365


Continue reading “365”

Draft


“Nagiging ‘tapat’ ka lang ba sa tuwing pagkakamali ‘yung inaamin? Ang unfair naman nito sa mga gumagawa nang tama. ‘Pagmamayabang’ na kasi ang tawag kapag sinasabi mo ‘yung huli.”

“Bakit tinatakasan mo? Bakit nilalayuan mo? Alam mo naman kung ano ang gagawin eh. Hindi mo lang ginagawa. Ang taas kasi ng pride mo. Naniniwala ka kasi na dapat siya ang mauna, na siya ang may kasalanan kaya dapat siya ang maunang lumapit.”

“Hanggang kailan ka magiging ganyan? Tandaan mo, sa huli, ikaw lang din ang mahihirapan. Huminto ka na sa pagtakbo. Harapin mo ang problema para hindi na lumalim pa ang sugat.”

Filler


I call myself a filler.
Someone who fills in the blank, a vacant seat, an empty cup, a starving stomach, a negative bank account, a boring show, an unfurnished shelf, the empty side of the bed, the void in somebody’s chest.
I can be your diary, your answer, your food, your winning lottery ticket, your clown, your trophy, your warm blanket, your rebound, your lover, even your hoe.
I am used to fill the needs of other people, to answer their calls for help, to provide what they lack, to be exactly who they want me to be. Whenever there is a hollow space in someone’s life, I occupy it. This is the only way I know how to matter in someone’s life — to be a filler.

But you are not like them. When I look at you, I can’t see anything to fill in. You are living a good life, you are happy, I don’t see emptiness in your eyes, you sleep well alone every night, you are confident with yourself, and you don’t seem to question life. Or did I miss something?
Do you need anyone to fill any part of your existence?
How can I fit in?
Where do I sit if all the seats were taken?
Where do I stand if there isn’t any place left for me?
How can I be someone useful to you? Valuable to you?
How can I be important? How can I mean something to you?
I want to matter to you, but how?

And then you said, you are not an object. You’re not a water, filling someone else’s pitcher to be full. I loved you not because I saw something in you that I lack of. I loved you not because I wanted to feel whole, complete. Now is the time for you to know how it feels to be filled, not by material things and fancy gifts, but with genuine love. Nasanay ka nang pumuno sa pangangailangan ng iba na hindi mo napapansin na ikaw mismo nauubos na. Don’t be too much selfless. Iba na ngayon. At hinding-hindi na mauulit pa yung noon.

Shaira Mae 101


Remember last year, may mga pa-question eme ako? Let’s do this again ☺

Continue reading “Shaira Mae 101”

Sulat


#SulatKamay post #2.

Ang dami dami kong sinusulat literally, yung iba nandun pa sa mga notebook ko sa office. (Ang sipag magsulat ah, pero pagdating sa COVID-19 wala kang maisip na isulat na artikulo. Galing galing talaga.)

Ayun isa-isa ko na siguro ipopost yung mga nasa notes at nasa draft ko, kasi, if ever na mategi ako dahil sa corona, wala nang makakabasa non hahahaha itatapon lang to ng mga kamag-anak ko. Tapos pag nabasa sasabihin “Hmmp nu ba yan dami namang kaartehan ni Shaira”, ganern.

Nobela


In speaking of libro, nabasa ko yung mga sinusulat ng kaibigan ko. Ang ganda, naka-book style na siya. Pero hindi siya fiction or novel. Mga random thoughts niya lang din. So naisip ko, dapat pala iready ko na din yung book version ng blog ko. Haha.

Dapat gawaan ko na ng word document, tapos sasalain ko na kung ano yung mga ilalagay ko for publishing. Alam mo naman ako bata pa lang ako pangarap kong magkaroon ng sarili kong libro – katulad ng mga likha ni Bob Ong. Iba’t ibang kwento pero lahat ay hango sa totoong buhay, sa buhay niya mismo. Gusto ko ng ganun, hindi siya autobiography or coffee table book pero parang Bob Ong style nga na libro, pero syempre di ko na ilalagay yung mga korni kong content.

Halo-halo. May chapter ng hanash. May chapter ng kalandian. Teka, handa na ba akong ipabasa sa buong bayan ang kwento ng buhay ko?

Dati nagsusulat ako ng parang wattpad story, pero hindi nakapublish, as in nakasulat talaga sa notebook. Yung kwento ng pagka-crush ko kay JD simula first year hanggang sa grumaduate kami. My FALL ang title (My First and Last Love). Ang korni no. Angry birds pa yung cover ng notebook ko non haha, kaso hindi ko na alam kung nasaan siya ngayon. Di bale na. Naka move on naman na ako eh.

Sabi ko kay P, siya ang mamimili ng mga posts na ipapublish or ilalagay ko sa libro. Siya kasi yung nakakabasa ng lahat, as in bawat isang post ko. Siya yung nakakakilala sa akin ng higit sa sinuman HAHAHAHA kaya I’ll give him the privilege. Char.

Tapos sabi ko naman kay Dwight, siya ang bahala sa illustration, either drawing or photo HAHA lakas kasi maka-celebrity pag puro portrait ko di ba, basta. Sabi ko pa, kuhanan niya ako ng video, or music video ba, yung pwede ipalabas sa araw ng burol at libing ko.

Tapos si Hans at Hajj naman ang ilalagay ko sa visual/creative/pagle-layout ng libro. Haha

Parang mga high school ang magiging market ng libro ko ah. Tipikal na wattpad shit. Kaya kailangan ayusin ko na yung content ko haha

Tapos sa unahan ilalagay ko, IN LOVING MEMORY. Haha char

Character Development


Kung magiging pelikula, or libro, or teleserye ang buhay ko, eto yung chapter o episode na lalaktawan mo. Eto siguro yung bahagi na makakatulugan mo. Haha.

Isipin mo yun, ang ganda ng simula! Isang batang maagang naulila, nawalan din ng lolo at lola, nahiwalay sa mga kapatid, hikahos sa buhay, pension ng sss lang ang bumubuhay, panget na binu-bully ng mga panget din na kaklase, hirap makapagtapos ng pag-aaral, walang pambayad ng tuition kaya hindi nakakapag-exam, nabaon sa utang, nawalan ng bespren.

Tapos grumaduate, hirap maghanap ng trabaho. Ilang beses hindi natatanggap. Ilang buwan naging palamunin. Tapos nakipagsapalaran sa maynila. Naging minimum wage earner. Pumapasok from 6PM-5AM. Bumibiyahe from Cavite to Quezon City araw-araw. 3 oras lang natutulog sa isang araw.

Hanggang sa nag-apply ulit sa kung saan-saan. Jail officer. Factory worker sa Taiwan. Casino dealer sa Malaysia. Hanggang sa ngayon, eto, alipin na ni DSL.

Nagmahal sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon. Hinihintay kahit nasa Palawan na. Tapos nagka-jowa. Nagamit. Naiwang luhaan, sugatan, hindi mapakinabangan. Ginagamit pa rin.. Tapos natutong makipagkilala at makipagkita sa kung sino-sinong lalaki.

Sumusulat mula noong 2012. Nahinto. At sumusulat ulit.

O ngayon? Parang ilang buwan nang character development sa buhay ko HAHAHAHAHA Wala man lang kapupulutan ng aral yung mga pinaggagagawa ko lately. Puro pagkabroken lang, nakakaumay sa mga manonood/magbabasa. Ang panget naman ilagay tong chapter na to ng buhay ko sa libro haha.

O kaya instead na maexcite ka sa susunod na episode eh maiirita ka lang sakin kasi, “Ay ano ba yan si Shaira patanga-tanga na naman.”

Kasalanan ko din kasi eh wala din akong ginagawang makabuluhan lately.
 

Protected: Tulog na, mahal ko


This content is password protected. To view it please enter your password below: