Family Hanash


Mas napagod ako nung umuwi ako sa bahay kesa nung nasa office ako haha. Ngayon lang ulit ako pumirmi ng ganun katagal, well andun nga kasi tita ko. Pag mga ganitong panahon, ang daming bisita lagi sa bahay. Ngayon lang ulit ako nagkakaroon ng opportunity para makasagap ng tsismis sa mga kamag-anak – since most of the time lie low ako sa kanila haha wala akong kaalam-alam sa mga nangyayari sa buhay nila.

Tatlong bagay lang naman ang kinaiinisan ko. Una eh ako ang panganay sa generation namin haha tapos ang babagets pa ng mga pinsan ko. Nararamdaman ko na ngang sa akin magsisiasa ang mga ito pagdating ng araw. Pangalawa, yung mga tanong na pamungad lagi sa akin: “Kailan ka sasahod?” at “Bakit ka niloko ng boyfriend mo?”. Nabanggit ko na sa kanila yung kay Ian haha kaya lalo nagalit sakin, kasi kung meron na daw pala akong bago eh bakit mas ineentertain ko pa rin si Ebong? Ang selfish ko daw. So ayan iblock ko na nga daw. OKAY. Pangatlo, ayoko na munang magpakilala ng jowa sa bahay kasi nga alam ko na kung anong mangyayari, mauulit lang din na gaya nung kay Ebong na lagi na lang nila iniisip na ginagamit lang ako, porke mas maganda ang trabaho ko. Pero binanggit ko na sa tita ko na anytime mag-aasawa na ako. Hahahahahaha pa-joke lang pero jokes are half meant anyway. Gagawin ko tong way para 1) Hindi na ako iiyak everytime na mababanggit nila si Ebong, and 2) Makaalis na at makatakas sa mga obligasyon ko hahahahaha ang sama ko. 3) Feeling ko hindi na ako aabot ng trenta so ayun sana maranasan ko man lang maikasal haha jk. Basta, I have to settle down soon haha pagod na akong maglaro ng chess, lagi na lang ako ang talo.

Advertisements

Past


Wala akong magawa. Hindi ko siya maipagtanggol sa pamilya ko.
Nung kami pa lang, palagi ko na siyang ipinagtatanggol na, di siya ganung klaseng tao.
Sabi nila, o e nagbubulag-bulagan ka pa rin. Kita mo na nga yung ginawa sayo noon. Alam mo na ngang ginamit ka lang noon. Bakit gusto mo pang masaktan ulit.
Sabi ko wala na to ngayon. At saka alam kong totoo yung noon, nagkataon lang na kailangan niyang gawin yun para sa ikabubuti namin pareho.
Ikabubuti? Tingnan mo nga. Kung ano yung ginagawa nung mga naging syota ng tita mo, ganun na ganun din yung ginawa sayo, sinu-sugarcoat ko lang.
Naungkat na naman yung ugali niya na inayawan ng pamilya ko. Mula doon sa birthday cake na bigay niya nung birthday ko, nung unang gabing ipinakilala ko siya, lahat.
Pati yung mas una kong sinabi sa ex ko yung about sa pangmomolestiya sakin kesa sa pamilya ko, ikinasama nila ng loob yun. Bakit nalaman pa nila sa ibang tao at hindi sa akin mismo nanggaling.
Totoo nga. First impression lasts. Kaya ayaw din sakin ng pamilya niya. Di tulad ng jowa niya ngayon 😦
Ngayon mas nagegets ko kung bakit ayaw pa siyang ipakilala ng gf niya sa papa niya.
Ako kasi. Tanggap ko siya na ganun. Minahal ko siya sa ganun. Kaya mas nakikita ko yung good sides niya. Kaya wala ako pakialam non kung kontra lahat ng mga kamag-anak namin saming dalawa haha it’s like you and me against the world. PERO GUESS WHAT, TAMA NGA LAHAT NG ASSUMPTIONS NILA NOON HAHA

Oo nga pala, nasaksihan din nila yung mga araw na iyak ako ng iyak, na hindi ako kumakain, na hindi ako makausap ng matino. Hindi man ako naging open sa kanila masyado unlike kina PJ, Iza, about sa mga hanash ko, pero ramdam din pala nila yung agony ko.

Di ko alam kung bat kailangan ko pa rin masaktan ng ganito ngayon. Tapos nag eexpect ako na hindi siya papayag, na gagawa siya ng paraan para iapela yung sarili niya sakin tulad nung mga araw na may problema sila ng gf niya.
Kaso wala, okay lang sa kanya na nakablock siya. Okay. Okay na eh. Napakinabangan na ako.
Oo nga pala, bat kailangan ko pa rin siyang ipaglaban?

Natapos na ang lahat, nandito pa rin ako haha. Natapos na ang relasyon. Pero hindi pa rin natatapos ang issue. Natapos na silang uminom. Tas ako eto nag iiiyak na naman.

Ang weird kasi nag umpisa lang to lahat nung may kinwento lang ako about sa bago, tas bigla na lang iuungkat yung nakaraan ko na parang kasalanan ko pa.

Pagod


Ngayon yung uwi ng tita ko. Akala ko makakapag absemt ako haha. Kaso hindi, sayang hindi ko siya masusundo sa airport. So sabi ko sige after shift ko na lang sila kitain. Kaso sobrang dami kong gawain ngayon, 3 PR, Questions, tsaka Congratulatory note. Bukas na ang deadline kaya sana matapos ko ngayong araw. May mga meeting pa akong kailangang puntahan.
Kaso ang problema, wala akong maisulat. Hindi ko alam kung ano ang ilalagay ko. Sabihin na nating mangmang pa rin ako sa whereabouts ng agency namin. Wala talaga akong alam. Nahihiya na ako kay Ms. Mae Anne kasi ako yung plantilla, ako dapat ang nakakapagprovide ng PRs, YUN YUNG NASA JOB DESCRIPTION KO. And yet, wala akong maisulat. Nakikita ko silang lahat dito, hindi magkandaugaga sa dami ng pending, inaaway pa ng ibang division, tapos ako heto, wala talagang maisulat. Hiyang hiya na ako. Hindi ko deserve ang posisyong ito. Feeling ko sooner bibitawan ko na rin to. Tama nga sila. Ang dapat nilang ihire eh yung may passion talaga sa environment and climate change issues. Mas marami silang maisusulat.

Heto na, late na akong nakarating sa MOA, nakita ko na tita ko. Kakatapos lang nila uminom. Pauwi na sila. Tinatanong niya ako kung ano gusto ko kainin, Sabi ko hindi ko alam. Hindi ako makapagfocus sa kanila kasi kachat ko pa yung boss ko. Nakalimutan kong lagyan ng citation yung mga sinend ko kanina. Well nangopya ako ng information. Again hiyang hiya na naman ako sa boss ko. Tapos nahihiya ako sa tita ko tsaka sa mga kamag anak ko kasi kasama ko nga sila, pero cellphone pa rin ang inaatupag ko (dahil nga sa mga naiwan pang trabaho).

Habang naglalakad na kami papunta sa sakayan, naiyak na ako. Di ko alam kung masyado bang na drain yung utak ko kaya lutang ako? O dahil ba namiss ko yung tita ko? O dahil napagalitan ako ng boss ko? O dahil nahihiya na ako sa mga kasama ko sa trabaho? O dahil wala na akong maisulat? O dahil kasama ng mga pinsan ko yung mga jowa nila tapos ako mag isa lang pumunta? O dahil ba sineen lang ni Ebong yung message ko kahit naiinis ako sa kanya? Mukhang all of the above. Tinatanong nila kung anong nangyayari sakin. Sabi ko okay lang ako! Sabi ko hindi ko alam kung bat ako umiiyak. Pero medyo lutang nga ako ngayon at wala na sa tamang pag iisip.

Nahihiya talaga ako. Imbes na ispend ko tong araw na to para sa pamilya ko, hindi ko sila nakasama ng matagal. Hindi pa ako makakauwi ng bahay dahil sa maaga pa yung meeting ko bukas. Nahihiya ako sa tita ko. Di ko alam kung kailan ako makakabawi sa kanya.

Kindness.


Dumaan ako ng STI, kinuha ko na yung yearbook ko haha sa wakas after ilang years. Kamusta naman yung school namin? Ayun mukha pa ring STI hahahaha. Wala na palang ABCOMM, MMA na pala. Parang mas kaunti ang enrollees. Yung batch namin ata yung pinakamarami sa history eh ewan idk. Tas hindi na ako makaakyat sa annex, so sa may library na lang ako tumambay. Sarado. Awww. I remember the days, yung araw araw akong sumisilay sa lib tapos yun na yung definition ko ng happiness hahahaha. Kamusta na kaya siya ngayon? Naaalala ko yung ngiti niya eh.

Mukha akong galit na manghahampas na dito oh. Naalala ko beastmode nga ako nung araw na yan.

Natatawa ako sa quote ko hahahaha (Kill people with kindness), super biglaan kasi kami pinag isip ng quote nung time na yon, wala ako sa huwisyo mag isip. Ah sige eto na lang. Tutal plastikada naman ako nung time na to haha jk. Yun yung mantra ko noon (teka hahanapin ko sa mga previous posts ko, nabanggit ko yun eh), di bale nang abusuhin ako, di bale nang ako lagi ang nagpaparaya, di baleng ako ang uto uto, basta magmukha akong mabait sa paningin ng ibang tao hahahahaha wtf. I don’t live by this standard anymore, I did something bad and it feels so good charot lang. De yun nga, sirang-sira na kasi ang reputasyon ko ngayon hahahahahaha so wala na rin akong pake. De joke lang, eto pa rin ako, hindi nagbabago, nagpapauto pa rin. Instead of me killing them, I WAS KILLED BY MY OWN KINDNESS.

Neo-colonialism


Pinanood ko yung episode ng KMJS about sa Chinese Invasion. Kaya pala. Kaya pala hindi na pinadadaan yung mga bus sa Baclaran ah. Aba nung isang beses na umuwi ako ng madaling araw, at sumakay ako galing doon, nanibago ako. Akala ko nasa Chinatown na ako hahahahaha. Ang bilis naman, ang dami agad na Chinese establishments doon.

May good side din naman yung pagdagsa nila dito. Bakit daw tayo nagagalit, eh tayo rin naman maraming Filipino communities sa ibang bansa. Maraming trabaho ang binuksan ng mga dayuhan para sa mga Pilipino. Why not we do the same. Ever since naman daw marami nang mga intsik dito sa bansa. But now they’re basically everywhere. Hindi lang sa Baclaran area. Sa MOA. Sa Ortigas, well sa loob mismo ng Malacañang compound, Kaya may mga wechat pay na sa SM (well what do u expect from SM). Atsaka, more business opportunities DAW sa mga pilipino yung pagkakaroon ng maraming Chinese establishments.

Hindi naman ako galit sa mga ito. Nakakatakot lang na ma-overpower nila tayo sa mismong lupain natin. Darating tayo sa point na yon – na mapagkakaitan na tayo ng karapatan at mas ipa-prioritize sila. Sa lupa. Sa trabaho nga lang eh. Maraming Pilipino dito ang walang trabaho, pero bakit sila ang nabibigyan, maski simpleng construction work? Habang sila yumayaman ng yumayaman dito, tayo eh baka lalo maghirap. Bakit tayo pa rin ang nag aadjust para sa kanila? Di ba dapat magpakumbaba naman sila sa mga Pilipino? Bat ganon? Bat ang unfair?

Protected: Kaartehan


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: Abusado


This content is password protected. To view it please enter your password below:

July na!


Nangangalahati na ang taon. Ang bilis.

Malapit na umuwi yung tita ko. Mahihirapan na naman ako kasi kailangan kong mag-uwian araw-araw. Tapos kukulitin niya na naman ako na wag na mag-dorm at mag-uwian na nga lang forever. Eh. Mumsh. Hindi na ako makakalandi nun HAHAHAHAHA. Hindi na ako makakaakyat sa ABS, di ko na siya makikita.

Tapos nagkaproblema pa yung sa internet namin kaya need naming magpakabit ng bagong connection, magbabayad na ako ng 1899 buwan buwan para sa internet haha dagdag bayarin na naman, may home credit pa ako eh? Pero gusto ko sana mabilhan ng bagong phone yung tita ko haha siya na lang muna unahin ko, ako saka na lang siguro pag may 13th month na. Ang dami niya ring demand. Gusto niya ng aircon. Gusto niya ng oven. Isa isa lang mumsh! Gusto ko nga unahin yung PC namin para makakapaglaro na ako ng Resident Evil. Mauubos na yung ipon ko, napupunta lang sa walang kwentang bagay.

Tapos pinayagan na yung leave ko sa July 19! Yes! Trip to Balwarte is real na mga mumsh!

Tsaka gusto ko talaga manood ng concert ng Westlife haha baka may nagbebenta pa ng tickets dyan? Pls?

Yun lang naman ang plano ko ngayong buwan. Ay pwede ba ako magdemand? Gusto ko ng surprise HAHAHA HINDI YUNG SURPRISE NA PAGHIHINTAYIN KA NG DALAWANG ORAS PARA SA WALA AH. Gusto ko yung may compilation ako ng videos na umiiyak ako, lasing ako HAHA (pag nabasa mo to, you know what to do), tapos ang ending non yung matutuwa ako haha basta parang transition from reputation to lover, 22 to 23 years ganern, parang out of the woods na mula sa pagkakadapa bumangon muli si atih mo gurl. Tapos gusto ko may pa-bulaklak din (alam nyo na yung favorite ko, yung bulaklak ko sa bag ko) tapos kakantahan/sasayawan ako ng Senorita HAHAHAHAHAHA sige na pls. Tapos gusto ko ng sushi roll. Pls.

Joke lang ang demanding ko, wala nga pala ako dito sa 19 haha dun na lang tayo sa Ilocos mag-surprise-an. You already know what I want 😉

follow my Tumblr blog!

Hoarder


Wala kaming internet aaaaaaaaaa

Wala ring signal dito sa loob ng bahay.

Wala akong magawa, magdidispatsa na lang ako ng mga gamit dito. Bwahaha

Look what I found:

Mga resibo sa atm yan. Ever since nagstart ako magtrabaho, pag kada sahod/withdraw ko, tinatago ko yung receipt. Kasi dati sabi ko gusto ko mamonitor kung magkano na lahat ng kinita ko, kaso ayan nabubura pala yung print hahahaah pero syempre hindi ko pa rin itatapon yan.

Nung college ako, minomonitor ko lahat ng expenses ko, kasi lagi ako naiistress kung bakit nauubusan agad ako ng allowance, at least nakikita ko kung kanino este saan napupunta. Lakas makaganito eh singkwenta lang naman baon ko noon bwahahahaha tsaka di ko na maalala kung sino yung tinutukoy ko sa note ko dyan?

Lahat ng tickets ng pinuntahan ko last year (sorry panget talaga camera ko huhu)

Surprisingly, pati yung mga ipinadadala kong pera tinatago ko yung resibo bwahahaha. Namomonitor ko kung magkano na lahat ng ibinigay ko. I could use this for future reference 😉😉

Syempre yung mga sulat sakin ni Amiel kinikeep ko rin hahahahahaha 😍

Ano pa ba:

Pati yung ATM slip pag nagdedeposit ako iniipon ko din.

Pati yung mga yellow pad at exams at scratch papers ko nung nag aaral ako andito pa.

Pati mga resibo nung important events tinago ko rin – maski yung resibo nung Jollibee burger na binigay ko sa crush ko nung college andito pa hahahahahahahaha

Pagdating sa kalandian ang galing ko maghoard. Pag nagkasunog talaga dito sa bahay ako ang sisisihin ng mga to hahahahaa

follow my Tumblr blog!

Protected: Señorita


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Materialistic Gold Digging Bitch


Bat ganyan naman yung title hahahaha

Gusto kong ma-achieve yung Payaman Goals. Yung sa sobrang dami ng pera mo, ang pinoproblema mo na lang kung saan mo gagastusin, mala-Imelda Marcos. Yung tipong, I can buy you, your friends and this club hahahahahaha,

– Pag mahaba ang pila sa terminal ng bus? Siksikan sa MRT? Magtataxi na lang ako hanggang Cavite.
– Hindi na ako maaatat every 15 or 30 kasi hindi ko na kailangang kuhanin agad ang sahod ko, saka na lang pag naubusan ng laman yung wallet ko.
– Tuwing uwian nasa Vertis North ako, nagshashopping.
– Lunch ko is either Max’s or Kenny Rogers. Kasi yun lang yung malapit sa office namin.
– Pag naumay ako, papa-grab food na lang.
– Every month lumilipad ako (pero hindi dahil sa work, kundi bakasyon)
– Mag-VIP ako sa concert ni Shawn Mendes.
– Hindi na Antonov yung iinumin ng mga katrabaho ko, mamahaling alak na ang ipapainom ko sa kanila.
– Every weekend magrerent ako ng airbnb. Tas netflix and chill lang haha.
– Gagawa ako ng remake ng music video ng Bodak Yellow at 7 rings hahahaha
– At higit sa lahat, yung kaya ko nang bumili ng pagkatao hahahahahaha #SufferingFromSuccess

Pero syempre dahil kuripot ako. Di ko gagawin yang mga yan, ano nagtatapon ng pera?
Naiistress pa ako ngayon. Wala pa nga akong pamilya, pero feeling ko ang dami ko nang binubuhay.
Sige lang gurl magdaydream ka lang. Ang tagal ng sahod mo. Ang daming naghihintay sa pera mo.
Ngayon mo talaga malalaman kung sino yung mga totoo sayo at kung sino yung nandyan lang kasi may pera ka. 🙃🤔

follow my Tumblr blog!

LATE


May importanteng event ka this day, either gagawa kayo ng project, may pupuntahang meeting, or even yung simpleng makikipagkita sa jowa para makipag-date. Syempre ikaw paghahandaan mo, gigising ng maaga, ihahanda yung mga gamit na dadalhin, magpapaganda, magpapabango, then eto na pumunta ka na sa napagkasunduang lugar. Inagahan mo kasi ayaw mo ma-late di ba. Naiinis ka kapag pahinto-hinto yung jeep. Kapag mahaba yung pila. Or matagal pang dumating yung MRT. Kasi feeling mo male-late ka.

E kaso yung ka-meet up mo. Aba hindi nagrereply. Ah, baka natraffic lang. Limang minuto ang lumipas, nabagot ka na, pumasok ka muna sa 7-11 para magpa-aircon. Hanggang sa inabot ng sampung minuto, hanggang sa inabot ng kalahating oras, hanggang sa inabot na ng sampung milyong taon.

Yun pala, OTW na siya! On the way pa lang sa banyo para maligo. Kakagising lang. WTF. Yung usapan nyong 7PM, aba naging 11PM na! Ang galing! So syempre ikaw, dahil kailangan magmukha kang mabait, sasabihin mo okay lang! No problem! Pero yung totoo kanina ka pa nagmumukhang tanga sa loob ng 7-11, nabilang mo na kung ilang fx na yung dumaan sa harap mo, well karamihan sa fx hanggang LRT at SM North lang, kaunti lang yung dumadaan ng Cubao. Natapos mo na yung 5 album ni Taylor Swift, hindi pa rin dumadating yung ka-meet up mo.

So instead na ang dami nyong magagawa sa project nyo nung araw na yun, aba, mas mahaba pa yung inilaan mong oras sa paghihintay kesa sa mismong duration nung pagpaplano nyo. Ang galing talaga. Tas ang dami pang idadahilan sayo. Isisisi pa kung kani-kanino kung bakit na-late. Tapos ikaw pa magmumukhang masama pag nagalit ka. Wala eh, Filipino time. Filipino time?!?!?! P***!!! Sinasayang mo yung oras ng tao na pwedeng magamit sana sa mas makabuluhang bagay. Marami pa siyang importanteng gagawin sa araw na yan, pero nakonsumo lang kakahintay! Ang tagal tagal matapos nung project kasi puro kayo pahintay!

Syempre sarili mo lang iisipin mo. Pero yung naghihintay sayo, di mo man lang naisip. Paano kung nadisgrasya yan nung hinihintay ka? Paano kung hinarass na yan nung lasing dyan sa kanto? Paano kung na-snatch-an yan? Hindi mangyayari yan kung dumating ka on time. Tapos isisisi mo pa sa kanya na dahil sa katangahan niya kaya nangyayari yung mga ganyan, eh ikaw tong nagdala sa kanya sa kapahamakan. Sasabihin mo pang I care for you, pero yung simpleng oras hindi mapahalagahan. Makikita mo talaga kung sino yung may “care” at hindi hanggang salita lang. Patunay lang yun kung gaano kayo ka-iresponsable.

Nabasa ko lang to sa isang post sa reddit. This whole idea. “Hindi krimen ang pagsunod sa oras ng usapan. Matutong maging disiplinado at responsable. Punctuality is a part of professionalism.”

Basically you’re just the same with ghosters/flakers. Gaano ba kahirap ang magsabi ng “Male-late ako ng ilang oras. Pasensya na.” Ha? Hindi yung “Malapit na ako.” Malapit na. Malapit na akong sumabog. Pag sa ibang bagay, ang bilis! Ang bilis bilis! Pero yung simpleng pagpunta lang on time, yun lang naman hinihingi ko sis! Please naman?

follow my Tumblr blog!

Weekly Chika (1)


1. Last week cinelebrate namin yung birthday ni V. Ang saya. Sa birthday ko gusto ko din ng ganito, pero sa Baguio o La Union naman gaganapin hahahahaha charot. Sana matuloy. Gusto ko lang naman ng karaoke sa kaarawan ko. Tsaka spaghetti. Look! Suot ko na yung Sailor Dress ko hahahahaha

2. Nakuha ko na yung napanalunan kong GC (last month pa to haha, nung Wed kasi natapos agad yung meeting namin ng 12pm kaya naka-eme na ako nung hapon)

3. Tapos nung Sabado gumala na naman ako sa National Museum/Rizal Park/Intramuros. Paborito ko talaga itong lugar na to.

4. Tapos nanggaling din ako last Thursday ng GSIS kasi pinapakuha na naman ako ng UMID, so technically magiging dalawa na yung ID ko dun (magkaiba daw yung sa SSS at GSIS so) Ang laki at ganda ng office nila.

5. Napanood ko na yung Hintayan ng Langit. Grabe ang sakit. Ayokong umabot pa ako sa ganung point (hey it’s not bad, ang romantic nga eh), pero ngayon pa lang naghihintay na ako. Ayoko nang bitbitin yung burden ng paghihintay hanggang sa purgatoryo kasi walang kasiguraduhan na ganun din yung feels niya sakin. Kung may regrets din ba siyang ganon. Ewan ko. Basta. Lesson learned is “You both grow best when you’re apart”

6. Nagkita ulit kami ni Echo. Hindi ko pala nakwento yung last ganap namin, yung nasa MOA kami tapos dinala niya ako sa ferris wheel, tapos binigyan niya ako ng stuff toy (Pikachu. Ang cute cute.). First time ko lang maexperience yung mga ganun (kasi nga di ba hindi naman ako naliligawan noon), hala nakakakilig pala ano. Pero at the same time nahihiya ako sa kanya. He’s been good all along. While me, I’m not as great as what he think. I’m a wolf covered in sheep’s clothing.
So ayun, this time sa megamall naman kami nagpunta. Kumain. Naglaro ng arcade. Tumambay sa labas ng megamall habang tinitingnan ang mga sasakyan sa EDSA. Naglaro ng ML right there. Naghanap ng makakainan ulit. Then deep talks sa kahabaan ng Julia Vargas. Parang paulit ulit ko nga minemention sa kanya yung flaws ko, which is okay lang daw sa kanya. Pero ewan. Hindi pa rin ako ready magsettle, iykwim.

7. Habang nasa bus ako, tumugtog yung Dadalhin. Tapos ayun nag iiiyak na naman ako. Bumabalik na naman lahat ng sakit. Akala ko okay na eh, tapos na yung drama phase ko, di pa rin pala.

8. Di ba na clinic ako nung monday. Ngayon nakakaramdam pa rin ako ng pagkahilo sa umaga, pero tinitiis ko na lang, nakakahiya na kasi sa office eh, hindi ko natatapos agad yung trabaho ko kung lagi na lang ako dadalhin sa clinic.

9. Ang takaw ko this week. Literal na every 3 hours ata kumakain ako. Lalo na madalas ang pakain sa office. Almusal ko kanin. Tanghalian ko kanin. Minsan nagmemeryenda ako ng kanin. Uhm bago matulog kakain ulit ng kanin. Kaso puro fastfood na ang nakakain ko, namimiss ko na yung real food haha
Wait, paglilihi ba ito. Wtf puro isaw ako recently. Well nung makaramdam na naman ako ng Sunday Sickness, nawalan na naman ako ng ganang kumain – at mabuhay.

