Protected: Kahit ayaw ko na


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Advertisements

Dancin’ in September


(medyo mabagal magload ang post na to ang dami kasing attached videos)

Do you remember
The 27th night of September?

Gusto kong mag-blog ng mga about sa naging ganap ko pero tinatamad ako magkwento eh hahaha (lagi naman) (masaya ka kasi kaya hindi ka nagbblog). So heto ang entries ko:


September 15, Sunday.
Last day ni Amiel sa work. Mula bahay bumiyahe ulit ako pa-QC. May flight ako neto kinaumagahan pero keri langs. Ayun nag-inom kami. Nalasing ako haha (as in nakatulog na ako doon sa inumart) wala akong maalala, kahit yung sa Jollibee di ko matandaan, basta alam ko lang non 6AM na, pauwi na kami.

received_4168617991864761093032336335357598.jpeg
lasing talaga gurl

Heto nga pala yung post ko about kay Amiel, skl:Β Protected: Best Part
Mami-miss ko to haha pero sabi ko naman sa kanya sa sulat, hindi pa ako magpapaalam, kasi hindi pa ito ang huli nating pagkikita-kita. Marami pang opportunities na naghihintay sa kanya kaya laban lang! Darating din yung career path na tatahakin niya.

So after non, kinuha ko lang yung mga inimpake ko at dumiretso na ng airport, dapat dadaan pa ako sa office para kunin yung laptop at camera pero hindi na kinaya ng oras jusko, so pinabitbit ko na lang kay Hans. Walang tulog, walang ligo, bumiyahe ako pa-Legazpi. Ico-cover namin yung training ng mga local government officials doon. Pagdating ng Bicol eh ayun nagsetup na kami sa event.


September 16. Monday.
Heto na, ngarag ngarag na ko ng araw na to. Dumating na sila Sec, Cabsec Nograles, at iba pang mga VIP. Need namin ma-interview yung mga mayor pero nagsi-alisan sila agad, so taranta talaga ako besh! Pero naka-survive naman kami sa Day 1.


September 17. Tuesday.
Day 2. Normal lang naman yung mga nangyayari dito.


September 18. Wednesday.
Day 3. Ganun pa rin.


September 19. Thursday.
Day 4 ng training. Pinapagalitan na kami hahahahahahha kung ano-ano kasi ang inaatupag ko. Ngayon tinatawanan ko na lang pero nung nandoon ako nag-iiiyak nako sabi ko gusto ko na umuwi, baka pagbalik ko ng maynila tanggal na ako sa trabaho hahahahaha.
Nung gabi nag-socials. Kumanta sa karaoke. Nag-inom. Pero mas nauna malasing yung kasama ko.


September 20. Friday.
Birthday ni mumsh. Nagpa-pizza ako sa bahay pero hindi ako nakakain kasi nga andito pa ako sa Bicol. Last day ng training. Hindi ko mapicturan ng maayos yung mga participants kasi nagloloko na naman ang camera. Nataranta na naman ako ng very light tas medyo trauma pa kasi nabembang ako kahapon. Ayun naitawid naman namin ng maayos ang program. Ginawa ko na rin yung Press Release. Hirap ako magtranscribe ng speech ni CabSec, may part na hindi ko maintindihan.

img_20190920_105344923795106102320095.jpg
Nung hapon, pumunta na kami ng Cagsawa Ruins. Kaso masama ang panahon nun kaya hindi nagpapakita si Mayon. Puro ulap lang. Sayang.

Heto pala ang iba pang mga litrato —Β Legazpi.


September 21. Saturday.
Lumipad na ako pabalik pero dumiretso ako ng Tanay, Rizal. Nag-treasure mountain. Dala dala ko lahat ng gamit ko hahahaha tas ako lang mag-isa nakarating doon. Ang layo. #ACHIEVEMENT. Malubak ang daan. Tapos ang lamig lamig. Akala ko late na ako makakarating pero mas nauna pa pala ako. 5PM ako. 9PM sila. So mga apat na oras akong nakatunganga doon. Nagsetup ng tent. Nagluto. Uminom.

