2.


Someone posted this:

You’re not in love. You just want someone to treat as your ‘home’ because you’re so tired of being lost, of searching and hoping for things to work out. You want to be somewhere you think you belong. You want to be loved, but darling, that doesn’t mean you’re in love. How long will you keep on lying to yourself?

– This really hit me.

Time


The greatest gift you can give to someone is your time. Because when you give your time, you are giving a portion of your life that you will never get back.

Kaya sana ma-appreciate mo yung mga simpleng bagay, halimbawa pag sinasamahan ka kumain, magbanyo. O kaya yung taong willing makinig sa mga kwento mo. Or yung mas marami siyang importanteng gagawin pero mas pinili ka niyang puntahan, kahit sobrang late na. Kahit wala naman kayong ibang gagawin, pero gusto ka pa ring makita, appreciate it. Sa dami ng excuses ng mga tao ngayon, bihira na lang yung gumagawa ng ganung simpleng effort. Ang mindset kasi ng karamihan, kung magbibigay ka ng oras/atensyon sa ibang tao, syempre yung gusto mo magbebenefit ka din di ba, kaya i-appreciate mo yung mga tao na kahit alam mong wala silang mapapala sayo, still they want to give you a portion of their life aka their time.

Negative


May nagsabi sakin na, bakit puro negative na pangyayari sa buhay mo yung isinusulat mo sa blog? Bakit hindi yung masasayang part?

Eh ganun talaga, mas maraming nangyayaring negative sakin kesa sa positive.

Tsaka, mas tumatatak sakin yung masasamang pangyayari. Mas memorable. Masakit eh. Pag masasaya kasi, madali kong nakakalimutan. Ewan ko. Ang lala na ng lason ng negativity sa katawan ko ano?

Halimbawa, pag masaya ako ngayon, inaanticipate ko na magdurusa din naman ako kinabukasan. Parang yin at yang.

Di naman ako ganito noon. Lagi kong sinasabi na, look at the brighter side. In every cloud, there’s a silver lining. Pero ngayon, di ko na kayang maniwala. Sa dami na ng pinagdaanan ko, mas nakafocus tuloy ako sa yin.

Well, sa katunayan, yung taong nagtanong sakin nito, siya yung main reason kung bakit naging negative lalo ako.

Paano kaya maaalis ang lasong ito? Gusto ko sana sa taon na darating, maging optimistic na ako. But how?

Lalo na nitong mga nakaraang buwan, wala na akong nilu-look forward sa buhay ko na kahit ano, wala na kong gana ma-reach pa yung goals ko. Kailangan kong makabalik sa right path.

Mas ok din pala yung ganito, kasi pag masaya ka, temporary feeling lang yan eh. Pero pag nasa negative side ka, dun mo ma-aappreciate lahat. Dun ka makakapag-isip ng tama. Dun ka matututo sa mga sakit na pagdadaanan mo. Di ba.

Pero sabi nila, yung pagiging positive eh di naman ibig sabihin eh masaya lagi. It means na even on your worst days, umaasa ka pa rin na magiging ok din ang lahat balang araw.

Happy Ending


Naalala mo ba dati, nung mga unang taon ko sa blog, kinukuwento ko lagi si Jun Pyo? Yung classmate ko nung high school na naging crush ko ng sobrang tagal haha. Huli kaming nagkita after ng graduation nung high school.

Then heto, after 6 years, nagkita ulit kami 😊

Ganito kasi yon. Kahapon lang nagchat siya sakin, na gusto niya ako dalawin sa work hahahaha. Bakit? Bakit? Bakit bigla niya akong naalala? Ang tagal na naming di nag-uusap. Out of the blue magsasabi siya ng ganun. Ano, may ulterior motive ka rin ba? May kailangan ka na naman ba sakin? So syempre ako di ako makakalma. Pero di na tulad ng dati na may mga paru paro ako sa tiyan.

Eto na. Kinabukasan, ang aga niya dumating sa office, nahihiya ako haha kasi ako wala pa dun. 30 minutes din siya nag-antay sa ministop. Pero sabi ko sa kanya, lipat siya ng lugar, wag siya dun maghintay, hindi ko na pinupuntahan yung lugar na yon (marami akong memories doon), then 10AM nakababa na din ako. Grabe, ang laki ng itinaba niya, tas siya naman nagulat sakin kasi ang laki ng ipinayat ko. Ano na daw ang nangyayari sakin. Sabi niya sumama daw ako lagi sa kanya para magkakakain ako ng marami. So buong araw wala nga kami ibang ginawa kundi kumain ng kumain. Ang takaw niya.

Tas nagkuwentuhan lang kami about sa work niya, work ko, etc. Lahat ng assumptions ko sa kinahinatnan ng buhay niya, confirmed!! Naalala mo nung time na pag may bago siyang post or may naka-tag sa kanya, malalaman ko agad tas maghihinuha ako kung ano na ang ganap niya sa buhay, tapos ipopost ko dito sa blog? Tumpak mumsh!!

So pagkagraduate namin ng high school, nagcollege siya, di siya tumuloy ng engineering (na dapat yun din ang kukunin ko, well dahil sa kanya, pero buti na lang di ko talaga tinuloy), IT ang naging course niya. Pagkagraduate niya, nagkaroon siya ng iba’t ibang trabaho, sa MOA, sa Aklan, sa Palawan, puro food business ang napasukan niya. Hanggang sa naging cabin crew siya sa isang airline company, then ngayon nasa Makati na siya nagwowork, restaurant ulit. Ngayon, gusto niya mag-apply dito sa company namin. Sabi ko sige irerefer ko siya. Pa-resign na ko eh haha tas sabi niya wag daw muna, para magkasama pa kami ng matagal. Sabi ko pag-iisipan ko pa.

Then nagkwento siya ng about sa love life niya. Confirmed. Nagka-girlfriend siya, at nagka-boyfriend din. Ngayon, may dine-date siya na lalaki. Sabi ko wow, mas makulay pa nga ang lovelife niya kesa sakin.

Dati nung mga panahong gusto ko pa siya, asang asa talaga ako na sana magkita ulit kami balang araw at magkaroon ng part 2 ang kwento namin (na sana magustuhan niya na ako.) Pero ngayon, I don’t feel any love/desire at all. Nung nagkita kami ang saya, di kilig yung nararamdaman ko ah, pero yung feeling na mameet ulit ang old friend? Ganern. Di pa rin siya nagbabago, makulit pa din, lagi ako chinicheer up pag malungkot ako. Namiss niya raw ako asarin hahahaha.

So I guess, dito na talaga magtatapos ang walong taon kong kakaasa sa kanya. Finally!! Closure! Acceptance – na hindi talaga kami para sa isa’t isa hahahahaha. Salamat sa pagpapakilig sakin noon haha sana maging successful ang bagong love life mo ngayon. Ako? HAHA di na ko maiinlove ulit at magpapauto bahala kayo dyan.

Heto ang happy ending ni Jun Pyo at Jan Di ❀

If I Die Young


Sa sobrang pessimistic ko sa buhay, inaanticipate ko na di na ako aabot ng 30. It’s either magkakasakit din ako ng malala or maaaksidente dahil sa sobrang katangahan. So heto yung mga bagay na gusto kong sabihin. Actually matagal ko na tong gustong isulat, kaso natatakot ako noon kasi baka mabati/matuluyan talaga ako. Pero ngayon wala na akong kinatatakutan, I’ve been through many shits. So heto na nga –

Sa mga kamag-anak ko, I want to apologize, for being a burden for about 22 years. Pasensya na, puro na lang kunsumisyon ang naibibigay ko. Don’t blame anyone, this is all my fault. Sorry, di ko na maibibigay yung magandang buhay na inaasam natin. Sorry kasi hanggang ngayon wala akong maitulong sa inyo. Umaasa kayo sakin na balang araw iaangat ko kayo sa laylayan, kaso hanggang ngayon ganito pa rin tayo. Sorry kasi hindi ako nagsasabi kung nasaan ako at kung anong oras ako uuwi. Sorry kasi malihim ako, like bigla bigla na lang kayong nawiwindang kasi may mga ganitong kaganapan na pala ako sa buhay. Sorry din kung dadagdag pa ako sa gastusin nyo, mahal ang burol at libing. Okay na siguro yung 2 days lang. Wala naman akong masyadong iimbitahin eh.

Sa mga kaibigan/naging kaibigan ko, thank you for helping me, sa lahat, maski sa mga simpleng bagay. Salamat. And pasensya na kasi madalas hindi ako namamansin, minsan maldita ako, Sorry din kung di ako marunong mangamusta, yung magpaparamdam lang ako pag may kailangan. Sorry. Sa lahat ng mga inutangan ko, babayaran ko kayo sa susunod na buhay. Sorry kung meron man akong nagawang masama sa inyo.Β  Sorry. Pero inaanticipate ko na rin na walang dadalaw sakin, sino ba ako sa inyo, dumaan lang naman ako sa buhay nyo haha. Makakalimutan nyo rin naman ako eventually. Pero kung maaalala nyo ko, uyyy salamat ha. Sana may naitulong akong maganda sa buhay nyo.

Sa mga crush ko, pasensya na kung palagi ko kayong ginagambala noon. Pero salamat, kasi dahil sa inyo kaya ako nagpapataas lagi ng score sa mga exam, kaya mataas din ang grades ko. Salamat sa pagpapakilig hihi.

To my former lover, my best friend, hello sayo, makakalimutan mo rin naman ako hahahahaha ngayon pa nga lang limot mo na ko eh. Pero sana bago ako mategi, nakamoveon nako sayo, kasi kung hindi pa rin, baka araw arawin kitang multuhin! Haha wag na pala, madidisappoint lang ako lalo. Pero eto lang ang masasabi ko sayo – magkikita pa tayo soon – sa impyerno ☺ charot, pero sana nga makamoveon nako, ayoko nang bitbitin pa sa hukay yung heartbreak. Well,Β sorry for all the mess I’ve done. I hope you’ll keep me alive in your memories. I wish you to be happy and healthy as well. Take care of yourself. Thank you for loving me, even in a short span of time. Being with you was the happiest moment of my life, pramis, hehe. Babantayan kita, ako ang magiging guardian angel mo. Sana ako pa rin ang sasagip sayo. Sana sa afterlife, magmeet ulit tayo β™₯ I promise nobody’s gonna love you like me-e-e! Ooh-ooh-ooh-ooh!

To all, sorry, and goodbye ☺

Heto ang mga habilin ko:

  • Pag ililibing nako sana yung Spotify Playlist ko yung patugtugin nyo hahahahaha. Sige na, bop naman mga kanta ko eh. Basta pang-finale yung Mirrors ni Justin Timberlake, yung full version (8:04). Alam mo ba yan yung gusto kong kanta pag ikakasal ako, eh kaso malabo na mangyari yun, e di pang libing na lang hahahahaha charot
  • Konti lang naman yung mga gamit ko, mostly mga handwritten notes yun. Pa-compile na lang sa clear book yung mga important files, wag nyo muna itapon – lalo na yung mga test papers ko huhu yan lang ang legacy na maiiwan ko, pero yung mga kalandian notes ko dyan, hmmmmm, sige tapon nyo na.
  • Pare-pareho lang ang password ng mga account ko – birthday ko haha pero wala namang magkakainteres na buksan pa yun.
  • Gusto ko naka-lipstick pa rin ako – Crimson Red ang kulay.
  • Sana buhay pa rin yung mga social media account ko – lalo na itong blog at twitter. Pero wag na kayo magbackread, nahihiya ako ang bitter ng mga tweets/posts ko lately.
  • Gusto kong magdonate ng organ, kaso hindi maganda yung quality nung akin eh ok lang ba??

Sa lahat ng taong nakilala ko, hello, makakalimutan nyo rin naman ako eventually (bakit ba paulit ulit ako) pero sana may maiwan pa rin akong legacy haha, sana maalala nyo ko di dahil sa patanga-tanga ako, pero maalala nyo ako in a unique way. Ang hirap iexplain. Basta. Di ka na makakakita pa ng katulad ko.

I-eedit ko pa to pag may dagdag pa akong sasabihin. Pero sa ngayon heto muna.

PS: HINDI TO SUICIDE NOTE. KALMA.Β 

PS ulit: “Ang nega mo talaga mag-isip, kaya ka iniwan eh” – I KNOW RIGHT

Β  Β  Β  Β  Β  Β  Β  Β  “Okay ka lang ba?” – OO OK AKO

1. Yosi


Ala-una ng madaling-araw, habang naglalakad ako papasok ng subdivison namin, pauwi sa bahay, galing trabaho, may nakasabay akong lalaki. Ka-edaran ko lang siguro. Naka-backpack, nakasalamin, naka-earphones, nagyoyosi.

Naalala kita sa kanya, dahil na rin sa amoy ng sigarilyo. Wow. Na-miss ko yun, kahit yun ang papatay sakin. Ay hinde, mas nakamamatay pa rin ang pagmamahal.

Para kang sigarilyo. Nakakaadik. Masama pero masarap sa pakiramdam. Bawat usok na binubuga mo, nilalanghap ko. Sabi nga nila, ‘once you go in, you’ll never get out’.Β  Kaya nung tinigilan kita, grabe ang withdrawal/side effect. Grabe ka, you’re a hard habit to break.

Darating din yung araw na di ko na hahanap-hanapin pa yung amoy ng sigarilyoΒ  –

Happier


Ang unfair ng tadhana ano? Parang umorder lang ako sa Shopee tas defective yung naibigay sakin, pero yung sa iba ang ganda ng quality na nakuha. Bat ganon.

Ayoko nang mabalot ng poot yung puso ko. Kaya kahit sobrang worse na yung nangyayari, inuunawa ko pa rin. “Alam ko kasi yung dahilan kung bakit nagagawa niya yung ganun.” I can’t feel any hate. I still wish the best for him, na sana mas ok na yung well-being niya ngayon, I mean sana masaya siya, hindi yung mababaw na happiness kundi yung contentment, yung di na siya nakakaramdam na parang may kulang, ganun. Iniisip ko kung napunan na ba yung missing part niya na di ko naibigay? Kuntento na kaya siya ngayon? Nahanap na ba niya yung hinahanap niya? Mas masaya kaya siya ngayon? Dapat wala na kong pake sa well-being niya eh haha kaso eto iniisip ko pa rin. Alam mo yung kantang Happier ni Ed Sheeran? Ya feel me?

Sabi nga nila magmove forward na ako, wag na ako lumingon. Iwanan ko na yung emotional baggage na dala dala ko. Ang daling sabihin di ba, pero di ko pa rin magawa. Something’s holding me back.

Ayoko nang maging negative, pero bat ang unfair? Yung mga nagugustuhan kong tao, bat ako tine-taken for granted haha, ganun ba ako kauto-uto? Ganun ba ako kapanget para hindi tratuhin ng maayos? Mabait naman ako, mahaba ang pasensya, hindi maarte, pero bat kayo ganyan hahahahaha iiyak na naman ako.

Eto siguro yung β€œlesson” na sinasabi nyong lahat. Baka naman talaga hindi ako para sa relationship thing na yan. Dapat makuntento na lang ako na sumulyap at magmahal mula sa malayo, dun lang ako magaling eh. Hindi pa rin ako marunong mag-ingat at mag-alaga ng tao (kaya ako iniwan hahahaha) Okay lang, tanggap ko nang tatanda ako mag-isa 😊 Kumbaga pinatikim lang ako ng tadhana, dapat ba akong magpasalamat hahahahaha. Sa pagtikim ko I crave for more, eh kaso di pala para sakin. Ako tuloy ang nagdurusa ngayon