. PH Care. Naguguluhan na naman ako. Ano to? Anong konek neto sa future ko? Paano magbabago ang buhay ko neto? Hindi kaya…. 😮

“Wag sabon ang gamitin mo. Simulan mo nang gumamit niyan.”

😮


July 21, 2017.

May nag-add sakin sa facebook. Ah, eto yung nagreply sa comment ko sa isang post sa group ng Paramore. Teka, pamilyar ang pangalan neto ah.

Kayven Antonio?” parang narinig ko na to noon. I-aaccept ko ba?

The end.

Lies. Lies. Lies.


It’s all fun and games ’til somebody loses their mind.

 

Imahe


Pinagtagpo. Ngunit hindi tinadhana.

Nandito ako sa balkonahe sa hotel na tinutuluyan ko sa Antipolo habang sinusulat ko ito. May writeshop pa kami bukas. Wala akong tulog kagabi kasi I’ve been somewhere else. Pero mag-aalas dose na pala. Hindi pa rin ako inaantok.

Alam mo ba yung 500 days of summer?

Habang nakatambay ako sa 7-11 sa may Concentrix ay nilapitan ako ng isang lalaki. Akala ko wala na siya maupuan, kaya tumayo agad ako at nagsorry. Pero, balak pala talaga akong kausapin neto.

“Hi Ate, do you also work here?”
“Hindi po eh.”

“But you work nearby? Saan ka?”
“Sa QC pa po ako nagwowork.”

“Oh really. You live here no?”
“Hindi po, taga-Cavite ako.”

“Wait what? Then why are you here?”
“?????”

“Dalawang linggo na kitang nakikita rito, you always drink San Mig Apple here. Alam mo bang bawal yon?”
“Alam ko. Kaya nga hindi ko inilalabas ng paper bag eh. Paano mo nalaman?”

“Kasi nga po I always see you here.”
“Ah ganun ba. Okay.”

“Are you lost or something?”
“Lost. Siguro. Charot.”

“Do you need help?”
“Teka, headhunter ka ba? Kakasabi ko lang kanina may work na ko ahh.”

“No. Ang baba naman ng tingin mo sakin.”
“Oyy ikaw lang tong nagbanggit na mababa ang tingin ah. Tsaka bakit mo pala ako kinausap? Anong kailangan mo?”

“I’m curious on why you’re always here the past few days. And, much better if you go to metrowalk, hindi ka malalasing ng San Mig Apple dito.”
“Wala naman akong planong magpakalasing. Pamatid uhaw ko lang to.”

“Oh okay. I’m here to remind you to keep safe. Always. Since you’re not from here naman pala.”
“Ahh. Eh. Salamat.”

“My break’s about to end. Time to go. Ingat ka, bye.”

Nginitian ko, at umalis na siya.

The next night na andito ako, nakita niya na naman ako.

“Oh it’s you again.” Kumuha muna siya ng vitamilk at binayaran sa cashier sabay umupo sa tabi ko.

“Alam mo miss, ikaw siguro ang headhunter ano? Saan ka? Kalaban ka ba? You spying us?”
“Hahahaha grabe ka naman.”

“Bakit nga dalawang linggo ka nang tumatambay dito?”
“Ang galing ah. Pansin mo yun. Well. Wala lang.”

“Imposibleng walang dahilan. Ano nga.”
“Hmmmmm. Alam mo yung kantang The Man Who Can’t Be Moved?”

“Oo.”
“Yun. Yun ang kwento ko.”

“Wait what?”
“Hindi nga lang ako kasing-sipag ni Danny O’Donoghue. Nagtatrabaho pa rin naman ako at umuuwi sa bahay haha. Pumupunta lang ako dito kapag out ko na. Well, yun yung oras ng pasok niya. Kumbaga eto na yung pampalipas-oras ko.”

At dun ko na kinuwento sa kanya ang lahat. Kung paano ako napunta sa lugar na ito. At na-stuck. (Hindi ko na ikukuwento dito, tinatamad ako.) So doon na nag-umpisa yung mahaba naming pag-uusap. Sinasabihan niya ako ng mga cliche na advice sa pagmomoveon and I was like, nope, walang talab. Everyone said that to me. For the first time in a while nag-open up ulit ako sa stranger. Well this wasn’t the first time pala. Kasi dito nga rin pala kami nag-umpisa ng ex ko – Venting out to a stranger. Tapos we ended up as strangers na naman hahahahaha wtf. Natapos na ang break time niya. At naiwan na naman akong mag-isa dito. The next night I was here. I saw him again.

“Hanggang kailan ka babalik-balik dito?”
“Ewan ko. Hanggang sa mapagod ako.”

“Eh hanggang kailan yan?”
“Ewan ko. Basta alam ko mapapagod din ako.”

“Bakit kasi bumabalik-balik ka pa rin dito kahit alam mong imposible na?”
“Malay mo di ba? Posible pa?”

Alam ko napapagod na rin ang estrangherong ito sa mga drama ko. Pero ewan ko bakit sinasamahan niya ako dito. Haha. Hanggang sa mga sumunod na gabi ay dinadaanan niya pa rin ako dito kapag breaktime niya.

Hanggang sa hindi ko namamalayan, bumabalik-balik ako sa 7-11 hindi na dahil sa ex ko. Pumupunta ako para makita ko siya. Narealize ko yun nung isang araw, hindi niya ako pinuntahan during breaktime. Naisip ko, napagod na siguro to sa kaka-rant ko. Nalungkot ako. Lumipas ang mga gabi at hindi na nga siya bumalik pa doon sa 7-11. I’m confused and I don’t even know who was I waiting for.

Hanggang sa isang araw may natanggap akong message request. Galing pala sa kanya. Gulat ako kasi paano niya nalaman ang account ko? Sabi niya kita niya daw sa ID ko. Oh. Then tinanong ko bakit siya nagchat. Gusto niya raw malaman kung ano na ang nangyari sakin. Sabi ko hala buti naalala niya ako. Nalipat na pala siya ng pang-umaga, nakalimutan niyang sabihin nung huling gabing sinamahan niya ako sa 7-11. Bumabalik siya doon pero hindi niya ako matagpuan, kasi nga di ba 8pm pa ako natambay doon. Pero alam mo ba, tinamad na rin akong magpabalik-balik ng 7-11. Eto na nga siguro yung inaantay kong panahon na, Pagod na ako. Finally.

Hanggang sa ayun lagi na kaming magka-chat. Doon ko pa lang siya nakilala ng lubusan. Siya yung laging nagsasabi sakin na iconvert yung negative na pangyayari into a positive outcome, pero never did I know na mas matindi pala ang pinagdadaanan niya. Dumanas siya ng depression.

Hanggang sa hindi ko nga namamalayan, naa-attach na kami sa isa’t isa. Marupok ka talaga girl. Hindi siya sweet na, “Kain ka na po, san ka na po, etc.”, but his mind. His thoughts. Sobrang lalim. Nahulog ako doon. Dun ko ulit naramdaman yung connection na – ‘bago pa lang kayong magkakilala pero you know each other so well’. Is this love? No.

Hanggang sa nagkikita na kami lagi. Kakain sa labas. Matakaw ako kumain pag siya ang nag-aaya. Umiinom. Naglalakad kung saan-saan. We’ve been to Cloud 9 Antipolo. City view. Stargazing. Nangangarap na naman ng sabay, pero walang kami.

“Alam mo, para di ka ma-demotivated, isipin mo na lang yung mga goals mo, yung mga pangarap mo.” sabi niya.
“Wala na akong gana magplano at mangarap eh. Tsaka napaka-imposible naman ng gusto ko.” sagot ko.

“Ano? Yung magkabalikan kayo?”
“Baliw hinde. Alam mo ba, gusto kong maging DJ. Gusto ko gabi-gabi akong tutugtog sa mga club. Gusto ko magproduce ng sarili kong concert, tapos gusto ko lahat ng guests nakikita kong nagsasaya.”

“Ah kaya pala nahilig ka sa mga gig, no?”
“Ah well impluwensiya ng ex ko.”

“O di naman imposible yun ah. Alam ko pwede kang rumaket sa mga ganun.”
“Tsaka alam mo ba, ang pangarap ko talaga eh maging first lady. Kaya ginagalingan ko talaga sa trabaho ko. Kailangan kong umangat sa sarili ko. Para makahanap ako ng katulad ko na hindi lang sarili namin o pamilya namin ang purpose namin. Alam mo ba, bata pa lang ako, ayaw na ayaw ko na kay Imelda. Pero ngayon na-realize ko, I wanted to be like her. Hindi dahil gusto ko mangolekta ng sapatos o magpaparty gabi-gabi sa Malacanang. Ayokong maging plain housewife lang. I have to create my own legacy, not just because I’m someone else’s wife.”

Nung una natameme siya. Tapos sabi niya non, “Kaya nga malabo nang magkabalikan kayo ng ex ko. Di kayo aangat pareho kung ganyan pa rin kayo.”
Tapos nagjoke siya. Sabi niya, “Sakto, tatakbo pa naman akong presidente haha. Halika gagawin kitang first lady.” Tinawanan ko lang siya. Pinagplanuhan na yung mga proyektong gagawin. Sabi ko gusto ko ma-improve yung public transport natin, para yung mga mayayaman, mas maging convenient na sa kanila yung magcommute kesa magdrive ng sarili nilang sasakyan.

Pero alam mo, mas malabo pa yun na mangyari eh. Dahil lahat ng nangyayari, this was all temporary. This summer will sure end soon.
We’re attached to each other. But we can’t be together. Hindi dahil sa hindi pa ako nakaka-moveon. Hindi dahil sa ayoko muna mag-commit at gusto lang mag-play around at lumandi. At hindi dahil sa panget siya kaya ko nirereject. I like him, but..

At age 23, he has a kid. He was married. They went separate ways a few months ago. But he loves his daughter so much that he still have to stay and wait until she turns 7, saka niya kukunin ang custody ng bata. Na-depress siya dahil dito, sa sobrang pagmamahal niya sa anak niya eh ginive-up niya yung future niya. Yung chance na makapag-umpisa ng bagong buhay.

Alam mo sabi niya non, “If only I had met you two years ago, I should’ve marry you instead. I should’ve started a family with you instead. Hindi ka na sana nakilala pa ng ex mo at nasaktan ng ganyan kalala. Hindi na sana ako nakakulong sa sitwasyong ito. Kung nakilala lang kita agad.”

I don’t want to enter the picture at guluhin yung plano niya para sa anak niya. At saka naniniwala ako na baka magkabalikan pa sila ng ex-wife niya, kahit may bago na raw ito. At narealize ko din, kahit magkatuluyan kami, hindi niya matutupad yung pangarap ko na maging first lady, kasi hindi naman kami maikakasal eh. Haha. Wala namang divorce dito sa Pilipinas. Pero di naman yun yung pinaka-reason ko ah. Pero gets mo yun, hanggang kabit na lang ba talaga ako? Paano na yung mga pangarap ko haha. Partially kabit na nga ako ng ex ko. Papayag ba ako na maging kabit in reality?
So yeah. After nun. Nag-umpisa na ang tag-ulan. Tapos na ang panahon ng ‘summer’ namin.

Sayang, it was the best one I’ve never had. Nahigitan ng isang buwan yung isang taon. Sana, sa susunod naming buhay, baka naman pwede na kami. Charot. Pero ano, baka magawan pa ng paraan ngayon. Ah basta. Haha.

Kinalimutan kahit nahihirapan para sa sariling kapakanan,
Kinalimutan kahit nahihirapan, mga oras na hindi na mababalikan.

The end.