Draft


“Nagiging ‘tapat’ ka lang ba sa tuwing pagkakamali ‘yung inaamin? Ang unfair naman nito sa mga gumagawa nang tama. ‘Pagmamayabang’ na kasi ang tawag kapag sinasabi mo ‘yung huli.”

“Bakit tinatakasan mo? Bakit nilalayuan mo? Alam mo naman kung ano ang gagawin eh. Hindi mo lang ginagawa. Ang taas kasi ng pride mo. Naniniwala ka kasi na dapat siya ang mauna, na siya ang may kasalanan kaya dapat siya ang maunang lumapit.”

“Hanggang kailan ka magiging ganyan? Tandaan mo, sa huli, ikaw lang din ang mahihirapan. Huminto ka na sa pagtakbo. Harapin mo ang problema para hindi na lumalim pa ang sugat.”

Nobela


In speaking of libro, nabasa ko yung mga sinusulat ng kaibigan ko. Ang ganda, naka-book style na siya. Pero hindi siya fiction or novel. Mga random thoughts niya lang din. So naisip ko, dapat pala iready ko na din yung book version ng blog ko. Haha.

Dapat gawaan ko na ng word document, tapos sasalain ko na kung ano yung mga ilalagay ko for publishing. Alam mo naman ako bata pa lang ako pangarap kong magkaroon ng sarili kong libro – katulad ng mga likha ni Bob Ong. Iba’t ibang kwento pero lahat ay hango sa totoong buhay, sa buhay niya mismo. Gusto ko ng ganun, hindi siya autobiography or coffee table book pero parang Bob Ong style nga na libro, pero syempre di ko na ilalagay yung mga korni kong content.

Halo-halo. May chapter ng hanash. May chapter ng kalandian. Teka, handa na ba akong ipabasa sa buong bayan ang kwento ng buhay ko?

Dati nagsusulat ako ng parang wattpad story, pero hindi nakapublish, as in nakasulat talaga sa notebook. Yung kwento ng pagka-crush ko kay JD simula first year hanggang sa grumaduate kami. My FALL ang title (My First and Last Love). Ang korni no. Angry birds pa yung cover ng notebook ko non haha, kaso hindi ko na alam kung nasaan siya ngayon. Di bale na. Naka move on naman na ako eh.

Sabi ko kay P, siya ang mamimili ng mga posts na ipapublish or ilalagay ko sa libro. Siya kasi yung nakakabasa ng lahat, as in bawat isang post ko. Siya yung nakakakilala sa akin ng higit sa sinuman HAHAHAHA kaya I’ll give him the privilege. Char.

Tapos sabi ko naman kay Dwight, siya ang bahala sa illustration, either drawing or photo HAHA lakas kasi maka-celebrity pag puro portrait ko di ba, basta. Sabi ko pa, kuhanan niya ako ng video, or music video ba, yung pwede ipalabas sa araw ng burol at libing ko.

Tapos si Hans at Hajj naman ang ilalagay ko sa visual/creative/pagle-layout ng libro. Haha

Parang mga high school ang magiging market ng libro ko ah. Tipikal na wattpad shit. Kaya kailangan ayusin ko na yung content ko haha

Tapos sa unahan ilalagay ko, IN LOVING MEMORY. Haha char

Character Development


Kung magiging pelikula, or libro, or teleserye ang buhay ko, eto yung chapter o episode na lalaktawan mo. Eto siguro yung bahagi na makakatulugan mo. Haha.

Isipin mo yun, ang ganda ng simula! Isang batang maagang naulila, nawalan din ng lolo at lola, nahiwalay sa mga kapatid, hikahos sa buhay, pension ng sss lang ang bumubuhay, panget na binu-bully ng mga panget din na kaklase, hirap makapagtapos ng pag-aaral, walang pambayad ng tuition kaya hindi nakakapag-exam, nabaon sa utang, nawalan ng bespren.

Tapos grumaduate, hirap maghanap ng trabaho. Ilang beses hindi natatanggap. Ilang buwan naging palamunin. Tapos nakipagsapalaran sa maynila. Naging minimum wage earner. Pumapasok from 6PM-5AM. Bumibiyahe from Cavite to Quezon City araw-araw. 3 oras lang natutulog sa isang araw.

Hanggang sa nag-apply ulit sa kung saan-saan. Jail officer. Factory worker sa Taiwan. Casino dealer sa Malaysia. Hanggang sa ngayon, eto, alipin na ni DSL.

Nagmahal sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon. Hinihintay kahit nasa Palawan na. Tapos nagka-jowa. Nagamit. Naiwang luhaan, sugatan, hindi mapakinabangan. Ginagamit pa rin.. Tapos natutong makipagkilala at makipagkita sa kung sino-sinong lalaki.

Sumusulat mula noong 2012. Nahinto. At sumusulat ulit.

O ngayon? Parang ilang buwan nang character development sa buhay ko HAHAHAHAHA Wala man lang kapupulutan ng aral yung mga pinaggagagawa ko lately. Puro pagkabroken lang, nakakaumay sa mga manonood/magbabasa. Ang panget naman ilagay tong chapter na to ng buhay ko sa libro haha.

O kaya instead na maexcite ka sa susunod na episode eh maiirita ka lang sakin kasi, “Ay ano ba yan si Shaira patanga-tanga na naman.”

Kasalanan ko din kasi eh wala din akong ginagawang makabuluhan lately.
 

Iba’t-ibang Hanash


Sinisiguro ko lagi na ma-laman yung bawat sinusulat ko. Parang burger lang yan. Ayokong pag kumagat ka puro tinapay lang ang nakakain mo.

Ang dami kong pinagsususulat recently (kaya pasensya na kung flooded kayo masyado) tapos napagdesisyunan ko na i-compile na lang sa iisang post lahat, since maiiksi lang naman yung iba.


1

Alam mo natutuwa ako sa sarili ko kasi normal na yung sleeping routine ko. Nakakatulog na ako ng 9 or 10pm tas automatic magigising na ako ng 7:30am.

Pero ngayong 3am nagising ako, nananaginip ako na sumisipsip ako ng jellyace stick /frostee ba tawag dun, basta yung hindi pa malamig. Tapos nagcrave ako bigla sa softdrinks. So isipin mo yon, madaling araw umiinom ka ng Mirinda. Sarap. Gumuguhit sa lalamunan.

Ngayon lang ulit ako nagigising ng ganitong oras. Bakit kaya?

Tapos hindi na ulit ako makatulog. Nabasa ko yung chat niya. Ah. Mas malamig pa sa binubugang hangin ng electric fan dito. Ah. Okay.

At dito na ako muling napaisip ng malalim.


2

Alam mo ba, araw araw ako bumibili ng Spaghetti at Beer. Basta, pag mga gabing-gabi (11PM-2AM) nagccrave ako ng bongga, kahit natutulog na ako. Nagtetext pa ako kay PJ na dalhan niya ako ng Spaghetti pag uwi niya. Heto na ata ang tinatawag nilang paglilihi. Haha. Mahigit dalawang linggo na akong ganito.


3

May mga araw na natetempt ako manigarilyo. Di ko alam. Wala naman sa mga tao sa paligid ko ang nagyoyosi na. Masyado na ba akong bored sa buhay? Hindi ko alam. Habang tinitingnan ko yung mga nagyoyosi, iniisip ko, gumagaan nga ba talaga ang pakiramdam nila? What’s in it for me? Does it really give sparks?

Syempre hindi. Everytime na matetempt ako ay iisipin ko ang mama ko. One of my vivid memories of her, ay nagyoyosi siya sa taas. Well siguro impluwensiya ng napangasawa niya. Magpapa-impluwensiya din ba ako katulad niya? Lagi ako sinasabihan ng tita ko na, nagiging kagaya ka na ng nanay mo. I don’t want to, pero mukhang doon din pala ang patungo ko. She had that chance before na maging successful sa buhay (she was way smarter and more intelligent than me). But she missed that chance. Mas lalo siya nalubog. Dahil saan? Sa pag-ibig? Di ko alam. Pero baka yun nga. Well at least she had me, and my two siblings. I’m not really asking questions about my mother. Baka pag nagyosi ako ay mamatay din ako ng maaga (high prone pa naman ako sa lung cancer).

Yung pagkakataon na yun na nasayang ay ayokong mangyari ulit sa akin. Inuumpisahan ko nang buuin ang aking imahe. Ayoko nang lumubog.


4

Paulit-ulit ulit ka niyang dini-disappoint. Sa bawat araw na magpaparamdam siya. Nadidismaya ka lang.


5

“Be happy” they said. “Be free” they said. Pero kung makitid pa rin ang utak ng tao, walang magiging masaya at malaya sa bayan na ito.


6

Naiistress ako sa mga taong napakababa ng reading comprehension tapos ang lalakas ng loob magpaka-keyboard warrior at makipag-away. Ano? Wala ka namang naiaambag sa lipunan hahahaha wait lang bat nagiging KW na rin ako?


7

May mga tao/kaibigan na bigla na lang susulpot sa buhay mo kasi may kailangan sayo, tapos umaasta na parang ang laki ng ambag nila sa katauhan mo, kung makapangialam at magdikta sa mga desisyon mo sa buhay.

Tapos after neto magsosorry na as if ganon lang kadali ang lahat, pero wala namang ginagawa para makabawi sa mga pagkakamali nila, they just get away with it easily, na parang walang nangyari.

Ang dali dali kang kalimutan. Ang dali dali kang talikuran. Ang dali dali kang pabayaan.

Tapos pag fucked up ulit sila, ikaw ang unang papasok sa utak nila.

Let me say it louder for those at the back: You owe them nothing. Yes they owe you a lot, but you don’t have to be kind with them para magstay sila sa buhay mo. Wala silang karapatang magdecide, maski magreact o magsabi ng opinion about sa mga ginagawa mo. Wala silang pakinabang sa buhay mo. Low life peasants. Parasites.

I don’t regret it one bit because they had it coming.


8

May mga bagay na pinanghihinayangan ka, na kung hindi mo hinayaan na magtapos eh di sana mas maganda o mas masaya ang buhay mo ngayon ganun. Tapos nakikita mo siya ngayon as something better than it ever was.

Pero syempre, may mga bagay na ang sarap balikan, but no, it doesn’t make your life any better. So ano kung hindi ka naging inhinyera? So ano kung mas worse yung kinahantungan mong trabaho ngayon? May mga bagay na ang sarap balikan at baguhin pero wala na. Wala ka nang magagawa. Eto ang pinili mong tadhana. Suffer from it.

Kaya heto ako ngayon, hirap na hirap magsulat ng PR. Haha


9

Kusa nang inilalayo sayo ng Diyos yung mga taong hindi kayang sabayan ang pag-angat mo.

Nung una ayoko pa maniwala. Ako ang namimili ng mga taong darating at aalis sa buhay ko. Pero sa lahat ng mga taong dumaan, naging kaibigan ko. Ganun ang nangyari. Not in a negative way ha. Pero you’re both at your best when you’re growing apart. Tbh I don’t know anything about her. Kung manager na ba siya sa work niya. Idk if she knows anything about me. Kung nakukuwento ba ako ng mga dati naming kaklase. Pero sana ganun din yung mindset niya. Na mas makabubuti nga para sa amin na hindi na magkasama.


 

29th of February


Wag ka nang magtaka kung bakit History ang favorite kong subject. I’m so good at looking back through the past! Char!

Heto na naman tayo sa segment na kung saan mapagtatanto ko na naman ang mga bahagi ng aking nakaraan, hey this isn’t bad. Para lang akong share ng share ng on this day sa facebook ganon.

Leap year special tayo ngayon.

PAST.

Wala lang, naisip ko lang kasi, dahil once every 4 years lang to, let’s go back to my last leap year. 29 February 2016. I was 19. Nasaan ako non?

Madali ako makalimot pagdating sa mga pinapagawa sa akin pero pagdating sa mga petsa at alaala, I remember everything so well. I remember every inch of you so well.

Nasa school ako non. Naalala ko nagbabasa lang ako ng philosophy book neto. Tapos nagcocontemplate sa existence ng tao. De joke lang. Yung mga kaklase ko nag uusap usap na kung saan mag-OJT. Tapos di ako makarelate. Tapos nung time na to, nagfi-film kami. Ah yes I remember the days. Habang may magazine pa akong nile-layout. Nung mga panahong to sobra akong hindi magkandaugaga, basta ang gusto ko lang nun mairaos with flying colors yung mga pinapagawa sa amin. And thank God, it did very well.

I wasn’t thinking about my future. I wasn’t even thinking about my OJT. Akala ko nga hindi na ako makakapag OJT noon eh. Hindi pa kasi ako nakakabayad ng tuition pang pre-finals at finals. Nagpapasalamat na rin ako kasi mas kinonsidera ng mga profs ko yung mga outputs ko kahit wala akong ineexam. Kaya super kayod ako non. Kailangan hindi ako lumagpak, at nakadepende lahat yon sa mga project na ginagawa ko. Thankful din ako at nagkaroon ako ng mga kaklaseng kahit wala akong kaambag-ambag, hindi nila ako hinahayaan maiwan sa laylayan. Ayon sabay sabay kami nagbabagsakan! De joke lang. We did it with flying colors!

4 years ago. Walang-wala ako.

PRESENT.

Kung noon lubog pa ako sa utang, ngayon wala na yey. Dati hirap na hirap akong gumapang. Ngayon nag-aapply na ako for masters. Feeling ko gagapang ulit ako.

Hindi ko nakita yung sarili ko noon sa sitwasyon ko ngayon. Sobrang layo na din. Pero alam mo ba. Bakit parang mas masaya ako noon?

This leap year, nasa bahay lang ako. Hindi ako naglamyerda, kasi, idk wala ako sa huwisyo. Nagluto ako ng pangat, tapos champorado. Tapos BTS marathon lang buong araw. Yung mga bagay na wala ako noon, na inaasam ko noon, wala pa rin ngayon wahahaah de joke lang. Meron naman na kahit papaano. But my life wasn’t like before, na may flying colors. Today was grey.

Yung mga taong kasama mo one leap year ago, hindi mo na kasama ngayon. Malay mo ganun din ulit sa susunod. Yung mga kasama mo ngayon, hindi mo na makakasama pa sa susunod na leap year. People come and go. I CAME AND GO.

FUTURE.

In February 29, 2024, I’ll be 27.

Syempre matapos kong pagnilay-nilayan ang nakaraan, iisipin ko naman where will I be in the next leap year. Buhay pa kaya ako non? Hopefully. May pera pa kaya ako non? Hopefully. May trabaho pa kaya ako non? Hopefully. Yun lang naman ang priorities ko for future. Tapos nagpost si kumareng Jessica ng Bucketlist challenge. So ako naengganyo, aba, nakaka-8/25 na ako. Sana in the next 4 years mas marami pa akong mapuntahan. Mas marami pa akong makilala. Mas marami pa akong matutunan.

Kasal na kaya kami ni ano? Char!! May anak na kaya ako? May anak pero hindi pinanagutan ng jowa? Idk, wala rin naman akong pake hahahaha basta ang importante healthy ako. Nakakakain ng maayos na pagkain. Nakakapaglamyerda. Yun lang naman ang life essentials ko. Tsaka sana hindi na ako iyakin non. Yun lang naman. Tsaka sana hindi na maulit na gaya nung dati na kailangan ko pang mangutang para lang makausad sa buhay. I’ve done too much for this s—


Ano bang mas magandang compliment?

Yung sasabihan ka na ang laki ng ipinagbago mo? O yung sasabihan ka na hindi ka pa rin nagbabago?

Alpha type


SKL: Ni-release ni Taylor Swift ang music video para sa “The Man”. I’ve never been so relate to what’s happening, kasi hey, ganon ang realidad, estado ng kababaihan sa lipunan. Hindi ako nagpapaka-feminist or man-hater pero reality lang tayo dito.

May mga bagay na pag ang lalaki ang gumagawa, acceptable. Pero pag babae, ang daming side comment.

A man getting all the credit for women’s success

Tulad neto, kung makabukaka sa mga pampublikong sasakyan akala mo pagmamay-ari nila. Tapos kapag babae ang ganyan, sasabihan ka, “Kababae mong tao ganyan ka bla bla”

Pag ang lalaki nangongolekta ng babae, ok lang, ginagawang trophy. Pag ang babae ganon, nalelabelan naman as pokpok.

Dads doing bare minimum was celebrated, eh it was your responsibility naman talaga hello??

Women are being used as objects for their pleasure

A man is allowed to react. A woman can only overreact.

Pag ang matandang lalaki nag asawa ng mas bata, normal na lang. Tapos yung babae pa ang nale-label-an na gold digger


Lakas-maka Wolf of Wall Street neto.

Pag ang lalaki ganito, wow ang cool. Ang astig. Pero pag babae ang naging ganyan, negative ang dating. Kaya kita mo nung naging matunog yung pangalan ni Taylor Swift nung 2016? Alam mo ano sabi? “Ayyy pabida, ayyy ang daming alam.”


I would be complex, I would be cool
They’d say I played the field before I found someone to commit to

Pag ang lalaki maraming dine-date, normal lang. Wow ang cool naman nito. Aba, nung ako na yung nakikipag-date, malandi daw ako? Hindi mapirmi? Whut?

And that would be okay for me to do
Every conquest I had made would make me more of a boss to you

Parang masyadong threatened ang lalaki pag nao-overpower ko (feeling ko lang, based on experience), kaya wag kayo mag-aasawa na hindi mo kapantay o mas mababa sayo, in terms of mindset haha. Gurl, you deserve better than that.

They’d say I hustled, put in the work They wouldn’t shake their heads and question how much of this I deserve

When a man calls out his ex, nakakatawa tingnan. But when a woman calls out her ex, nakakaawa tingnan.
When a man writes songs about his ex, nakaka-touch. But when a woman writes songs about her ex, sinasabi ano? Di ka maka-move on teh?

What I was wearing, if I was rude
Could all be separated from my good ideas and power moves

Pag ang lalaki nagagalit, ok lang, nadala lang ng pressure sa work. Pag ang babae nagagalit, nag-iinarte??


Ano na naman ang ipinaglalaban mo? Haha ang nasa isip ko lang, what if one day I’ll do the same What’s it like to brag about raking in dollars and getting bitches and models?

Image sources: Tumblr.

Na-Noli Me Tangere


February 25, 2020

Ika-34 na taong anibersaryo ng EDSA Revolution.

Apat na taon na buhat nang isinulat ko ito – Anong ipinaglalaban mo?

Actually walang connect yung Noli Me Tangere at yung EDSA Revolution sa magiging content ng post na ito. Share ko lang.

Wala akong pasok pero may sinusulat akong Press Release. Ganun talaga, hindi naman kasi limitado sa 8AM-5PM ang oras ng paglilingkod sa bayan. Char.

Wala rin tong connect sa mga sasabihin ko mamaya. Dina-divert ko lang ang atensyon nyo.


Dati nung bata ako, galit na galit ako kapag nakakarinig ako ng mga anomalya ng pamahalaan. Kung uso na noon pa yung mga pa-woke, malamang kasama ako doon. Reklamo na ganito, ganon.

Tapos hindi ko inasahan na sa gobyerno pa rin pala ako babagsak. At heto na nga ako, nagseserbisyo sa bayan, indirectly.

Tapos doon ka mamumulat sa realidad. Nakikita mo na yung mga flaws at yung mga bagay na alam lang ng publiko na tsismis pero totoo talagang may nagaganap na ganon.

Kung ano man yung nasa isip mo. Yep. Yun nga yon. At ang nakakalungkot. Wala kaming magawa. Kasi pag sumalungat ka sa agos ng tubig, matatangay ka. At wala kang magagawa.

Heto na yung mga conflict sa teleserye na, pipiliin mo ba ang prinsipyo mo o ang kapakanan ng mga binubuhay mo? Wala kang magagawa. Nangyayari na yung mga ganitong bagay pero para hindi ka madamay o mapagbuntungan, pipiliin mo na lang na hindi makialam.

Alam ko dahil sa post na to posible akong mawalan ng trabaho balang araw hahahahaha #AtapangAtao. Joke lang wala naman akong isisiwalat na ano. But let me tell you this:

May mga magulang na ginagawang investment ang anak di ba? Parang after mo makagraduate at magkaroon na ng trabaho, doon ka na nila susumbatan, na kesyo kung hindi dahil sa akin hindi ka makakarating sa kung ano ka man ngayon, etc. So you have to give back. Or else lalabas na ikaw pa ang masama. Walang utang na loob.

Same thing with what is currently happening to our agency. Kasi tulad nga ng sinasabi ko kanina, naglilingkod ako sa taong-bayan. Yung loyalty at service ko, nasa taong bayan. Not on any official. Not on you.

Pero syempre hanggang post lang ako. Hindi ko naman siya kayang kalabanin eh. Mawawalan ako ng trabaho. Wala akong magagawa.


“Why do we have struggles to face? Is it because they do not want us to achieve something? Is this a message that they do not like us?”

Parang kahit gaano kaganda yung mga benepisyong nakukuha mo, once na you’re doing something against your will, hinding-hindi ka magiging masaya.

Wala man akong magulang at hindi napalaki ng maayos hahahaha pero lumaki ako na naka-stick sa mga pinaniniwalaan at moral values ko sa buhay. No matter where I go. No matter what I achieve. Hinding-hindi ko yun babaliin.

Well, this issue wasn’t about DDS or dilawan shit at all. Inisip ko nga sana ganun na lang kasi madali ako pumalag. Pero dito, di ako makakontra hahahaha.

You’re doing a lot of things para ma-institutionalize, ma-localize, o ma-laymanize yung advocacy mo pero something’s always preventing it from happening. Sa huli, nasa amin pa rin ang frustration. It was at our hands but yet we can’t get through it. Dahil pa rin sa traditional way of processing things. We’re accountable for every actions we made.

Ang dating tuloy parang gino-glorify namin masyado yung “mga tao” na dapat, actions ang ipinapakita namin. Hindi puro kuda. Hindi puro pagpapabida. But what is happening?

Last year alam mo okay naman kami eh. We’re not regularly updating the public pero at least tahimik kami na walang interference ng taga-labas.

Gusto ko yung nakikita nila tayo na kumikilos. Kailangan nating maipasok sa mga utak nila kung gaano na kalala ang problemang kinahaharap natin. Pero bakit ganon, bakit mas priority nyo na magpabango ng pangalan ng iba? Bakit tayo gawa ng gawa at pasok ng pasok ng mga trabaho na hindi naman related sa ating ipinaglalaban?

Pag hindi natuloy yung Klima Film Festival, magreresign ako. Bahala na kung maging palamunin ulit. Mukhang maghihirap ulit ako dahil sa pride ko hahahaha