10. Yung isa sa na meet ko sa reddit noon haha siya pala yung kameeting ng boss ko! Shookdt yung mga katrabaho ko kasi pagdating niya sa office binati niya ako. Ako din shookdt din kasi hala ang liit ng mundo namin, may connection na kami in real life hahahaha. So yung agency namin at yung organization nila may partnership eme, so ayun.

follow my Tumblr blog!

Protected: Short time


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: Hala


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Mahal kong Maynila


Skl, ang hirap bumiyahe pauwi pag galing maynila haha naiistress ako. Yung jeep hanggang Quiapo lang, so kailangan ko pa daanan yung masikip na palengke (na anytime madudukutan ako doon), tumawid ng footbridge at dumaan sa mismong simbahan, dumaan sa tulay (Quezon Bridge ata yon) bago makarating ng Post Office (Lawton). Mahaba-haba din ang nilalakad ko. Tapos madilim pa sa tulay (bat walang ilaw???)
Tapos pagdating ng bus terminal, maghihintay ka pa ng ilang oras para makasakay. Walang bus. Ang haba ng pila. Madalas tumatayo na lang ako para makauwi agad (from Lawton to Imus), pero dahil nilalagnat ako ngayon haha ayoko tumayo, eh di mas matagal ang hinintay ko. Nakakastress pa pagbaba ko ng Imus, walang jeep na masakyan! Pag sa bayan, wala ring tricycle! Laging mahahaba ang pila. So pag nag-out ako ng alas sais, nakakauwi na ko ng halos 11pm. Mas matagal pa sa ibinabiyahe ko pag galing ABS.
Feeling ko eto talaga abg ikakamatay ko eh hahahahaha.
Pwede naman akong mag taxi eh kuripot lang talaga ako, kaya ayan nagdurusa na naman ako sa commuting problems.
Pwede rin namang magpahatid ako, pero nahihiya ako haha manggagaling pa siya ng Rizal tas maghahatid lang. Huwaw.
O kaya magpaturo na lang ako sa kanya magmaneho? Tas bibili na lang ako ng sarili kong motor?
Ngayon lang ako umuwi ng diretso galing office eh, usually kasi pag friday may landi pa ako, kaya madaking araw ng sabado na ako nauwi. Mas ok pa pala yon kasi at least diri-diretso lang ang biyahe ko pag madaling araw.
Mas masarap pa rin sa QC kesa sa Manila, kasi lagi akong unsure dun sa paligid ko eh feeling ko anytime may papatay sakin kahit wala naman akong atraso.

follow my Tumblr blog!

Protected: Ang ganda ng langit.


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: Panganib


This content is password protected. To view it please enter your password below:

100+ Questions


Ang hihirap sagutin ng mga tanong.

Continue reading “100+ Questions”

Protected: Maybe this time


Pinost ko to nung 2015. Ang consistent ko pala ano. Consistent na humo-hopia hahahahaha

🌌

 photo photogrid_1454738787006_zpsyebb3za9.jpg

– my own quote. Watcha say?

HERE are my thoughts today:

Sabi nila, “First Love Never Dies”. Kahit kailan ay di mawawala yung pagtangi mo sa taong yun. Never ka na yata makakapag move on sa kanya.

Na-fall in love ka for the very first time. Kaso wala naman pala siyang balak na saluhin ka. Di niya intensyon na mahulog ka. Hanggang kaibigan lang ang kaya niyang maibigay sayo. Ang saklap. Kahit na kailan ay hindi tama na ipagpilitan mo sa isang tao na mahalin ka, pero naisip mo na pwede mo rin iparamdam sa kanya na, ‘baka naman pwede tayo’. Pero kung ayaw talaga, eh di tanggapin mo na nga lang.

Again, mahirap sa part mo kasi sa kanya ka lang naging wagas na maligaya, kahit hindi kayo. Yung feeling na alam mong di mo na kailangan ng iba kasi siya na ang bumubuo at nagbibigay saya sa buhay…

View original post 443 more words

200 Questions


Question thread 3/9. Marami na naman to.

Continue reading “200 Questions”

250 Questions


Eto pa isa. wahahahahaha

Continue reading “250 Questions”

350 Questions


Ang dami neto. Ilang buwan din bago natapos. Hahahaha

Continue reading “350 Questions”

Sapatos


tumblr_psfvjtXepm1qdvnfp_500

Ako ang sapatos mo – ang kasama mo sa bawat paglalakbay mo, sa paglalakad sa kawalan, sa paghahanap sa kasaganaan at kaligayahan, sa pinakamahihirap na bahagi ng iyong buhay. Ngunit alam ko naman na sa dulo ng biyaheng ito, siya pa rin ang tsinelas na uuwian mo.

follow my Tumblr blog!

Travel Blog 1: CITY OF SMILES (?)


Joke lang hindi travel blog to. Hanash pa rin.

FIRST TIME KO MAKARATING NG VISAYAS! FIRST TIME KO SUMAKAY NG EROPLANO! FIRST TIME KO MAGING PHOTOGRAPHER?

Part din pala ng trabaho ko ang magpunta sa iba’t ibang lugar para sa mga workshop, conference, summit, meeting, at kung anu-ano pang eme ng gobyerno. Sarap ng buhay ano? Pa-travel travel na lang? Reimbursed pa yan? Payaman!

But no. Nasa ibang lugar ka nga, puro trabaho pa rin huhu. Ganun talaga, gobyerno eh. Naiistress ako kasi habang nagpho-photog ako, nagtetake down notes pa ako para sa Press Release at Back to Office Report na ipapasa ko kinabukasan. Tapos instant PA pa ako kasi pag may demand si Sec tsaka yung mga speakers hehe. Ansaya, bumalik yung college feels ko na nagkakandaugaga at natataranta dahil sa event. OY ETO NA PALA YUNG DREAM JOB KO? bat pa ako nagrereklamo hahahahaha, eto yung gusto ko, puro events. Tapos nakakapunta sa iba’t ibang lugar. Nahihirapan lang ako kasi hindi na ako marunong magsulat, which is yun yung primary duty ko. Tsaka nahihirapan ako kasi hindi ako marunong mag-ayos ng settings ng DSLR hahahahahaha bat nga ba ako nakapasa ng photog noon, ano nga bang natutunan ko? Wala. Wala kasi akong camera noon kaya hirap ako matuto. Lam mo yung minutes bago magstart yung event kinukulit ko sa chat si Adrian, sabi ko pano to hindi magiging blurry? Hala asan ang auto focus mode? Hala paano to ililipat sa video? Ano tong ISO? Eh walang ibang marunong sa camera sa grupo namin (elders nga kasi) tapos kaya nga ako isinama sa Bacolod kasi ako ang ineexpect na marunong magcamera. Daaamn taranta talaga ako nung time na yon kaya kita mo, lahat ng pictures na kuha ko nung event, sabog. Ipopost pa naman sa mga publications/media yun hahahaha feeling ko hindi na ako ang isasama sa susunod. Mangmang.

Gusto kong magkwento ng about sa experience ko sa Bacolod, kaso wala masyado kasi sobrang occupied ko sa loob ng tatlong araw na yun. Wala akong time para gumala. Gustuhin ko man lumabas ng gabi pero patay ako sa mga boss ko pag may mangyari sakin doon. Hindi ko naman maaya yung mga kasama ko kasi lagi na silang nagtatravel for work, so siguro sawa na sila sa mukha ng Bacolod, and pag matatanda hindi na pala-gala. Ni hindi ko sila nakitang namili ng pasalubong so ibig sabihin nga ako lang ang newbie sa industriyang ito. Btw ako lang pala ang teenager sa grupo namin, ang mga kasama ko eh mga nakatataas na opisyal ng ahensya namin, pati mga speakers nung event (so you feel the pressure right away) tapos yung kasama ko sa kwarto, scientist, kilala sa field niya, kagalang-galang huhu sino ba naman ako. Tapos most of the time, pag nag uusap usap yung mga kasama ko, about sa policies, plano, basta mga pormal na diskusyon. Hindi ako makarelate kasi di ba pag kabataan pinag uusapan natin yung mga bagay na nakakapagpasaya o nakakapagpatawa satin. Pero yung sa levels nila, kapakanan ng Pilipinas ang inaatupag nila. Grabe. Nahihiya ako tsaka OP haha. Feeling ko dito ako magmamature, maagang tatanda. Pero okay lang, at least hindi na puro ka-shit-an ang kinukuda ko. Kwentuhan ko nga yung mga kaibigan ko about climate action bwahahahahaha.

Yung Bacolod parang QC lang din. Ang daming mall. Ang daming China Mart. Ang daming ihawan (Inasal is life). Kaya siguro di ko feel na bakasyon ito haha. Pero ang ganda dun sa Silay, sa may paliparan banda, kasi ang lawak ng taniman ng tubo, yun ang makikita mo paglapag doon. Unlike pag sa NAIA, oo puro bahay.

Tapos sobrang takot ko nung unang pagsakay ko sa eroplano kasi bumabalik yung Space Shuttle feels ko, yung pag pataas at palanding, buti na lang pala nauna muna ako magspace shuttle bago mag eroplano. Nagpapawis mga kamay at paa ko nun tapos nalulula ako ng sobra. Medyo nahihilo at masakit sa tenga pero ayan, nakauwi naman ako ng buhay.

Di ko alam kung gugustuhin ko pang sumama sa mga business trip sa susunod haha ngayon nagegets ko na kung bakit tinatanggihan ng mga tao dito.

Tapos wala pa akong masyadong picture dito sa Bacolod, paano ako ang tagakuha eh, sino ang kukuha sakin??

tumblr_ps5awt2Eow1qdvnfp_640tumblr_ps5awsmiva1qdvnfp_640

follow my Tumblr blog!

Bobo


Oy kailangan ko na mag-aral ulit.

Habang tumatanda, papurol ng papurol ang utak ko. Alam mo ba, everytime na nasa office ako, feeling ko ang bobo ko talaga. Kasi yung everything about our agency, hirap ako i-absorb, like pag pinag-uusapan nila yung Risk Management, NCCAP, atbp., hindi aio makarelate? Eh dapat bago ako magsulat ng PR, dapat alam ko lahat ng info. Eh wala akong alam? Binabasa ko naman yung binibigay sakin na resource materials pero hindi ko maintindihan? Masyadong technical yung mga nakasulat. Pero sa intelligence level ko bakit hirap na ako umintindi?

Bumaba kaya self esteem ko. Nung nag-aaral ako, amazebels lahat ng kaklase ko pati mga prof ko kasi ako ang pinakamagaling magcompose ng articles, magsulat ng balita. Ang dami kong naisusulat na essay noon. Pero bakit nung nasa real world na ako, hirap ako magsulat?

Asan na yung Shaira na Best in Journ? Yung 1st place sa Tagisan ng Talino? Yung isa sa may highest rating sa Civil Service Exam? Anong nangyari sayo??

Siguri kasi napuno yung utak ko ng mga unnecessary at inappropriate thoughts kaya hindi na makapag process ng bagong information. Masyado akong nagfocus sa emotion, eh hindi naman ako ganung klaseng tao noon. Siguro kasi natengga rin ako sa paulit-ulit na work routine sa ABS kaya natuyo na ang creative juices ko.

Attracted ako sa mga taong malakas ang apoy ng passion (skills), pero di ko napapansin na yung sarili kong apoy, unti-unti na palang namamatay. (Kakasindi mo kasi yan sa passion ng iba)

“Kakadikit mo yan sa bobo. Pati tuloy ikaw nahawaan.”

Totoo nga yon. Malakas maka-impluwensya yung taong nasa paligid mo. Pag siya pababa, pati ikaw pababa din. Kaya mas ok na mapalibutan ka ng mga taong iniisip ang kapakanan ng bayan, ng kalikasan, wow, totoo, mag-iiba ang mindset mo sa buhay.

follow my Tumblr blog!

Divi


Pumunta akong Divi after shift, aba dati nalulungkot ako kasi walang mall na malapit sa office, pero narealize ko one jeep away lang pala yung Divi dito so tingin ko mukhang linggo-linggo ako nandito HAHAHAHA. Mag-isa lang ako btw. Parang hindi takot ah. Ganito, nung first time ko sa Divi, last year lang, nasnatchan ako,ng wallet hahahahaha tas yung pangalawang punta ko dito memorable din, kasi yun ang una at tanging absent ko sa ABS hahaha

De eto na, naistress ako papunta pa lang. Yung mga sasakyan at tao, hindi na sinusunod yung traffic lights? Ke go ke naka stop nakabalandra sila? Kaya nagkakanda buhol buhol ang traffic dun sa Recto. Shet araw araw sila ganito? Nagbubusinahan, nagmumurahan. This is Manila y’all. Ayoko magstay ng matagal sa ganitong environment haha, yung anytime na alam mo kukuhaan ka ng gamit mo.

Wala pa akong isang oras doon, kasi hanggang 7:30 lang pala yung 168 eh, pero nabili ko naman yung mga kailangan ko. Mura lang! Isandaan yung dress. Pang aura ko to sa Bacolod.

follow my Tumblr blog!

Protected: Best Part


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Lipat-bahay


So ayun palipat na ako ng dorm. Malapit lang to sa office. Maayos. Maliit pero ok lang. Mainit pero ok lang lamigin naman ako.

Heto na, sa linggong to iba na ang magiging takbo ng buhay ko. Kaso, kaya ko na ba?

Nasanay na ako na laging may kasama, may kausap paggising sa umaga, may kasabay kumain, kasabay umuwi. Pero ngayon, iba na. I’m on my own. Kaya ko na nga bang mag-isa?

Habang pinagmamasdan ko itong kwartong to, nalulungkot ako lalo. Tuluyan na akong mamumuhay mag-isa. Malungkot ako. Wala akong ibang makakausap sa lugar na ito. Wala akong kilala. Wala akong kasama sa kwartong ito. Feeling ko sa mga susunod na gabi, wala akong ibang gagawin dito kundi ang mag-iiiyak.

Hanggang alas-singko lang ng hapon ang trabaho ko. Wala akong ibang mapupuntahan. Walang mall na malapit. Walang pasyalan na malapit. Delikado sa labas ng compound, delikado sa maynila. Saan ako pipirmi? Dito lang sa kwartong ito.

Sino na ang makakasabay ko kumain ng hapunan? Kung hapon pa lang nagsisiuwian na ang mga katrabaho ko? Wala. Ako lang ang mag-isa dito sa kwartong ito.

Mahaba ang oras ko sa gabi. Anong gagawin ko? Sino ang kakausapin ko? Wala. Wala nga akong ibang gagawin dito kundi ang umiyak.

Feeling ko habang tumatagal ako sa kwartong ito, palungkot lang ako ng palungkot.

Hayaan mo na, at least kung ano man ang mangyari sa akin, walang ibang makakaalam. Ano man ang isulat ko dito, walang ibang makakaalam. Anuman ang kahinatnan ng buhay ko sa lugar na ito, walang ibang makakaalam.

follow my Tumblr blog!

Election Hanash (at iba pang problema sa buhay)


Huyyy seryoso, nalungkot ako lalo nung lumabas na yung resulta ng halalan. Alam ko hindi pa tapos pero talaga ba? Talaga ba? Ang dami kong nababasa sa social media na huwag iboto itong mga taong to, kilala nyo na yung tinutukoy ko, pero bakit mga pangalan pa rin nila yung nangunguna? Akala ko ba aware na tayo sa mga ginawa nila noon. Parang binaril nila tayo tapos ibibigay ulit natin sa kanila yung baril, at umaasang huwag na tayong patayin ulit. Reklamo tayo ng reklamo dahil sa mga suliranin ng bansa but we keep on electing the same old trapos. Huyyyyy, bakit? Bakit?

Sobrang lungkot ko ngayon dahil sa personal issues ko tas dadagdagan pa neto, mas lalo akong nawalan ng gana sa buhay (as in, tinatamad na akong pumasok sa trabaho). Nung isang araw pa ako hindi nakakaramdam ng gutom, kaya hindi ako kumakain. Dahil dito nagiging imbalance na naman yung brain hormones ko kaya nakakaramdam ako ng sobrang kalungkutan. Wait. Ako pala ang gumagawa ng sarili kong problema.

Kaya heto, gusto ko ulit gumising isang umaga na inspired. Magtrabaho. Magsilbi sa pamahalaan at sa bayan. Pero kailan? Unti-unti na akong nanghihina.

follow my Tumblr blog!

14. Sulat


I can barely recall but it’s all coming back to me now –

Wala akong magawa. Kaya babasahin ko na lang itong mga sulat na andito. Apat din to lahat.

“Kahit panget ang ugali ko, minahal mo pa rin ako ng buo.”

“Gusto ko ituloy yung mga pangarap mo kasama ko. Sabay nating tutuparin one step at a time.”

“Di rin ako mananawa sayo na mahalin ka at iparamdam ang pagmamahal na ipinagkait sayo.”

Oh. Shit. Tears are running down again.

Na-aappreciate ko lahat ng sulat na ito, pati mga natuyong bulaklak andun sa garapon, hindi ko pa rin maitapon. Yung mga pinagbalutan ng tsokolate, nakatabi pa rin. Yung singsing, nakabaon sa buhangin. Di ko maisangla.

Kaya lang ayoko nang maniwala sa mga salitang ito. At sa mga salitang ipapangako pa sa akin ng ibang tao pagdating ng araw, ayoko nang maniwala.

Binibilang ko kung ilang sulat ang ginawa ko noon. Wala daw eh. Nasa blog na kasi lahat. Never akong gumawa ng hand written letter. Pero alam mo kung anong maganda doon? Di mo siya maitatapon. Di mo siya maitatago sa kung saan at aalikabukin na lang pagdating ng panahon. Immortal na yang mga sulat ko, na kahit na pumanaw na ako, andyan pa rin yan, hindi na mabubura pa. At alam mo, padagdag pa ng padagdag etong mga isinusulat ko sa iyo.

Pero katulad ng mga salita mo, wala na rin palang saysay lahat ng mga sulat ko. Balewala na lang iyon sa iyo. Wag mo na basahin at balikan. Malulungkot ka lang din katulad ko.

Unti-unti nang nauubos ang oras ko. Hindi ko na yata masisilayan pang matupad yung kahilingan ko sayo.

follow my Tumblr blog!

Protected: 13.


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Pamilya


30 Day Blog Challenge

Day 8: TALK ABOUT FAMILY

Late na ako ng ilang araw sa blog challenge, sobrang busy ko talaga ngayon legit.

Nababanggit ko na sa mga posts ko yung about sa family ko, pero bihira nga lang. Mostly kasi mga rants ang sinasabi ko haha (pero wala naman akong sama ng loob ha, normal teenager issues lang)

So here’s what everyone doesn’t know. Ako po ay naulilang lubos sa murang edad. (Insert natin dito yung OST ng MMK). Though ang tragic ng story ko, hindi ko siya dinadamdam masyado, marahil ay nasanay na ako na wala akong magulang. Heto ang back story. Masaya kaming namumuhay na isang pamilya, Daddy, Mommy, at si Luisa, ang nakababata kong kapatid. Hanggang sa nagkaroon ng Lung Cancer ang tatay ko, which is mahirap kasi una, hindi naman siya naninigarilyo? Delivery boy lang ang papa ko kaya hirap siyang magpagamot. Ilang buwan lang ang lumipas, binawian na siya ng buhay. 29 years old siya. Ako ay tatlong taong gulang pa lang. Ang kapatid ko ay mag-iisang taon pa lang. Iniuwi ang mga labi ni daddy sa kanyang bayan, sa Sta. Rita, Samar. Si mommy naman ay patuloy pa ring naghahanap buhay para sa amin. Kaya naiwan kami sa lola ko sa Paranaque. Habang siya ay nasa Tondo. Naalala ko nun, sinabi ko sa kanya, “Pwede bang mama na lang ang itawag ko sayo? Pang-mayaman yung mommy eh.”

Years later, kinuha ng isa kong lola ang kapatid ko. Sila na ang mag-aalaga sa kanya. So bale ako nasa side ni mama, si Luisa naman nasa side ni Papa. Limang taon pa lang ako nun. Tatlong taon pa lang ata siya. Yun na ang huli naming pagkikita. Ngayon 22 na ako. 20 siya. Hindi ko alam kung kailan kami ulit magkikita.

Nag-asawa ulit si mama. Nagkaroon sila ng anak. Ilang buwan pagkapanganak niya, bigla na lang bumagsak ang katawan niya. Na-diagnose siya ng Hypokalemia. Wala akong kamuwang-muwang nun kasi nasa Cavite na ako, sa lola ko. Sila naman nasa Makati. After 7 days sa ICU, sumama na rin siya kay Papa. Sa edad na walong taon, naulila na ako. Anim na taon pa lang ang kapatid ko. Nasa Samar siya, at wala rin siyang kaalam-alam sa kinahinatnan ni mama. Dalawang buwan pa lang ang bunso namin.

Pagkatapos nun, wala na akong balita sa stepfather ko. Tutol ang pamilya namin sa kanya. Wala na rin akong balita sa bunsong kapatid ko. Ang alam ko ay kinuha din siya ng lola niya (nanay ng tatay niya), na nasa Zamboanga. So technically, naghiwa-hiwalay kaming tatlo. Ngayon, wala pa rin akong balita sa kanya, though friend ko pala siya sa facebook.

Ikukuwento ko naman ang buhay ko sa side ng lola ko. Ang kasama kong lumaki, mga pinsan ko, na itinuring ko nang mga kapatid, si Don2 at si Anye. Nung bata ako, nasa laylayan kami ng time na yun. Walang trabaho mga tita’t tito ko. Magkakasunod na taon kaming namatayan – si Papa nung 1999, si Mama nung 2004, lolo ko nung 2006, at lola ko nung 2009. Sobrang close ako sa lola ko, na siya rin eh tinatawag kong mama. Tapos yung mga tita’t tito ko eh Ate Kuya ang tawag ko (which is wrong???), nung nagkasakit yung lola ko, naging bedridden siya, napakahirap ng pinagdaanan namin. Kailangan na kailangan namin ng pera pambili ng gamot, tapos hindi pa sapat yung para sa pagkain namin. Hindi ko alam paano kami naka-survive sa ganung sitwasyon. Pension lang ng mama’t papa ko ang bumubuhay sa’ming lahat, salamat SSS. Yun na din ang tumustos ng pag-aaral ko, buti na lang at nasa public lang ako. Though may mga araw na wala akong binabaon, minsan nag-123 ako para lang makapasok, pero pag walang-wala talaga, umaabsent ako ng ilang araw dahil walang pamasahe. Isa to sa regrets ko eh, kaya kong mag-honor student, kaya kong makakuha ng scholarship, kaya kong mag-aral sa magandang unibersidad, pero hindi ko maasikaso kasi wala kaming pera, wala akong panggawa ng project, umaabsent ako kahit may exam.

Nung high school ako, nakipagsapalaran sa abroad ang tita ko – sa Syria. Tapos ay sumiklab ang digmaan doon, naipit siya. Ilang taon din kaming walang komunikasyon sa kanya. Ilang taon ding walang tumutustos samin, pero andyan yung asawa ng tita ko para suportahan kami financially. Nung ok na, nakauwi na ang tita ko, pero ganito pa rin ang buhay namin, nasa laylayan.

After ko magfirst year sa kolehiyo, napagdesisyunan ng tita ko na mangibang bansa ulit. So yung pang tuition ko sana ng second year, ipinanggastos na lang pang-asikaso ng requirements, kaya napilitan akong huminto sa pag-aaral. Hindi naman labag sa loob ko, pero sobrang lungkot ko nun, kasi may opportunity ako, pero wala akong magawa. Natengga din ako sa bahay ng matagal, kaya sabi ko sa sarili ko nun, balang araw aangat din kami sa laylayan. I don’t want to suffer again in the future (naks.) Gusto ko nang makaalis at makalaya sa mundong ito.

Hanggang sa eto, naka-graduate na ako, isang taon nang nagtatrabaho, pero wala pa rin akong naibabalik sa pamilyang kinalakihan ko. Pasensya na.

We were once a big family. Hanggang sa unti-unti kaming nababawasan. Nagkakaroon ng family issues, etc. From 8, tatlo na lang kaming nasa bahay ngayon. Actually weekends na nga lang ako nasa bahay namin, so dalawa na lang pala silang andoon.

Ayun lang, this is my family. Wala pala kaming family picture.

Alam mo. narealize ko, akala ko walang effect sa akin psychologically yung absence of parents. Meron din pala, kaya siguro ganito ako, hirap makihalubilo sa matatanda, sa ibang pamilya, kasi hindi ako sinanay ng pamilya ko. Tahimik lang ako sa bahay, hindi ako nakakapag voice out ng feelings ko. Ewan ko. Kaya rin siguro hindi ako sweet na tao kasi walang nagpapakita sa akin ng pagiging sweet sa family or sa ibang tao. Kaya kung mapapansin mo, sanay ako na mag-isa lang ako.

Isa sa mga pangarap ko, ang magkaroon ng matinong pamilya. Seryoso. Though natatakot din ako ng magkaroon ng sariling pamilya kasi feeling ko, mamamatay din ako ng maaga (seryoso, inaanticipate ko to), pero kung papalarin akong mabuhay ng matagal, sana maranasan ko rin ang magkaroon ng complete family, may asawa ako na mamahalin at susuportahan ako unconditionally, yung pareho kami ang magbibitbit at hindi ako lang (mostly kasi sa mga kamag-anak ko, babae ang bumubuhay samin, so yeah it runs in the family), yung tita ko single mother, and hopefully sana ako hindi ako maging single mother.

Hindi ko naranasan yung may magulang na sasabitan ako ng ribbon tuwing recognition, na aattend tuwing PTA, na magsusundo kapag umuulan, na magpapa-Jollibee pag mataas ang grades, Sana maranasan ng magiging anak ko yun. Ayokong maranasan niya yung buhay na pinagdaanan ko.

Well hindi ko nga alam kung magkaka-normal family pa ako kasi ngayon pa lang, fucked up na yung sitwasyon ko, pero sana kung makakapag-asawa pa ako, sana tulungan niya akong bumuo ng masayang pamilya. Yung paggising sa umaga hahainan ko sila ng sunog na kanin, HAHAHAHA, de joke, basta paglulutuan ko, pagsisilbihan ko, hatid ko sa school. Tas yung pagmamahal na hindi naiparamdam sakin ng papa ko, gusto ko maramdaman ko yun sa magiging asawa ko haha, sige na, I could be a good wife too. Bigyan mo naman ako ng magandang future pls? (wait lang, bat nga ba napunta dito ang usapan)

Basta ayun, kailangan ko pa magsikap sa trabaho ngayon para makaipon para masuportahan yung pamilyang bubuuin ko balang araw, kahit inaanticipate kong mamamatay din ako agad. wat.

follow my Tumblr blog!

Aklat


30 Day Blog Challenge

Day 7: RECOMMEND FAVORITE BOOK

Best-animated-gifs-about-books-a-growing-stack-of-books.gif

Alam mo ba, mahilig ako magbasa ng libro, pero hindi yung mga novel/fiction books ha. Pag ganon kasi tinatamad ako magbasa, lalo na pag english. Pero ang mga madalas kong binabasa eh yung mga nakikita mo sa library, literal na educational materials, lalung-lalo na pag History, Science, or Philippine Literature yan. Tsaka mga non-fiction, about love (tips kung paano magugustuhan ni crush ganern) hahahahaha di ba uso yon nung high school? Ah basta.

Ang nabasa ko pa lang ng full length, yung Sophie’s World, about different Philosophies siya, basahin mo kasi after nun mapapatanong ka ng mga bagay na hindi na dapat tinatanong hahahaha. Tsaka Fifty Shades of Grey, pero di ko rin natapos kasi hirap akong intindihin. Hays.

Tsaka pala pocketbook lang mga nababasa ko dati, kasi yun lang yung madaling mahiram haha, kaso naiinis lang ako pagtapos basahin, unrealistic naman ng mga kwento (bitter eh.) Tapos sa e-books, wala wattpad lang din binabasa ko dati.

Wala akong favorite na libro, pero ang mairerecommend ko eh yung mga libro ni Bob Ong. MacArthur, Si, ABNKKBSNPLAko, Ang Paboritong Libro ni Hudas, atbp. Dun ako unang na-expose haha kaya eto yung naging memorable sakin. Tsaka yung Dekada ’70 ni Lualhati Bautista.

Ang hirap i-explain, pero siguro may idea ka na kung anu-anong genre ng mga libro ang binabasa ko. May maire-recommend ka ba sakin na similar sa mga nabanggit ko sa taas?

Sa panahon ngayon, ang hirap na makahiram ng mga ganyang libro haha hirap din ako bumili kasi wala pa akong panggastos para sa mga ganyan, pero kung may murang bilihan ng mga libro, malamang magiging library na rin yung kwarto ko.

Animated-gif-bookcase-a-door-to-a-secret-room.gif

follow my Tumblr blog!

Pet Peeves


30 Day Blog Challenge

Day 6: YOUR TOP 5 PET PEEVES

Top 5 lang to, pero sa sobrang dami kong kinamumuhian sa mundo, isusulat ko na lahat. Bahala kayo dyan. *drops mic*

  1. Youtube Ads
  2. Mabagal na internet
  3. Dutertards, keyboard warriors
  4. Mga kapitbahay ko na nagsusugal, na ayaw magpadaan ng tao sa sidewalk
  5. Mababagal maglakad or biglang hihinto tapos nasa likod ka.
  6. Nagmamadali ka na tapos yung driver naghahakot pa ng pasahero or nakipagkwentuhan pa sa mga tambay.
  7. Mga nagyoyosi in inappropiate places (sa daanan ng mga tao?!)
  8. Mga biglang dumudura sa harap mo.
  9. Mga sumisingit sa pila.
  10. Mga nagtitinda ng damit na pinipilit kang bumili kahit tumitingin ka lang naman.
  11. Mga headhunters sa BPO at iba pang manghaharang sayo habang naglalakad ka at aalukin ng kung ano ano.
  12. Mga badjao na mapilit humingi ng pera
  13. Mga batang pulubi na kinukuha yung inumin mo ng bigla-bigla.
  14. Mga bigla-biglang magtatapon ng basura sa bintana ng sasakyan.
  15. Mga nakabukaka sa jeep
  16. Sampuan daw yung jeep pero pito lang talaga ang kasya
  17. Maiingay na motor
  18. Walang pedestrian lane.
  19. Mga sasakyan na hindi humihinto kapag tumatawid ako sa pedestrian lane.
  20. Biyahe from ABS to Ortigas na inaabot ng isang oras.
  21. Sa CR sa office, yung may makikita ka pang ihi sa paligid ng bowl, tapos may tissue naman kada cubicle. Tf.
  22. Nung nag-aaral ako, kinukulit ako ng katabi ko kung anong sagot sa tinatanong ng titser, tapos nun siya yung sasagot sa teacher.
  23. Mga taong reklamo ng reklamo haha cause of delay tong mga to eh.
  24. Pag nakatapak ka ng bubblegum/dumi
  25. Pag tinitipid ako.
  26. Immature friends – yung mga sobrang mahaharot nasasaktan ka na physically
  27. Pag naiwan nilang bukas yung gripo/ilaw tas ikaw ang pagpapatayin.
  28. Humingi ng pagkain mo na mas marami pa yung nakain kesa sayo. Tapos ikaw pa pagliligpitin at paghuhugasin ng pinggan.
  29. Nanghihiram ng gamit mo tapos hindi maibalik sa pinagkuhanan.
  30. Manghihiram lang ng gamit mo pero inangkin na.
  31. Mga taong umuubos ng pagkain ko sa drawer/pantry without my consent.
  32. Pag may nanghihiram sakin, mapapahiram ko naman, tapos pag ako na ang manghihiram ng gamit, nagdadamot!
  33. Pag ginagamit ko pa yung isang bagay tapos bigla na lang kukunin sakin.
  34. Or pagkalapag na pagkalapag pa lang ng gamit pagkatapos kong gamitin, kukunin agad (yun pala inaabangan akong matapos).
  35. Pag paulit-ulit yung tanong. Pag paulit-ulit nagkkwento. Tapos yung lahat na lang tinanong na sakin (lalo na sa school lol). Kaya mo namang gawin yan, bakit tinatanong mo pa?
  36. Ginugulo ako habang natutulog.
  37. Invasion of personal space at privacy ko.
  38. Nangingialam ng settings ko.
  39. Mga taong pinagtatawanan ako kasi hindi na ako virgin. Eh ano?
  40. Pag may naglilihim sakin tapos nalaman ko.
  41. May tanong ka sa chat tapos hindi niya sinagot.
  42. Magkasama kayo pero cellphone siya ng cellphone.
  43. Pag sumasagot ng “Edi wow” at “Ulo mo”
  44. Mga taong pinaghihintay ka ng dalawang oras.
  45. Mga taong nagsasabing darating pero hindi naman dumarating. And never ka na in-update about it.
  46. Nagbibitaw ng salita pero di naman pinaninindigan
  47. Pag pinipressure ako
  48. Mga taong naghe-hate sa mga bagay na bago sa kanila.
  49. Mga nagmamagaling kahit di naman talaga nila alam.
  50. Mga taong bida bida, yung ang dami nang kinukuwento na puro pabida lang sa sarili, mayabang ang dating ganun. Di naman ako interesado sa buhay niya, bwahahahaha
  51. Pag paulit-ulit yung sinasabi ko, either di niya mag-gets or paulit-ulit siyang humahanash pero di naman ina-absorb ang advice ko.
  52. Pag pinipilit saking gawin yung isang bagay na hindi ko naman responsibilidad.
  53. Lakas maka-judge ng ibang tao pero pag sila na yung pinag-uusapan, pikon.
  54. Mga taong lagi na lang bumi-big deal. Feeling offended lagi.
  55. Mga feeling righteous!!!!! Parang kada usapan lagi silang nakikipag-argumento kahit wala namang dapat pag-awayan.
  56. Mga pa-victim, na kala mo sila yung nasaktan eh sila tong may kasalanan kung bakit nangyari yun. Lakas magdrama.
  57. Short-tempered na tao. Idadahilan pa na dahil sa hormones.
  58. Attention-seeking bitches

Na-realize ko, yung mga bagay na ayaw ko, ganun din yung traits ko eh hahahahaha

tumblr_inline_ms3j5cPh2M1qz4rgp.gif

follow my Tumblr blog!

To my 16-year old self


30 Day Blog Challenge

Day 5: LETTER TO 16 YEAR OLD YOU

Alam mo sana nga may time travel machine na katulad nung sa Orange, baka maisalba ko rin ang sarili ko dito.

Eto lang yung sasabihin ko sayo. Mahalin mo ang sarili mo. Yung 22 years old na ikaw, hirap na hirap ngayon. Kasi mas iniintindi niya yung kapakanan ng ibang tao, nag-aadvice siya, nag-eeffort, kahit sobrang nasasaktan na siya. Alam ko obsessed ka pa kay Jun Pyo sa time na to. Okay lang yan. Walang-wala yan compared sa lalaking kahuhumalingan ng 22 year old self mo. Sagad, naubos niya ang sarili niya para doon, she’s not expecting anything in return, at yun ang pumapatay sa kanya ngayon. Please, kung kaya mong pigilan. Huwag mo na hayaang mangyari ulit yun sayo. Yung mindset mo ngayon alam ko easy go lucky ka lang, hindi pa mature yung feelings mo. Pero sinasabi ko sayo, mas ok pa yan compared sa magiging sitwasyon mo six years after. Mas ok nang umiyak ka kasi pinagsasalitaan ka ng masama ni kuya kapag nalalasing, kesa yung gabi-gabi kang umiiyak ng dahil sa pag-ibig. 4 years after neto, may darating na lalaki na makakapagpabago ng buhay mo, in a positive and negative way. Tingin ko mas ok na iwasan mo na lang siya, mas ok nang nakatago ka lang sa comfort zone mo, mas ok nang wala kang kamuwang-muwang sa realidad ng pag-ibig, mas ok nang naiinggit ka lang sa mga kaklase mong may jowa, mas ok nang hintayin mo si Jun Pyo nang sampung taon kahit wala kang chance at all. Mas ok yun pramis, mas maginhawa ang buhay mo. Huwag ka nang pumasok sa relationship. It will be the burden you’ll bring for so long. Pagdating ng taong 2018, tuluyan nang mawawala yung self-worth mo. Alam ko focus ka pa sa pag-aaral ngayon. Pero relationship ang hinahanash ko sayo ngayon. Kasi ang laki ng impact nito sa buhay mo. Matalino ka. Sasabihin mo na kaya mong i-handle, pero pramis gurl, mawawala ka sa sarili at magiging tanga eventually. Kaya hangga’t maaari, huwag mo na gawin. You’re doing good academically. Keep it up. Mataas ang pangarap mo. Aim high at wag na magsettle sa temporary means of satisfaction. Save yourself. 🙂

follow my Tumblr blog!

Love Language


30 Day Blog Challenge

Day 3: YOUR LOVE LANGUAGE

Naalala ko nung mga unang araw after ako hiwalayan, hahahahaha, inexplain sa akin ni Ate Jen yung about sa love language. Tapos pinagsagot ako ng LOVE LANGUAGE TEST (try nyo rin kung di nyo pa alam ang Love Language nyo), so ako napa-wow nun na, hala oo nga this is me, this is how I express love, ganern.

My Scores

11 Quality Time
8 Acts of Service
6 Physical Touch
3 Words of Affirmation
2 Receiving Gifts

IMG_1944
image from https://aspirace.com/how-to-speak-your-partners-love-language/

Receiving Gifts

Magsimula tayo sa pinakamababa, hindi big deal sa akin yung receiving gifts, hindi dahil sa wala siyang maibigay nun, kung tutuusin sobrang special ng mga regalo niya sa akin noon, irrepleaceable po. Madalas mga handwritten letters yun. Di ba ang saya, kapag nagbibigay sayo yung isang tao, ibig sabihin nun naa-appreciate ka, naaalala ka ganern.

Words of Affirmation

Sobrang appreciated ko naman yung compliments niya, like ang ganda mo kahit flat ka ganern hahahahahaha. Kaso, ako kasi yung taong sobrang taas ng trust issues na yung i love you niya, ayokong paniwalaan, feeling ko di siya sincere sa words niya. Tapos ang dami niyang plano and everything pero hanggang ngayon wala pa ring nafu-fulfill, so sabi ko hanggang salita lang talaga to. Yun yung dahilan din kung bat ako iniwan HAHAHAHA eh kasi sa kanya eto yung love language niya, tapos sakin mababa lang, so hindi nagkasundo, ayan.

Physical Touch

Hindi ako clingy. Minsan naiirita ako pag niyayakap ako in public haha ewan ko. Pero yung simpleng pag-pat lang sa noo ko, yung paghawak sa kamay pag naglalakad, sobrang naa-appreciate ko rin yun.

Acts of Service

Akala ko ito yung number one ko, eh gusto ko yung natutulungan niya ko sa mga gawain ko. Pero na-realize ko rin na ayaw ko na iasa na lang lahat sa ibang tao, masyado akong spoonfed non (hindi ba)

Quality Time

Heto lang naman dine-demand ko huhuhu, wala akong pake kung wala kang pera, basta gusto kita makita, kaya every off ko nun nag-eeffort ako na pumunta sa kanila, at least once a week gusto ko to makita. Kahit nagcocomputer lang siya pag magkasama kami most of the time, kahit nakatengga lang kami sa bahay, kahit hindi kami nagde-date ng legit sa labas, okay lang haha basta nakikita siya ng mata ko.

//

THEN AND NOW

So ayun nga chika ako ng chika ng about sa past ko, which is lesson learned kasi nga magkaiba kami ng love language. Big factor talaga to sa compatibility nyong dalawa. Like siya nagdedemand na maging sweet ako tapos ako nagdedemand na maging sincere sa words at gumawa ng mas maraming actions. Lol kahit ano pang pag-aadjust ang gawin, hiwalayan pa rin ang ending.

Ngayon, dito sa bago kong kalandian HAHAHAHA, feeling ko pareho kami ng love language kaya wala kaming masyadong issues sa isa’t isa. Parehong hindi sweet, hindi clingy, parehong mahilig gumala sa kung saan-saan, parehong tinutulungan ang isa’t-isa, parehong gusto ang quality time.

Para lang akong nagkaroon ng cellphone, for the first time, kahit second hand siya at marami nang issues, ginagamit ko pa rin kasi yun lang yung phone na meron ako eh! And then nanakaw sakin, so ako hinayang na hinayang, pero narealize ko na kaya ko naman palang bumili ng brand new na cellphone, walang problema, madaling gamitin, so bakit pa ako magsasayang ng panahon na mag-iiiyak sa lumang cellphone?

follow my Tumblr blog!

Bucketlist


30 Day Blog Challenge

Day 2: YOUR BUCKET LIST

Nagpost na ako ng tungkol dito nung nakaraang buwan. I-reblog ko na lang 🙂

Spoiler Alert: Maisasakatuparan ko na yung trip to Palawan sa September at Japan sa December!!!!!

follow my Tumblr blog!

🌌

Is it too late to create one for this year?
Ngayon lang ako ginanahan ulit maglista ng mga bagay na gusto kong gawin ngayong taon. Yung iba nagawa ko na in the first three months, yung iba naka-plot na. Yung iba plano pa lang. Yung iba hanggang pangarap na lang talaga.

– Gusto ko ulit magbundok at magdagat (done!! pero sana meron ulit)
– Gusto ko magkaroon ng piano (done!)
– Gusto ko magroadtrip sabay kakanta ng Style (done!)
– Gusto ko pa manood ng mas maraming concerts
– Museums.
– Libraries.
– Art Fair
– Film Festival.
– More historical places.
– Gusto ko matuto mag-ice skating
– Gusto ko matuto magbike. This time.
– Gusto ko mag-laser gun shooting
– Gusto ko mag-archery. huwaw.
– Gusto ko tumakbo sa marathon
– Gusto ko mag club at bar hopping sa BGC
– Gusto kong pumunta ng Venice Grand Canal

View original post 239 more words

Facts


30 Day Blog Challenge

Day 1: 20 WEIRD FACTS ABOUT YOU

Puro weird ba tong mga facts ko, well here it goes:

  1. Karamihan sa mga damit ko ay kulay pula. Nauto ako ng sabi-sabi na mas sexy daw kasi tingnan pag nakapula. Eh kahit naman anong kulay ang isuot ko, mukha pa rin akong tindera. So nung nakaraang linggo na nag-ayos ako ng wardrobe (naks, lakas maka-mayaman ah), napansin kong mas marami pa rin pala akong damit na kulay itim, at puti.
  2. Mahilig akong bumili ng tupperware (or yung mga container na lagayan ng mga chenes), kasi lagi akong nagbabaon, nagtitira, o nagtatago ng pagkain. May mga nangunguha ng tupperware ko sa office at sa bahay kaya lagi akong bumibili. May great fascination na ko sa containers na gusto ko lahat ng ilalagay sa ref, naka-tupperware, pati mga medyas at underwear ko, nakalagay din sa container. Ako siguro yung nanay na magtatakwil ng anak pag naiwanan sa school yung tupperware.
  3. Favorite subject ko talaga history, and I’m proud na kaya kong irecite yung mga pangulo ng Pilipinas ng sunud-sunod, mula kay Aguinaldo hanggang kay Duterte, pati term years nila. Kaya ko rin irecite yung acronym ng mga government agencies at GOCCs. Since elementary at high school, sinanay na kami sa mahahabang monthly test at periodical test (na umaabot ng 300+ items), tapos puro enumeration.
  4. Hindi ako mahilig manood ng movies at series, ewan ko kung bakit, pero maiksi lang ang attention span ko pagdating doon. Kaya karamihan sa mga pelikulang napapanood ko eh hindi ko natatapos, kasi tinutulugan ko hehe. Tapos hindi ko na rin maalala pagkatapos kung anong nangyari sa movie. Alam mo ba yung Avengers? Halos lahat sila hook na hook tapos ako hindi ako maka-relate, wala akong alam na kahit ano about MCU.
  5. Karamihan sa mga favorite songs ko ay about sex at explicit content. Di siya halata sa personality ko. Sabi nung kaklase ko nun, baka naman may hidden desires kasa mga ganung bagay. Eh mukhang wala naman eh, baka dahil hindi talaga ako sa lyrics nagbabase, kundi sa tunog. Eto nga pala sample ng fave songs ko: The Hills, Drunk in Love, GUY, marami pa yan, andun sa spotify playlist ko.
  6. Kumakanta ako palagi. Like habang nagtatrabaho, habang nakasakay sa bus, pag mag-isa ako sa bahay, or pag naliligo, yun lang trip kong gawin. Eh hindi naman maganda boses ko. Gustong-gusto ko din kumanta sa videoke.
  7. Takot ako sa malalim na tubig (dagat, swimming pool), tinitingnan ko pa lang, pakiramdam ko nalulunod na ako. Tsaka pag nagsha-shower ako di ko binabasa yung mukha ko, kasi nga nalulunod ako. Siguro nung past life ko nalunod talaga ako.
  8. Mas mabilis akong lamigin kesa sa normal na tao. Matagal akong makaramdam ng init, kaya kahit tirik ang araw naka-jacket pa rin ako, kasi feeling ko nilalamig ako. Tsaka alam mo ba, pag may anxiety ako, ramdam ko talaga yung lamig mula sa kaluluwa. Feeling ko mamamatay ako pag tumira ako sa malamig na lugar. Hindi ko kaya.
  9. Namamahay ako, pagdating sa pagtulog. Hindi ako makatulog pag nasa ibang lugar ako bukod sa bahay. Pero, habang nagtatrabaho ako, mabilis akong antukin, kaya madalas ay nakakatulog ako habang naka-duty.
  10. Di ako nagmumura. Shit at WTF lang kaya kong sabihin.
  11. Nag-ABCOMM ako kahit mas magaling ako sa math, isa sa mga padalus-dalos na desisyon ko sa buhay haha tulad niyan hanggang ngayon, mahina pa rin ako sa communication skills (verbal), utal utal pa rin ako magsalita.
  12. Nung bata ako, hindi ako pinapayagang lumabas ng bahay. Kaya lumaki akong weak haha. Hindi marunong sa sports. Hindi marunong magbisikleta. Hindi marunong magdrawing.
  13. Toxic trait ko siguro yung hirap akong mag-express ng feelings ko sa ibang tao. Atsaka mas pinipili ko pa ring tingnan yung good side ng isang tao kahit sobrang taken for granted na ako. Hirap akong mag let go ng tao. May crush ako for 8 years haha kahit wala akong napapala sa kanya, siya pa rin yung iniisip ko araw-araw. Submissive ako pagdating sa lovelife.
  14. Hindi ako sanay umuwi ng may araw pa, I mean pag galing sa labas, gusto ko umuwi na ng 6pm onwards.
  15. Sobrang tahimik ko in person, pero ang dami kong posts sa social media sites ko. Dun ko ata mas nailalabas yung feels ko.
  16. Di ba si Dora may backpack, ako din may ganun haha, marami akong weird shits sa bag ko. Like pag may kailangan na something yung katrabaho ko, I got u fam.
  17. Nakadeactivate yung facebook ko, kasi, nakakadagdag siya sa anxiety ko.
  18. Feeling ko pinagkaitan ako sa lahat ng bagay, na lahat ng nangyayari sakin eh hindi pabor sakin. Malas ganern. Kaya inaanticipate ko na mamamatay ako ng maaga (before I turned 30) dahil sa mga kamalasan ko.
  19. Ang madalas na negative comment sakin ng mga teachers/boss ko eh wala daw akong initiative.
  20. May pinost ako dito sa blog na 200+ FACTS ABOUT ME, inipon ko lahat ng bagay na alam ko about sa sarili ko. So kung may plano kang patayin ako at magpanggap na ako, or kung maging super obsessed ka sakin (wow kung may magka-interes), heto ang starter pack ng lahat-lahat.

follow my Tumblr blog!

30 Day Blog Challenge


Screenshot_20190428_215813.jpg

Ang tagal na nung huli akong nag-ganito. Sige, try natin ulit. Pamparami ng content.

This Blog Challenge is made by The Dani Chronicles

Chapped lips


Nabo-bored ako dito sa office. Wala akong ibang mapagkaabalahan kundi ang kutkutin ang nanunuyo kong labi.

Lagi ko namang pinapahiran ng lip balm at petroleum jelly, pero bat ganito pa rin. Naisip ko baka ngayon na lumalabas yung mga side effects ng paggamit ko ng mga mumurahin ngunit pekeng lipstick noon (like yah, 10 pesos each)

Kumusta na nga pala ako ngayon? Heto, napagsasabay ko naman yung dalawang trabaho ko. Nakakapagtranslate na ako ng official documents ng CCC, and at the same time nagpapublish pa rin ako ng mga ads sa TFC.

Kailan nga ba ako maglalast day sa ABS? Sabi pwede na ng May 2. Or May 15. Pero ewan ko, hindi pa yata ako handang iwan ang trabahong ito. Need ko pa mag-grind para mas marami akong sasahurin sa mga susunod na cut off, mas marami akong pera, mas marami akong magagawa in life.

Atsaka, kahit may mga moments na nafe-fed up ako sa mga katrabaho ko, hindi ko pa sila maiwanan. Isa sila sa nagpapasaya sa araw ko eh haha. Mababait naman yung mga bagong katrabaho ko, kwela din, pero tingin ko medyo matagal pa bago ko sila maging close. Hindi ko pa inoopen masyado yung sarili ko eh.

At isa pa sa mga dahilan, gusto ko hangga’t maaari occupied ako. Ayoko na ng walang ginagawa. Ayoko nang ma-bored, kasi magiging clingy na naman ako sa memories ng nakaraan tapos malulungkot na naman ako. Which is contradicting kasi, it’s either nalulungkot pa rin ako kahit super busy ako, or nabobored pa rin ako sa dalawang trabaho ko kaya naghahanap pa rin ako ng attention, gusto ko pang madagdagan mga gawain ko. So sabi ko, sige, hangga’t wala pang kapalit yung papalit sakin, magrerender pa rin ako.

Overwork ata ang papatay sa akin, okay lang, at least hindi na heartbreak. Gusto ko lang naman eh malunasan na yung kalungkutang nararamdaman ko, pero ang hirap, paano? Nasosolusyunan ba ng pera ang kalungkutan? Dati sabi ko, pag marami na akong pera, magiging ok na ako, pero bakit ngayon hindi pa rin sapat yun. Money doesn’t matter after all. Tao pa rin pala ang kasagutan. Yung taong feeling mong siya ang sagot sa problema mo, siya pala ang gumagawa ng problema mo. Gusto kong maging masaya, pero hindi yung temporary lang, na after ng ilang oras bored na naman ako. Satisfied ganern.

Ayoko namang i-claim na depressed ako. Kasi di naman talaga. Sobrang melancholy lang. Siguro magfocus na nga lang talaga ako sa goal ko na makapag-ipon hanggang sa pwede na akong mag-abroad. Siguro pag nagawa ko na yun, maiiwan ko na yung mga bagahe ng kalungkutan ko.

May nabasa ako na, bakit nga ba kinukutkot mo pa rin yung labi mo kahit alam mong masakit at magsusugat? Ewan, pero nakaka-satisfy di ba? Once na umpisahan mo, di mo na matigilan. Ganun din siguro ako towards sa kanya, hahahaha. Pasaway.

Napapakanta na lang ako dito ng, “My loneliness is killing me, and I-”

follow my Tumblr blog!

Binyag


Bihira lang ako makapunta sa mga ganitong kaganapan. Binyag. Kasal. Lamay pati haha. Bukod sa bihira lang na may ganito sa pamilya namin, wala akong masyadong friends in real life kaya walang nag-iimbita sakin hahahahahahaha. Wala pang nag-aalok sakin na maging ninang, bukod sa kailangan kong magpaka-ninang sa mga pinsan ko at dapat palaging magbigay tuwing pasko. Ugh perks ng pagiging panganay sa generation namin. Pero ok lang din naman na wala akong inaanak, may kuripot tendency ako haha madamot ako kaya di palaging nagbibigay.

So heto nagde-daydream na naman ako. Paano pag ako naman ang nagpaganap ng binyag. Una, pag ako nagkaanak, ang gusto kong magiging pangalan niya eh Chio, Chantal, o Millicent pag babae, or any name na nag-uumpisa sa Ch-. Tas Nigel or Amiel pag lalaki (ang cute kaya ng Amiel hehe) or any name na -iel or -el ang dulo. Kasi. Ang. Cute. Talaga.

Tapos gusto ko dun sa parish sa kanila ipagdiriwang, pero yung officiating priest eh yung paborito kong pari. Ewan ko kung pwede yun na bumiyahe siya at sa ibang simbahan mag officiate ng binyag. Yung pari dito sa inattend-an kong binyag, parang tamad na tamad haha bat ganun. Di ko makita yung enthusiasm.

Tapos yung reception, hmmm, wala pa ako maisip, basta gusto kong ihanda yung hindi common na hinahanda sa handaan. Tapos tulad nung sa kasal, gusto ko may banda ulit hahahahahaha or dance floor, or karaoke. Basta yung walang ma-o-op na bisita.

Tapos yung souvenir gusto ko nakagarapon din instead of plastic. Di ko pa gaanong ma-visualize, basta gusto ko yung mapapakinabangan nila ng matagal-tagal.

Tapos yung mga magiging ninong at ninang, again, tulad ng sinabi ko noon, wala pa akong maalok at the moment na maging ninong at ninang, kasi wala akong friends in real life 😭😭 I mean sobrang close na kaibigan na pwede kong alukin gawing ninong at ninang.

Pero wait lang, bat nagpaplano ako ng binyag eh dapat kasal muna. Naku mahirap na mauna ang binyag sa kasal!! Teka, di pa nga ako sigurado kung maikakasal pa ba ako. May mag-aalok pa ba sakin neto, eh mukhang tatanda ako mag-isa. Or baka maging mistress na lang din (sa hitsura mong yan, lakas mo gurl).

Tsaka wait lang, magastos lahat ng to, kailangan ko muna mag-ipon para maitawid ko tong mga kaganapan na to.

Nga pala ginanap yung binyag sa Paliparan. Ilang taon na rin mula nung huli akong mapadpad dito. Nung college ako, madalas ako dito haha. Taga dito si Patrick, yung crush ko nun. Tapos dito kami nagpapractice ng mga sayaw. Ang nostalgic lang.

follow my Tumblr blog!

Kampanya


Isang hapon, napagdesisyunan kong magluto ng adobo. Ilang beses na rin akong binubulyawan ng pinsan ko na, “Minsan ka na nga lang umuwi dito sa bahay, magluto ka naman ng ulam.” They miss my cooking hahahaha charot. So heto na, nakabili na ng rekado, kaso kulang pala ng dahon ng laurel. Lumabas ulit ako para bumili. Nagkataon na dadaan pala yung motorcade nila Congressman, Mayor and team dito. Oh nice. Malayo yung subdivision namin sa kabihasnan (town proper) kaya bihira lang din na pupunta sila dito. Eh di inabangan ko din. Pagdaan nila, nagtapon, este nagpamigay sila ng kung ano-ano. Mga kendi, Oishi shrimp crackers, leaflets, pamaypay, shirts, atbp. Yung mga tao, parang mga fangirls nung dumaan na sila, nagtititili, sa ganung edad nila, haha wow. Tapos hindi magkandaugaga nung nagpamigay na ng mga chenes. Willing magpasagasa makakuha lang ng kendi, ganern. So ako andun lang, ayoko na makipag-agawan. Pero yung isang patrol dun inabutan ako ng pamaypay. Thank you.

Wala naman akong napansin na abutan ng sobre dito. I’m proud to say na matino ang mga pulitiko dito haha (talaga ba). Yung mga campaign jingle? Merong okay, merong sobrang cringy. Malamang sa malamang ay sila ang maiboboto ko ngayong halalan, kasi wala akong ibang choice. Sila ang ruling party dito sa amin (mula pa ata nung lumipat kaming Cavite nung 2001), wala akong makitang poster ng kalaban. Eh baka nga wala silang kalaban. Ok naman, naalala ko nung elementary ako, tuwing pasukan eh palaging namimigay noon si mayor ng mga school supplies. Napakinabangan ko naman ang mga iyon. Bukod doon eh talagang nagprogress yung bayan namin mula sa dating puro bukid lang, ngayon city na, ngayon ang dami nang manufacturing factories dito. Okay naman sila.

Sa provincial government, 60-40 ako kay Remulla/Maliksi. Nararamdaman ko noon mga proyekto ni Maliksi, kasi sa Imus ako naghayskul. Kay Remulla hindi masyado, pero ang cool niya haha. Ewan ko kung siya ba talaga yung nagpopost tuwing walang pasok, o baka ang PR team niya ang nag-iisip ng mga witty lines niya. Ewan ko. Basta pag si Remulla ang gov, mas madalas na walang pasok.

Sa senatorial, hindi pa ako desidido. Malapit na pala ano, pero wala akong tiwala sa karamihan sa pagpipilian haha kahit dilawan ako ayoko kay Mar. And please, huwag nang iboto yung mga nakulong. Sabi nga nung HR namin, hindi ka pinanganak kahapon. Hindi ka nag-aral ng apat na taon sa kolehiyo para bumoto ng mga maling tao.

Wait lang, magluluto pa pala ako ng adobo. Ang dami kong hanash.

follow my Tumblr blog!

Mirror


 

 

 

Nagde-daydream na naman ako. 5 years ago, nung unang beses ko tong marinig, nangarap din ako, sana pag ikinasal ako eto ang tugtog. Lahat naman tayo nangangarap na sana matagpuan natin yung other half natin, yung reflection mo. Hindi naman sa kapareho mo ng attitude o personality, pero nagbeblend or complement kayo pareho. Para walang maging conflict, para magstay kayo hanggang sa pagtanda. Sabi nga ni JT –

“One of the most valuable things in a relationship is being able to constantly change and be individual, but look to the other side to the person that you’re with and know that they’re changing as well individually, but somehow you two can mirror each other and be the other half of that world that you both create.”

Kumbaga hindi yung isa lang ang nagbabago, pareho kayong nag-eevolve. Ipinapakita sa music video nito hindi lang yung happy moments ng relationship, pati na rin yung downside – yung mga panahong miserable ka then hinahayaan ka lang niya, which made you think to stay or to leave? Someone can still be your other half, but that doesn’t mean you’ll be happy or in a good place all the time. Bahagi na ng relationship yung mistakes at regrets. May mga tanong tayo na hindi mahanapan ng kasagutan, pero di natin nare-realize nasa harap na pala natin ang solusyon. 

“It was easy coming back into you once I figured it out, you were right here all along.”

Umasa ako sa mga naging lovelife ko na sana yun na yung the one. Pero this moment, I already met my reflection. Sigurado nako sa kanya haha (well sana ganun din siya sakin), pero nakikita ko na tong taong to for long term commitment. Hindi yung puro pakilig lang. Nasa phase na ako ng buhay ko na kung saan ready na ako mag settle down hahahaha (wait lang 22 pa lang pala ako, tsaka wala pa palang kami haha assume lang ako.) Ewan ko, kasi nung nakilala ko siya wala kaming naging conflict, ang smooth lang ganern, kaya feeling ko ok na kami ng pangmatagalan. Gusto ko yung habang bini-build up ko yung career ko, andyan lang siya, bini-build up niya rin sarili niya at hindi masyadong pinaiikot ang mundo sakin alone. Navi-visualize ko na lahat to haha kaya sana this time hindi na ako mabigo. Please.

 

 

12. Rejected


Re:Zero. Episode 18. I just realized. This is happening to me now,

“Come and escape with me.”

Dahil sa mga nangyayari sa kanya, ang naisip niyang solusyon ay umalis na lang at mag-umpisa ng panibagong buhay sa Kararagi. Ang dami niya nang failures at paulit-ulit na lang siyang namamatay pati na ang mga kasama niya. So heto na, nagpaplano na sila ng future nila.

“The only path I see is to give up.”

Same sentiments with Rem, siya yung taong hindi ko nakikita na sumusuko agad sa gitna ng laban kaya lagi ko rin sinasabi na keep going. Marami siyang pangarap para sa future niya, at alam kong mafufulfill niya rin yun soon. Kahit sinasabi niya ngayon na heto wala siyang magawa, na ang hopeless niya. He had his time, his freedom, yet walang nangyayari. He hated himself for that.

“If you said you hate yourself, I hope you will know that I know a lot of good things about you.”

Heto na ata yung kasagutan ko sa mga tanong ko sa sarili ko, na bakit kahit na mali, bakit kahit ilang beses niya na akong tinalikuran eh hindi ko siya mabitiwan. So nakikita ko rin ba siya as hero? For melting my frozen heart before?

“That is why I believe no matter how tough life is, even if there is a possibility that you will lose, I will trust you more than anyone in this world. Even if you don’t believe in yourself. I will still believe in you.”

Kahit na talikuran siya ng mundo, ng lahat ng tao, kahit na ang hopeless niya, I still look up to him.

“I want to be able to see her smile. I want to help to build her future. Even if she said that I’m a burden to her, or asked me not to be near her, I still wishes to be by her side. If the future is too hard on her, I want to give her a future where everyone is happy.”

Ngayon ko lang narealize na oh shit, ganito rin pala pinagdadaanan ko ngayon haha (maka-Emilia pa naman ako), ang sakit pala ano. But guess what, tutulungan ko pa rin siya na ma-build yung future niya with her, kasi pinangako ko yun na susuportahan ko lang siya all the way, kahit hindi na ako part ng future niya. Kahit na mas magiging peaceful yung buhay niya na kasama ako, alam kong pipiliin pa rin niya yung path na kasama si Emilia. Di ba. Pero ok lang. I knew it.

Alam ko na ang kahihinatnan ng kwentong ito, pero ayan pinagpapatuloy ko pa rin. Alam kong masasaktan na naman ako ng malala balang araw, pero eto pa rin ang pipiliin kong path – ang alalayan si Subaru at samahan hanggang sa huli.

New Beginnings


So heto na nga, after 1 year, 4 months and 17 days, sa wakas, lilipat na ako ng trabaho!! (Pero hindi to sa Taiwan ha)

Tinatamad na ako magkwento kung paano ako nahire haha basta ayon, di ba nakwento ko na dati na since november pa lang, active na ako sa pagpapasa ng applications online. Ang dami ko nang pinag-exam-an, pero after nun di na nila ako ina-update for the next process. Ewan ko, mas malakas lang talaga mga competitors ko kaya di ako mapili pili.

Hanggang sa etong inapplyan kong government agency, ang bilis ng proseso, natanggap agad ako huhu di ako makapaniwala. Hala sa wakas. Bale yung sa Taiwan, aabandonahin ko na. Wala eh change of plans. I mean, wala naman talaga akong konkretong plano para sa buhay ko. Laging go with the flow.

So heto, umpisa na ko ngayong lunes sa bago kong work, but at the same time magrerender pa ako ng 30 days sa ABS so techinically dalawa ang trabaho ko ngayon haha. 8-5. 7-4. Keri?

Ang problema ko lang naman sa bago kong work eh 8AM ang pasok huhu di na ako sanay gumising ng maaga. Feeling ko aantukin ako neto sa tanghali at makakaidlip habang nagtatrabaho. Paano ko ito makokontrol?

Nung una excited pa ako kasi sa wakas makakaalis na ako sa paulit ulit at nakakabored na routine na ginagawa ko. Pero narealize ko, maraming mawawala. Una, hindi na ako makakapag-ML at telebabad during working hours haha. Hindi na pwedeng overbreak. Hindi na pwedeng pumunta ng Trinoma (during working hours din to). Di naman sa tamad at talaga ako magtrabaho ah haha, syempre kailangan mas mag mature na ko at hindi puchu puchu na lang ang ginagawa ko. Ayun siguro yung minahal ko dito sa first job ko, kasi feeling ko estudyante pa rin ako. I get all the perks. Kumbaga chill chill lang kami dito, mga pasarap sa buhay ganern. De, yung mga taong nakakasalamuha ko araw araw. Kahit may mga panahon na nakakainis sila, pero mami-miss mo din yung mga pangungulit nila eh. Dati nung unang buwan ko sa trabaho, sobrang antisocial ko talaga. Nasa upuan lang ako palagi. Pero ngayon halos open book na yung kwento ng buhay ko sa buong office. Kumbaga may nadevelop akong personality dahil sa kanila. Yung sa lilipatan ko, alam ko mas seryoso na ang mga tao dun. Mahihirapan na naman ako makisama sa umpisa pero it takes time naman. Ang hiling ko lang eh una sana ok ako sa lahat, yung walang makukunsumi sa mga katangahan ko sa office, at pangalawa sana hindi na ako ma-stagnant sa paulit ulit na gawain. Yun lang naman.

So ayun malungkot ako kasi iiwanan ko na ang masaya kong buhay sa ABS, pero at the same time atat na atat na akong umalis kasi nauumay na ko sa office. Labo no.

With this new work I hope I could achieve my personal growth in career. But might as well pursue my dreams (which I will tell you eventually)

follow my Tumblr blog!

11. Black and White


July 31, 2017

April 11, 2019

It was almost two years. May nagbago ba? Kung titingnan mo sa mga litrato, parang wala. Panget pa rin ako. Haha.

Pero kung sa point of view mo, sasabihin mo meron. Mas naging optimistic. Hmmm okay

Pero kung sa point of view ko, parang wala. Kung ano yung way of thinking ko noon, parang ganun pa rin naman ngayon.

Dati nung unang beses ako makipagkita, natatakot ako kasi baka hindi niya ako matanggap sa kung ano ako. Nakita niya lang naman ako sa black and white kong profile picture sa facebook. Mapanlinlang. Dati, wala akong kamuwang-muwang sa kung paano ko siya tatratuhin, paano ko siya pagsisilbihan, paano ko siya mamahalin hehe. Ngayon ba, alam ko na nga ba kung paano? O nangangapa pa rin ako? Marami nang nagbago. Nakaka-cope pa ba ako?

Napapaisip ako, nung nakilala niya ako, ganun pa rin ba kaya ang tingin niya sakin? Ako pa rin ba yung innocent little girl? Or bitch na ngayon?

Habang tinitingnan ko itong mga lumang litrato, narealize ko lang na, gustong-gusto niya akong kunan kahit ang panget panget ko, kahit ayoko, kahit bagong gising ako. Lagi niya rin akong sinusulatan, kung saan-saan. Siguro kung may mamimiss ako, eto yun.

Wag kang mag-alala. Lahat ng mga kuha mo sakin na pictures, naka-save pa rin. Lahat ng mga sulat mo, nakatago pa rin.

follow my Tumblr blog!

Ewan


Minsan ba may mga mood kayo na hindi mo maintindihan? Like may mga panahon na nalulungkot ka, pero hindi mo alam kung ano ang dahilan. Naiinis ka, pero di mo alam kung saan nanggagaling. Heto kasi yung nararamdaman ko na naman netong mga huling araw. Di dahil sa hormones to ah. Halimbawa, sa opisina namin, may times na yung mga kasama ko nagtatawanan, pero hindi ako maka-relate. Resting bitch face lang ako. Hindi dahil sa ako ang inaasar o hindi ko sila magets, pero wala eh di ako makatawa. May mga times na iritang irita ako sa mga katrabaho ko (medyo aware naman sila) dahil lang sa mababaw na dahilan.

Naalala ko, dumaan na rin ako sa ganitong phase noon. August last year, nung kasagsagan nang patapos kong relasyon. Lagi niya akong tinatanong kung anong problema. Wala akong maisagot kasi hindi ko alam kung saan nagmumula yung ganitong feeling ko. Bakit nga ba ako naiinis? Bakit wala akong masabi? Yun yung time na sabi ko, nananawa na ako sa routine ko nun. Gising, trabaho, tulog, repeat. Walang bagong kaganapan kaya pakiramdam ko ang stagnant ng buhay ko. Wala siyang kasalanan dun, ako lang talaga may topak. Kaso wala na sinukuan na ako eh hehe.

Pero ayun nga, ganito ulit yung nafifeel ko ngayon. Habang nasa opisina ako eh gustong gusto ko na umuwi agad. Paggising ko sabi ko sana matapos na agad ang araw na to. Feeling ko same old shit routine na naman tong ginagawa ko ngayon. Though sa susunod na linggo eh magbabago na ang takbo ng buhay ko,

Sabi nila magpasalamat na lang ako kasi magaan lang ang trabaho ko, na wala ako masyadong kunsumisyon unlike last year, na makakalipat na ako soon. Pero maarte lang talaga yung utak ko hahahahaha ang daming demand.

Or kaya lang siguro ako nagkakaganito kasi hindi kami magkausap :((((( hays

follow my Tumblr blog!

Cancer


Ayan, nagpapapaniwala na naman ako sa mga zodiac signs, kung compatible ba ako kay ganito, ganon. Hahahahaha #SignsOfBeingHopelessRomantic. De eto, ayon sa shinare samin ni Iza about sa mga zodiac signs at personalities namin, eto yung sa cancer:

The Cancer zodiac sign is represented by the crab for a few reasons. Just like a crab they have a tight hold on what they love and often have trouble letting go. Crabs also move sideways, and those born under this zodiac sign tend to do this in their lives too.

See, obvious na obvious na ako eto haha. Kaya pala tagilid ako sa buhay.

Those born under the zodiac sign Cancer need to be needed. In all aspects of their lives, they have an overwhelming desire to feel loved and appreciated in order to develop a sense of security and identity. To the crab, their sense of home is incredibly important to their feeling of safety. They find it hard to achieve anything unless they feel safe and comfortable in their home lives. As such, they tend to be great at creating home environments for those that they love – both emotionally and physically. You’ll often find the home of the crab to be welcoming, cozy and secure.

Medyo contradicting sa part na to kasi ayoko nang napipirmi sa bahay, pero when I’m with my loved one naman nakokontento naman ako. Pero totoo na once I’m in the comfort zone, ayoko na umalis.

They are incredibly sensitive, meaning like the crab, they can have developed some very thick armor to help them deal with the changes in the world. Cancer can be quite deep and mysterious, their outer appearances hiding the depth of their feelings. They don’t like revealing too much of themselves, and are rather indirect in the way that they communicate.

Normally protective and courageous, Cancer signed people can however become very brooding and moody if they feel that their emotional needs are not being met. Because of their rather clingy natures they tend to be sensitive to the needs of others. In life people who fall under the zodiac sign of Cancer can be quite successful with their ability to understand intuitively what others desire or seek.

Dati sabi ko, nyek, di naman ako clingy eh. Pero at some time nagiging moody ako kapag hindi umaayon sakin yung mga bagay bagay, pag halimbawa nade-deadma ako, nawawalan ako ng gana magtrabaho hahahaha. De tsaka yun nga, mas madali ako umintindi ng ibang tao.

Strengths: Nurturing, Supportive, Healing, Compassionate, Unconditionally Loving

Those born under the zodiac sign Cancer are deeply loving people. They are considered one of the most nurturing signs of the zodiac.Their love of security leads them to take friendships and relationships very seriously. They are compassionate and almost unconditional in the love that they give to those in their lives. They have a great sense of loyalty to friends and family, and will leave everything in the drop of a hat in order to help their loved ones. They find happiness in sharing what they have – both in their home and the sense of security that they can provide in the form of advice, and care. They can suffer deeply when relationships, romantic or otherwise, don’t work out.
Many tend to have an odd sense of humor, and can sometimes find humor in situations where others don’t see it. This means they are great to have around when things are not going great – they will bring with them their innate understanding of how to care for people alongside that humor. They are very understanding people, and work well as friends. They are quick to share and trust, despite their cool exterior, and value honesty in others. They are the one sign in the zodiac that other signs gravitate towards during moments of grief, because of their willingness to listen and ability to understand.

Weaknesses: Dependent, Indirect, Moody, Passive Aggressive, Unable To Let Go

The zodiac sign Cancer tends to be quite needy in terms of affection. This can lead to the being clingy and overbearing, and can also lead to some dishonesty. People who fall under the sign of Cancer have been known to lie in situations where they believe if will stop someone, either a friend or a partner, from leaving. They have a rather strong fear of abandonment, and they can go to extremes to avoid being left alone.
They can also have issues letting go of the past. Being deeply sensitive, they forgive, but they never forget. Suffering from long ago leaves them with a scar. They can linger and return to that scar time and time again, remembering that pain and reopening the wound. When they suffer, they tend to do so alone – searching for safety again in the comfort of their own solitude. Anything that is hurtful, insulting, or just reminds them of their insecurities tend to push them back into their shell again.
They are sometimes also quite moody – and work hard to avoid letting others know just how sensitive they are. They often have a thick armor to penetrate before revealing their true feelings, all in order to protect themselves. They can lash out when in this state, and though it seemingly may come from nowhere, it is usually due to them feeling hurt.

Friends and family can be a fickle issue with those in the Cancer zodiac sign, simply because they care so much. On the one hand they are loyal and ready to help whenever they are needed, but on the other, they do not like to be overlooked by parents, siblings, or friends. They can feel very wounded by friends moving on naturally or by siblings not wanting to spend time with them. But most of their relationships will work out just fine. In order to keep their relationships going, they need to be tended to quite regularly, and Cancer signed people do not deal well with large periods of time left alone or ignored.

In their careers those born under the zodiac sign Cancer can have trouble finding the right work environment. They may even move from job to job because of their tendency to change their minds and their desire for creativity. They are very hard workers however, and when they are in a job, they tend to be one of the hardest and most reliable workers there. They don’t work so well in leadership positions, but as part of a team they do become a great asset, so long as there is no micromanagement. Because their strengths lie in caring for others, they may be well suited to work in service oriented or nonprofit careers.

follow my Tumblr blog!

Your Article Is One Of The Best – TNC Other News Awards 2019


TweetNewscaster

Hello, dear readers! As promised, we will award articles that give different side of the news. This is TNC Other News Awards 2019.

From unlimited articles being published by 97 awesome bloggers who follow this site (as of this writing), the author picked Top 100 Articles for 2019. Out of 100 articles, the author picked the best articles that embody the ideals of the site.

This is to also express apologies for delaying this so many times. But now, here it is.

This is exclusively for TweetNewscaster’s followers, but other articles from non-followers are also accepted with qualifications (which as of now, none submitted). Any or all of the following criteria are used in selecting the articles:

  1. Is it funny?
  2. Will it push everybody to do something good?
  3. Does it show the other side of the news?
  4. Does it lift the mood of his/her readers?

I’ll give the reasons…

View original post 6,051 more words

10. Buwan


Lumulubog na ang araw.
Dumidilim na ang kalangitan.
Anong nakikita mo?

Ayan, yung buwan. Yan yung nagbibigay ng liwanag sa bawat gabi mo. Ang ganda niyang pagmasdan.
Meron ding mga bituin. Kaso hindi gaanong makita kasi masyadong maliwanag ang buwan.

Pero alam mo kung anong maganda sa mga bituin? Andyan lang yan kahit hindi mo napapansin, natatakpan lang yan ng kinang. Di tulad ng buwan, minsan mo lang makita ng buo. Minsan naman kalahati lang. Minsan hindi talaga magpapakita, wala.

CanineIncomparableAngelfish-small

Andyan lang yung mga bituin. Pinagmamasdan ka mula sa malayo. Hindi ka iiwanan.

follow my Tumblr blog!

Lasing moments


Hindi pa ako natutulog since Thursday. Haha.
After shift ko, dumiretso nako sa training ko for Taiwan. 3AM yun, tapos napasabak agad ako ng bongga kasi pinagbuhat na kami ng parang equipment, tapos chini-check na yung LCD para sa mga depekto. Struggle sakin yung astigmatism ko kaya medyo hirap ako tumingin, pero syempre di ko sinabi, kasi ibabagsak ako malamang. Basta ang importante hindi ako color blinded. Then ininterview na kami ng employer after. Ang dami naming trainee, pang #1213 ako haha, inabot ako ng alas dose doon sa agency. Shet, papasok pa ako sa office haha, walang ligo, walang kain, walang tulog. Tapos heto, after shift, nag-inom at nagparty.

Ngayong time na to, napapaisip na naman ako kung itutuloy ko ba to, o katulad lang nung sa BJMP na isa sa mga biglaan desisyon sa buhay. Sobrang saya ko kanina, nagsasayaw. Pagdating ko ba sa Taiwan, mararanasan ko pa ba ito? Magiging ganito pa ba ako kasaya doon? Or magiging katulad pa rin ngayon na iiyak na lang ako ng bigla bigla?

Sabi ko, kaya ko to gagawin is for transition, being me as the new provider of the family. Gusto ko pag uwi ng tita ko stable na kami, ayoko na ulit na bumalik sa dati na gutom at naghihirap. Kailangan kong isakripisyo yung passion ko para rito. Ang tanong, kaya ko na nga ba?

Kanina habang nag-iinom, tinanong ako ng mga katrabaho ko, bakit gusto mo nang mag-abroad? Out of nowhere sinabi ko, gusto ko nang lumayo nang tuluyan. Saan? Emotionally stable na nga ba talaga ako? O ginagawa ko lang tong alibi sa lahat ng kasawian ko haha.

Gusto ko nang lumayo, but at the same time napaisip ako, paano na lang yung ibang maiiwanan ko rito? Makakalimutan din naman nila ako eventually, haha. Naisip ko rin si Uriel, uy bagong magkakilala pa lang kami, tapos gusto niya ako isama sa mga explorations niya, tapos iiwanan ko lang siya agad ng ganun ganun? I feel bad. Ang selfish ko naman nun.

Kanina habang nagtetraining ako, may malaking salamin dun di ba, nung nakita ko yung sarili ko, naalaala ko yung mama ko haha. Kamukha ko nga nung kabataan niya. Wala lang naisip ko lang, ganito rin ba kaya yung nangyayari sa kanya noon during her time? Paano kaya siya nakaka-cope sa mga ganung hanash? Nakikita niya kaya ako ngayon haha, ano kaya reaction niya sa mga desisyon ko sa buhay? Haha.

Ano, eto na nga ba ang purpose ko? Eto na ba ang direksyon na tatahakin ko? Lasing lang ako haha, matutulog muna ako. Ay wait, uuwi pala muna ako sa bahay haha, kailangan ko tong pag isipan.

follow my Tumblr blog!

Bucketlist


Is it too late to create one for this year?
Ngayon lang ako ginanahan ulit maglista ng mga bagay na gusto kong gawin ngayong taon. Yung iba nagawa ko na in the first three months, yung iba naka-plot na. Yung iba plano pa lang. Yung iba hanggang pangarap na lang talaga.

– Gusto ko ulit magbundok at magdagat (done!! pero sana meron ulit)
– Gusto ko magkaroon ng piano (done!)
– Gusto ko magroadtrip sabay kakanta ng Style (done!)
– Gusto ko pa manood ng mas maraming concerts
– Museums.
– Libraries.
– Art Fair
– Film Festival.
– More historical places.
– Gusto ko matuto mag-ice skating
– Gusto ko matuto magbike. This time.
– Gusto ko mag-laser gun shooting
– Gusto ko mag-archery. huwaw.
– Gusto ko tumakbo sa marathon
– Gusto ko mag club at bar hopping sa BGC
– Gusto kong pumunta ng Venice Grand Canal
– Gusto ko malibot ang buong Cavite
– Gusto ko pa ma-explore yung ibang lugar
– Gusto ko manood ng concert ng Westlife
– Gusto kong umuwi ng Samar para sa graduation ng kapatid ko
– Gusto ko na bumili ng sarili kong kama
– Gusto kong bumili ng bagong piyesa para sa PC
– Gusto kong bumili ng mga gamit sa kusina
– Gusto kong magbake ng cake or any dessert
– Gusto kong magsulat at bumuo ng kanta
– Gusto kong kumanta sa harap ng maraming tao, tapos mantitrip lang.
– Gusto kong makalipat sa mas stable na trabaho
– Gusto ko talaga mag abroad!
– Ang dami kong gusto ano, pero di naman sapat ang kinikita ko haha
– Di ko goal na mag move on this year HAHAHAHAHA charot

Depende yan ah, kasi may pending application pa ako for Taiwan. Syempre pag natuloy ako dun, hindi ko na magagawa yung nasa bucketlist ko, saka na lang pag may panahon na ako. *wish me luck*

Nung bagong taon pala, pinagawa kami ng dream board. Big time agad ako mangarap, sabi ko sana makarating ako ng Japan this year. Pero tatlong buwan na ang nakakalipas at di pa rin sapat ang ipon ko HAHAHAHAHA

Alam mo habang ginagawa ko tong bucketlist, someone is in my mind, sana kasama ko siya in making all of these possible. Kaso. Hindi pwede eh.

follow my Tumblr blog!

Amazing Fingers


Di ko na pala nakukuwento kung anong mga pinagkakaabalahan ko lately. Sabi sayo eh, wala talaga akong presence of mind ngayon haha.

So heto na nga, nung bagong taon, bumili ako ng piano. O di ba tapos ngayon ko lang ib-blog. Nasabi ko na, nung bata ako pangarap kong maging gifted child hahahahahaha, tsaka kaya ko minahal si Bruno kasi ang galing galing niya sa piano, tsaka si Taylor Swift, gusto ko ganun din ako kaangas tumugtog ng All Too Well.

Related image

Tsaka naalala mo tong eksena na ito? Pinangarap ko yun noon haha sabi ko tutugtug din ako ng ganun sa harap ng maraming tao, kahit di ako marunong.

Related image

O kaya maging Armi Millare na tutugtugin yung Oo tas kakantahin ko sa harap ng crush ko.

Related image

O kaya maging katulad ni Mugi ♥ tas tutugtugin ko yung Fuwa Fuwa Time!!

Image result for mugi gif piano

Nangangarap ako nun na magkaroon ng banda tas kakanta ng Lost Stars tas iiyak sa ending ng kanta hahaha charot, pero di, trip ko talaga magbanda at makipagcollab sa mga musikero nating friends.

Naalala ko, ang unang kantang pinag-aralan kong tugtugin eh yung ‘Love U‘ ng Howl, (yun yung theme song ko kay Jun Pyo hahahahaha). Sabi ko after 5 years, tutugtugin ko yan sa harap niya. And, hindi ko na siya nagawa haha, di ko na nga to kabisado ngayon eh.

Kaya sabi ko pag nagkatrabaho ako piano ang una kong ibibili sa sahod ko (tsaka bisikleta), kaso isang taon na akong andito wala pa rin pala akong naipundar hahahaha, so heto na, ngayon ko lang naisipan na i-push ang pangarap ko.

Kaso dahil sa adulting, at sa dami ng commitments ko sa buhay (naks kala mo talaga!!) wala na akong time i-push yung passion ko. Tuwing off lang ako nakakapag-practice. Tapos hirap pa ako i-sync yung left and right hands ko hahaha kaya yung pagtugtog ko puchu puchu lang. Tsaka di ko pa kayang tumugtog tas isasabay yung pagkanta huhu nalilito pa rin ako.

Pinopost ko sa instagram yung mga sample ko haha napapanood nyo naman. Kaso puro intro lang ang vinivideo ko. Di ko pa kayang tuloy tuloy hanggang chorus eh, hirap na rin ako magkabisa ng nota. Tsaka yung timing. Kailangan ko na talaga magpayaman para magpapaturo na lang ako haha.

Tapos kung may gusto kayong isuggest na tugtugin ko, go lang comment nyo lang. Titingnan natin kung magagawa ko haha dami na nagrequest sakin pero di ko pa mapag-aralan yung chords. Let’s see.

Ayan siya 😍

Eto nga pala yung mga walang kwenta kong covers HAHAHAHAHA makikita nyo yan sa IG stories ko (Shaira’s Amazing Fingers)

follow my Tumblr blog!

Protected: Backread


This content is password protected. To view it please enter your password below:

9. Believe


 

Even if you don’t believe in yourself. I will still believe in you.

Protected: Rubiks Cube


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Plano


Sabi nila, if Plan A doesn’t work out, there’s still 25 letters in the alphabet. Pero na-realize ko din, pano kung hindi ka kaagad umayaw sa Plan A? Kasi nung nag-quit ka, gumawa ka ulit ng bagong plano, tas nung nahirapan ka na naman, sinukuan mo na naman. Nagiging cycle lang yan kung hindi mo kayang tapusin yung inumpisahan mo eh. Pag madali kang bumitaw at hindi committed sa bagay na ginagawa mo, mahirapan ka lang ng konti, susuko ka agad. Wala ka nang progress kung paulit-ulit ka lang nagsisimula.

follow my Tumblr blog!

Protected: Kaba


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Pangarap


Wag kang papigil, wag kang magduda, Diyos ang iyong kalasag patnubay, nasayo na ang gawa.

Isa sa mga inaabangan ko sa Rakrakan Festival sila Cong. Grabe, goosebumps ako nung time na yun, tapos nung nagfireworks na naiyak na ko haha, ang magical nung moment na yun!! Di naman ako fan ng ganung genre, wala lang haha. Pero yung journey niya, bago sumalang sa entabladong yun. Grabe. Ang layo na ng narating niya. Mula sa walang-wala. Mula sa isang simpleng pangarap. Dati sa taas ng bubong lang siya kumakanta. Dati nagrerecord lang siya sa lumang phone ng mga videos at paggigitara niya. Dati nung nasa mall show siya, sabi niya nga nun magpapa-pawer lang siya dun kasi wala daw siyang talent. Well, look at him now. Sa panahon ngayon parang ang hirap nga naman magpush ng career sa pagbabanda, kasi anong kikitain mo? Puro practice ng gitara, wala namang nangyayari, sayang lang ang oras, masakit sa tenga. Sabi niya nga nung rakrakan, “Ipagpatuloy nyo lang. Kahit maraming nagsasabi na di mo kaya, na imposible, na mahirap… Marami na nagsabi samin na di namin kaya pero ngayon andito kami.” Panoorin nyo yung vlogs ni Viy at Junjun, jusko naiyak din ako hahahaha.

Habang tumutugtog ang COLN, may naaalala akong tao hehe. Katulad ni Cong, na nangangarap rin ng ganun. Mukhang malabo pa ngayon, mukhang walang patutunguhan, pero alam kong darating rin ang right moment para sa kanya. Lagi siyang tumutugtog, sa kwarto nga lang nila. Lagi akong nakikinig ng mga tunog niya. Naiisip ko na sana balang araw, yung mga awit na ipinaririnig niya sa akin eh marinig din ng maraming tao, yung makapagperform din siya sa Rakrakan. Sana masilayan ko yung moment na yun. I’ll always look up to him. I’ll always be a fan of his music. Naks. Kahit hindi ako maka-metal at rakista. Kahit pinagtatawanan ko yung taste niya sa music haha. Kahit magkaiba kami ng genre. Kahit hindi ko maintindihan yung lyrics ng mga japanese songs na hilig niya. Kahit tapos na ang kabanata ko sa libro ng buhay niya. I’ll support all the way, even from a distance.

Dream big. Aim for the sky. Make it happen.

follow my Tumblr blog!

8. Ulan


Noon, siya yung ulan na inaantay ko. Siya yung bumuhay sa natuyo kong puso. Siya yung bahaghari na nagbigay ng kulay sa buhay ko. Pero kinalaunan, siya rin yung bagyong sumira sa akin. Iniwang luhaan, sugatan, di mapakinabangan. Pero alam mo? Nung mga panahong nagpaulan ako, kahit nagkakasakit na ako sa sobrang lamig, yun yung isa sa mga pinakamasayang alaala ng buhay ko.

Image result for rain gif tumblr

Pagkatapos ng ulan, dun na ulit uusbong at magkakaroon ng bagong buhay ang mga nasira.

Talunan


Nung mga nakaraang araw bukambibig ko yung word na ‘competitors’. Haha. Recently kasi may interview ako sa isang government agency. 55 na ahensya ang pinasahan ko ng application letter (thru e-mail). Anim na ahensya ang nagpaunlak ng imbitasyon para makapa-exam ako. Pangalawa pa lang etong tinutukoy ko na umabot ako sa interview. Hindi ko alam kung bakit walang nagtetext sa akin kung bumagsak ba ako? o pumasa? Confident naman ako na pasado ko lahat ng exams. Proven na ang record ko sa Math, English, at PoliGov ah, pero bat ganon? O sadyang matagal lang magproseso pag sa gobyerno? Ewan ko. Tatlong buwan na akong naghahanap ng malilipatan haha bakit wala pa rin.

So eto, walo kaming naririto sa conference room para sa interview, iisang posisyon lang ang ina-applyan namin. 12% lang ang chance na ako ang mapili. Well, ano ang laban ko? I give my all to have….. Charot. Confident naman ako sa mga sinagot ko during the interview (kasi yung mga tanong tungkol lang naman sa current occupation ko ngayon at kung paano ko siya mai-aapply sa susunod kong magiging trabaho). Pero bat ganon, feeling ko hindi pa rin ako ang pipiliin sa huli. Meron at meron pa ring mas magaling sakin. Haha. Ano bang meron sakin na hindi mo na makikita sa iba? Ano bang kulang sakin? Charot ulit. Anong qualitites ang dapat kong makuha para sa susunod na aapplyan ko, ako naman ang piliin? Paano ako mananalo sa competitors ko? Alam mo, yung dalawang katrabaho ko, natanggap na sa inaaplyan nilang government agency, kaya lalo akong nalungkot, kasi ako ang unang naghanap ng trabaho, akala ko ako ang unang aalis.

Parang sa lahat ng aspeto ng buhay, talunan ako haha. Dati, hindi ako napipili na isali sa mga quiz bee, kasi merong mas magaling sakin. Tsaka hanggang assistant lang ako, never naging leader. Sa Mobile Legends at Cross Fire, hindi ako nananalo kung hindi malakas ang kakampi ko. Sa pag-ibig, mas mabait naman ako, mas ma-effort, pero talunan pa rin sa puso niya hahahahahahaha charot. Maski sa tindahan/karinderya kapag bumibili ako, ako ang huling pinagsisilbihan ng tindera, kahit ako yung naunang bumili, wtf. Parang in all terms merong mas pipiliin kesa sakin, someone is better than me, option 2 lang ako HAHAHAHAHA RESERBA.

Pero joke lang, inaantay ko lang yung right time ko. Darating din yan. Sa ngayon, magpapakalunod muna ako sa negative thoughts –

tumblr_m8p8mzCZTn1qarl5z

follow my Tumblr blog!

“Every single step you take is one step closer to where you’re supposed to end up. Remember that when you’re feeling like you’re giving up.”

Sepanx


“Ganun talaga, they come and go.”
– Shaira Mae Cabañas. 2017.
Kung yung mga kaklase ko noon nami-miss ko kasi maghihiwa-hiwalay na kami ng landas after graduation. Iba pa rin pala yung feeling ngayon. Yun kasi sabay-sabay kayong aalis. Pero ngayon, sa work ko, mas nakakalungkot pala ano – kapag isa-isang nagreresign na yung mga katrabaho mo. Dati sinasabi ko lang, ako ang unang aalis, pero as you watched them one by one going, ang lungkot. Feeling ako ako na lang ang naiwang mag-isa. Charot. Kasing lungkot na feels nung sinabi niya nang iiwan niya na ako, hehe.
De, syempre di ba first job ko to, tapos sila yung una kong naging kaibigan dito. Araw-araw nakikita mo yung pagmumukha nila, araw-araw silang nagshe-share ng hanash sa buhay sayo, sila yung andyan during my darkest times, sila rin yung nagbibigay ngiti sakin, minsan. Di ko masyadong ramdam yung burden ng isang minimum wage worker dahil sa kanila, haha. Itinuring ko nang kapamilya 🙂 kaso yun nga, may hangganan.
They come and go, and eventually they’ll forget about my existence, just like how my past friends and lovers had done before. Naks. Pero sila, di ko sila makakalimutan. Yung bawat words of wisdom na nakapagpabago ng takbo ng araw ko, ng buhay ko, habambuhay kong aalalahanin yun. Uy, sana may ganon din akong impact sa buhay nyo. Haha.

follow my Tumblr blog!

Spoliarium


Taray, may movie review ulit!!

lizquenmovie-alonetogether1

Sometimes, the good memories that turn into regrets are best left behind.

So heto na nga, pinanood ko yung Alone/Together. Napuwing lang ako ng very light. Hahahaha. Nakikita ko yung sarili ko sa mga katangahan ni Tin (Liza Soberano). Yung nangyayari sa kanya dun, medyo nangyayari na sakin in real life. Di to about sa love, pero yung mismong life choices niya, dun ako naka-relate.

Bihira lang ako manood ng pelikula. Di ako madaling ma-hook up or makuha ang atensyon. Ewan ko. May mga romance movies na nababagot ako pag pinapanood kaya di ko natatapos. Pero etong Alone/Together, and the rest ng Black Sheep films, gusto ko, dahil sa realistic approach nila. Dati lagi lang natin sinasabi na, may mga bagay na imposible, na sa pelikula lang nangyayari, pero etong mga pelikula ngayon, may mga ganung scenario talaga sa buhay natin, may mga ganun din tayong chapter, kaya nakakarelate tayo. At di lang puro pag-ibig, kasi tinatalakay nito yung about sa career, pangarap, pamilya, pati social issues.

(SPOILER ALERT)

“At ngayon, di pa rin alam kung ba’t tayo nandito..”

Pagkatapos ko mapanood yung film, napa-reflect ako ng bonggang-bongga sa buhay ko. Dun na pumasok yung sari-saring what ifs. Nasabi ko na yung major life regrets ko sa previous post ko, pero yun yun eh. Paano kung naging matapang ako? Paano kung hindi ako natakot noon? Eh di sana unti-unti ko na naaabot yung mga pangarap ko. Eh di sana kapaki-pakinabang ako sa lipunan ngayon. Nakikita ko yung sarili ko kay Tin na sa school lang magaling, pero pagkagraduate at nandito na sa mundo ng realidad, wala na. Yung sobrang pursigido ka sa pangarap mo, but something happened and you fucked up. Then after nun, wala na, nag-stay ka na lang sa comfort zone mo. Minsan din akong nangarap na baguhin ang mundo, pero nung pagka-graduate, sinampal na tayo ng realidad. Di na natin magawa kasi may sarili rin tayong problema na hindi masolusyonan. Gusto kong gawin yung passion ko, kaso dahil sa kahirapan ng buhay, iba ang napuntahan kong landas. Pero masaya naman ako sa kung nasaan ako ngayon. Kaso nga lang, hindi ko nagagamit yung skills ko. Pareho kami ng mindset ni Tin na, the old me is already gone. Hindi na ako yung batang mataas ang pangarap, I just go with the flow.

Minsan ba naiisip mo na bakit ganun? Paulit-ulit lang ang nangyayari? Parang laro siguro yun. Hangga’t hindi mo nagagawa yung tama, paulit-ulit kang mag-uumpisa. Hindi ka uusad. Wala kang matatapos. Uulit ka lang din ng uulit.

Pero alam mo, it’s never too late to start again. Sabi nga sa movie, di porke hindi mo naabot yung mga pangarap mo eh isa ka nang failure. Abutin ka man ng 3, or 5 years bago umpisahang tuparin ang mga pangarap mo? Ok lang yan!! Malay mo, after ilang years, makakapagwork na ko sa mga events/concerts. After ilang years, makakapagtravel na ko sa iba’t ibang bansa para magsaliksik at pag-aralan ang history. Ang saya mangarap! Ginanahan ulit ako haha. Itong movie na to ang nagpamukha sakin na, bakit ka nga ba nandito ngayon? I deserve better. Di dapat ako nagsesettle sa kababawan.

“Cause time may pass, and everything won’t last, but I’ll be by your side..”

The people who are meant to be in your life will always gravitate back towards you, no matter how far they wander. Kung para sayo, babalik at babalik yan. Be with someone na ipupush ka na tuparin ang mga pangarap mo, na susuportahan ka sa goals mo, at hindi ka ikukulong sa sariling mundo. Sabay nyong babaguhin ang mundo. Haha eto na naman ako, may trauma talaga ako sa mga magjowang sabay na nangangarap, tapos magbebreak din during the worst case scenario. Kasi sabay nga yun eh, pag nasira ang mga pangarap mo, bibitiwan mo din ba ang relationship mo? Pag nawala ang relationship mo, titigil ka na din ba sa pag-abot ng pangarap mo? Vice versa. Ang hirap mangarap na magkasama, tapos ikaw na lang mag-isa ang magfufulfill nun. Habang siya bumubuo na naman ng pangarap na kasama ang iba. Damn.

Isa pa sa mga na-absorb ko dun, eh i-keep mo yung mga taong nandyan pa rin, even at your worst moments. Bakit habang inaayos mo yung sarili mo, kailangan mo isantabi yung taong unang naniwala sayo? Wag mong itaboy dahil lang ayaw mo nang madamay siya sa problema mo, ayaw mo maging pabigat. I-appreciate mo yung mga taong handang makinig at laging nakikinig sayo. Bihira lang na may ganun. Yung taong kasama mo sa tagumpay, sana siya pa rin yung kasama mo sa pagkabigo, at sa muling pagtatagumpay.

Sabi nga ni Raf dun, “Mahalin mo siya dahil mahal mo siya, hindi dahil nakasanayan mo lang.” Namimis-interpret natin yung love at utang na loob. Di dahil tinulungan ka niya eh mahal na. Di dahil wala kang dahilan para mag-NO eh magye-YES ka na.

Never forget.

Ang ganda na na-incorporate nila yung Arts at History sa pelikula. Ipinapabatid nila na – alalahanin natin ang nakaraan. Kasi yung ang magpapaalala sa atin kung sino tayo ngayon. Yan ang magtuturo satin kung ano yung tama, at kung ano yung mali na hindi na dapat ulit gawin sa kinabukasan. Dahil sa past natin, lahat ng desisyon natin sa present, apektado. Lagi ko rin tong sinasabi, kahit gaano pa kalayo ang marating mo, wag na wag mong kalilimutang lumingon sa kung saan ka nanggaling. O di ba, iisa ang mindset namin.

Ang saya magtrabaho sa museum. Kung ako din bibigyan ng pagkakataon, gusto ko dun magwork. Para ma-enhance pa yung knowledge ko about Philippine History. Ang saya mag-aral sa UP. Kahit sabihin nyo pang masyado kaming pa-woke. Hindi eh, mag-iiba talaga ang mindset mo sa buhay pag nandun ka.

Cons: Ang hindi ko lang nagustuhan, hmmm, may part dun na cheating na yung ginagawa nila. Oo di naman nila ginusto yung kinahinatnan nila, pero kahit na, cheating pa rin yon. May naaalala lang ako. Hahahahaha. De narealize ko rin na dapat talaga itigil ko na tong kalokohan ko.

At some point you’ll realize, buti na lang pala nangyari yung worst thing ano? Buti nangyari agad, kesa mas maging worse pa ang future ko. Thank you for letting it happen. Di ko pinangarap yung ganung path, yung ganung future. Thank you. I’m already safe.

lizquen-at2

Traydor ang mga alaala.
Magpapaalam sa’yo
hanggang makalimot ka.
Pero eksakto. Sa puntong
sinabi mo na sa sarili mong
wala ka nang isasaya pa,
lilitaw siyang muli.
Na mula sa malayo pa lang
ay kilalang-kilala mo na.
At paglapit nito sa’yong harapan,
babalik ka sa pamilyar na lugar.
At ikaw ay mamamatay na naman.
Tuloy, takot ka nang maging masaya.
‘Pagkat traydor ang mga alaala.

– Antoinette Jadaone

follow my Tumblr blog!

Protected: Planner


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: Alak


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Payat


Nahihiya na akong magpakita sa mga kaibigan at dati kong mga kaklase haha. Kasi sa tuwing makikita nila ako lagi nilang sinasabi, “Anyare sayo? Bat ang payat mo? May sakit ka na ba?”

From 50 kilos nung nagpamedical ako last November 2017, bumaba na ng bumaba yung timbang ko. Naging 49, 48, 47, 46, 45 – nung nagtitimbang kami nun linggo-linggo (kasi goal namin nila Amiel na tumaba nung 2018). Tas syempre nung na-broken ako, nawalan ng motivation kumain at maglalalabas, ngayong January 2019, 42 kilos na lang ako.

First meal of the day ko laging 2PM na, nakakatamad kumain hahahaha. Kaya siguro ang dami ko ring ipon ngayon, tinatamad na kong gumastos at mamili ng kakainin ko. Tapos yung ulam ko sa lunch, lagi akong may tira para may pang-hapunan ako, kanin na lang ang bibilhin ko sa gabi. Bat ba nakakatamad?

Sinubukan ko mag-vitamins, kaso ang gastos HAHAHAHA. De tsaka parang wala pa ring epekto, wala pa rin akong ganang kumain. Tsaka may side effect siya na nakakapagpalala ng anxiety ko. Ewan ko, ang lakas lagi ng tibok ng puso ko na naiirita na ako, dahil ata yan sa gamot eh.

Tinigilan ko na din magkape, kasi mas lalo akong di nakakakain kasi feeling ko busog ako. At nakakadagdag din yon ng anxiety feels. Inayawan ko na rin yung red horse. Bakit ang pangit na ng lasa non ngayon.

Pag lumalabas naman kaming dalawa, kumakain naman ako haha, pero hindi na tulad nung dati na ang dami kong inoorder. Weird. Ang bilis ko mabusog.

Ayos ano, nagcocomplain ako na sobrang payat ko na, yet di pa rin ako kumakain ng maayos. Inaantay ko na lang ata na magkasakit ako eh hahahaha, sira.

Sana matapos na tong depression phase churut ko ano, para bumalik na ko sa dati.

Kutsi


May bago akong motivation ngayon sa buhay hahahahaha!
Gusto ko matutong magdrive, at makabili ng sariling sasakyan.
Tuwang-tuwa ako pag nagro-roadtrip kami. Kasi super spontaneous lang, tara BGC, tara Antipolo, or tara Tagaytay, ganern.
Yung mga lugar na gustong-gusto kong magalaan, mas mabilis kong napupuntahan, tsaka mas safe pag gabi, syempre di ko na kailangan pang maglakad kung saan-saan para maghanap ng masasakyang bus or jeep di ba. Madali na lang.
Tapos the best yung hihinto lang kami sa kung saan, pagmamasdan ang mga bituin sa langit kahit na wala ka nang makitang stars dahil sa air pollution, o kaya sa may seaside, kahit ang bantot ng tubig ng Manila Bay haha.

Pero at the same time natatakot din ako na matutong magdrive, kasi paano pag dumating yung araw na shushunga-shunga ako sa kalsada, at madisgrasya? Naku. Mag-hire na lang kaya ako ng driver. Haha kala mo talaga mayaman eh. Or mag-aasawa na lang ako ng marunong magmaneho, para di nako mamomroblema hahahahaha. Ang user ko di ba.

De pero ang saya lang na after a long, tiring day, pupunta lang kaming dalawa kung saan man, tapos pagmamasdan ang kalangitan habang umiinom ng smirnoff at pinapatugtog ang Yellow. Tapos dun na naman kami sabay na bubuo ng mga pangarap. Tapos iiwanan lang din naman ako balang araw. Ops.

Eto yung mga moments na gusto kong hindi na matapos. Eto na ata yung blessing in disguise na sinasabi nila, I’m lovin’ the life I have right now, and the people who are with me right now.

Long drive, could end in burning flames or paradise 💕

Regrets


Ang sagot sa tanong na – What is your biggest regret in life?

Yung life choices ko lately puro sablay eh, nakakainis. Sana pala hindi ako nag ABCOMM. Haha dati nung nag-aaral ako ang saya ko, kasi gusto ko naman yung mga ginagawa ko noon. Puro prod, puro shoot, puro sulat, etc. Pero di ko na siya mapakinabangan ngayon in real life haha. Hirap na hirap pa rin ako mag-apply dahil sa poor english skills ko. Hirap din ako magpush sa PR/Advertising Industry dahil sa social anxiety ko. Hindi ako makapag apply sa prod dahil sa emotional state ko ngayon. Jusko.

Sana pala hindi na ako umatras nung nag Civil Engineering ako. Eh di sana lisensyado na ako ngayon, tas bumibiyahe na ako kung saan saan for work.
Sana pala nag-accountancy na lang ako, eh di sana baka may jowa na akong CPA ngayon. Haha.
Sana pala nag-history major na lang ako. Para ok lang kahit panget ako at work kasi utak ko lang naman ang gagamitin ko.

Ngayon napepressure tuloy ako. Di ko kayang makipagsabayan sa skills ng mga katrabaho ko, magaling maghost, magaling mag-edit ng video, magaling umarte sa harap ng camera, eh ako? Umiiyak lang naman ako pag broken ako HAHAHAHAHA, wala akong kwenta irl.

Sana di ba napapakinabangan ko yung skills ko ngayon, sana mas maganda yung naging career ko, eh di sana mas mataas ang sinasahod ko ngayon at di ako namomroblema ng ganito hahahaha very wrong.

Fed up


Favorite word natin yan ngayong week hahahaha.
Ewan ko, bat ganito ang mood ko lately. Mababaw na bagay lang, kinaiinisan ko na. Sana nga dahil lang sa hormones to hahahaha kala mo talaga regular eh. Anyway, ayun nga, sabi lang nung mga katrabaho ko, uma-attitude daw ako. Dati mahaba yung pasensya ko pagdating sa mga bagay-bagay, di ba nga, pati problema ng iba pinoproblema ko? Tas pag naayos na, ako pa rin ang lugi sa huli? HAHA charot. Ayun nga, may mga moment na nakukunsumi na naman ako. Lord give me strength to surpass this haha

De, pero alam mo sabi niya, dapat daw mas malalim yung understanding natin sa ibang tao. Kasi iba-iba tayo ng problemang hinaharap. Pwedeng ikaw nahihirapan sa part na to, pero para sa kanya madali lang. Pwedeng sa kanya mahirap, pero sayo ang dali lang. Gets mo?
Kaya nga lodi ko yun eh, despite sa nangyayari sa kanya, sa sitwasyon nila ni papa niya, di siya nagpapaapekto ng sobra, he still managed to be a gift to other people ♥

15. Sun


“She was the sun. But it was too much for him. To save himself from melting, he had to leave. But what he doesn’t know was that – he was the reason why she was too bright. That’s why when he left, she lost her spark.”

To burn for someone is to melt in the process.

“She was the sunrise. Unfortunately, he loves the sunset.”

(Artwork from The Forbidden Love Story by Gabriel Picolo)

follow my Tumblr blog!

6. Mosaic


When I met you, I knew in some way, you would hold significance to my life. I knew you were going to be a constant. I knew you would change me.
Yes, we had our disagreements, but we always made our way back to each other. I always felt you in my heart, there’s nothing you could do to make me that upset for long. I already needed you.

You have issues. Internal struggles with yourself, external issues with your family and others around you and it weighs you down. But the struggles you faced made it impossible for you to love me the way you wanted to, the way I needed you to. Still, for a year I held on, praying you would stay with me, praying you would get better. Through all the fights, the petty disagreements, I stayed.

I loved you without restrictions and caution. I knew you could be better. I wanted to see that happen for you. I wanted to help you get to where you should be. I believed in you. I would do, anything for you.
My expectations and whatever other struggles you faced were too much for you, and the pressure you put on yourself suffocated you. Your eyes began to wander. You wanted something easier, someone who wouldn’t push you to be better.

You found what you were looking for, right after you actually ended it with me, which still hurts me more than you could ever know.
Fast forward a few months from the day you told me someone else had more to offer, you tell everyone that you’re happy. You’ve come in and out of my life so frequently, breaking bits and pieces of me more and more every time. You tell me you’re happy.

As I watched it happen, I felt pieces of myself, my soul, disintegrate and disappear. I grew colder, I put a wall up around myself. Letting myself feel soft for you only hurt me worse.

I didn’t want to move on from you. I hoped that you would come back and sweep me up and make things better. But eventually, I have to move on. I have to heal myself. I have to fix what you shattered. It didn’t come easily, and nearly everyday is a struggle… but I have to.

I knew that the love you had to give me had already run out and it hurts. I remember feeling as though I was the person you cared most about in this world. I remember feeling so lost as to where I stood with you. Realizing you had fallen out of love with me is one of the worst experiences I’ve ever had.

But at the same time, it thrills me that I’ve experienced someone – because you were an experience, not just a person to be met – that has made such an impact on me. I think I’m having one of those lucky days. Although, it might just be me missing you yet again.

Sometimes, I wonder what kind of direction my life would’ve taken if I had never met you. I can’t decide if it would be better or worse, and that’s what scares me most about all of this. I still can’t decide if I actually wish I had never met you. I think there’s a part of me, no matter how badly we hurt each other, that will always be so grateful to have had the chance to know you. For as much as you broke me, you made me whole in different ways.

I’m glad you were what broke me, so I can be better. I was given the chance to become that much more whole. I got to see the risks in which you can love someone, the ways in which love can change you. You were a beautiful destroyer, but the beauty doesn’t have a hold on me anymore. For all that you got from me, for all of the ways you ruined me, and the ways you so hurt me, I have to learn from them.

Maybe our love’s purpose was designed to break, after all. We were meant to be a love that ruined and wrecked, that will lead us to grow and change, though we fought it every step of the way. Our love went with pain. It is the greatest teacher, as it instructs us what not to do in the future, so as to avoid that harsh experience in another, similar instance.

Even though it hurts, I will still keep those memories. They break me, but that pain of remembering it both hurts and heals. If you’ve taught me anything, it’s that loving you was both my destruction, and my salvation. You might have broken me into pieces, and you may have destroyed a part of who I used to be. In all the times that you left me shattered by myself, I made a mosaic of our broken memories. This mosaic of love and hatred is how I love you now.

Career


Ang plano ko lang talaga, isang taon lang ako mag-stay sa current work ko. Then after nun maghahanap na ulit ako ng panibagong trabaho. Masaya sa office namin pramis, nakikita mo naman sa mga posts/tweets ko. Kaso nga lang yung sahod talaga ang problema eh. Di kayang bumuhay ng pamilya. Uuwi na yung tita ko next year, kaya ako na ang bubuhay sa pamilya namin. Kahit love na love ko ang work ko eh kailangan ko maghanap ng mas magandang opportunity.

Eh kaso heto, pahirapan na naman. Maghahanash na naman ako na, “Bagsak ako sa interview eh”, “Ayy di ako qualified sa position na to”. Ang hirap maghanap ng bagong trabaho pramis. Feeling ko wala na namang tatanggap sakin. Babagsak na naman ako sa initial interview pa lang.

Nung October, nag-apply ako sa BJMP, bilang Jail Officer. Bakit? Una, mataas ang sahod hahahaha. Pangalawa, para magkaroon ng thrill ang buhay ko. Baka pag nakapasa ako dito, maging matino na ako, physically, mentally, emotionally. Tsaka baka makapagmoveon ako ng mas mabilis kung mag-iiba ng bongga ang environment ko. Eh di ayun na nga nagpasa ako ng requirements. Kaso after medical na.. Di ko na tinuloy pa. Bakit?? Eh kasi narealize ko, pag nakapasok na ako sa mundong iyon, mahihirapan na akong makalabas. Part ng freedom ko ang mawawala – sa time. Halimbawa, pag may concert si ganito, tas nasakto eh nasa BJMP na ko. Di ko na maeenjoy yung mga ganung leisure time. Kaya sabi ko, sige wag na, ibang career na lang.

May inapplyan din pala ako for CSR, sa isang online gaming company, sa Ortigas, pasado na ko ng initial, kaso di na ko tumuloy nung final, kasi yung company at nature of work, related sa ex ko hahahahaha eh di pa ako ok nung time na yun, kaya binitiwan ko rin.

Tapos nag-apply na ko sa workabroad.ph, na-interview ako sa dalawang agency, yung isa sa Malaysia. Yung isa naman sa Dubai. Kaso di pa rin pala ako qualified. Haha handang-handa pa naman na ako na mag-abroad, kahit ayaw akong payagan ni tita ko. Bahala na.

Hanggang ngayon nagpapasa pa rin ako ng resume ko sa mga agency. Sana naman palarin na ako this year. I need to step up my game. Di ba nga sabi ko sa last post ko, yung bagong career na yung last step ko para makapag move on.

Pero tingin mo, kaya ko na ba? Iniisip ko, pano kung nasa ibang bansa na ako, tas magbreakdown na naman ako? Pano kung andun na ako, tas nasasaktan pa rin ako? Ang hirap ata, ako lang mag-isa doon, wala akong iiyakan. Dapat talaga iwanan ko na yung emotional baggage ko dito, pagdating ko doon dapat emotionally stable na ko, charot.

So ayun, baka naman pwede nyo ko irefer sa mga agency, kahit tagapag-alaga lang ng baka, tatanggapin ko 🙂

The Handwriting Challenge!


Nakita ko lang kay http://zeezeewithbooks.wordpress.com to. Haha.

73 Questions (kunwari Vogue)


– What is one fear you would want to overcome?

Yung social anxiety ko, yung sana di na ako matatakot sumagot ng telepono, makipag-interact sa mga taong di ko kilala. Makipag-usap sa future in-laws. hehe.

– What’s something about yourself that you hope will change, but probably never will?

Yung pakikipagsocialize ko haha sana mas makuda na ako, tsaka sa magiging jowa ko na sana maging sweet at clingy na ako, HAHA, never will. 😝

– What is the best piece of advice that you have ever received?

“May your heart remain breakable, but never by the same hand twice.”

– What is the nicest thing someone has done for you?

Yung mahalin ako kahit ganito ako HAHAHAHAHA ayieee, de charot. Siguro nung time na may nag-effort sakin na ilaan yung araw niya para lang maka-bonding ako haha sabi sayo TIME lang ang kailangan ko eh

– What is the scariest thing you have ever done?

Nakikipag-meet-up ako sa mga taong nakilala ko lang sa chat. Well, di pa ako napapahamak, let’s see.

– What is the craziest thing you have ever done?

Craziest thing na ba yung pumupunta pa rin ako hanggang ngayon sa bahay/office ng ex ko nang hindi niya alam? Haha.

– What is the most difficult thing you have ever done?

Magparty at mag-inom ng gabi tas diretso pasok kinabukasan, walang tulog.

– What is one event in your past that has made you who you are?

Nung natanggap ako dito sa first job ko, dito nag-umpisa yung pag-step up ko eh!

– What have you done in the last year that makes you proud?

Yung nakakapagbigay na ko sa tita ko, yung may naipundar na ako, kasi sa wakas di ba, lahat ng pinaghirapan namin heto na, unti-unti nang bumabalik samin

– What is the biggest change you have made in your life the past year?

Hindi na ako umiinom ng kape, at napapangitan na ako sa lasa ng alak. Ewan ko. Basta ang daming nagbago sakin nung 2018.

– What is something new you’ve learned recently?

Maglaro ng PUBG at ML!!!!!

– What is the most frustrating thing that has happened to you recently?

Yung di ako pumapasa sa mga inaapplyan ko haha lagi na lang, walang progress. Kung paano ako dati nung wala pa akong work, ganun pa rin ako hanggang ngayon, natataranta pag iniinterview.

– What is the first thing you notice about people?

Kung totoo yung kinukuwento nila o nagsisinungaling lang. Grabe ang lala na ng trust issues ko haha pansin ko agad kung totoo o hindi. Ewan ko bakit kailangan pa magsinungaling sakin? Wala naman akong pake kung meron ka o wala ng ganitong bagay? Bakit kailangan pang magmayabang? Bat ganun?

– What do you value most in other people?

Honesty. Tsaka time, basta paglaanan mo lang ako ng panahon at ‘undivided attention’, ok na ko mumsh.

– What small act of kindness was done to you that you will never forget?

Pag pinagbubuksan ako ng pintuan, haha seryoso. Tsaka nung nagbibigay siya sakin ng notes nung mga panahon na nawawalan na ako ng gana sa lahat.

– What stresses you out more than anything?

Yung social anxiety ko. Tsaka pag iniisip ko kung makakahanap pa ba ako ng bagong trabaho. Tsaka pag paubos na yung pera ko, nakakastress.

– What would you say the happiest day of your life was?

May 3, 2018 ☺

– What is something about yourself that you hope will never change?

Sana mahaba pa rin ang pasensya ko. Yun lang.

– What is the one question that you wish you knew the answer to?

Ano bang meron sila na wala ako? Ano bang meron ako na wala sila? Bakit lagi na lang ako pinagkakaitan? Ay wait, tatlo na pala yang tanong ko haha.

– What aspect of yourself are you most insecure about?

Physical appearance hahahahaha wala eh ganun talaga

– What is your biggest character flaw?

Panget ako. De, bukod dun, siguro yung hirapa kong i-express yung emotions ko, di ako nagsasabi/nagsasalita pag may something na mali, kumbaga kinikimkim ko lang lahat sa sarili ko. Kaya heto nasasabihan ako na “nasa loob ang kulo”.

– What is something that you did growing up that your parents never found out about?

Yung nagba-blog ako?

– What is the most valuable thing you own?

Bukod sa phone ko, yung mga notes na nakatago sakin.

– What is the first family trip that you can remember?

Hindi mahilig bumiyahe yung mga kamag-anak ko, kaya wala akong kahit anong trip na mareremember, pero ang naalala ko lang eh yung huling beses na umuwi kami ng Bicol, tas pag tuwing gabi nagtatakbuhan kami kasi may mga aswang

– What is one thing you thought you would never give up but did?

IKAW. Ayy wait bagay ka ba? Hanggang ngayon di pa rin ba ako nag-give up?

– What is one event in history you wish you could have witnessed?

Martial Law. Ewan. Baka mas maintindihan ko kung bakit ganun ang kinahinatnan ng lahat.

– What character from film, television, or literature do you most identify with?

Yung mga zombie dun sa Night of the Living Dead hahahahaha

– What website do you visit the most? Why?

Twitter. Ewan ko, basta mas gusto ko yon kesa sa Facebook.

– What is something you pretend to understand but really don’t?

Kapag about movies yung pinag-uusapan nila, di ako maka-relate eh.

– What’s one thing you don’t think you’ll ever be able to do?

Mag send ng nudes sa taong may jowa na ha ha ha ha opx.

– What’s the best gift you’ve ever received?

Pagmamahal haha charot. De, wala pa ring tatalo sa singsing 🙃

– What is the best gift you have ever given?

Choco Butternut Donut ♥

– What is the hardest part of your daily routine?

Waking up, yung pagligo sa umaga jusko. Tsaka pagbiyahe.

– In your daily routine, what brings you the most joy?

Pag bumibiyahe din actually, kasi nagsa-soundtrip lang ako nun tas kunwari mag-eemote, masarap sa feeling, tsaka yung nakakarating ako sa kung saan-saan. At masaya ako pag bagong sahod tas magsha-shopping ako hahahaha.

– What’s the best part of waking up?

Wala, kasi dun ko nararamdaman lahat ng mga anxieties ko sa buhay.

– Are you more afraid of missing an opportunity or making a mistake?

Making a mistake, kahit paulit ulit akong nagkakamali natatakot pa rin ako haha, pag pinapalagpas ko naman ang opportunity ok lang kasi alam ko namang meron pa next time.

– Have you experienced something that happened to you that you have no explanation for?

Oo. At di ko pa rin siya kayang i-explain how and why did it happened.

– In what way do you practically show your love to friends and family?

Alam naman ninyong lahat na kuripot ako, so kapag halimbawa binilhan kita ng pabango HAHA. Basta, pag inuna kitang bilhan bago ang sarili ko, ibig sabihin nun special ka sakin

– When you think of ‘home’, what comes to mind?

Yesss, makakapagsoundtrip ako ng malakas at kakanta lang ako ng kakanta. HAHA.

– When faced with conflict, do you confront, compromise or flee?

Flee, duwag ako eh.

– When you hear the sound of ringing bells, what do you associate that sound with?

Bell before communion.

– Where do you see yourself 10 years from now?

Sa Japan

– Who has been the kindest person to you in life?

Si CJ

– Who is your favorite actor or musician?

Bruno Mars pa rin, hihi.

– What is the number one album on your phone?

reputation !!

– What are your favorite song lyrics?

“You and I walk a fragile line. I have known it all this time but I never thought I’d live to see it break.”

– What song in your music library gets the most plays?

Getaway Car – Taylor Swift

– If you could save three memories from your life forever, what would they be?

First is nung nagba-ballroom dancing kami nung high school. Ewan ko kung bakit basta ang saya saya ko nung time na yun. Pangalawa, memories ko with my parents, kasi wala na akong maalalang kahit ano mula sa kanila, sorry. Pangatlo, nung nakita ko si Bruno Mars ng live!!

– If you had a day all to yourself, where would you go and what would you do?

Gusto ko makapunta ng music festival, tapos nandun lahat ng fave kong performers, aaaaa that will be the best!!

– If you could have any job for a day, what would it be?

Part ng production team, ng 24k Magic Tour/reputation Tour.

– If you won the lottery, what is the first thing you would do?

Bibilhin ko agad yung pagmamahal niya. Charot. Mag-aaply nako agad ng VISA hahahahaha bye guys

– If money were no concern, what country/region would you visit?

Japan

– If you could travel back in time, what year and place would you choose?

Grade 5, 2007? Sa school ko nung elementary, dun nag-umpisa yung pagka-fucked up ko sa buhay hahahaha

– If you could go back in time and prevent one thing from happening, what would you choose?

Could I prevent my parents’ death?

– If you could be fluent in another language, which one would you choose?

English para naman makapag-apply na ako sa BPO, haha.

– If you had to evacuate your home, what would you take with you?

Yung mga inipon kong papel since elementary, may sentimental value sakin yong mga yon kaya hanggang ngayon nakatago pa rin.

– If you died tomorrow, what is one thing you would miss the most?

Ano nga bang mami-miss ko. Ewan ko. Parang wala na yata. Kasi makakalimutan din naman nila ako eventually.

– If you knew your next meal was going to be your last, what would you eat?

Spaghetti pa rin

– If you could ask any President one question, what would it be?

To Duterte, ANONG TRIP MO?!

– If you could meet anyone in history, who would it be?

Marcos naman, tapos itatanong ko rin kung anong trip niya.

– Is it better to ‘have loved and lost’ or to ‘never have loved at all’?

Never have loved at all. Ang sakit pa rin maiwanan eh.

– Why do people enjoy movies with good endings?

Kasi dun lang nafu-fulfill yung mga bagay na imposibleng mangyari sa realidad.

– Is it ever right to do the wrong thing?

Kahit naman hindi tama gagawin nyo pa rin ang mali. Bahala kayo dyan.

– How do you determine if something is right or wrong?

Ang hirap naman ng sagot dito haha, nasa pagdadala mo kasi yan eh, kung ok yung outcome, e di tama. Pero kung may naabala/nasaktan kang iba, e di mali. Tsaka iba iba ng point of view yan, yung pwedeng tama sayo, mali na pala sa kanya. Kaya kayo naghiwalay eh hahahahaha

– How would others have described you as a child?

Tamad sa gawaing bahay. Hahahaha

– What is the top thing you want to accomplish in life?

Gusto ko yung kada buwan bumibiyahe ako pa-ibang bansa. Yun lang.

– What is one thing on your bucket list?

Makapunta ng Japan.

– How do you want to be remembered?

Eto yung sinabi ko sa previous post ko, na pag namatay ako, makakalimutan din naman nila ako eventually, pero kung may makaalala sakin, sana hindi ako maalala as tatanga-tanga, or parang anino lang yan na di naman napapansin at walang emosyon, sana maalala nila yung weird side ko, na ako lang yung tanging ganun na nakilala nyo haha gets mo ba. Basta, in some ways sana napangiti ko kayo sa kaweirduhan ko.

Tatlong Daan


Uy di ko napansin, 300+ na ang mga posts ko sa wordpress.
Ganun na pala karami yung mga hanash ko ano.
Medyo matagal-tagal na rin ako sa industriyang ito, di nga lang masyadong active ngayon.
Actually, kung di ako nagbubura nung mga iba kong posts noon, baka lagpas na ito sa 300 na bilang ko ngayon.
Kaya ako nagba-blog eh kasi para na tong diary, dito ako nagvevent out ng mga bagay na hindi ko masabi verbally, sa hindi matukoy na dahilan (ewan, bahagi na ata eto ng pagkatao ko.)
Sa mga nagsasabi na iba ang sinasabi ko dito sa ipinapakita ko sa totoong buhay, well ang masasabi ko lang ay, ewan ko kung bakit ganito ako, pero sana maintindihan nyo ko!! 😭😭
Tulad nga nung sinabi ko dati, sa sobrang dami na ng posts ko, sana balang araw may magcompile neto at gawing libro, well sana kung merong magka-interes. Sino nga bang natutuwa sa mga sinusulat ko?
Puro rants at kalandian lang naman.
Iisang tao lang naman yung alam kong matiyagang nagbasa neto, ewan ko kung hanggang ngayon ginagawa niya pa rin, pero karamihan ng nakasulat dito ngayon dedicated na sa kanya, sana pati ito mabasa niya hehe. Thank you, sa pagdaan mo sa buhay ko hahahahaha salamat kasi dahil sayo may maita-topic pa rin ako hanggang sa mga susunod pang taon.
Teka bakit siya na naman ang topic ko? Wait lang.
Pero ayun nga, salamat sa lahat ng mga nagbabasa ng mga sinusulat ko, kahit wala tong ka-kwenta kwenta.
Sabi nila, “Wala kang makuda in real life pero bat ma-laman yung blog mo?”
Ewan ko ngaaa.
Pero may mga nagsabi din na natutuwa sila kasi nakakarelate sila sa sitwasyon ko, sa mga pinagdaanan ko.
Meron namang mga natutuwa kasi trip lang talaga akong pagtawanan hahahaha (Di ba, PJ? I see u)
Meron din namang hindi natutuwa, kasi bina-backstab ko na sila (Pero di naman, or nagagawa ko ba talaga yon unintentionally? Tell me.)
Meron din namang hindi natutuwa kasi puro na lang daw ako drama, marami nang nauumay haha alam ko. Tas bakit daw pino-post ko pa online? Bat di ko na lang daw sarilihin? O i-share sa kaibigan? Ang immature ko pa rin daw hahahaha. Again, as I said, ewan ko, but this is how I act towards certain things.
Kung may mga nasabi man ako dito sa blog na to na hindi maganda about sayo, or kung na-offend man kita, sabihan mo ko, please, i-PM mo ako. Inaamin ko madalas insensitive talaga ako, kung ano yung maisip ko diretso ko na ita-type. Pasensya na.
Salamat talaga ha, sa pagbabasa ng blog na ito. Dati nangangamba ako kasi alam kong isang araw hihinto din ako dito. Pero sana umabot pa to ng 400, 500, posts, and so on. Yung makikita pa ng future descendants ko yung mga post ko. Kailangan ko lang talaga mag-isip ng magandang content. Ang boring kasi ng buhay ko eh, wala man lang ka-hobby hobby, wala nang interests, walang masyadong ganap para mai-topic sa mga susunod na posts. Ikaw ba, sa tingin mo, ano pa ang pwede kong maisulat? Bukod sa mga pangyayaring kathang isip ko lang? Ano pa bang pwede kong gawing matino sa buhay hahahahaha!
Na-realize ko lang din, dapat pala ma-inspire ko rin kayo sa mga sinusulat ko ano, kaso paano? Kung ako mismo ang negative ng tingin ko sa sarili ko. Ayyy. Ewan ko.
Pero, salamat ulit ha!

Isaiah 66:9


“I will not cause pain without allowing something new to be born, says the Lord.”

Naalala ko lang yung sinabi ni Tristan, na dapat meron tayong verse na magiging guide or life mantra natin. Naalala ko ang verse na ito. Dennotatively this is about the pain in giving birth to a child. In my current situation, it says that – All of the pain that you have been going through, all of the heartache or sadness, cannot compare to all
of the joy that is ahead in your life. You will have something better than what you had before. In the end, when the pain is over, He will give you something new to look forward to or replace the thing that caused you pain with something even more fulfilling. For you to get better, you have to go through the worst moments.

Sabi nga nila, lahat ng pain may mga lesson yan. Kaso nga lang, di ko kasi matutunan yang mga lesson na yan kaya heto, paulit-ulit lang din yung pain na nararamdaman ko. Charot. Negative thinker ako pero kumakapit pa rin naman ako sa silver lining, umaasa pa rin ako na magiging ok din ang mga bagay-bagay balang araw. Di pa ngayon. Actually halos pareho sila ng idea ni Romans 8:18 – “The pain that you’ve been feeling can’t compare to the joy that’s coming.”

YEAREND TOP 20 | 2018


Nakalimutan ko na yung yearly tradition ko hahahaha.

Di na ako ‘in’ sa mga bagong kanta ngayong taon.

Di ba dati di ako mahilig sa OPM, kasi nabibitter ako sa crush ko.

Tapos kinalaunan natutunan ko ring mahalin, kasi nagmamahal na rin ako eh.

Ngayong nasaktan ako, ayan kinamuhian ko na naman ang OPM hahahaha masyado silang mapanakit ng damdamin.

Yung ipapamukha talaga sayo nung mga lyrics na, “Masaya na siya sa iba, kawawa ka naman.” ganern.

Yung kahit saan ako magpunta, puro yun ang pinapatugtog tas shet, ang sakit. Tino-torture ako.

Pag naririnig ko yung Kung Di Rin Lang Ikaw/Sa Ngalan ng Pag-ibig, naririnig ko sa utak ko yung boses niya, inaawit niya to sakin noon.

Pag naririnig ko yung Sana/Kahit Ayaw Mo Na, nakikita ko na naman yung sarili ko nung time na nagmamakaawa ako sa kanya sa 7-11.

Pag naririnig ko yung Mundo, bumabalik sa alaala ko yung magkasama kami sa Rakrakan Fest habang inaawit ang kantang ito.

Pag naririnig ko yung Kathang Isip, naiisip ko kung naiisip niya ba ako habang naririnig niya din yon?

Pag naririnig ko yung Buwan, naaalala ko siya kasi iniisip ko isinasayaw niya yung bago niya sa saliw ng kantang iyon.

Ang drama ko, teka tama na.

To summarize my 2018 in music, puro reputation tsaka Voicenotes lang pinapakinggan ko most of the time.

This year naging fan ako ni Taylor, dahil sa rep. Hindi dahil sa nakakarelate ako sa mga breakup songs and drama shits niya, pero grabe yung epekto sakin nung Getaway Car, pati nung I Did Something Bad at Ready for It, feeling ko ang bitch ko pag kinakanta ko yun hahahahaha.

Tapos ngayon ko lang na-appreciate yung iba niyang kanta/album, nakaka-LSS, tulad ng I Know Places. Ngayon ko lang naramdaman yung sakit ng All Too Well. Pero super favorite ko na talaga noon pa man yung Everything Has Changed tsaka Style.

Teka heto na nga, yung 20 favorite songs ko for this year.

ELECTRICITY – SILK CITY, DUA LIPA, DIPLO, MARK RONSON

RISE – JONAS BLUE, JACK AND JACK

WAKE UP IN THE SKY – GUCCI MANE, BRUNO MARS, KODAK BLACK

BITCH LASAGNA – PEWDIEPIE

I’M A MESS – BEBE REXHA

HAIR TOO LONG – THE VAMPS

TASTE – TYGA

SUPPLIES – JUSTIN TIMBERLAKE

ALL THE STARS – KENDRICK LAMAR, SZA

SAY SOMETHING – JUSTIN TIMBERLAKE, CHRIS STAPLETON

YOUNGBLOOD – 5 SECONDS OF SUMMER

I LIKE IT – CARDI B, BAD BUNNY, J BALVIN

DANCING WITH OUR HANDS TIED – TAYLOR SWIFT

MAD LOVE – SEAN PAUL, DAVID GUETTA, BECKY G

TAKI TAKI – DJ SNAKE FT. SELENA GOMEZ, OZUNA, CARDI B

I DID SOMETHING BAD – TAYLOR SWIFT

DONE FOR ME – CHARLIE PUTH, KEHLANI

FINESSE (REMIX) – BRUNO MARS, CARDI B

I’LL NEVER LOVE AGAIN – LADY GAGA, BRADLEY COOPER

GETAWAY CAR – TAYLOR SWIFT

Kung nakaabot ka man sa part na ito, hahahaha salamat. Ano-ano ang mga paborito mo ngayong taon? I-comment mo na yan. Also, pag may free time ka, check out my Spotify playlists (wow taray!) – https://shairamaec.wordpress.com/spotify/

MMFF 2018 Review


Hindi talaga to review, kasi hindi naman ako expert sa mga movies eh haha sa katunayan, kung kilala mo talaga ako, ako yung hindi mahilig manood ng pelikula kasi mabilis akong antukin. Ang dami nang nagreview through blogs about 2018 MMFF entries, mas maganda yung posts nila kesa sakin syempre. So etong post na to eh about lang sa mga thoughts and feels ko nung napanood ko ang mga sumusunod na pelikula:

Wait lang, wala naman ata akong iii-spoil dito, so, go ahead.

AURORA

Uy sa unang bahagi, nabored ako. Parang ang tagal nga ng transition. Ang ganda ng cinematography, nung visual aspect ng film, hirap lang ako i-appreciate kasi hindi mga ganyan ang trip ko. Pero habang pinapanood ko to, kinikilabutan talaga ako. Dagdag factor yung ginaw na ginaw na ko sa sinehan kasi ilang oras na ako nakababad sa loob (pangfinale ko kasi to). Ramdam mo rin yung hinagpis nung mga karakter sa pelikula. Ayun nga nakakakilabot kasi bukod sa ayun nga tragic ang tema, takot na takot talaga ako sa dagat. Makakita pa lang ako nun, feeling ko nalulunod na ako. Habang nanonood nga ako feeling ko kasama ako dun sa mga nalulunod (wow 6D ganon), de pero seryoso, mas takot ako malunod kesa makakita ng multo. Share ko lang din, hindi ako gumagamit ng shower pag naliligo kasi feeling ko talaga nalulunod ako. Di rin ako pumipikit habang naliligo kasi ganon din ang nararamdaman ko. Feeling ko eto yung ikinamatay ko nung past life ko haha.

MARY, MARRY ME

Umiyak ako nung pa-ending na, kasi nakakarelate ako sa sitwasyon ng magkapatid. Di dahil sa iisa kami nang naging jowa ah, pero tulad nila, maagang namatay ang mga magulang namin, at lumaki kami na hindi magkasama (limang taon lang ako nung huli kong nakita ang kapatid ko). So habang binibitiwan nina Mary Anne (Alex) at Mary Jane (Toni) yung mga linyahan nila, naalala ko yung kapatid ko. Ang laki-laki ng pagkukulang ko sa kanya. Ni hindi ko siya makamusta ng maayos kasi nahihiya ako (dahil nga ganito ang personality ko). Gusto ko makabawi sa kanya pero hindi ko pa kaya ngayon. Puro sarili ko lang ang iniisip ko. Kung tutuusin mas pinagkaitan pa siya kesa sa akin, ako yung mas nakinabang, pero makikita mo pa rin sa kanya na napaka-grateful niya. Masasabi kong mas napalaki siya ng maayos kesa sakin. Naiiyak ako kanina kasi ayokong umabot kami sa ganun, yung kamuhian niya ako kasi di ako nagpaka-ate sa kanya.
Ganun pala ano, kahit na ilang taon ang lumipas, kung di mo pa rin sinasarado ng tuluyan yung puso mo sa ex mo, magbubukas at magbubukas ulit yun. Ayan. Aasa na naman ako. Charot.

ONE GREAT LOVE

Katulad nung Mary, Marry me, may ex problems din ito. Alam mo, nung mga unang part nanggigigil talaga ako sa character ni Kim Chiu eh. Napakarupok. Hahahahaha. Bat ganon ano? May tao talaga na sadyang bumabalik para saktan ka lang ng paulit-ulit, unintentionally. Bat ang insensitive nyo ha! Di talaga ako fan ng mga ganitong genre, pero dahil sa may pinaghuhugutan din ako sa buhay, nadadala ako. Naiinis ako pero at the same time naiisip ko, kung ako sa sitwasyon niya, baka ganun lang din ang gawin ko, marupok din ako eh. Madali ako mapaniwala sa destiny, sa serendipity. Umiiyak na naman ako habang pinapanood ko to, naaalala ko na naman siya eh hahahahaha. I mean, kahit siya yung one great love mo, kung hindi ganun ang pagtingin niya sayo, babalik at babalik pa rin siya dun sa una. Kahit nandyan ka sa tabi niya thru ups and downs, pinili niya pa rin yung taong nakapagpasaya sa kanya. Tsaka sabi dun, “Di porke siya yung greatest love mo, eh tama yung nararamdaman mo.” Hirap magets, ay basta panoorin mo na lang. Natuwa naman ako sa ending. Pero throughout the film, ang sakit mumsh, iyak lang ako ng iyak.

THE GIRL IN ORANGE DRESS

May mga part na di na realistic (mejj OA), Hawigan ni Jessy si Jennylyn Mercado hahahaha. Ang masasabi ko lang, pag maganda at mestisa ka talaga, madali kang magkaka-lovelife. Yun lang.

JACK EM POPOY

Ang ganda ni Coco pag naging babae 😍😍 kamukha niya si Moira. Haha ewan ko bat yan lang ang comment ko. Pero lam mo, mas gusto ko to kesa sa Fantastica. Sorry.

FANTASTICA

Kahit taga-ABS ako haha, downvote to sakin. Ang shallow eh. Or nag-expect lang talaga ako?? Or di ko lang din ma-appreciate yung mga ganitong klaseng palabas??

Yung Otlum tsaka Rainbow Sunset di ko pa napanood.

Thank u, next


(Wait lang. Pang 300th WordPress post ko pala ito ☺)

2018. It was miserable and magical.

FULFILLMENT

Ang dami ko pa ring hanash ngayong taon, pero di ko narerealize eto na pala yung golden time ko, eto na pala ang pinakamakulay kong taon, ayoko lang i-appreciate. Heto na yung katuparan ng mga pangarap ko eh, yung makaalis sa maliit na mundong ginagalawan ko noon. Simula nung nagtrabaho ako, nagbago yung takbo ng buhay ko. Di tulad noon ang daming bagay ang gusto kong gawin pero di ko magawa kasi pagagalitan lang ako haha. Di naman ilegal yung mga gusto kong gawin. Pero yung kagustuhan ko na makagala kung saan saan, makapunta sa iba’t ibang events, that was the best!! Ang daming nacheckan sa bucketlist ngayong taon.

Nakapunta ako ng 24k Magic Tour, UST Paskuhan, UP Fair, Rakrakan Festival, Myx Music Awards, Freenet concert, at marami pang gigs at music events. Nakakapanood na ko ng mga pelikula sa sinehan, nakakakain na ko sa mga sikat na restaurant, wow I’m living the city life haha. Very different from last year, kung saan di nako makaalis ng bahay kasi nag-aalaga pa ako ng bata.

Now I’ve been into places I’ve never been, I’ve met different kinds of people. Yung dati napaka-antisocial ko, dati puro katrabaho ko lang ang kinakaibigan ko, ngayon ang dami ko nang nakakausap outside work, tapos ipaparealize nila sayo na “There’s more to life than landi”, at “There’s someone who will genuinely support you through everything without being tied into a relationship.” and that’s the tea. To that someone, thank you 🙂

STABILITY

Yung dati nasa laylayan kami. Yung dati nakapamaluktot kami sa maiksing kumot. Dati puro sardinas at gulay ang inuulam namin. Ngayon maginhawa na. Nakapagpundar na kami ng sariling TV, Computer, Refrigerator, Washing Machine. Kung dati walang natitira mula sa sahod ko, at marami akong utang, ngayon nakapag-open na ko ng sariling bank account at nakakapag-ipon na. Di bale nang wala akong nabibili na damit, o sapatos, o anything para sa sarili ko, basta makita ko lang na happy ang mga tao sa bahay, ok na ako. Ngayong pasko, ang dami kong natanggap na blessings! Di ko inasahan yun. At narealize ko na ang sarap pala sa pakiramdam pag nagbibigay ka din ng blessings sa iba, pag nireregaluhan mo tapos sasabihin nila na gustung-gusto nila yung binigay mo. Wow.

Lord, maraming maraming salamat po sa lahat ng mga ito. Napaka-ungrateful ko lately, pero di mo kami pinababayaan at patuloy pang binibiyayaan. Sorry kung ang toxic ko pa din sa sarili ko, di pa rin nawawala yung negativity.

REALIZATIONS

– We tend to complain about toxic people surrounding us, pero di natin nare-realize na tayo pala talaga yung toxic/tayo yung dahilan kung bakit siya naging toxic. Nakikita natin yung mga pagkakamali ng iba pero yung sarili nating mali di natin mapansin. Yun yung bagay na natutunan ko. At hindi lang ikaw yung may mabigat na dinadalang problema, yung mga tao sa paligid mo may mga pinagdadaanan din yan. Kailangan mo din isipin na nahihirapan din siyang buhatin at intindihin ka, kasi may mga binubuhat din siyang bagahe sa buhay niya. Dapat sa separate na post ko na lang pala to i-elaborate pa haha.

– Isa pa sa mga bagay na gusto ko i-reflect, eh this year, naging PABAYA ako sa mga obligasyon ko. Sa bahay, wala na akong time para sa pamilya ko. Sa work, binabalewala ko yung oras kaya ako napapagalitan. Sa past relationship ko, na hinayaan ko lang na mamatay. Gusto kong baguhin yung mindset ko na maging responsable na hahahaha. Tanda tanda ko na, di pa rin ako nagtatanda.

GOALS/WISHES

Nung mga nakaraang buwan wala talaga akong gana, pero ngayon may mga plano na ako haha sana maipush ko lahat ng ito:

– By January sana makalipat na ako sa bagong trabaho haha yun na yung last step ko para makapag move on sa buhay. I have to work harder, lalo na’t pauwi na ang tita ko. Ako na ang magiging provider ng pamilya so kailangan ko talaga magpush pa.

– Target ko mag-daily, or at least weekly blogs. Kasi yung mga idol kong vlogger ang sisipag gumawa ng content. Sana maibalik ko yung dating ako na ang daming deep thoughts. Ngayon kasi puro kalandian lang ang nasa utak hahahahaha (kahit naman dati yun na ang nasa isip ko).

– Tsaka sana more gala(s) to come. Sana matuloy yung Zambales, Baguio, at Palawan trip natin (kung hindi ako matutuloy sa pag-abroad ha).

– Sana dumating na yung piano keyboard na inorder ko huhu sa wakas matutupad na yung pangarap ko na magpush sa music industry hahahaha jk. De gusto ko mahasa yung skills ko dun. Hopefully masimulan na di ba.

COMEBACK

2019 is the YEAR OF RETRIEVAL. I have to gain back what has been lost. Yep, there’s no turning back.

Kailangan ko pa umangat, to the point na pagsisisihan ni Natalie na nakilala niya pa ako at ginulo niya ang buhay ko. Ngayon masaya siya eh, habang ako nagdurusa pa rin dahil sa kanya. Balang araw gusto ko siyang makitang gumagapang habang nagsisisi sa mga ginagawa niya sakin hahahaha revenge is real. Watch me. #LookWhatYouMadeMeDo

Joke lang. Sana maalis na yung poot sa puso ko para makapag move forward na ako sa buhay. Gusto kong mawala na yung bigat na nararamdaman ko. Acceptance at forgiveness lang ang kailangan. It takes time. It takes time.

“The best lesson I’ve ever learned in my life came from the worst feeling I’ve ever felt in my life.”

STRENGTH

Sana next year magkaroon na ulit ako ng motivation at happiness sa buhay. Ang sakit pa rin eh haha, yung konting ano lang, umiiyak na agad ako. Makikita ko pa lang yung pangalan ng ex ko, nanghihina na naman ako. Ayoko na maging marupok. Hayaan mo magsasawa din naman ako maging malungkot, aahon din ako eventually hahahaha.

Sana maging strong na ako, na everytime pag narinig ko yung mga OPM songs na mapanakit ng damdamin, hindi na ako maaapektuhan pa. Kasi hanggang ngayon ako’y giniginaw at hindi makagalaw. Nahihirapan ang pusong pinipilit ay ikaw. Charot.

When will I be this happy again?

Sabi nga ni Cong, ang sitwasyon ko ngayon parang naghihintay lang ako ng masasakyan. Kaso yung mga pinapara ko, di ako hinihintuan, nilalagpasan lang. So instead na magreklamo ako at magmukmok kung bakit walang nagpapasakay sakin, wala akong choice, kundi maghintay pa rin.

Pero ang ginagawa ko ngayon, naglalakad na ako patungo sa destinasyon ko hahahaha. Kahit ako lang mag-isa, kahit malalim na ang gabi, kahit masakit na ang mga paa, okay lang. Basta umuusad tayo.

2017 nawalan ako ng bespren. 2018 nawalan ako ng jowa. Ano naman kaya ang mawawala ngayong taon? Abangan.

Anuna 2019! Handa na akong masaktan, paasahin, paglaruan, gaguhin at pagkaitan ulit ng tadhana hahahahahaha come on fite me!! Let’s go!!!!!

THANK U 2018, NEXT!

I’m sorry, the old Shaira can’t come to the phone right now.

5. Miss


I don’t miss you when I’m lonely. I don’t miss you at 3AM. I used to deal with my sadness alone. But, I miss you the most during my busiest times and happiest moments.

During these times, all I could think about was telling you. I smiled for awhile, but eventually turns back to sad. I wished you were around for me to share it with.

All that I know is I don’t know how to be something you miss.

I don’t hate you. I just act like I do because it is much easier than to admit that I miss u 🙃

4. Tahanan


May nabasa ako na:

Dapat tahanan natin ang ating mga sarili. Minsan kaya tayo nawawala kasi yung tahanan natin, ibinigay natin sa iba, kahit na meron na sila. Kaya nung umalis sila, dala din nila yung tahanan mo. In the end, wala ka nang mauuwian kaya ka nawawala.

Sabi ko noon di ako maghahanap ng malaking kastilyo, ang hahanapin ko yung kasama kong bubuo non. Eh ngayon hindi na natapos yung bahay na yun, walang bubong. Kaya heto ako nauulanan, wala nang masilungan.

I built a home inside your arms, the one to shelter me when storms come. But how will I be sheltered now if you’re gone? and these storms are coming from my heart?

Walang Time


These past few months, nagbago ang takbo ng buhay ko – dahil nadagdagan yung workload ko hahahahaha yes thank you Lord!!!!!

Kung dati 15 minutes lang tapos ko na yung grid for that day. Kung dati nakakalabas pa ako sa office ng mahigit sa isang oras (para maglandi) (dati yun). Kung dati nakakapunta pa ako sa Vertis, Trinoma o SM North kahit di pa tapos yung shift ko (kasabay ko pa boss ko sa shuttle). Kung dati pinagagalitan ako ng TL ko kasi laro ako ng laro ng sims during work hours, aba ngayon di ko na magawa lahat yan!!!!!

30 episodes per day na ang quota ko. Usually sa ibang publisher 4-12 shows lang ang normal. Hahahaha yung tipong pagkaupo ko pa lang ng 10AM, kailangan ko na agad gawin. Minsan di na ako nakakasabay kumain, di na ako nakakasama pag may pupuntahan sa labas. Madalas natatapos na ako magpublish ng 9PM, eh hanggang alas siyete lang ang shift ko. Minsan umaabot pa ako ng 11PM na walang tayuan hahahaha.

Naninibago na sakin mga katrabaho ko hahahahaha kasi pag yayayain nila ako, dati go lang ako, ngayon sinasabi ko na, “may trabaho pa ako eh”, sa isang taon ko ngayon ko lang ulit naramdaman yung stress dahil sa trabaho hahahahaha. Pag ang tagal magrespond sa email ng BD, pag may kulang na mats, thumbs, pag mabagal ang internet, hahahaha wow Shai is that u?????

Feeling ko wala na rin akong social media life, di na ako nagbubukas ng facebook (well at least, iwas sakit) kasi wala na akong time para magphone. Marami na akong ginagawa daily kaya wala na din akong time para umiyak!!!! YES!!!!! (Joke lang, pag-uwi ko dun ulit magsisink-in lahat)

3.


The validation you are looking for exists within yourself, yet you are searching for it from other people.

Sabi nga nila, kung nakadepende yung happiness mo sa isang tao, kawawa ka, kasi anytime pwede yung mawala sayo. No one’s presence or absence should disturb your soul. Buo ka na bago pa man siya dumating, so wag mo isipin na siya ang kukumpleto sayo 🙂

2.


Someone posted this:

You’re not in love. You just want someone to treat as your ‘home’ because you’re so tired of being lost, of searching and hoping for things to work out. You want to be somewhere you think you belong. You want to be loved, but darling, that doesn’t mean you’re in love. How long will you keep on lying to yourself?

– This really hit me.

Time


The greatest gift you can give to someone is your time. Because when you give your time, you are giving a portion of your life that you will never get back.

Kaya sana ma-appreciate mo yung mga simpleng bagay, halimbawa pag sinasamahan ka kumain, magbanyo. O kaya yung taong willing makinig sa mga kwento mo. Or yung mas marami siyang importanteng gagawin pero mas pinili ka niyang puntahan, kahit sobrang late na. Kahit wala naman kayong ibang gagawin, pero gusto ka pa ring makita, appreciate it. Sa dami ng excuses ng mga tao ngayon, bihira na lang yung gumagawa ng ganung simpleng effort. Ang mindset kasi ng karamihan, kung magbibigay ka ng oras/atensyon sa ibang tao, syempre yung gusto mo magbebenefit ka din di ba, kaya i-appreciate mo yung mga tao na kahit alam mong wala silang mapapala sayo, still they want to give you a portion of their life aka their time.

Negative


May nagsabi sakin na, bakit puro negative na pangyayari sa buhay mo yung isinusulat mo sa blog? Bakit hindi yung masasayang part?

Eh ganun talaga, mas maraming nangyayaring negative sakin kesa sa positive.

Tsaka, mas tumatatak sakin yung masasamang pangyayari. Mas memorable. Masakit eh. Pag masasaya kasi, madali kong nakakalimutan. Ewan ko. Ang lala na ng lason ng negativity sa katawan ko ano?

Halimbawa, pag masaya ako ngayon, inaanticipate ko na magdurusa din naman ako kinabukasan. Parang yin at yang.

Di naman ako ganito noon. Lagi kong sinasabi na, look at the brighter side. In every cloud, there’s a silver lining. Pero ngayon, di ko na kayang maniwala. Sa dami na ng pinagdaanan ko, mas nakafocus tuloy ako sa yin.

Well, sa katunayan, yung taong nagtanong sakin nito, siya yung main reason kung bakit naging negative lalo ako.

Paano kaya maaalis ang lasong ito? Gusto ko sana sa taon na darating, maging optimistic na ako. But how?

Lalo na nitong mga nakaraang buwan, wala na akong nilu-look forward sa buhay ko na kahit ano, wala na kong gana ma-reach pa yung goals ko. Kailangan kong makabalik sa right path.

Mas ok din pala yung ganito, kasi pag masaya ka, temporary feeling lang yan eh. Pero pag nasa negative side ka, dun mo ma-aappreciate lahat. Dun ka makakapag-isip ng tama. Dun ka matututo sa mga sakit na pagdadaanan mo. Di ba.

Pero sabi nila, yung pagiging positive eh di naman ibig sabihin eh masaya lagi. It means na even on your worst days, umaasa ka pa rin na magiging ok din ang lahat balang araw.

Happy Ending


Naalala mo ba dati, nung mga unang taon ko sa blog, kinukuwento ko lagi si Jun Pyo? Yung classmate ko nung high school na naging crush ko ng sobrang tagal haha. Huli kaming nagkita after ng graduation nung high school.

Then heto, after 6 years, nagkita ulit kami 😊

Ganito kasi yon. Kahapon lang nagchat siya sakin, na gusto niya ako dalawin sa work hahahaha. Bakit? Bakit? Bakit bigla niya akong naalala? Ang tagal na naming di nag-uusap. Out of the blue magsasabi siya ng ganun. Ano, may ulterior motive ka rin ba? May kailangan ka na naman ba sakin? So syempre ako di ako makakalma. Pero di na tulad ng dati na may mga paru paro ako sa tiyan.

Eto na. Kinabukasan, ang aga niya dumating sa office, nahihiya ako haha kasi ako wala pa dun. 30 minutes din siya nag-antay sa ministop. Pero sabi ko sa kanya, lipat siya ng lugar, wag siya dun maghintay, hindi ko na pinupuntahan yung lugar na yon (marami akong memories doon), then 10AM nakababa na din ako. Grabe, ang laki ng itinaba niya, tas siya naman nagulat sakin kasi ang laki ng ipinayat ko. Ano na daw ang nangyayari sakin. Sabi niya sumama daw ako lagi sa kanya para magkakakain ako ng marami. So buong araw wala nga kami ibang ginawa kundi kumain ng kumain. Ang takaw niya.

Tas nagkuwentuhan lang kami about sa work niya, work ko, etc. Lahat ng assumptions ko sa kinahinatnan ng buhay niya, confirmed!! Naalala mo nung time na pag may bago siyang post or may naka-tag sa kanya, malalaman ko agad tas maghihinuha ako kung ano na ang ganap niya sa buhay, tapos ipopost ko dito sa blog? Tumpak mumsh!!

So pagkagraduate namin ng high school, nagcollege siya, di siya tumuloy ng engineering (na dapat yun din ang kukunin ko, well dahil sa kanya, pero buti na lang di ko talaga tinuloy), IT ang naging course niya. Pagkagraduate niya, nagkaroon siya ng iba’t ibang trabaho, sa MOA, sa Aklan, sa Palawan, puro food business ang napasukan niya. Hanggang sa naging cabin crew siya sa isang airline company, then ngayon nasa Makati na siya nagwowork, restaurant ulit. Ngayon, gusto niya mag-apply dito sa company namin. Sabi ko sige irerefer ko siya. Pa-resign na ko eh haha tas sabi niya wag daw muna, para magkasama pa kami ng matagal. Sabi ko pag-iisipan ko pa.

Then nagkwento siya ng about sa love life niya. Confirmed. Nagka-girlfriend siya, at nagka-boyfriend din. Ngayon, may dine-date siya na lalaki. Sabi ko wow, mas makulay pa nga ang lovelife niya kesa sakin.

Dati nung mga panahong gusto ko pa siya, asang asa talaga ako na sana magkita ulit kami balang araw at magkaroon ng part 2 ang kwento namin (na sana magustuhan niya na ako.) Pero ngayon, I don’t feel any love/desire at all. Nung nagkita kami ang saya, di kilig yung nararamdaman ko ah, pero yung feeling na mameet ulit ang old friend? Ganern. Di pa rin siya nagbabago, makulit pa din, lagi ako chinicheer up pag malungkot ako. Namiss niya raw ako asarin hahahaha.

So I guess, dito na talaga magtatapos ang walong taon kong kakaasa sa kanya. Finally!! Closure! Acceptance – na hindi talaga kami para sa isa’t isa hahahahaha. Salamat sa pagpapakilig sakin noon haha sana maging successful ang bagong love life mo ngayon. Ako? HAHA di na ko maiinlove ulit at magpapauto bahala kayo dyan.

Heto ang happy ending ni Jun Pyo at Jan Di ❤

If I Die Young


Sa sobrang pessimistic ko sa buhay, inaanticipate ko na di na ako aabot ng 30. It’s either magkakasakit din ako ng malala or maaaksidente dahil sa sobrang katangahan. So heto yung mga bagay na gusto kong sabihin. Actually matagal ko na tong gustong isulat, kaso natatakot ako noon kasi baka mabati/matuluyan talaga ako. Pero ngayon wala na akong kinatatakutan, I’ve been through many shits. So heto na nga –

Sa mga kamag-anak ko, I want to apologize, for being a burden for about 22 years. Pasensya na, puro na lang kunsumisyon ang naibibigay ko. Don’t blame anyone, this is all my fault. Sorry, di ko na maibibigay yung magandang buhay na inaasam natin. Sorry kasi hanggang ngayon wala akong maitulong sa inyo. Umaasa kayo sakin na balang araw iaangat ko kayo sa laylayan, kaso hanggang ngayon ganito pa rin tayo. Sorry kasi hindi ako nagsasabi kung nasaan ako at kung anong oras ako uuwi. Sorry kasi malihim ako, like bigla bigla na lang kayong nawiwindang kasi may mga ganitong kaganapan na pala ako sa buhay. Sorry din kung dadagdag pa ako sa gastusin nyo, mahal ang burol at libing. Okay na siguro yung 2 days lang. Wala naman akong masyadong iimbitahin eh.

Sa mga kaibigan/naging kaibigan ko, thank you for helping me, sa lahat, maski sa mga simpleng bagay. Salamat. And pasensya na kasi madalas hindi ako namamansin, minsan maldita ako, Sorry din kung di ako marunong mangamusta, yung magpaparamdam lang ako pag may kailangan. Sorry. Sa lahat ng mga inutangan ko, babayaran ko kayo sa susunod na buhay. Sorry kung meron man akong nagawang masama sa inyo.  Sorry. Pero inaanticipate ko na rin na walang dadalaw sakin, sino ba ako sa inyo, dumaan lang naman ako sa buhay nyo haha. Makakalimutan nyo rin naman ako eventually. Pero kung maaalala nyo ko, uyyy salamat ha. Sana may naitulong akong maganda sa buhay nyo.

Sa mga crush ko, pasensya na kung palagi ko kayong ginagambala noon. Pero salamat, kasi dahil sa inyo kaya ako nagpapataas lagi ng score sa mga exam, kaya mataas din ang grades ko. Salamat sa pagpapakilig hihi.

To my former lover, my best friend, hello sayo, makakalimutan mo rin naman ako hahahahaha ngayon pa nga lang limot mo na ko eh. Pero sana bago ako mategi, nakamoveon nako sayo, kasi kung hindi pa rin, baka araw arawin kitang multuhin! Haha wag na pala, madidisappoint lang ako lalo. Pero eto lang ang masasabi ko sayo – magkikita pa tayo soon – sa impyerno ☺ charot, pero sana nga makamoveon nako, ayoko nang bitbitin pa sa hukay yung heartbreak. Well, sorry for all the mess I’ve done. I hope you’ll keep me alive in your memories. I wish you to be happy and healthy as well. Take care of yourself. Thank you for loving me, even in a short span of time. Being with you was the happiest moment of my life, pramis, hehe. Babantayan kita, ako ang magiging guardian angel mo. Sana ako pa rin ang sasagip sayo. Sana sa afterlife, magmeet ulit tayo ♥ I promise nobody’s gonna love you like me-e-e! Ooh-ooh-ooh-ooh!

To all, sorry, and goodbye ☺

Heto ang mga habilin ko:

  • Pag ililibing nako sana yung Spotify Playlist ko yung patugtugin nyo hahahahaha. Sige na, bop naman mga kanta ko eh. Basta pang-finale yung Mirrors ni Justin Timberlake, yung full version (8:04). Alam mo ba yan yung gusto kong kanta pag ikakasal ako, eh kaso malabo na mangyari yun, e di pang libing na lang hahahahaha charot
  • Konti lang naman yung mga gamit ko, mostly mga handwritten notes yun. Pa-compile na lang sa clear book yung mga important files, wag nyo muna itapon – lalo na yung mga test papers ko huhu yan lang ang legacy na maiiwan ko, pero yung mga kalandian notes ko dyan, hmmmmm, sige tapon nyo na.
  • Pare-pareho lang ang password ng mga account ko – birthday ko haha pero wala namang magkakainteres na buksan pa yun.
  • Gusto ko naka-lipstick pa rin ako – Crimson Red ang kulay.
  • Sana buhay pa rin yung mga social media account ko – lalo na itong blog at twitter. Pero wag na kayo magbackread, nahihiya ako ang bitter ng mga tweets/posts ko lately.
  • Gusto kong magdonate ng organ, kaso hindi maganda yung quality nung akin eh ok lang ba??

Sa lahat ng taong nakilala ko, hello, makakalimutan nyo rin naman ako eventually (bakit ba paulit ulit ako) pero sana may maiwan pa rin akong legacy haha, sana maalala nyo ko di dahil sa patanga-tanga ako, pero maalala nyo ako in a unique way. Ang hirap iexplain. Basta. Di ka na makakakita pa ng katulad ko.

I-eedit ko pa to pag may dagdag pa akong sasabihin. Pero sa ngayon heto muna.

PS: HINDI TO SUICIDE NOTE. KALMA. 

PS ulit: “Ang nega mo talaga mag-isip, kaya ka iniwan eh” – I KNOW RIGHT

                “Okay ka lang ba?” – OO OK AKO

1. Yosi


Ala-una ng madaling-araw, habang naglalakad ako papasok ng subdivison namin, pauwi sa bahay, galing trabaho, may nakasabay akong lalaki. Ka-edaran ko lang siguro. Naka-backpack, nakasalamin, naka-earphones, nagyoyosi.

Naalala kita sa kanya, dahil na rin sa amoy ng sigarilyo. Wow. Na-miss ko yun, kahit yun ang papatay sakin. Ay hinde, mas nakamamatay pa rin ang pagmamahal.

Para kang sigarilyo. Nakakaadik. Masama pero masarap sa pakiramdam. Bawat usok na binubuga mo, nilalanghap ko. Sabi nga nila, ‘once you go in, you’ll never get out’.  Kaya nung tinigilan kita, grabe ang withdrawal/side effect. Grabe ka, you’re a hard habit to break.

Darating din yung araw na di ko na hahanap-hanapin pa yung amoy ng sigarilyo  –

Happier


Ang unfair ng tadhana ano? Parang umorder lang ako sa Shopee tas defective yung naibigay sakin, pero yung sa iba ang ganda ng quality na nakuha. Bat ganon.

Ayoko nang mabalot ng poot yung puso ko. Kaya kahit sobrang worse na yung nangyayari, inuunawa ko pa rin. “Alam ko kasi yung dahilan kung bakit nagagawa niya yung ganun.” I can’t feel any hate. I still wish the best for him, na sana mas ok na yung well-being niya ngayon, I mean sana masaya siya, hindi yung mababaw na happiness kundi yung contentment, yung di na siya nakakaramdam na parang may kulang, ganun. Iniisip ko kung napunan na ba yung missing part niya na di ko naibigay? Kuntento na kaya siya ngayon? Nahanap na ba niya yung hinahanap niya? Mas masaya kaya siya ngayon? Dapat wala na kong pake sa well-being niya eh haha kaso eto iniisip ko pa rin. Alam mo yung kantang Happier ni Ed Sheeran? Ya feel me?

Sabi nga nila magmove forward na ako, wag na ako lumingon. Iwanan ko na yung emotional baggage na dala dala ko. Ang daling sabihin di ba, pero di ko pa rin magawa. Something’s holding me back.

Ayoko nang maging negative, pero bat ang unfair? Yung mga nagugustuhan kong tao, bat ako tine-taken for granted haha, ganun ba ako kauto-uto? Ganun ba ako kapanget para hindi tratuhin ng maayos? Mabait naman ako, mahaba ang pasensya, hindi maarte, pero bat kayo ganyan hahahahaha iiyak na naman ako.

Eto siguro yung “lesson” na sinasabi nyong lahat. Baka naman talaga hindi ako para sa relationship thing na yan. Dapat makuntento na lang ako na sumulyap at magmahal mula sa malayo, dun lang ako magaling eh. Hindi pa rin ako marunong mag-ingat at mag-alaga ng tao (kaya ako iniwan hahahaha) Okay lang, tanggap ko nang tatanda ako mag-isa 😊 Kumbaga pinatikim lang ako ng tadhana, dapat ba akong magpasalamat hahahahaha. Sa pagtikim ko I crave for more, eh kaso di pala para sakin. Ako tuloy ang nagdurusa ngayon

Mama


Ma, sorry ha. Kasi hanggang ngayon wala pa rin akong na-aachieve sa buhay. 22 years old na ko pero wala pa rin akong kwenta. Akala ko pagka-graduate ko, unti-unti ko na maaabot yung mga goals ko. Pero bakit ngayon ang labo pa rin?

Ma, sorry kung disappointed kayo sakin ngayon. Ilang buwan ko nang inaaksaya ang panahon, na imbes na gumagawa ng makabuluhang bagay eh kinukulong ko pa rin yung sarili ko sa alaala ng nakaraan. Sorry kung iniiyakan ko pa rin siya hanggang ngayon. Sorry kung pati kayo umasa sa kanya.

Ma, sorry, kung anu-anong bagay na ang nagawa ko sa sobrang desperada ko. Sabi nga nila dondon at anye, naliligaw na ata ako ng landas. Ma, gabayan nyo ko, sana makabalik na ako sa tamang daan.

Protected: Things I learned from the relationship


This content is password protected. To view it please enter your password below:

First Love


If it wasn’t for you, I will never be who I am.

Kakapanood ko lang kasi nung pelikula ni Aga at Bea, haha. Wala lang naalala ko ulit si Jun Pyo. Hello, kung asan ka man, haha. May kanya-kanya na tayong buhay, wala na rin akong naaalala na any memories about satin, pero I’m grateful kasi ikaw ang first love ko hahaha kahit unrequited lang to. Dahil sayo marami akong natutunan (may positive effect naman ang paglalandi in fairness). For the past 3 years na kasama kita eh naranasan ko kiligin in simplest ways, natuto ako tanggapin yung flaws mo, and I learned to give love and care na walang inaantay pabalik, somehow that was everything. Yun yung naging pillar ko nung nagkaroon ako ng legit na relationship hahaha! Kung di ikaw yung naging 8-year crush ko malamang mas lalo akong patapon ngayon haha. Naimpluwensyahan mo ako na mag-aral ng mabuti kahit tamad na tamad ako gumawa ng projects, sumali sa mga extra curricular activities at muntik-muntikan na sana maging engineer haha thanks to you! Naaalala ko nun pag sobrang negative ko mag-isip ikaw lagi sumasalba sakin eh 🙂

Di ako naniniwala sa reincarnation pero kung totoo man, sana sa susunod nating buhay baka naman pwede na tayong magkatuluyan. Hahahahahaha uyy umaasa pa din

Lotto


Isa ako ngayon sa libo-libong nangangarap at nagbabakasakaling manalo sa lotto. 1B na ang premyo, sana ako na ang maging real life na Pepito Manaloto.

Alam ko maraming mas deserve na makakuha ng jackpot. Di naman na kami naghihikahos na tulad ng dati, meron na akong trabaho, though maliit lang ang sahod eh nabubuhay naman ako, patay nga lang ang puso, charot.

Ano nga ba ang gagawin ko sa isang bilyon? Di ko rin alam kung paano gastusin ng tama. Sabi ko dati pag marami na kong pera siguro magiging masaya na ako. Pero nung na-brokenhearted ako, eh di ko na kaya maging masaya ulit na tulad ng dati. Pero ikaw ba naman di ka pa ba magiging masaya kung mananalo ka ng ganun kalaki? Aba ang ungrateful ko naman non (sos kaya ka iniiwan eh.)

So ang naisip ko, i-invest ko na lang sa Stock Exchange? Di kasi ako marunong maghandle ng negosyo, baka masayang lang pag dun ko inilaan. Alam mo, gusto ko pa naman magkaroon ng maraming business – franchise ng computer shop, pa-print-an ng thesis paper ng mga nagkokolehiyo, kainan na bukas 24 oras para may makainan yung mga tao pagtapos mag-inom, atbp. Eh kaso nga ang lungkot lungkot ko ngayon, nawalan na ko ng gana sa mga ganyang bagay.

Pag okay na siguro yung bahay, sasakyan, negosyo, saka ko na iiwanan yung mga kamag-anak ko. Hahahaha. Totoo. Maglilibot-libot na ako sa iba’t ibang bansa, bahala na kayo sa buhay nyo, di na ko uuwi.

Tas manonood nako ng Reputation Tour sa Japan. Oo, magbabakasyon ako ng isang taon sa Japan. Lahat ng mga nakikita ko sa komiks at cartoons gusto ko sila makita lahat.

Matutupad na yung pangarap ko na tuklasin ang mundo, lakas maka-Magellan. Ang saya kaya, marami ka makikilalang tao, marami kang makakain, marami kang matututunan sa bawat lugar na pupuntahan mo. Di bale na wala kang kaibigan at walang lovelife no, haha.

Alam mo, habang tumataya ako kanina, ang nasa isip ko, pag nanalo kaya ako, pwede ko bang bilhin yung pagmamahal ng ex ko? Kahit yung mabawi ko lang siya, makukuntento na siguro ako. Dati nangangarap kami na mag-a-out of town na magkasama, ngayon pangarap na lang talaga. Heto na naman ako sa mga pag-iisip ko, nagmumukha na naman akong desperada. Malabo namang mangyari. Hays.

100 Awit Para kay Ebong


Friends


Ako yung klase ng tao na hindi talaga showy pagdating sa care. Yung tipong di nangangamusta, walang pakialam sa hanash ng iba, parang nakikisama nga lang, ganern. Kasi after nung nangyari samin ng bff ko, sinabi ko sa sarili ko na “Yung mga nakakasama mo ngayon, kaibigan mo lang yan kasi palagi kayo nagkikita, pero once na maghiwa-hiwalay na kayo ng landas, di na kayo friends anymore.” Kaya kung mapapansin mo wala na akong nakakausap na kaibigan mula elementary, high school. Mga college friends ko minsan ko na lang din makausap. May mga kaibigan din ako sa work. Pero hindi ako yung tipo na madaling magreach out sa kanila na, “Uy, can we talk? May problema kasi alo eh.” Mas madalas sa social media ko lang nailalabas yung mga hanash ko. Sabi ko nga eh pag if ever naikasal ako, wala pala akong maiimbitang kaibigan ko, kasi di ko mai-define yung mga tao sa paligid ko as “kaibigan” talaga. Sorry.

After ng breakup chenes, dun ko narealize na etong mga taong to, kahit never ako nagreach out sa kanila, andyan pa rin sila na kino-comfort ako, kinakamusta, concern para sakin. Malaking bagay na sakin yun kasi akala ko wala lang ako sa kanila, pero naiisip pala nila ako. Nagchachat sila, sinasabi na, ilabas mo lang yan, makikinig kami, we’ll help you to get through this, etc. Yung isa kong co-fan na di naman kami close pero kinocomfort din ako (nakikita niya kasi mga hanash ko sa twitter) na-aappreciate ko yun ng sobra. Salamat kasi kahit paano nararamdaman ko yung care nyong lahat, kahit na feeling hopeless na talaga ako sa buhay ko. Thank you, para sa inyo to 💋

Protected: Frustration


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Fears


 

Yung nangyaring pang-aabuso sakin noon, madali naman akong naka move on, kumbaga pag pinag uusapan yun, di naman mabigat ang pakiramdam ko. Pero, palagi ko pa ring napapanaginipan yun, at doon ako nakakaramdam ng takot – na baka maulit yun sakin. Kaya nagiging mapagmatyag talaga ako na hanggat maaari sana nakalock yung bahay, yung di na ko makikita ng kung sino na mag isa lang dito, etc.

Ganun din yung sa bespren ko, (hello kung nababasa mo man to). oo matagal ko na siya napatawad, pero pag napapanaginipan ko rin yung nangyari, natatakot ako na baka may gumawa ulit sakin ng ganun (pagsalitaan ng sobrang masasakit na salita), kaya ang hirap na maging open ulit sa ibang tao.

Ayoko manood ng mga suspense movies kasi ganun lagi ang mga panaginip ko. Either ako ang hinahabol ng something o ako ang humahabol sa something para makaalis sa panaginip na yun. Paggising ko ramdam ko yung pagod.

Nung bata ako, kapag nagigising ako sa madaling-araw, hindi ako nakakatulog ulit. Tapos tititigan ko lang yung mga kasama ko, lola ko, tita ko, pinsan ko, tapos naiimagine ko nun pano kapag nawala na sila. Tapos tumutugtog pa yung radyo nun, mga lumang kanta. Tapos mag-iiiyak nako, hanggang sa magising silang lahat tas patutulugin na ako. Kaya mula nun ayoko na matulog na may radyo. Pero recently lang, natutulog na si anye (pinsan ko) na bukas ang radyo. Kaya heto, bumabalik sakin yung mga alaala. At di ulit ako makatulog.

Protected: Lately


This content is password protected. To view it please enter your password below: