UTI


 

Unang linggo ko pa lang sa dorm nagka-UTI agad ako, grabe nu haha. Ngayon ko lang na-experience yung mga ganitong bagay. Kasi kahit na hindi healthy ang lifestyle ko at pabaya ako sa sarili ko eh maswerte ako na di ako nagkakasakit. Ngayon lang, tas ang main reason pa eh hygiene issues (haha nakakahiya di ba) pero sabi ni doc normal lang daw sa mga babae ang magka-UTI. Nung una balisawsaw lang nararamdaman ko, sintomas na pala yon o, isang linggo pa bago ako nagpatingin sa doktor. Kaya nahirapan ako bumiyahe pag lunes ng umaga kasi feeling ko anytime maiihi ako, kaya nung linggo pa lang bumalik na ko ng dorm. Ganun talaga every morning ihing-ihi ako, minsan naiihi na ko sa underwear ko, pero nasa cr na ko nun di lang umaabot haha.

Nakakainis kasi ang mahal ng gamot! Dahil lang sa pagiging pabaya ko gumastos tuloy ako ng isang libo para lang sa gamot, jusmiyo. Di ko alam kung makakasama pa ba ako sa mga outing na yan kasi wala na kong pera. Kailangan ko na ma-dala.

Hangga’t maaari iwasan nyo ang magkasakit!! At uminom maraming tubig, wag po akong tularan.

Drama


 

Sinabi ko na ata to sa post ko nung nakaraan, pero di ba at some point, okay naman ang lahat, pero bakit di pa rin akong masaya?

Puro na lang ako hanash. Parang lagi na lang ako nag-iinarte, haha. Kidding aside, di nga, ang bilis ko magtampo o makaramdam ng pagkawalang-gana. Di tulad noon kasi iniisip ko sino ba ako? Wala naman akong karapatan. Eh ngayon entitled na ko para maramdaman yung mga ganitong bagay. Kaso parang ang OA ko naman. Overthinker pa rin ako at paranoid as always. Di ko alam kung sensitive ba ako kasi ang dali ko masaktan, kahit mababaw lang ang dahilan? O insensitive kasi puro sariling feelings ko lang ang iniisip ko at di ko isinasaalang-alang yung sitwasyon ng ibang tao kaya grabe ako makapagbitaw ng salita?

Ang drama ko haha, masyado akong nadadala sa kapapakinig ko sa radyo tuwing gabi.

Pag tumanda ako tatawanan ko na lang yung mga kaartehang ginagawa ko ngayon.

City Life Hanash


 

Matapos ang halos kalahating taon kong pagtatrabaho dito, sa wakas, pinayagan na kong magdorm! (Yey)
After kasi nung nangyaring insidente last time, pinush na namin ulit na makiusap sa tita ko na baka pwede naman, this time, ay payagan na ako. Medyo kinakaya ko naman ang mga kaganapan, pero feeling ko konti na lang sasabog na ako (dahil sa stress sa biyahe), yung tipong araw-araw na lang nakasimangot ako papasok/pauwi dahil sa mga kamalasang inaabot ko.

Nakahanap naman agad ako ng matutuluyan, walking distance lang mula sa opisina. Ayoko nang gumastos pa sa pamasahe tsaka sa oras, di ba hangga’t maaari ayaw ko na magpa-late nu. Na-memo-han na ko dahil sa sunud-sunod na lates. Then sakto yung mga katrabaho ko dun din sila tumutuloy, so saglit lang kami nag-usap nung may-ari then approve agad!!

Pros:
– walking distance lang
– mas mahabang oras ng tulog
– mas tipid sa pamasahe
– mas madaming time para lumandi. joke lang

Cons:
– walang wi-fi
– walang ref/water dispenser haha
– wala akong kausap
– nahihirapan akong umakyat baba sa double deck bed

Yun lang naman problema ko haha nabuburyong ako sa dorm, wala akong magawa. Yung mga katrabaho ko di ko rin naaabutan kasi iba iba kami ng sched, tas magkahiwalay kami ng kwarto. Yung mga roommates ko di ko din nakakausap kasi di ko sila kilala (lam mo naman ako, takot sa social interaction), so ilang araw na ko nandun pero medyo dedma lang, pero ok na rin yon. Tas nung nandun ako narerealize ko na kailangan ko pala ng ganito, ganun, kaso wala eh, nasa bahay. Ayoko na din bumili ng mga bagong gamit kasi una wala akong pera, nagbayad agad ako sa rent, tas iniisip ko ayoko ng maraming gamit sa dorm kasi pag umalis na ko dun mahihirapan ako magbitbit pauwi. Isang maliit na maleta lang dala ko tas limang set ng damit, kasi lunes ng umaga ako aalis ng Cavite tas biyernes ng gabi naman ang uwi.

Nung mga unang gabi ko sa dorm nag-eemote ako kasi nga di ba walang wi-fi, sabi ko nun parang gusto ko na mag-uwian ulit hahaha. Kaso lang nung pag-uwi ko last friday night na-stress na naman ako ng bongga! Daming hanash sa kalsada, tagal ko makauwi kaya sabi ko nun, de sige okay na to, tiis tiis na lang sa pagkabagot.

Yun lang naman, di ko rin alam kung bakit city life ang title ng post na to eh di naman ako buhay city girl dito, ganun pa rin minsan di ako naghahapunan ng kanin (kasi wala ako kasabay kumain nalulungkot lang ako), di rin ako pala-Starbucks at iba pang kakemehan. Akala ko pag nagdorm na ko more time to explore Quezon City na haha di rin, ganun pa rin pala ang buhay.

Until when?


Continue reading “Until when?”

Uhaw na uhaw


Continue reading “Uhaw na uhaw”

Miss u bb


Continue reading “Miss u bb”

24k Magic Tour: Ang Katuparan ng mga Pangarap


 

Alam naman ata ng lahat na super fan ako ni Bruno ever since. Doo-wops and Hooligans era pa lang, sinusubaybayan ko na siya. Ako pa naman yung tipo na maraming idol, pero eventually nawawala din naman. Pero sa kanya lang talaga ako tumagal hahahaha, na minahal ko lahat ng kanta niya, maski mga unreleased. Yung di ako magsasawa na pakinggan yung mga album niya ng paulit-ulit. Dahil sa kanya naging active ako sa twitter, nagkaroon ng mga kaibigan di lang dito sa Pinas kundi pati mga intl hooligans. Dahil din sa kanya mas naappreciate ko yung iba pang genre (kasi stick lang talaga ako sa American Pop Music nun haha,) So heto na nga, after 8 years!! Finally!! Sa wakas!! Nasaksihan ko na siyang magperform ng live.

DW&H Tour pa lang, gusto ko na siya mapanood. Kaso nag-aaral pa lang ako nun. Di naman kayang suportahan ng pamilya ko yung mga ganun kaya ayan, hanggang Moonshine Jungle Tour, team bahay ako. Isinumpa ko na sa susunod niyang pagbabalik dito sa Pilipinas, I should be there! Buti na lang nung nag-announce na siya ng tour, naka-graduate na ko. Though wala pa akong trabaho nung ticket selling hehe. Salamat sa tita ko!!! Nagrequest ako kung pwede yun na lang graduation gift ko kahit Gen Ad lang, at ayun!! Nung araw ng ticket selling mangiyak-iyak na ko kasi alas onse pa lang, sold out na lahat ng tickets. Alas dos ng hapon nung may mag open na tatlong slot sa Gen Ad, at yun ang nakuha namin! Thank you Lord kasi sa dinami-dami ng pumila para sa ticket, isa ako sa pinagpala na mapagkalooban.

Pero even though na may tix na ko, nagsasasali pa rin ako sa pa-raffle ng mga sponsors. Kahit naiinis ako kasi isa sila sa dahilan kung bakit naubos agad ang tickets, go lang kasi di ba malay mo manalo ako. VIP din yun. Kaso sa pitong sinalihan ko, di ako pinalad haha. Pero nanalo naman ako ng merch, consolation lang.

At heto na, ang mismong araw ng concert!

Nag-half day lang ako sa opisina. Mga 5PM bumiyahe na ako pa-MOA Arena. Inantay ko si Jenina, college friend ko na hooligan din (btw nakilala ko muna siya sa fandom bago ko naging classmate hehe). Pagpasok namin, ikot ikot muna, papicture, etc. Pagdating namin sa mismong arena, ginoosebumps ako (tama ba, basta yung nanindig ang balahibo ko. Una first time ko lang manonood ng legit na concert (kasi puro music festival lang napupuntahan ko). Pangalawa, first time ko talaga makapasok ng MOA Arena haha dati nangangarap lang ako nun sa labas ng MOA, now I’m here!! Pangatlo, ang daming tao as in, na-overwhelm ako kasi ganito na pala ka-famous si kuya mo Bruno. Wow. Wow talaga. Yung dati akala ko konti lang ang fans niya dito sa Pilipinas, madami pala. Di lang talaga kami active sa mga fan-voting at pa-trending sa twitter. Tapos yung market niya, mapa-bata, matanda, lalaki, babae, nakaka-proud. Ang layo na ng narating niya!! Grabe no, ang galing galing niya kasi talaga. Medyo selfish lang ako kasi naisip ko, hala yung iba nakiki-fan lang, tas sila pa yung nasa VIP (lalo na mga artista). Napagkaitan kaming mga legit na hooligan na sumusuporta sa kanya mula pa nung umpisa.

Balik tayo sa mismong concert, nagstart na yung Jabbawockeez, ang galing galing din nila huhu. #Blessed din kasi nakita ko sila magperform live. Then after an hour, tumaas na ang kurtina. Pop pop it’s showtime!!! Sunod-sunod niya nang pinerform yung mga hits niya. Yung feeling na ang saya saya ng environment, pero iyak ka ng iyak hahahaha! Sobrang tuwa ko lang kasi natupad na yung pangarap ko. Yung tipong pwede na ko mamatay kasi nakita ko na si Bruno. Hehe charot lang. So ayun nga, nagsasasayaw at kanta lang ako nung time na yun, parang nasa isang party lang kayong 20,000 na tao dun. Nakatayo lang ako the whole concert. At hinawakan ko lang ulit yung phone ko nung When I Was Your Man kasi yun lang yung pahinga ko sa pagsayaw haha. Di ako nagpicture/video kasi una, sumasayaw ako at tumitili, panget lang yung quality ng magiging kuha ko. Pangalawa, Gen Ad lang ako, malabo si Bruno sa phone ko, pero pramis kahit nasa dulo ako, kitang-kita ko siya ng malinaw. Salamat sa mga mata ko na malinaw pa rin hahahaha. Pangatlo, ayaw na ayaw ni Bruno na lam mo yun, kumakanta ka, sumasayaw ka dapat, pero nagvivideo ka lang the whole time?? Kasi feeling niya di mo naeenjoy yung show niya. Yun nga yung purpose ng tour niya eh, yung mapasaya tayo, magbigay ng entertainment. Tsaka sayang naman na nagbayad ka ng 23k para lang magcameraman? Sulitin mo bayad mo huyyy. Hahahaha.

Grabe pa rin yung goosebumps ko, lalo na nung Calling All My Lovelies (maygahd yun talaga ang pinakafavorite ko sa album niya), dati kilig na kilig ako pag nagpipiano siya, ngayon maa kinikilig na ko pag electric guitar ang gamit niya. Yung umpisang tunog pa lang, nagtititili na ko kasi sa wakas, makikita ko na ng live yung CAML. Sayang nga lang wala si Phil, kulang talaga yung tunog pag wala siya eh. Pero napahanga ako ni Jimmy, kasi dati tumutugtog lang siya, ngayon nagsesecond voice na siya wow. Tsaka si Kam din di ba grabe improvements nila. At sobrang galing talaga ng band!!! Pramis!!! Mas magagaling pa sila sa mga sikat na performers ngayon. Di biro yung tinutugtog mo yung instrument mo, habang sumasayaw (sabay sabay sila non galing talaga), tas nagsesecond voice pa. Matataas pa naman yung mga part na kinakanta nila (yung What the Hell!!) o yun na nga balik tayo sa CAML, di ko inasahan yung pagtatagalog ni Bruno. Kumakanta na ko nun ng “I’d rather be with youuu, yeah” Nung biglang nagsalita at kinanta niya, “Miss na kita mahal” shet shet shet kahit slang siya kinilig ako. First time niya lang ata gumamit ng endearment na “mahal” kasi baby talaga tawag niya sakin eh charot. Ang sweet kaya, mahal OMG miss na din kita mahal!!
Ang haba na ng kwento ko no hahahaha basta ayun, kahit ilang beses ko nang napapanood mga performance niya at tours sa ibang bansa, parang first time feels pa rin na makita ko iperform niya dito yung mga kanta niya.

(Calling All My Lovelies live version.. this is what I’m talkin’ about haha!)

 

Ang downside lang eh una, bitin na bitin ako mamsh, parang ang bilis nung mga pangyayari haha hala tapos na agad? I need more of Bruno. Pero wala eh ganun talaga. Yun nga mas better pa rin MJT dahil din siguro mas marami yung interaction niya with the fans. Tas inaabangan ko yung Grenade, Gorilla, Straight Up and Down. Bakit wala? Yung Too Good to Say Goodbye din fave ko kaso di niya na pineperform yun.

At narealize ko lang din, pagod na pagod na si Bruno. Pero di mo yun makikita sa kanya kasi parang bibong bata siya sa stage eh hataw pa rin ng hataw, tas nabirit pa, ibang klase talaga ang energy niya. Pero kasi isang araw lang yung pagitan ng mga concert niya sa ibat ibang bansa. May 1 sa Thailand. May 3 and 4 Pilipinas. May 6 and 7 Hongkong. See? Isang taon na din siyang nasa tour. After neto balik America ulit ang tour. Yung feeling na gusto mo na siya pagpahingahin, kaso mamimiss mo siya kasi magiging inactive na naman siya sa industry, ilang buwan na namang walang balita sa kanya.

After ng tour, di natin alam kung kailan ulit siya maglalabas ng bagong album. Mahaba-haba na naman ang break niya. Nagjoke nga siya eh sabi 10 years daw siya pahinga. Kaya yung moment na yun nung concert, ninanamnam ko na. Kasi di ko alam kung kailan ulit ang susunod.

Grabe no, parang sa iba normal na lang na makanood ng concert. Pero sakin malaking bagay na to haha kasi tagal ko talaga hinangad yung ganitong pagkakataon. Lol kaya ganyan title ng post ko. May na-check-an na sa bucket list ko sa wakas! Yung feeling na, after all the hardwork I’ve done throughout my life, okay lang kahit yun lang yung sukli hahahaha. Finally! I’m proud that I stan someone who is very talented!!!

Ang haba na ng hanash ko haha, pero thank you talaga Bruno, for being my happy pill 😍 miss na kita mahal. Hahahaha.

 

DcQWdPiUQAARzA9
Di ko kuha yan. Galing sa SMART yan haha
IMG_20180503_201839
Jabbawockeez!
IMG_20180503_204137
Yan yung view mula sa pwesto ko
IMG_20180503_221411
During When I Was Your Man
IMG_20180503_195418
Happy Kiddo!!

IMG_20180503_201029