GIF-191004_140753.gif


September 22. Sunday.
Ang ganda ng sunrise dito sa treasure mountain ❀ ang saya dito haha ang sarap mag-prenup dito hahahahaha. Tas ayun nagswimming kami. Then umuwi na ng hapon.

Heto ang iba pang mga litrato —-Β Tanay.


September 23. Monday.
Normal office day, ugh, natatakot na ako pumasok kasi bebembangin na naman ako dito hahahaha pero hindi naman, nagegets ko naman kung bakit ganito sila sakin. Sabi ko na lang di ko na po uulitin.


September 24. Tuesday.
Normal office day ulit. Tapos pala naghahanap na ako ng ospital na mura ang MRI. Kailangan ko na yun next month eh. Kaso sa sobrang dami ng biyahe ko. Di ko maasikaso. Tsaka nasa peligro pa ako nito kasi ang dami pang pending sa office haha parang hindi ako makakapagleave ah. Pero buti di pa naman ako ginigisa.


September 25. Wednesday.
So heto na nga. Bumiyahe na ko pa-Palawan. Isang oras sa eroplano. Limang oras naman yung van pa-el nido. Ala una na ng madaling araw ng huwebes kami nakarating sa tutuluyan.


September 26. Thursday.

Heto na ang umpisa ng pagliliwaliw. Nag-island hopping lang kami maghapon. Uh wala na akong maikukuwento.


September 27. Friday.

Very challenging ang araw na to kasi puro motor lang ang inatupag namin hahaha kasi ang lalayo ng mga destinasyon namin, Nacpan, Ille Cave, tapos nagkagulo gulo pa kami kaya natagalan haha pero ang saya ❀

GIF-191004_154201.gif

img_20191002_1752596989775350610125963.jpg
Ang kyut namin dito. skl.

Bago pala namin narating yang tuktok na yan, ganito kahirap ang pinagdaanan namin jusko. Mula town proper ng El Nido, nagmotor kami ng ilang oras para makapunta sa mga liblib na lugar na to, 20km from town proper to Nacpan, tas 40km ata from Nacpan to New Ibajay. Puro malubak ang daan kaya feeling ko nagra-ride ako sa Enchanted Kingdom habang nasa motor (buti na lang hindi ako tumitilapon). Ang sakit ng pwet ko haha maghapon ako nasa motor, tapos nung nasa Ille Cave na, aba ganito pala katarik yung aakyatin namin. Sabi ko nung una hindi ako sasama, malulain ako eh baka mahulog ako, kakabagok ko pa lang. Eh kaso lahat sila aakyat na, e di wala akong choice haha kesa naman maiwan ako kasama ng mga paniki sa ibaba.

 

 

Inabot na kami ng gabi sa biyahe, ang layo pala talaga ano. Tapos yung mga dinadaanan naming kalsada wala talagang kuryente as in. Makulay lang tong motor ni Ron eh haha. Ang sakit sa pwet talaga jusko.

After nun, ayun nag bar hopping lang kami. Ang daming afam haha.


September 28. Saturday.

Gumala pa ako sa Ilaya, Las Cabanas Resort (yup, that was named after me).

img_20190928_1107522327551212144218158.jpg

Sunog na sunog ako nung mga araw na to, pero ang saya. Hindi lang dahil pang-instagram shots ang mga tanawin, pero yung mga experiences ko habang naglalakbay sa mga napuntahan namin. I have a lot of memories here.

Heto pa ang iba pang mga litrato mula sa Palawan —-Β El Nido.


———– AND THAT’S A WRAP ———-

Halatang tinatamad na magkwento hahahaha

I reached for you but you were gone,
I knew I had to go back home.

Lingid sa kaalaman ng lahat, muntik na rin palang maipasara ang El Nido para sa rehabilitasyon (na tulad nung sa Boracay), nung mga nakaraang taon, napakarumi na rin ng mga dagat, maraming basura, etc. So ang ginawa nila, upang hindi tuluyang maisara sa publiko (at syempre mawawalan sila ng kikitain, since yun ang pangunahing ikinabubuhay nila doon – ang turismo), nagsagawa sila ng clean-up drive every week, nagtulong tulong sila na maibalik sa dating kalinisan ang El Nido. And look at it now. Ang dami talagang turista, lalo na mga foreigner. Tuwing disyembre daw sobrang daming tao.

Tapos may mga Badjao din dito, pero hindi sila yung nanghihingi o nanlilimos ah. Nagbebenta sila ng mga perlas. Ayun ang sabi may humahawak din sa kanila, para gawin yung ganitong hanapbuhay.

Nakakatuwang pagmasdan ang mga tao dito. Kasi ang simple lang ng pamumuhay nila. Inimagine ko yung sarili ko na what if hindi ako alipin ng industriyalisasyon? What if magtrabaho na lang din ako bilang tour guide, or barista, sa ganitong klaseng lugar? Yung hindi ko na kailangang kumayod para magbayad ng ganito, tumustos sa ganito? Yung hindi ko na kailangang makipag unahan sa pagsakay sa bus at magtiis sa matinding traffic? Yung hindi na ako maprepressure sa mga extraordinary demands ng boss ko?

Heto yung mga realizations ko sa buhay after kong maglaho sa sibilisasyon.

Napagtanto ko lang yung mga bagay bagay habang nasa biyahe ako pa-Puerto Prinsesa mula El Nido. Ako lang mag-isa ang uuwi, yung mga kasama ko may extra one day pa, ako flight ko na mamaya. Nakaramdam ako ng sepanx, ang lungkot, hindi dahil sa wala akong kasama, pero mamimiss ko ang lugar na ito. Kasi hindi ko alam kung kailan ko ulit masisilayan ang El Nido? O kung ito na ba ang una at huli kong pagpunta? Makakabalik pa ba ako?

Aftermath


Kumusta ka naman, Shaira?

May bahagi ng alaala ko ang nawala. Yung mga kaganapan nung gabing yon, hindi ko pa rin natatandaan. Tapos feeling ko tumanda ako ng sobra. Nahihirapan pa rin akong igalaw yung ulo ko. Mas mabagal na akong kumilos. Mas mabagal akong magrespond ngayon ewan ko ba, bibilangan mo muna ako bago makapagsagot.

So nung dinala na ako dito sa PGH, sabi kailangan raw ako imonitor ng isang buwan. Kung mauulit ba ulit yung seizure ko. Kasi pag nangyari yun, sure nang may epilepsy ako. Kailangan daw lagi ako bantayan. Haha.

Naffrustrate na naman ako. I’m that strong independent woman! I’m that girl na hindi basta basta nagkakasakit! I’m that girl na hindi umiinom ng gamot! What happened to that girl. Wala na, hindi na ata maibabalik pa ang masiglang kahapon. Lol.

Maraming bagay na akong hindi pwedeng gawin. Malilimitahan na yung mga kadalasan kong ginagawa. Hindi ako pwede mapuyat. Mapagod. Magutom. (Which is problema ko kasi nga hindi ako nakakaramdam ng gutom)

Tapos problema ko pa yung MRI. Dahil wala akong HMO dito. Alam mo ba kung magkano? 12,000. Hindi pa ako makapag MRI kaya hindi pa malaman laman kung ano talaga yung sakit ko. Sa October 7 pa naka schedule yung ibang tests na gagawin sakin.

Nakikita ko yung mga pasyente din dito sa Neurosciences Dept., mas malala yung mga case nila. Tabi-tabi dito. Yung iba andun lang sa hallway. Grabe talaga yung sitwasyon pag nasa public hospital ka. Bat di na lang daw sa La Salle o sa ibang ospital na mas malapit. Wala eh? Wala nang natira sakin?

Nahihiya na rin ako sa mga katrabaho ko kasi nadedelay na yung gawain nila kasi di ako makapasok. Tapos yung supposedly travels ko, cancelled pa. Tapos dahil naapektuhan yung maliit na portion ng thinking at response skills ko. Feeling ko mas mahihirapan na ako sa trabaho ngayon.

Sinabi ko kay Dr. Antonio, “Hindi pa naman ako mamamatay di ba?”

Blank Slate


Wala akong maalala.

Nahimatay daw ako kanina. Tapos paggising ko. Wala talaga akong maalala.

Hindi ko pa alam yung mga eksaktong detalye pero. Naghahallucinate na pala ako kanina. Shet.

So heto na, pagkagising ko ang sakit ng ulo ko, malakas daw yung pagkakabagok ko. Ganito yung nangyari. Buong friday wala akong ibang ginawa kundi matulog lang. Nagpapahinga ako since galing ako sa writeshop. Wala ako sa mood maglamyerda ng biyernes.

Etong part na to hindi ko na maalala. Ginising nila ako ng 7pm para maghapunan. Pagkabangon ko daw, bigla na lang ako bumagsak, diretso daw, as in tumama yung ulo ko. Tapos ayan na sinaklolohan ako, tinawag sila Ate Marisa at Ate Wen. Hindi ko maalalang nakita ko sila kagabi. Tapos pinakain daw ako ng kanin at noodles. Again. Hindi ko maalala.

May malay na ako pero wala akong maalalang kahit ano. Nakita ko na lang sa message history ko, paulit ulit ako nagchachat na, “wala akong maalala” at “paulit ulit ako”, paulit ulit ko yun sinasabi. Natataranta na sila dito.

Nagising ako around 5, bago pumasok si Don2. Tinanong ko, “Anong nangyari?” Wala pa ako sa sarili ko non. Tapos ayun sinabi niya na. Tapos natulog ulit ako pagkaalis niya. Gumising ulit ako umaga na, tinanong ko na naman si Anye, “Anong nangyari?” kasi again – wala akong maalala. Ang sakit nung part ng ulo ko na tumama sa semento. Masakit din yung leeg at pwet ko banda, mukhang malakas nga ata ang pagkakabagsak ko.

Naiiyak nako non, naalala ko yung mama ko, ganyan na ganyan din yung nangyari. Bigla na lang siyang nagcollapse tas sinugod sa ospital, then ICU, then after 7 days, nawala na siya.

Pero hindi ako makapagpaospital. Wala akong pera dito. Wala na rin akong HMO. Tsaka naalala ko nung kay Venice, ilang araw siya naconfine nun, ayoko huhu. Kailangan ko pa pumasok next week. Kailangan ko daw magpa-CT scan or MRI, kaso ayun, san ako kukuha ng pera?

Ngayon lang ako nagkaganito. Di ko alam kung dahil ba overfatigue? Stress? Buntis? (Wait what)

Alam mo feeling ko kinakarma na ako eh. Binabawian na ako. 😦

Weekly Chika 2: Sarap buhay ah.


So bukod sa pagdadrama ko buong linggo, heto lang naman ang mga inatupag ko.

PROOFREAD

Sa wakas natapos na yung 496 page na lang na M&E report juskupo hahahahaha dalawang linggo rin ako nangalay at nakatulog kakabasa hahahahaha. Tapos may dalawang risk comm workshop akong aattend-an this month, at naghahanda na para sa CCC week. Ako ang in-charge sa fifth day (mukhang Friday tatapat yun) at mukhang sakin mapupunta lahat ng malalaking finale event – Awarding ng Arts Festival, National Convention, hala ang nostalgic kasi mararanasan ko na naman yung mga pinaggagagawa ko nung college. Ang wish ko lang eh sana hindi ako atakihin ng sakit ko pagdating ng CCC week. Ang hirap magtrabaho ng ganon ang kundisyon. Tatlong buwan na lang ang paghahanda, sana maging successful ito please.

PARTY

Ngayon lang ulit ako nakabalik sa Xylo para mag-social climb este mag social club hahahahahaha tagal na rin nung huli. (Kung makachika ako ng ganito akala mo may pera hahaha). Awkward na naman ako kasi puro mga foreigner at elitista ang mga nakikita ko. Di pa rin pala talaga ako sanay sa ganitong eme, pang Oasis levels lang ako eh haha. Somehow eto ang happy place ko kasi ini-imagine ko na ako yung DJ na nagpapatugtog doon sa itaas, hayh hanggang pangarap ko na lang ba talaga yan? EDM is life pero bakit hindi ko na alam yung mga kanta hahaha. Is this adulting? Hahahaha. Sumasayaw ako pero ang lungkot. Parang may kulang hahahaha. Naaalala ko siya kasi nung nakaraan inaaya niya ako, gusto niya pumunta ng BGC at ma-experience yung mga ganitong eme, pero nabagyo non tapos friday tapos rush hour kaya sabi ko wag na tayo lumayo. Ayan, ang sad.

Tapos ang ganda ng nabili kong lip liner 😍 bagay sa rep vibes ko. Skl. (mukhang mangkukulam irl)

LARO

Yay na-install ko na yung nilalaro kong game sa laptop ko. Kaso. Ang problema. Ang bagal hahaha di pala talaga kaya. Pero okay lang, na-miss ko gumamit ng Uzi at Kris Super V hahahahahahaha

And may Dove and Love na ako β™₯ yey

NETFLIX

Wala pa rin kaming internet sa bahay kaya hindi ko matapos tapos yung mga pinapanood ko. Jusko. Favorite ko ngayon yung ‘Orange‘ (gagawaan ko to ng review sa hiwalay na post) kasi katulad ng Your Lie in April, na-sad na naman ako. Natapos ko na rin yung live action movie, masakit din.

ANXIETY

Since Friday last week hindi na naman ako nakakakain ng maayos. Bumalik lang ulit yung gana ko nung Friday ng gabi, buti naman. Nagluto si Don ng Carbonara nung monday, friday ko na kinain. 2nd anniversary nila ni Sanell eh (this could be us but u playin charot). Okay naman na ako!! Except lang na minsan, este madalas ko pala siya naaalala. I wonder what she’s doing right now πŸ€”

Mukha lang pasarap sarap sa buhay yan pero nahihirapan na ako mentally. πŸ˜…

After 2 years ulit


Nagdrama na naman ako sa tita ko hahahaha. Kasi nga after 2 years pa ulit siya bago umuwi. Hindi ko sure kung last contract niya na ba to o iisa pa ulit siya. Pero yun nga sana stable na talaga ako after 2 years, gusto ko na siyang magretire. Kaso papaano, kung ganito pa rin ang mga sitwasyon namin.

So sabi ko, hindi natin masasabi after 2 years. Malay mo ako na ang pumalit sa Dubai. O sa ibang bansa. Malay mo hindi na tayo magkita after nun. Or malay mo may anak na ako. Pero walang asawa. Or malay mo patay na ako non. Isang araw bigla na lang magcollapse. Hindi natin masasabi. Kaya sinusulit ko yung bawat moment kasi you’ll never know if it’s your last.

This applies to everyone din pala ano. Kaya be kind, and do your best everytime you’re with someone. Kasi hindi natin namamalayan na yun na pala yung huling beses natin silang makikita. Sabihin mo na lahat ng gusto mong sabihin. Make a good one last impression.

Tas ang epic. Ang seryoso ko tapos siya ang sabi lang, “Kumain ka kasi. Tigilan mo na yang pagpapabaya mo sa sarili mo.”

Recently lang, madami nag-aalok sa akin ng insurance haha. Pinag-iisipan ko kung go-go na ba ako? Para in case na may mangyari sakin, hindi ako magiging masyadong pabigat sa pamilya haha

Mumsh


Back to zero yung laman ng atm ko haha. Actually binigay ko yung atm ko mismo sa tita ko. Yas. Narealize ko lang din kasi na sa anim na taon niya sa abroad, pag tuwing umuuwi siya, lagi pa ring naasa sa kanya haha. Matagal nang natapos yung pension ko so wala na akong pera non, tapos mahigit isang taon akong nagtrabaho sa ABS, wala man lang akong naiabot sa kanya na legit, lagi lang ako tagabili ng ulam, tagabayad ng ganito, etc. Matagal na akong pabigat sa pamilyang ito kaya now it’s payback time!! So nung birthday ko surprise! Niregaluhan ko ng atm (ay wow), pero kukunin ko din naman yun pag alis niya no. Tinatamad kasi ako magwithdraw hahahahaha.

tenor.gif

So sabi ko sige bahala ka na bumili ng mga needs mo. I got u fam. Hindi ko na rin siya masamahan pag aalis siya, hindi ko mapaglaanan ng oras dahil sa trabaho, so pera pera na lang ba ganon haha charot. Paggising ko sa umaga nireready niya anh breakfast ko, tapos may pinagbabaunan niya ako, tapos siya rin nag iinit ng tubig ko panligo, siya rin nag aalarm at gumigising sa akin haha alam mo naman tamad na tamad ako, very spoiled child ako sa part na yon haha pero sabi niya go lang, ako na kasi ang nagbibigay ng pera eh ✨

Tapos alas sais mantatadtad na yan ng text na, asan ka na asan ka na? Bakit ang tagal mo umuwi? Pag nalate ng uwi tatawagan pa ako haha. Hindi na ako sanay na may naghahanap pa sakin eh.

Kaso minsan naiinis din ako sa kanya haha kasi sabi ko bilhin niya yung needs niya, aba, araw araw kada uwi ko, laging may bagong gamit sa bahay. Bagong drawer, kalan, plato, kaldero, kutson, kubrekama, punda? Sabi ko ano yang mga pinagbibibili mo mumsh????? Hindi naman natin kailangan ng bago niyan, nanghihinayang ako sa pera hahahahaha alam mo naman kuripot kami ni Don2. Kami lagi kontra bulate sa mga desisyon niya pag gusto niya bumili ng mga gamit eh. Jusko, ang gastos niya hahahahahahaha bakit gamit sa bahay ang binibili niya eh hindi naman niya mabibitbit yon pabalik ng Dubai. Jusko.

Pero okay na, nakapagpagupit na, kulay ng buhok, nag loan ng bagong phone, nagpagawa ng salamin. Yun lang naman daw need niya, tas the rest priority niya talaga yung bahay, which is pinapabayaan namin haha kasi hindi naman talaga kailangan nung mga yon? Bat yon ang mga binili niya?????

Tapos gusto niya swimming, so ayan ginastusan ko ng malaki laki ito. Tapos lagi pa rin siyang nainom, o ayun minsan dinadamayan ko naman, yun lang naman mga luho niya haha.

Pero in fairness kay mumsh, SHE KNOWS MY NEEDS. Nagulat na lang ako, binilhan niya ako ng legit na foot sock haha kahit di ko sinasabi sa kanya na kailangan ko non (yung mga nabibili ko sa bangketa madali lumuwag yung garter). Ayun bumili siya ng mga damit, shorts, etc para sa mga pinsan ko. Hayyyh mumsh talaga. Ibang tao pa rin ang inuuna.

O so unsyami lahat ng personal kong plano sa pera haha. Sayang, hindi ako makakabili ng iphone ngayon. Di bale, kayang kaya ko naman yan kitain next cut off bwahahahahaha joke lang. Basta matapos lang yung biyahe ko sa New York, mag iipon na ulit ako, habang magbibigay din ng panggastos dito sa bahay.

Natatawa ako sa mga eksena namin dito sa bahay, pag umaga bago pumasok, iiwanan ko ng 1k ang tita ko, tas magrarant siya sabi ano to? San makakarating to? Hahahahahaha tas sabi ko magtipid ka naman haha, baligtad na ang mundo ngayon.

Di naman ako namomoblema ngayon na wala akong hawak na pera, kasi wala naman na akong pinagkakagastusan. Pag may date, o wala akong inilalabas ni singkong duling (NGAYON KO PA LANG NAEEXPERIENCE TO BESH PARA AKONG NASA LANGIT PRAMIS), sagot niya lagi lahat ng expenses namin πŸ™‚