Weekly Chika 2: Sarap buhay ah.


So bukod sa pagdadrama ko buong linggo, heto lang naman ang mga inatupag ko.

PROOFREAD

Sa wakas natapos na yung 496 page na lang na M&E report juskupo hahahahaha dalawang linggo rin ako nangalay at nakatulog kakabasa hahahahaha. Tapos may dalawang risk comm workshop akong aattend-an this month, at naghahanda na para sa CCC week. Ako ang in-charge sa fifth day (mukhang Friday tatapat yun) at mukhang sakin mapupunta lahat ng malalaking finale event – Awarding ng Arts Festival, National Convention, hala ang nostalgic kasi mararanasan ko na naman yung mga pinaggagagawa ko nung college. Ang wish ko lang eh sana hindi ako atakihin ng sakit ko pagdating ng CCC week. Ang hirap magtrabaho ng ganon ang kundisyon. Tatlong buwan na lang ang paghahanda, sana maging successful ito please.

PARTY

Ngayon lang ulit ako nakabalik sa Xylo para mag-social climb este mag social club hahahahahaha tagal na rin nung huli. (Kung makachika ako ng ganito akala mo may pera hahaha). Awkward na naman ako kasi puro mga foreigner at elitista ang mga nakikita ko. Di pa rin pala talaga ako sanay sa ganitong eme, pang Oasis levels lang ako eh haha. Somehow eto ang happy place ko kasi ini-imagine ko na ako yung DJ na nagpapatugtog doon sa itaas, hayh hanggang pangarap ko na lang ba talaga yan? EDM is life pero bakit hindi ko na alam yung mga kanta hahaha. Is this adulting? Hahahaha. Sumasayaw ako pero ang lungkot. Parang may kulang hahahaha. Naaalala ko siya kasi nung nakaraan inaaya niya ako, gusto niya pumunta ng BGC at ma-experience yung mga ganitong eme, pero nabagyo non tapos friday tapos rush hour kaya sabi ko wag na tayo lumayo. Ayan, ang sad.

Tapos ang ganda ng nabili kong lip liner ๐Ÿ˜ bagay sa rep vibes ko. Skl. (mukhang mangkukulam irl)

LARO

Yay na-install ko na yung nilalaro kong game sa laptop ko. Kaso. Ang problema. Ang bagal hahaha di pala talaga kaya. Pero okay lang, na-miss ko gumamit ng Uzi at Kris Super V hahahahahahaha

And may Dove and Love na ako โ™ฅ yey

NETFLIX

Wala pa rin kaming internet sa bahay kaya hindi ko matapos tapos yung mga pinapanood ko. Jusko. Favorite ko ngayon yung ‘Orange‘ (gagawaan ko to ng review sa hiwalay na post) kasi katulad ng Your Lie in April, na-sad na naman ako. Natapos ko na rin yung live action movie, masakit din.

ANXIETY

Since Friday last week hindi na naman ako nakakakain ng maayos. Bumalik lang ulit yung gana ko nung Friday ng gabi, buti naman. Nagluto si Don ng Carbonara nung monday, friday ko na kinain. 2nd anniversary nila ni Sanell eh (this could be us but u playin charot). Okay naman na ako!! Except lang na minsan, este madalas ko pala siya naaalala. I wonder what she’s doing right now ๐Ÿค”

Mukha lang pasarap sarap sa buhay yan pero nahihirapan na ako mentally. ๐Ÿ˜…

Advertisements

After 2 years ulit


Nagdrama na naman ako sa tita ko hahahaha. Kasi nga after 2 years pa ulit siya bago umuwi. Hindi ko sure kung last contract niya na ba to o iisa pa ulit siya. Pero yun nga sana stable na talaga ako after 2 years, gusto ko na siyang magretire. Kaso papaano, kung ganito pa rin ang mga sitwasyon namin.

So sabi ko, hindi natin masasabi after 2 years. Malay mo ako na ang pumalit sa Dubai. O sa ibang bansa. Malay mo hindi na tayo magkita after nun. Or malay mo may anak na ako. Pero walang asawa. Or malay mo patay na ako non. Isang araw bigla na lang magcollapse. Hindi natin masasabi. Kaya sinusulit ko yung bawat moment kasi you’ll never know if it’s your last.

This applies to everyone din pala ano. Kaya be kind, and do your best everytime you’re with someone. Kasi hindi natin namamalayan na yun na pala yung huling beses natin silang makikita. Sabihin mo na lahat ng gusto mong sabihin. Make a good one last impression.

Tas ang epic. Ang seryoso ko tapos siya ang sabi lang, “Kumain ka kasi. Tigilan mo na yang pagpapabaya mo sa sarili mo.”

Recently lang, madami nag-aalok sa akin ng insurance haha. Pinag-iisipan ko kung go-go na ba ako? Para in case na may mangyari sakin, hindi ako magiging masyadong pabigat sa pamilya haha

Mumsh


Back to zero yung laman ng atm ko haha. Actually binigay ko yung atm ko mismo sa tita ko. Yas. Narealize ko lang din kasi na sa anim na taon niya sa abroad, pag tuwing umuuwi siya, lagi pa ring naasa sa kanya haha. Matagal nang natapos yung pension ko so wala na akong pera non, tapos mahigit isang taon akong nagtrabaho sa ABS, wala man lang akong naiabot sa kanya na legit, lagi lang ako tagabili ng ulam, tagabayad ng ganito, etc. Matagal na akong pabigat sa pamilyang ito kaya now it’s payback time!! So nung birthday ko surprise! Niregaluhan ko ng atm (ay wow), pero kukunin ko din naman yun pag alis niya no. Tinatamad kasi ako magwithdraw hahahahaha.

tenor.gif

So sabi ko sige bahala ka na bumili ng mga needs mo. I got u fam. Hindi ko na rin siya masamahan pag aalis siya, hindi ko mapaglaanan ng oras dahil sa trabaho, so pera pera na lang ba ganon haha charot. Paggising ko sa umaga nireready niya anh breakfast ko, tapos may pinagbabaunan niya ako, tapos siya rin nag iinit ng tubig ko panligo, siya rin nag aalarm at gumigising sa akin haha alam mo naman tamad na tamad ako, very spoiled child ako sa part na yon haha pero sabi niya go lang, ako na kasi ang nagbibigay ng pera eh โœจ

Tapos alas sais mantatadtad na yan ng text na, asan ka na asan ka na? Bakit ang tagal mo umuwi? Pag nalate ng uwi tatawagan pa ako haha. Hindi na ako sanay na may naghahanap pa sakin eh.

Kaso minsan naiinis din ako sa kanya haha kasi sabi ko bilhin niya yung needs niya, aba, araw araw kada uwi ko, laging may bagong gamit sa bahay. Bagong drawer, kalan, plato, kaldero, kutson, kubrekama, punda? Sabi ko ano yang mga pinagbibibili mo mumsh????? Hindi naman natin kailangan ng bago niyan, nanghihinayang ako sa pera hahahahaha alam mo naman kuripot kami ni Don2. Kami lagi kontra bulate sa mga desisyon niya pag gusto niya bumili ng mga gamit eh. Jusko, ang gastos niya hahahahahahaha bakit gamit sa bahay ang binibili niya eh hindi naman niya mabibitbit yon pabalik ng Dubai. Jusko.

Pero okay na, nakapagpagupit na, kulay ng buhok, nag loan ng bagong phone, nagpagawa ng salamin. Yun lang naman daw need niya, tas the rest priority niya talaga yung bahay, which is pinapabayaan namin haha kasi hindi naman talaga kailangan nung mga yon? Bat yon ang mga binili niya?????

Tapos gusto niya swimming, so ayan ginastusan ko ng malaki laki ito. Tapos lagi pa rin siyang nainom, o ayun minsan dinadamayan ko naman, yun lang naman mga luho niya haha.

Pero in fairness kay mumsh, SHE KNOWS MY NEEDS. Nagulat na lang ako, binilhan niya ako ng legit na foot sock haha kahit di ko sinasabi sa kanya na kailangan ko non (yung mga nabibili ko sa bangketa madali lumuwag yung garter). Ayun bumili siya ng mga damit, shorts, etc para sa mga pinsan ko. Hayyyh mumsh talaga. Ibang tao pa rin ang inuuna.

O so unsyami lahat ng personal kong plano sa pera haha. Sayang, hindi ako makakabili ng iphone ngayon. Di bale, kayang kaya ko naman yan kitain next cut off bwahahahahaha joke lang. Basta matapos lang yung biyahe ko sa New York, mag iipon na ulit ako, habang magbibigay din ng panggastos dito sa bahay.

Natatawa ako sa mga eksena namin dito sa bahay, pag umaga bago pumasok, iiwanan ko ng 1k ang tita ko, tas magrarant siya sabi ano to? San makakarating to? Hahahahahaha tas sabi ko magtipid ka naman haha, baligtad na ang mundo ngayon.

Di naman ako namomoblema ngayon na wala akong hawak na pera, kasi wala naman na akong pinagkakagastusan. Pag may date, o wala akong inilalabas ni singkong duling (NGAYON KO PA LANG NAEEXPERIENCE TO BESH PARA AKONG NASA LANGIT PRAMIS), sagot niya lagi lahat ng expenses namin ๐Ÿ™‚

Blogger


So bukod sa Tumblr at WordPress ko, nagpapublish na rin ako ng blog sa VK, Reddit, at Plurk (yay!) โœจ

De sabi din kasi ng kaibigan ko, baka daw may maka discover ng content ko tas kumita haha, sabi ko paano? Sino naman magkakainteres na magbayad para sa sinusulat ko eh puro hanash at kalandian lang naman ang pinopost ko – consistent since 2012 ah. Kailangan ko daw i-expand yung reach/audience ko, so kung mas maraming makakabasa, e di mas maganda. Since marami naman daw akong followers sa social media (3,007 sa twitter, 1,180 sa instagram, 880 sa tumblr, 491 sa wordpress, 165 sa reddit, 182 sa plurk) – biruin mo ganon karami yung makakabasa at makakaalam na ginagamit mo lang ako HAHAHAHAHA. Gamitin ko na daw ito for promotion. Kaso ang public na masyado ng buhay ko non. Mas dumadami haters ko (wow lakas naman talaga), kung dati walang nakakaalam na nagbblog ako, ngayon nga merong tatlong taong laging nag aabang ng updates sakin bwahaha yabang. Alam mo ba, ilang pagkakaibigan at relasyon na rin ang sinira ng blog na to. HAHAHAHA

Sa office namin, si Attorney pa lang ang nakakaalam na nagbblog ako (kaya ako nahire sa CCC dahil sinabi ko), so pag nalaman pa ng mga katrabaho ko nagsusulat ako, pati sila mawiwindang. Pero di pa ba ako sanay, bawat bagong environment ko eh ganon lagi reaction nila: “Hala parang hindi si Shai yung nagsusulat.”, “Hala hindi yan nagsasalita pero ang daming kuda sa blog.” “Hala si Shai walang maisulat na PR pero ang daming posts.” “Hala sinisiraan lang ako niyan thru social media.” De joke lang yung huli kong sinabi. I-pm nyo ko kung meron akong nasabing negative about sa inyo, marahil hindi ko yun sinasadya, dulot lang yun ng bugso ng damdamin.

Tsaka ayun kailangan ko lang siguro magmature ng kaunti kasi parang bawat rant ko publish ko agad (though nakaprivate naman), tsaka minsan nakakahiya na kasi medyo eskandalosa yung mga updates ko recently. Kailangan lang maging mas makulay yung buhay ko in real life ah para makulay din yung content ko. Kaya nga dinelete ko rin facebook ko para bawas nega eh.

Malapit na rin mag-400 yung posts ko. Sabi sayo eh, bubuo ako ng isang libro. Feeling influencer hahahahahaha masamang impluwensiya naman ang ibinibigay ko. Malay mo naman di ba sana yumaman tayo dito.

follow my blogs!
TUMBLR
REDDIT
VK

Protected: Toxic


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Tuwentitri


Exactly two years ago, naalala ko, fresh graduate ako, isang buwan na akong istambay nun. Inaalagaan ko pa si Isha nung time na yun haha. Pero yun nga, exactly two years ago, eto yung unang beses na nag-apply ako ng trabaho. Sa call center, pero hindi ako makapasa-pasa maski initial interview, dahil sa social anxiety ko. Marami akong inaapplyan na company nun. Puro fail lahat.

Looking back, two years ago, malayong-malayo na sa kalagayan ko ngayon. Dati takot na takot ako sumagot ng telepono, well ngayon pa rin naman hindi ako sumasagot ng tawag lol. Pag nag-eenglish ako naba-blanko ako. Pag nakikipag usap ako sa ibang tao eh natataranta ako. Pero look at me now. Look at me now. Halos araw-araw may meeting ako. Every week may mga meetings outside the office. Ang dami ko nang connections sa mga propesyonal – lawyers, advocates, co-government employees, businessmen, atbp. Ako na yung ipinapadala sa mga conference para irepresent yung department namin, malayong malayo sa pinangarap ko two years ago. Di ko inexpect na mga bigating tao na lagi yung makakasalamuha ko ngayon. Pero joke lang hindi ako nagmamayabang ah, I mean, kung kilala mo ako personally, alam mo kung gaano ako ka-antisocial noon huhu. Nung nag-umpisa ako sa ABS nun, lagi lang talaga ako nasa harap ng PC, di ko kinakausap mga katrabaho ko non eh, no social interaction. May social anxiety pa rin naman ako hanggang ngayon in fairness, pero wala akong choice haha I have to talk to people. May mga araw pa rin na nagngangawa na ako dito kasi di ko na kaya yung trabaho ko. Wala pa rin akong maiambag sa office hanggang ngayon.

Yung unang draft ng post ko na to, similar sa “Kalayaan” post ko. Na, ngayong nag-23 na ako, naging mas reckless at wild ako. Puro party, gala, etc. Ganon, malaki ang ipinagbago ko. Pero sabi niya, masyado ko naman daw ibinaba yung sarili ko, which is hindi dapat. Lagi pa rin daw ako nagddwell sa negative side ng life, why not recounting the opposite? Mas i-higlight ko daw yung magagandang bagay na nangyayari sa akin ngayon, kesa ipamukha ko na naging mas worse ako, kasi hindi naman daw talaga. Bat ko pa raw need magself pity. So okay. Yung mga nangyari last year, when I was 22, was the lowest point so far. Ngayon nakakabangon na ako. Sana hindi na ulit ako lumagpak ng ganun. Ayoko nang mahila pa ulit pababa. Ngayong taon bago na ang lahat – bagong environment, bagong tao, bagong pangarap.

Simple lang naman yung birthday wish ko – sana hindi na ako umiyak haha (or at least mabawasan man lang). Last year ang dami ko na nailuha, tama na. Nakakahiya kay Taylor Swift, nasa Lover era na siya ngayon, tapos ako naiwan pa rin sa reputation. So this year gusto ko puro rainbows and unicorns na ang motif ng buhay ko, ayoko na ng dark drama, kaya binura ko na lahat ng shitposting ko before. Di ko nga alam baka hanggang salita na naman ako, the next day iiyak iyak na naman ako dahil sa walang kwentang dahilan. Eh wala eh, yung buhay ko ngayon parang Fake Happy. Ang bop ng kanta, pero ang sad ng thought. Mukhang masaya ako kasi ang dami kong ganap, ang dami kong karat, pero at the end of the day, nararamdaman ko pa rin yung lamig mula sa loob ng kaluluwa ko. Nararamdaman ko pa rin yung morning anxiety ko. Eto ata yung sakit na habambuhay ko nang bibitbitin, regardless kung ano pa ang maachieve ko.

Pero nagpapasalamat pa rin ako kasi heto buhay pa rin ako, hindi pa rin nadidisgrasya dahil sa katangahan, hindi pa rin nagkakasakit dahil sa kapabayaan. Heto pa rin ako, stable ang career, stable ang income, stable ang social life, stable ang family affairs, stable ang kalandian, hehe. Yung emotions ko lang naman yung hindi stable hahahahaha bigla bigla na lang ako magdadrama, lalo na pag hindi na naman niya ako kakausapin, kala mo kung sino nang namatayan.

Ayun sana magtuloy tuloy yung improvements ko personally, kasi tumatanda ako ng paurong haha. Sana hindi na ako antukin during work. Sana makapagsulat na ako ng matinong PR. Sana hindi na ako maging marupok. Joke lang. Ayun lang po. Happy birthday to me ๐Ÿ™‚

I’m constantly worrying about the next part of my life, without realizing that right now, I am where I used to look forward to.

follow my Tumblr blog!

Protected: Family Hanash


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Pagod


Ngayon yung uwi ng tita ko. Akala ko makakapag absemt ako haha. Kaso hindi, sayang hindi ko siya masusundo sa airport. So sabi ko sige after shift ko na lang sila kitain. Kaso sobrang dami kong gawain ngayon, 3 PR, Questions, tsaka Congratulatory note. Bukas na ang deadline kaya sana matapos ko ngayong araw. May mga meeting pa akong kailangang puntahan.
Kaso ang problema, wala akong maisulat. Hindi ko alam kung ano ang ilalagay ko. Sabihin na nating mangmang pa rin ako sa whereabouts ng agency namin. Wala talaga akong alam. Nahihiya na ako kay Ms. Mae Anne kasi ako yung plantilla, ako dapat ang nakakapagprovide ng PRs, YUN YUNG NASA JOB DESCRIPTION KO. And yet, wala akong maisulat. Nakikita ko silang lahat dito, hindi magkandaugaga sa dami ng pending, inaaway pa ng ibang division, tapos ako heto, wala talagang maisulat. Hiyang hiya na ako. Hindi ko deserve ang posisyong ito. Feeling ko sooner bibitawan ko na rin to. Tama nga sila. Ang dapat nilang ihire eh yung may passion talaga sa environment and climate change issues. Mas marami silang maisusulat.

Heto na, late na akong nakarating sa MOA, nakita ko na tita ko. Kakatapos lang nila uminom. Pauwi na sila. Tinatanong niya ako kung ano gusto ko kainin, Sabi ko hindi ko alam. Hindi ako makapagfocus sa kanila kasi kachat ko pa yung boss ko. Nakalimutan kong lagyan ng citation yung mga sinend ko kanina. Well nangopya ako ng information. Again hiyang hiya na naman ako sa boss ko. Tapos nahihiya ako sa tita ko tsaka sa mga kamag anak ko kasi kasama ko nga sila, pero cellphone pa rin ang inaatupag ko (dahil nga sa mga naiwan pang trabaho).

Habang naglalakad na kami papunta sa sakayan, naiyak na ako. Di ko alam kung masyado bang na drain yung utak ko kaya lutang ako? O dahil ba namiss ko yung tita ko? O dahil napagalitan ako ng boss ko? O dahil nahihiya na ako sa mga kasama ko sa trabaho? O dahil wala na akong maisulat? O dahil kasama ng mga pinsan ko yung mga jowa nila tapos ako mag isa lang pumunta? O dahil ba sineen lang ni Ebong yung message ko kahit naiinis ako sa kanya? Mukhang all of the above. Tinatanong nila kung anong nangyayari sakin. Sabi ko okay lang ako! Sabi ko hindi ko alam kung bat ako umiiyak. Pero medyo lutang nga ako ngayon at wala na sa tamang pag iisip.

Nahihiya talaga ako. Imbes na ispend ko tong araw na to para sa pamilya ko, hindi ko sila nakasama ng matagal. Hindi pa ako makakauwi ng bahay dahil sa maaga pa yung meeting ko bukas. Nahihiya ako sa tita ko. Di ko alam kung kailan ako makakabawi sa kanya.

follow my Tumblr blog!

Kindness.


Dumaan ako ng STI, kinuha ko na yung yearbook ko haha sa wakas after ilang years. Kamusta naman yung school namin? Ayun mukha pa ring STI hahahaha. Wala na palang ABCOMM, MMA na pala. Parang mas kaunti ang enrollees. Yung batch namin ata yung pinakamarami sa history eh ewan idk. Tas hindi na ako makaakyat sa annex, so sa may library na lang ako tumambay. Sarado. Awww. I remember the days, yung araw araw akong sumisilay sa lib tapos yun na yung definition ko ng happiness hahahaha. Kamusta na kaya siya ngayon? Naaalala ko yung ngiti niya eh.

Mukha akong galit na manghahampas na dito oh. Naalala ko beastmode nga ako nung araw na yan.

Natatawa ako sa quote ko hahahaha (Kill people with kindness), super biglaan kasi kami pinag isip ng quote nung time na yon, wala ako sa huwisyo mag isip. Ah sige eto na lang. Tutal plastikada naman ako nung time na to haha jk. Yun yung mantra ko noon (teka hahanapin ko sa mga previous posts ko, nabanggit ko yun eh), di bale nang abusuhin ako, di bale nang ako lagi ang nagpaparaya, di baleng ako ang uto uto, basta magmukha akong mabait sa paningin ng ibang tao hahahahaha wtf. I don’t live by this standard anymore, I did something bad and it feels so good charot lang. De yun nga, sirang-sira na kasi ang reputasyon ko ngayon hahahahahaha so wala na rin akong pake. De joke lang, eto pa rin ako, hindi nagbabago, nagpapauto pa rin. Instead of me killing them, I WAS KILLED BY MY OWN KINDNESS.

follow my Tumblr blog!

Protected: Abusado


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Hoarder


Wala kaming internet aaaaaaaaaa

Wala ring signal dito sa loob ng bahay.

Wala akong magawa, magdidispatsa na lang ako ng mga gamit dito. Bwahaha

Look what I found:

Mga resibo sa atm yan. Ever since nagstart ako magtrabaho, pag kada sahod/withdraw ko, tinatago ko yung receipt. Kasi dati sabi ko gusto ko mamonitor kung magkano na lahat ng kinita ko, kaso ayan nabubura pala yung print hahahaah pero syempre hindi ko pa rin itatapon yan.

Nung college ako, minomonitor ko lahat ng expenses ko, kasi lagi ako naiistress kung bakit nauubusan agad ako ng allowance, at least nakikita ko kung kanino este saan napupunta. Lakas makaganito eh singkwenta lang naman baon ko noon bwahahahaha tsaka di ko na maalala kung sino yung tinutukoy ko sa note ko dyan?

Lahat ng tickets ng pinuntahan ko last year (sorry panget talaga camera ko huhu)

Surprisingly, pati yung mga ipinadadala kong pera tinatago ko yung resibo bwahahaha. Namomonitor ko kung magkano na lahat ng ibinigay ko. I could use this for future reference ๐Ÿ˜‰๐Ÿ˜‰

Syempre yung mga sulat sakin ni Amiel kinikeep ko rin hahahahahaha ๐Ÿ˜

Ano pa ba:

Pati yung ATM slip pag nagdedeposit ako iniipon ko din.

Pati yung mga yellow pad at exams at scratch papers ko nung nag aaral ako andito pa.

Pati mga resibo nung important events tinago ko rin – maski yung resibo nung Jollibee burger na binigay ko sa crush ko nung college andito pa hahahahahahahaha

Pagdating sa kalandian ang galing ko maghoard. Pag nagkasunog talaga dito sa bahay ako ang sisisihin ng mga to hahahahaa

follow my Tumblr blog!

Materialistic Gold Digging Bitch


Bat ganyan naman yung title hahahaha

Gusto kong ma-achieve yung Payaman Goals. Yung sa sobrang dami ng pera mo, ang pinoproblema mo na lang kung saan mo gagastusin, mala-Imelda Marcos. Yung tipong, I can buy you, your friends and this club hahahahahaha,

– Pag mahaba ang pila sa terminal ng bus? Siksikan sa MRT? Magtataxi na lang ako hanggang Cavite.
– Hindi na ako maaatat every 15 or 30 kasi hindi ko na kailangang kuhanin agad ang sahod ko, saka na lang pag naubusan ng laman yung wallet ko.
– Tuwing uwian nasa Vertis North ako, nagshashopping.
– Lunch ko is either Max’s or Kenny Rogers. Kasi yun lang yung malapit sa office namin.
– Pag naumay ako, papa-grab food na lang.
– Every month lumilipad ako (pero hindi dahil sa work, kundi bakasyon)
– Mag-VIP ako sa concert ni Shawn Mendes.
– Hindi na Antonov yung iinumin ng mga katrabaho ko, mamahaling alak na ang ipapainom ko sa kanila.
– Every weekend magrerent ako ng airbnb. Tas netflix and chill lang haha.
– Gagawa ako ng remake ng music video ng Bodak Yellow at 7 rings hahahaha
– At higit sa lahat, yung kaya ko nang bumili ng pagkatao hahahahahaha #SufferingFromSuccess

tenor (10)

Pero syempre dahil kuripot ako. Di ko gagawin yang mga yan, ano nagtatapon ng pera?
Naiistress pa ako ngayon. Wala pa nga akong pamilya, pero feeling ko ang dami ko nang binubuhay.
Sige lang gurl magdaydream ka lang. Ang tagal ng sahod mo. Ang daming naghihintay sa pera mo.
Ngayon mo talaga malalaman kung sino yung mga totoo sayo at kung sino yung nandyan lang kasi may pera ka. ๐Ÿ™ƒ๐Ÿค”

follow my Tumblr blog!

LATE


May importanteng event ka this day, either gagawa kayo ng project, may pupuntahang meeting, or even yung simpleng makikipagkita sa jowa para makipag-date. Syempre ikaw paghahandaan mo, gigising ng maaga, ihahanda yung mga gamit na dadalhin, magpapaganda, magpapabango, then eto na pumunta ka na sa napagkasunduang lugar. Inagahan mo kasi ayaw mo ma-late di ba. Naiinis ka kapag pahinto-hinto yung jeep. Kapag mahaba yung pila. Or matagal pang dumating yung MRT. Kasi feeling mo male-late ka.

E kaso yung ka-meet up mo. Aba hindi nagrereply. Ah, baka natraffic lang. Limang minuto ang lumipas, nabagot ka na, pumasok ka muna sa 7-11 para magpa-aircon. Hanggang sa inabot ng sampung minuto, hanggang sa inabot ng kalahating oras, hanggang sa inabot na ng sampung milyong taon.

Yun pala, OTW na siya! On the way pa lang sa banyo para maligo. Kakagising lang. WTF. Yung usapan nyong 7PM, aba naging 11PM na! Ang galing! So syempre ikaw, dahil kailangan magmukha kang mabait, sasabihin mo okay lang! No problem! Pero yung totoo kanina ka pa nagmumukhang tanga sa loob ng 7-11, nabilang mo na kung ilang fx na yung dumaan sa harap mo, well karamihan sa fx hanggang LRT at SM North lang, kaunti lang yung dumadaan ng Cubao. Natapos mo na yung 5 album ni Taylor Swift, hindi pa rin dumadating yung ka-meet up mo.

So instead na ang dami nyong magagawa sa project nyo nung araw na yun, aba, mas mahaba pa yung inilaan mong oras sa paghihintay kesa sa mismong duration nung pagpaplano nyo. Ang galing talaga. Tas ang dami pang idadahilan sayo. Isisisi pa kung kani-kanino kung bakit na-late. Tapos ikaw pa magmumukhang masama pag nagalit ka. Wala eh, Filipino time. Filipino time?!?!?! P***!!! Sinasayang mo yung oras ng tao na pwedeng magamit sana sa mas makabuluhang bagay. Marami pa siyang importanteng gagawin sa araw na yan, pero nakonsumo lang kakahintay! Ang tagal tagal matapos nung project kasi puro kayo pahintay!

Syempre sarili mo lang iisipin mo. Pero yung naghihintay sayo, di mo man lang naisip. Paano kung nadisgrasya yan nung hinihintay ka? Paano kung hinarass na yan nung lasing dyan sa kanto? Paano kung na-snatch-an yan? Hindi mangyayari yan kung dumating ka on time. Tapos isisisi mo pa sa kanya na dahil sa katangahan niya kaya nangyayari yung mga ganyan, eh ikaw tong nagdala sa kanya sa kapahamakan. Sasabihin mo pang I care for you, pero yung simpleng oras hindi mapahalagahan. Makikita mo talaga kung sino yung may “care” at hindi hanggang salita lang. Patunay lang yun kung gaano kayo ka-iresponsable.

Nabasa ko lang to sa isang post sa reddit. This whole idea. “Hindi krimen ang pagsunod sa oras ng usapan. Matutong maging disiplinado at responsable. Punctuality is a part of professionalism.”

Basically you’re just the same with ghosters/flakers. Gaano ba kahirap ang magsabi ng “Male-late ako ng ilang oras. Pasensya na.” Ha? Hindi yung “Malapit na ako.” Malapit na. Malapit na akong sumabog. Pag sa ibang bagay, ang bilis! Ang bilis bilis! Pero yung simpleng pagpunta lang on time, yun lang naman hinihingi ko sis! Please naman?

follow my Tumblr blog!

Mahal kong Maynila


Skl, ang hirap bumiyahe pauwi pag galing maynila haha naiistress ako. Yung jeep hanggang Quiapo lang, so kailangan ko pa daanan yung masikip na palengke (na anytime madudukutan ako doon), tumawid ng footbridge at dumaan sa mismong simbahan, dumaan sa tulay (Quezon Bridge ata yon) bago makarating ng Post Office (Lawton). Mahaba-haba din ang nilalakad ko. Tapos madilim pa sa tulay (bat walang ilaw???)
Tapos pagdating ng bus terminal, maghihintay ka pa ng ilang oras para makasakay. Walang bus. Ang haba ng pila. Madalas tumatayo na lang ako para makauwi agad (from Lawton to Imus), pero dahil nilalagnat ako ngayon haha ayoko tumayo, eh di mas matagal ang hinintay ko. Nakakastress pa pagbaba ko ng Imus, walang jeep na masakyan! Pag sa bayan, wala ring tricycle! Laging mahahaba ang pila. So pag nag-out ako ng alas sais, nakakauwi na ko ng halos 11pm. Mas matagal pa sa ibinabiyahe ko pag galing ABS.
Feeling ko eto talaga abg ikakamatay ko eh hahahahaha.
Pwede naman akong mag taxi eh kuripot lang talaga ako, kaya ayan nagdurusa na naman ako sa commuting problems.
Pwede rin namang magpahatid ako, pero nahihiya ako haha manggagaling pa siya ng Rizal tas maghahatid lang. Huwaw.
O kaya magpaturo na lang ako sa kanya magmaneho? Tas bibili na lang ako ng sarili kong motor?
Ngayon lang ako umuwi ng diretso galing office eh, usually kasi pag friday may landi pa ako, kaya madaking araw ng sabado na ako nauwi. Mas ok pa pala yon kasi at least diri-diretso lang ang biyahe ko pag madaling araw.
Mas masarap pa rin sa QC kesa sa Manila, kasi lagi akong unsure dun sa paligid ko eh feeling ko anytime may papatay sakin kahit wala naman akong atraso.

follow my Tumblr blog!

Protected: Panganib


This content is password protected. To view it please enter your password below:

City of Smiles :)


Joke lang hindi travel blog to. Hanash pa rin.

FIRST TIME KO MAKARATING NG VISAYAS! FIRST TIME KO SUMAKAY NG EROPLANO! FIRST TIME KO MAGING PHOTOGRAPHER?

Part din pala ng trabaho ko ang magpunta sa ibaโ€™t ibang lugar para sa mga workshop, conference, summit, meeting, at kung anu-ano pang eme ng gobyerno. Sarap ng buhay ano? Pa-travel travel na lang? Reimbursed pa yan? Payaman!

But no. Nasa ibang lugar ka nga, puro trabaho pa rin huhu. Ganun talaga, gobyerno eh. Naiistress ako kasi habang nagpho-photog ako, nagtetake down notes pa ako para sa Press Release at Back to Office Report na ipapasa ko kinabukasan. Tapos instant PA pa ako kasi pag may demand si Sec tsaka yung mga speakers hehe. Ansaya, bumalik yung college feels ko na nagkakandaugaga at natataranta dahil sa event. OY ETO NA PALA YUNG DREAM JOB KO? bat pa ako nagrereklamo hahahahaha, eto yung gusto ko, puro events. Tapos nakakapunta sa ibaโ€™t ibang lugar. Nahihirapan lang ako kasi hindi na ako marunong magsulat, which is yun yung primary duty ko. Tsaka nahihirapan ako kasi hindi ako marunong mag-ayos ng settings ng DSLR hahahahahaha bat nga ba ako nakapasa ng photog noon, ano nga bang natutunan ko? Wala. Wala kasi akong camera noon kaya hirap ako matuto. Lam mo yung minutes bago magstart yung event kinukulit ko sa chat si Adrian, sabi ko pano to hindi magiging blurry? Hala asan ang auto focus mode? Hala paano to ililipat sa video? Ano tong ISO? Eh walang ibang marunong sa camera sa grupo namin (elders nga kasi) tapos kaya nga ako isinama sa Bacolod kasi ako ang ineexpect na marunong magcamera. Daaamn taranta talaga ako nung time na yon kaya kita mo, lahat ng pictures na kuha ko nung event, sabog. Ipopost pa naman sa mga publications/media yun hahahaha feeling ko hindi na ako ang isasama sa susunod. Mangmang.

Gusto kong magkwento ng about sa experience ko sa Bacolod, kaso wala masyado kasi sobrang occupied ko sa loob ng tatlong araw na yun. Wala akong time para gumala. Gustuhin ko man lumabas ng gabi pero patay ako sa mga boss ko pag may mangyari sakin doon. Hindi ko naman maaya yung mga kasama ko kasi lagi na silang nagtatravel for work, so siguro sawa na sila sa mukha ng Bacolod, and pag matatanda hindi na pala-gala. Ni hindi ko sila nakitang namili ng pasalubong so ibig sabihin nga ako lang ang newbie sa industriyang ito. Btw ako lang pala ang teenager sa grupo namin, ang mga kasama ko eh mga nakatataas na opisyal ng ahensya namin, pati mga speakers nung event (so you feel the pressure right away) tapos yung kasama ko sa kwarto, scientist, kilala sa field niya, kagalang-galang huhu sino ba naman ako. Tapos most of the time, pag nag uusap usap yung mga kasama ko, about sa policies, plano, basta mga pormal na diskusyon. Hindi ako makarelate kasi di ba pag kabataan pinag uusapan natin yung mga bagay na nakakapagpasaya o nakakapagpatawa satin. Pero yung sa levels nila, kapakanan ng Pilipinas ang inaatupag nila. Grabe. Nahihiya ako tsaka OP haha. Feeling ko dito ako magmamature, maagang tatanda. Pero okay lang, at least hindi na puro ka-shit-an ang kinukuda ko. Kwentuhan ko nga yung mga kaibigan ko about climate action bwahahahahaha.

Yung Bacolod parang QC lang din. Ang daming mall. Ang daming China Mart. Ang daming ihawan (Inasal is life). Kaya siguro di ko feel na bakasyon ito haha. Pero ang ganda dun sa Silay, sa may paliparan banda, kasi ang lawak ng taniman ng tubo, yun ang makikita mo paglapag doon. Unlike pag sa NAIA, oo puro bahay.

Tapos sobrang takot ko nung unang pagsakay ko sa eroplano kasi bumabalik yung Space Shuttle feels ko, yung pag pataas at palanding, buti na lang pala nauna muna ako magspace shuttle bago mag eroplano. Nagpapawis mga kamay at paa ko nun tapos nalulula ako ng sobra. Medyo nahihilo at masakit sa tenga pero ayan, nakauwi naman ako ng buhay.

Di ko alam kung gugustuhin ko pang sumama sa mga business trip sa susunod haha ngayon nagegets ko na kung bakit tinatanggihan ng mga tao dito.

Tapos wala pa akong masyadong picture dito sa Bacolod, paano ako ang tagakuha eh, sino ang kukuha sakin??

tumblr_ps5awt2Eow1qdvnfp_640tumblr_ps5awsmiva1qdvnfp_640

follow my Tumblr blog!

Bobo


Oy kailangan ko na mag-aral ulit.

Habang tumatanda, papurol ng papurol ang utak ko. Alam mo ba, everytime na nasa office ako, feeling ko ang bobo ko talaga. Kasi yung everything about our agency, hirap ako i-absorb, like pag pinag-uusapan nila yung Risk Management, NCCAP, atbp., hindi aio makarelate? Eh dapat bago ako magsulat ng PR, dapat alam ko lahat ng info. Eh wala akong alam? Binabasa ko naman yung binibigay sakin na resource materials pero hindi ko maintindihan? Masyadong technical yung mga nakasulat. Pero sa intelligence level ko bakit hirap na ako umintindi?

Bumaba kaya self esteem ko. Nung nag-aaral ako, amazebels lahat ng kaklase ko pati mga prof ko kasi ako ang pinakamagaling magcompose ng articles, magsulat ng balita. Ang dami kong naisusulat na essay noon. Pero bakit nung nasa real world na ako, hirap ako magsulat?

Asan na yung Shaira na Best in Journ? Yung 1st place sa Tagisan ng Talino? Yung isa sa may highest rating sa Civil Service Exam? Anong nangyari sayo??

Siguri kasi napuno yung utak ko ng mga unnecessary at inappropriate thoughts kaya hindi na makapag process ng bagong information. Masyado akong nagfocus sa emotion, eh hindi naman ako ganung klaseng tao noon. Siguro kasi natengga rin ako sa paulit-ulit na work routine sa ABS kaya natuyo na ang creative juices ko.

Attracted ako sa mga taong malakas ang apoy ng passion (skills), pero di ko napapansin na yung sarili kong apoy, unti-unti na palang namamatay. (Kakasindi mo kasi yan sa passion ng iba)

โ€œKakadikit mo yan sa bobo. Pati tuloy ikaw nahawaan.โ€

Totoo nga yon. Malakas maka-impluwensya yung taong nasa paligid mo. Pag siya pababa, pati ikaw pababa din. Kaya mas ok na mapalibutan ka ng mga taong iniisip ang kapakanan ng bayan, ng kalikasan, wow, totoo, mag-iiba ang mindset mo sa buhay.

follow my Tumblr blog!

Divi


Pumunta akong Divi after shift, aba dati nalulungkot ako kasi walang mall na malapit sa office, pero narealize ko one jeep away lang pala yung Divi dito so tingin ko mukhang linggo-linggo ako nandito HAHAHAHA. Mag-isa lang ako btw. Parang hindi takot ah. Ganito, nung first time ko sa Divi, last year lang, nasnatchan ako,ng wallet hahahahaha tas yung pangalawang punta ko dito memorable din, kasi yun ang una at tanging absent ko sa ABS hahaha

De eto na, naistress ako papunta pa lang. Yung mga sasakyan at tao, hindi na sinusunod yung traffic lights? Ke go ke naka stop nakabalandra sila? Kaya nagkakanda buhol buhol ang traffic dun sa Recto. Shet araw araw sila ganito? Nagbubusinahan, nagmumurahan. This is Manila y’all. Ayoko magstay ng matagal sa ganitong environment haha, yung anytime na alam mo kukuhaan ka ng gamit mo.

Wala pa akong isang oras doon, kasi hanggang 7:30 lang pala yung 168 eh, pero nabili ko naman yung mga kailangan ko. Mura lang! Isandaan yung dress. Pang aura ko to sa Bacolod.

follow my Tumblr blog!

Lipat-bahay


So ayun palipat na ako ng dorm. Malapit lang to sa office. Maayos. Maliit pero ok lang. Mainit pero ok lang lamigin naman ako.

Heto na, sa linggong to iba na ang magiging takbo ng buhay ko. Kaso, kaya ko na ba?

Nasanay na ako na laging may kasama, may kausap paggising sa umaga, may kasabay kumain, kasabay umuwi. Pero ngayon, iba na. I’m on my own. Kaya ko na nga bang mag-isa?

Habang pinagmamasdan ko itong kwartong to, nalulungkot ako lalo. Tuluyan na akong mamumuhay mag-isa. Malungkot ako. Wala akong ibang makakausap sa lugar na ito. Wala akong kilala. Wala akong kasama sa kwartong ito. Feeling ko sa mga susunod na gabi, wala akong ibang gagawin dito kundi ang mag-iiiyak.

Hanggang alas-singko lang ng hapon ang trabaho ko. Wala akong ibang mapupuntahan. Walang mall na malapit. Walang pasyalan na malapit. Delikado sa labas ng compound, delikado sa maynila. Saan ako pipirmi? Dito lang sa kwartong ito.

Sino na ang makakasabay ko kumain ng hapunan? Kung hapon pa lang nagsisiuwian na ang mga katrabaho ko? Wala. Ako lang ang mag-isa dito sa kwartong ito.

Mahaba ang oras ko sa gabi. Anong gagawin ko? Sino ang kakausapin ko? Wala. Wala nga akong ibang gagawin dito kundi ang umiyak.

Feeling ko habang tumatagal ako sa kwartong ito, palungkot lang ako ng palungkot.

Hayaan mo na, at least kung ano man ang mangyari sa akin, walang ibang makakaalam. Ano man ang isulat ko dito, walang ibang makakaalam. Anuman ang kahinatnan ng buhay ko sa lugar na ito, walang ibang makakaalam.

follow my Tumblr blog!

Election Hanash (at iba pang problema sa buhay)


Huyyy seryoso, nalungkot ako lalo nung lumabas na yung resulta ng halalan. Alam ko hindi pa tapos pero talaga ba? Talaga ba? Ang dami kong nababasa sa social media na huwag iboto itong mga taong to, kilala nyo na yung tinutukoy ko, pero bakit mga pangalan pa rin nila yung nangunguna? Akala ko ba aware na tayo sa mga ginawa nila noon. Parang binaril nila tayo tapos ibibigay ulit natin sa kanila yung baril, at umaasang huwag na tayong patayin ulit. Reklamo tayo ng reklamo dahil sa mga suliranin ng bansa but we keep on electing the same old trapos. Huyyyyy, bakit? Bakit?

Sobrang lungkot ko ngayon dahil sa personal issues ko tas dadagdagan pa neto, mas lalo akong nawalan ng gana sa buhay (as in, tinatamad na akong pumasok sa trabaho). Nung isang araw pa ako hindi nakakaramdam ng gutom, kaya hindi ako kumakain. Dahil dito nagiging imbalance na naman yung brain hormones ko kaya nakakaramdam ako ng sobrang kalungkutan. Wait. Ako pala ang gumagawa ng sarili kong problema.

Kaya heto, gusto ko ulit gumising isang umaga na inspired. Magtrabaho. Magsilbi sa pamahalaan at sa bayan. Pero kailan? Unti-unti na akong nanghihina.

follow my Tumblr blog!

Pamilya


30 Day Blog Challenge

Day 8: TALK ABOUT FAMILY

Late na ako ng ilang araw sa blog challenge, sobrang busy ko talaga ngayon legit.

Nababanggit ko na sa mga posts ko yung about sa family ko, pero bihira nga lang. Mostly kasi mga rants ang sinasabi ko haha (pero wala naman akong sama ng loob ha, normal teenager issues lang)

So here’s what everyone doesn’t know. Ako po ay naulilang lubos sa murang edad. (Insert natin dito yung OST ng MMK). Though ang tragic ng story ko, hindi ko siya dinadamdam masyado, marahil ay nasanay na ako na wala akong magulang. Heto ang back story. Masaya kaming namumuhay na isang pamilya, Daddy, Mommy, at si Luisa, ang nakababata kong kapatid. Hanggang sa nagkaroon ng Lung Cancer ang tatay ko, which is mahirap kasi una, hindi naman siya naninigarilyo? Delivery boy lang ang papa ko kaya hirap siyang magpagamot. Ilang buwan lang ang lumipas, binawian na siya ng buhay. 29 years old siya. Ako ay tatlong taong gulang pa lang. Ang kapatid ko ay mag-iisang taon pa lang. Iniuwi ang mga labi ni daddy sa kanyang bayan, sa Sta. Rita, Samar. Si mommy naman ay patuloy pa ring naghahanap buhay para sa amin. Kaya naiwan kami sa lola ko sa Paranaque. Habang siya ay nasa Tondo. Naalala ko nun, sinabi ko sa kanya, “Pwede bang mama na lang ang itawag ko sayo? Pang-mayaman yung mommy eh.”

Years later, kinuha ng isa kong lola ang kapatid ko. Sila na ang mag-aalaga sa kanya. So bale ako nasa side ni mama, si Luisa naman nasa side ni Papa. Limang taon pa lang ako nun. Tatlong taon pa lang ata siya. Yun na ang huli naming pagkikita. Ngayon 22 na ako. 20 siya. Hindi ko alam kung kailan kami ulit magkikita.

Nag-asawa ulit si mama. Nagkaroon sila ng anak. Ilang buwan pagkapanganak niya, bigla na lang bumagsak ang katawan niya. Na-diagnose siya ng Hypokalemia. Wala akong kamuwang-muwang nun kasi nasa Cavite na ako, sa lola ko. Sila naman nasa Makati. After 7 days sa ICU, sumama na rin siya kay Papa. Sa edad na walong taon, naulila na ako. Anim na taon pa lang ang kapatid ko. Nasa Samar siya, at wala rin siyang kaalam-alam sa kinahinatnan ni mama. Dalawang buwan pa lang ang bunso namin.

Pagkatapos nun, wala na akong balita sa stepfather ko. Tutol ang pamilya namin sa kanya. Wala na rin akong balita sa bunsong kapatid ko. Ang alam ko ay kinuha din siya ng lola niya (nanay ng tatay niya), na nasa Zamboanga. So technically, naghiwa-hiwalay kaming tatlo. Ngayon, wala pa rin akong balita sa kanya, though friend ko pala siya sa facebook.

Ikukuwento ko naman ang buhay ko sa side ng lola ko. Ang kasama kong lumaki, mga pinsan ko, na itinuring ko nang mga kapatid, si Don2 at si Anye. Nung bata ako, nasa laylayan kami ng time na yun. Walang trabaho mga tita’t tito ko. Magkakasunod na taon kaming namatayan – si Papa nung 1999, si Mama nung 2004, lolo ko nung 2006, at lola ko nung 2009. Sobrang close ako sa lola ko, na siya rin eh tinatawag kong mama. Tapos yung mga tita’t tito ko eh Ate Kuya ang tawag ko (which is wrong???), nung nagkasakit yung lola ko, naging bedridden siya, napakahirap ng pinagdaanan namin. Kailangan na kailangan namin ng pera pambili ng gamot, tapos hindi pa sapat yung para sa pagkain namin. Hindi ko alam paano kami naka-survive sa ganung sitwasyon. Pension lang ng mama’t papa ko ang bumubuhay sa’ming lahat, salamat SSS. Yun na din ang tumustos ng pag-aaral ko, buti na lang at nasa public lang ako. Though may mga araw na wala akong binabaon, minsan nag-123 ako para lang makapasok, pero pag walang-wala talaga, umaabsent ako ng ilang araw dahil walang pamasahe. Isa to sa regrets ko eh, kaya kong mag-honor student, kaya kong makakuha ng scholarship, kaya kong mag-aral sa magandang unibersidad, pero hindi ko maasikaso kasi wala kaming pera, wala akong panggawa ng project, umaabsent ako kahit may exam.

Nung high school ako, nakipagsapalaran sa abroad ang tita ko – sa Syria. Tapos ay sumiklab ang digmaan doon, naipit siya. Ilang taon din kaming walang komunikasyon sa kanya. Ilang taon ding walang tumutustos samin, pero andyan yung asawa ng tita ko para suportahan kami financially. Nung ok na, nakauwi na ang tita ko, pero ganito pa rin ang buhay namin, nasa laylayan.

After ko magfirst year sa kolehiyo, napagdesisyunan ng tita ko na mangibang bansa ulit. So yung pang tuition ko sana ng second year, ipinanggastos na lang pang-asikaso ng requirements, kaya napilitan akong huminto sa pag-aaral. Hindi naman labag sa loob ko, pero sobrang lungkot ko nun, kasi may opportunity ako, pero wala akong magawa. Natengga din ako sa bahay ng matagal, kaya sabi ko sa sarili ko nun, balang araw aangat din kami sa laylayan. I don’t want to suffer again in the future (naks.) Gusto ko nang makaalis at makalaya sa mundong ito.

Hanggang sa eto, naka-graduate na ako, isang taon nang nagtatrabaho, pero wala pa rin akong naibabalik sa pamilyang kinalakihan ko. Pasensya na.

We were once a big family. Hanggang sa unti-unti kaming nababawasan. Nagkakaroon ng family issues, etc. From 8, tatlo na lang kaming nasa bahay ngayon. Actually weekends na nga lang ako nasa bahay namin, so dalawa na lang pala silang andoon.

Ayun lang, this is my family. Wala pala kaming family picture.

Alam mo. narealize ko, akala ko walang effect sa akin psychologically yung absence of parents. Meron din pala, kaya siguro ganito ako, hirap makihalubilo sa matatanda, sa ibang pamilya, kasi hindi ako sinanay ng pamilya ko. Tahimik lang ako sa bahay, hindi ako nakakapag voice out ng feelings ko. Ewan ko. Kaya rin siguro hindi ako sweet na tao kasi walang nagpapakita sa akin ng pagiging sweet sa family or sa ibang tao. Kaya kung mapapansin mo, sanay ako na mag-isa lang ako.

Isa sa mga pangarap ko, ang magkaroon ng matinong pamilya. Seryoso. Though natatakot din ako ng magkaroon ng sariling pamilya kasi feeling ko, mamamatay din ako ng maaga (seryoso, inaanticipate ko to), pero kung papalarin akong mabuhay ng matagal, sana maranasan ko rin ang magkaroon ng complete family, may asawa ako na mamahalin at susuportahan ako unconditionally, yung pareho kami ang magbibitbit at hindi ako lang (mostly kasi sa mga kamag-anak ko, babae ang bumubuhay samin, so yeah it runs in the family), yung tita ko single mother, and hopefully sana ako hindi ako maging single mother.

Hindi ko naranasan yung may magulang na sasabitan ako ng ribbon tuwing recognition, na aattend tuwing PTA, na magsusundo kapag umuulan, na magpapa-Jollibee pag mataas ang grades, Sana maranasan ng magiging anak ko yun. Ayokong maranasan niya yung buhay na pinagdaanan ko.

Well hindi ko nga alam kung magkaka-normal family pa ako kasi ngayon pa lang, fucked up na yung sitwasyon ko, pero sana kung makakapag-asawa pa ako, sana tulungan niya akong bumuo ng masayang pamilya. Yung paggising sa umaga hahainan ko sila ng sunog na kanin, HAHAHAHA, de joke, basta paglulutuan ko, pagsisilbihan ko, hatid ko sa school. Tas yung pagmamahal na hindi naiparamdam sakin ng papa ko, gusto ko maramdaman ko yun sa magiging asawa ko haha, sige na, I could be a good wife too. Bigyan mo naman ako ng magandang future pls? (wait lang, bat nga ba napunta dito ang usapan)

Basta ayun, kailangan ko pa magsikap sa trabaho ngayon para makaipon para masuportahan yung pamilyang bubuuin ko balang araw, kahit inaanticipate kong mamamatay din ako agad. wat.

follow my Tumblr blog!

Pet Peeves


30 Day Blog Challenge

Day 6: YOUR TOP 5 PET PEEVES

Top 5 lang to, pero sa sobrang dami kong kinamumuhian sa mundo, isusulat ko na lahat. Bahala kayo dyan. *drops mic*

  1. Youtube Ads
  2. Mabagal na internet
  3. Dutertards, keyboard warriors
  4. Mga kapitbahay ko na nagsusugal, na ayaw magpadaan ng tao sa sidewalk
  5. Mababagal maglakad or biglang hihinto tapos nasa likod ka.
  6. Nagmamadali ka na tapos yung driver naghahakot pa ng pasahero or nakipagkwentuhan pa sa mga tambay.
  7. Mga nagyoyosi in inappropiate places (sa daanan ng mga tao?!)
  8. Mga biglang dumudura sa harap mo.
  9. Mga sumisingit sa pila.
  10. Mga nagtitinda ng damit na pinipilit kang bumili kahit tumitingin ka lang naman.
  11. Mga headhunters sa BPO at iba pang manghaharang sayo habang naglalakad ka at aalukin ng kung ano ano.
  12. Mga badjao na mapilit humingi ng pera
  13. Mga batang pulubi na kinukuha yung inumin mo ng bigla-bigla.
  14. Mga bigla-biglang magtatapon ng basura sa bintana ng sasakyan.
  15. Mga nakabukaka sa jeep
  16. Sampuan daw yung jeep pero pito lang talaga ang kasya
  17. Maiingay na motor
  18. Walang pedestrian lane.
  19. Mga sasakyan na hindi humihinto kapag tumatawid ako sa pedestrian lane.
  20. Biyahe from ABS to Ortigas na inaabot ng isang oras.
  21. Sa CR sa office, yung may makikita ka pang ihi sa paligid ng bowl, tapos may tissue naman kada cubicle. Tf.
  22. Nung nag-aaral ako, kinukulit ako ng katabi ko kung anong sagot sa tinatanong ng titser, tapos nun siya yung sasagot sa teacher.
  23. Mga taong reklamo ng reklamo haha cause of delay tong mga to eh.
  24. Pag nakatapak ka ng bubblegum/dumi
  25. Pag tinitipid ako.
  26. Immature friends – yung mga sobrang mahaharot nasasaktan ka na physically
  27. Pag naiwan nilang bukas yung gripo/ilaw tas ikaw ang pagpapatayin.
  28. Humingi ng pagkain mo na mas marami pa yung nakain kesa sayo. Tapos ikaw pa pagliligpitin at paghuhugasin ng pinggan.
  29. Nanghihiram ng gamit mo tapos hindi maibalik sa pinagkuhanan.
  30. Manghihiram lang ng gamit mo pero inangkin na.
  31. Mga taong umuubos ng pagkain ko sa drawer/pantry without my consent.
  32. Pag may nanghihiram sakin, mapapahiram ko naman, tapos pag ako na ang manghihiram ng gamit, nagdadamot!
  33. Pag ginagamit ko pa yung isang bagay tapos bigla na lang kukunin sakin.
  34. Or pagkalapag na pagkalapag pa lang ng gamit pagkatapos kong gamitin, kukunin agad (yun pala inaabangan akong matapos).
  35. Pag paulit-ulit yung tanong. Pag paulit-ulit nagkkwento. Tapos yung lahat na lang tinanong na sakin (lalo na sa school lol). Kaya mo namang gawin yan, bakit tinatanong mo pa?
  36. Ginugulo ako habang natutulog.
  37. Invasion of personal space at privacy ko.
  38. Nangingialam ng settings ko.
  39. Mga taong pinagtatawanan ako kasi hindi na ako virgin. Eh ano?
  40. Pag may naglilihim sakin tapos nalaman ko.
  41. May tanong ka sa chat tapos hindi niya sinagot.
  42. Magkasama kayo pero cellphone siya ng cellphone.
  43. Pag sumasagot ng “Edi wow” at “Ulo mo”
  44. Mga taong pinaghihintay ka ng dalawang oras.
  45. Mga taong nagsasabing darating pero hindi naman dumarating. And never ka na in-update about it.
  46. Nagbibitaw ng salita pero di naman pinaninindigan
  47. Pag pinipressure ako
  48. Mga taong naghe-hate sa mga bagay na bago sa kanila.
  49. Mga nagmamagaling kahit di naman talaga nila alam.
  50. Mga taong bida bida, yung ang dami nang kinukuwento na puro pabida lang sa sarili, mayabang ang dating ganun. Di naman ako interesado sa buhay niya, bwahahahaha
  51. Pag paulit-ulit yung sinasabi ko, either di niya mag-gets or paulit-ulit siyang humahanash pero di naman ina-absorb ang advice ko.
  52. Pag pinipilit saking gawin yung isang bagay na hindi ko naman responsibilidad.
  53. Lakas maka-judge ng ibang tao pero pag sila na yung pinag-uusapan, pikon.
  54. Mga taong lagi na lang bumi-big deal. Feeling offended lagi.
  55. Mga feeling righteous!!!!! Parang kada usapan lagi silang nakikipag-argumento kahit wala namang dapat pag-awayan.
  56. Mga pa-victim, na kala mo sila yung nasaktan eh sila tong may kasalanan kung bakit nangyari yun. Lakas magdrama.
  57. Short-tempered na tao. Idadahilan pa na dahil sa hormones.
  58. Attention-seeking bitches

Na-realize ko, yung mga bagay na ayaw ko, ganun din yung traits ko eh hahahahaha

tumblr_inline_ms3j5cPh2M1qz4rgp.gif

follow my Tumblr blog!

Chapped lips


Nabo-bored ako dito sa office. Wala akong ibang mapagkaabalahan kundi ang kutkutin ang nanunuyo kong labi.

Lagi ko namang pinapahiran ng lip balm at petroleum jelly, pero bat ganito pa rin. Naisip ko baka ngayon na lumalabas yung mga side effects ng paggamit ko ng mga mumurahin ngunit pekeng lipstick noon (like yah, 10 pesos each)

Kumusta na nga pala ako ngayon? Heto, napagsasabay ko naman yung dalawang trabaho ko. Nakakapagtranslate na ako ng official documents ng CCC, and at the same time nagpapublish pa rin ako ng mga ads sa TFC.

Kailan nga ba ako maglalast day sa ABS? Sabi pwede na ng May 2. Or May 15. Pero ewan ko, hindi pa yata ako handang iwan ang trabahong ito. Need ko pa mag-grind para mas marami akong sasahurin sa mga susunod na cut off, mas marami akong pera, mas marami akong magagawa in life.

Atsaka, kahit may mga moments na nafe-fed up ako sa mga katrabaho ko, hindi ko pa sila maiwanan. Isa sila sa nagpapasaya sa araw ko eh haha. Mababait naman yung mga bagong katrabaho ko, kwela din, pero tingin ko medyo matagal pa bago ko sila maging close. Hindi ko pa inoopen masyado yung sarili ko eh.

At isa pa sa mga dahilan, gusto ko hangga’t maaari occupied ako. Ayoko na ng walang ginagawa. Ayoko nang ma-bored, kasi magiging clingy na naman ako sa memories ng nakaraan tapos malulungkot na naman ako. Which is contradicting kasi, it’s either nalulungkot pa rin ako kahit super busy ako, or nabobored pa rin ako sa dalawang trabaho ko kaya naghahanap pa rin ako ng attention, gusto ko pang madagdagan mga gawain ko. So sabi ko, sige, hangga’t wala pang kapalit yung papalit sakin, magrerender pa rin ako.

Overwork ata ang papatay sa akin, okay lang, at least hindi na heartbreak. Gusto ko lang naman eh malunasan na yung kalungkutang nararamdaman ko, pero ang hirap, paano? Nasosolusyunan ba ng pera ang kalungkutan? Dati sabi ko, pag marami na akong pera, magiging ok na ako, pero bakit ngayon hindi pa rin sapat yun. Money doesn’t matter after all. Tao pa rin pala ang kasagutan. Yung taong feeling mong siya ang sagot sa problema mo, siya pala ang gumagawa ng problema mo. Gusto kong maging masaya, pero hindi yung temporary lang, na after ng ilang oras bored na naman ako. Satisfied ganern.

Ayoko namang i-claim na depressed ako. Kasi di naman talaga. Sobrang melancholy lang. Siguro magfocus na nga lang talaga ako sa goal ko na makapag-ipon hanggang sa pwede na akong mag-abroad. Siguro pag nagawa ko na yun, maiiwan ko na yung mga bagahe ng kalungkutan ko.

May nabasa ako na, bakit nga ba kinukutkot mo pa rin yung labi mo kahit alam mong masakit at magsusugat? Ewan, pero nakaka-satisfy di ba? Once na umpisahan mo, di mo na matigilan. Ganun din siguro ako towards sa kanya, hahahaha. Pasaway.

Napapakanta na lang ako dito ng, “My loneliness is killing me, and I-”

follow my Tumblr blog!

Binyag


Bihira lang ako makapunta sa mga ganitong kaganapan. Binyag. Kasal. Lamay pati haha. Bukod sa bihira lang na may ganito sa pamilya namin, wala akong masyadong friends in real life kaya walang nag-iimbita sakin hahahahahahaha. Wala pang nag-aalok sakin na maging ninang, bukod sa kailangan kong magpaka-ninang sa mga pinsan ko at dapat palaging magbigay tuwing pasko. Ugh perks ng pagiging panganay sa generation namin. Pero ok lang din naman na wala akong inaanak, may kuripot tendency ako haha madamot ako kaya di palaging nagbibigay.

So heto nagde-daydream na naman ako. Paano pag ako naman ang nagpaganap ng binyag. Una, pag ako nagkaanak, ang gusto kong magiging pangalan niya eh Chio, Chantal, o Millicent pag babae, or any name na nag-uumpisa sa Ch-. Tas Nigel or Amiel pag lalaki (ang cute kaya ng Amiel hehe) or any name na -iel or -el ang dulo. Kasi. Ang. Cute. Talaga.

Tapos gusto ko dun sa parish sa kanila ipagdiriwang, pero yung officiating priest eh yung paborito kong pari. Ewan ko kung pwede yun na bumiyahe siya at sa ibang simbahan mag officiate ng binyag. Yung pari dito sa inattend-an kong binyag, parang tamad na tamad haha bat ganun. Di ko makita yung enthusiasm.

Tapos yung reception, hmmm, wala pa ako maisip, basta gusto kong ihanda yung hindi common na hinahanda sa handaan. Tapos tulad nung sa kasal, gusto ko may banda ulit hahahahahaha or dance floor, or karaoke. Basta yung walang ma-o-op na bisita.

Tapos yung souvenir gusto ko nakagarapon din instead of plastic. Di ko pa gaanong ma-visualize, basta gusto ko yung mapapakinabangan nila ng matagal-tagal.

Tapos yung mga magiging ninong at ninang, again, tulad ng sinabi ko noon, wala pa akong maalok at the moment na maging ninong at ninang, kasi wala akong friends in real life ๐Ÿ˜ญ๐Ÿ˜ญ I mean sobrang close na kaibigan na pwede kong alukin gawing ninong at ninang.

Pero wait lang, bat nagpaplano ako ng binyag eh dapat kasal muna. Naku mahirap na mauna ang binyag sa kasal!! Teka, di pa nga ako sigurado kung maikakasal pa ba ako. May mag-aalok pa ba sakin neto, eh mukhang tatanda ako mag-isa. Or baka maging mistress na lang din (sa hitsura mong yan, lakas mo gurl).

Tsaka wait lang, magastos lahat ng to, kailangan ko muna mag-ipon para maitawid ko tong mga kaganapan na to.

Nga pala ginanap yung binyag sa Paliparan. Ilang taon na rin mula nung huli akong mapadpad dito. Nung college ako, madalas ako dito haha. Taga dito si Patrick, yung crush ko nun. Tapos dito kami nagpapractice ng mga sayaw. Ang nostalgic lang.

follow my Tumblr blog!

Kampanya


Isang hapon, napagdesisyunan kong magluto ng adobo. Ilang beses na rin akong binubulyawan ng pinsan ko na, “Minsan ka na nga lang umuwi dito sa bahay, magluto ka naman ng ulam.” They miss my cooking hahahaha charot. So heto na, nakabili na ng rekado, kaso kulang pala ng dahon ng laurel. Lumabas ulit ako para bumili. Nagkataon na dadaan pala yung motorcade nila Congressman, Mayor and team dito. Oh nice. Malayo yung subdivision namin sa kabihasnan (town proper) kaya bihira lang din na pupunta sila dito. Eh di inabangan ko din. Pagdaan nila, nagtapon, este nagpamigay sila ng kung ano-ano. Mga kendi, Oishi shrimp crackers, leaflets, pamaypay, shirts, atbp. Yung mga tao, parang mga fangirls nung dumaan na sila, nagtititili, sa ganung edad nila, haha wow. Tapos hindi magkandaugaga nung nagpamigay na ng mga chenes. Willing magpasagasa makakuha lang ng kendi, ganern. So ako andun lang, ayoko na makipag-agawan. Pero yung isang patrol dun inabutan ako ng pamaypay. Thank you.

Wala naman akong napansin na abutan ng sobre dito. I’m proud to say na matino ang mga pulitiko dito haha (talaga ba). Yung mga campaign jingle? Merong okay, merong sobrang cringy. Malamang sa malamang ay sila ang maiboboto ko ngayong halalan, kasi wala akong ibang choice. Sila ang ruling party dito sa amin (mula pa ata nung lumipat kaming Cavite nung 2001), wala akong makitang poster ng kalaban. Eh baka nga wala silang kalaban. Ok naman, naalala ko nung elementary ako, tuwing pasukan eh palaging namimigay noon si mayor ng mga school supplies. Napakinabangan ko naman ang mga iyon. Bukod doon eh talagang nagprogress yung bayan namin mula sa dating puro bukid lang, ngayon city na, ngayon ang dami nang manufacturing factories dito. Okay naman sila.

Sa provincial government, 60-40 ako kay Remulla/Maliksi. Nararamdaman ko noon mga proyekto ni Maliksi, kasi sa Imus ako naghayskul. Kay Remulla hindi masyado, pero ang cool niya haha. Ewan ko kung siya ba talaga yung nagpopost tuwing walang pasok, o baka ang PR team niya ang nag-iisip ng mga witty lines niya. Ewan ko. Basta pag si Remulla ang gov, mas madalas na walang pasok.

Sa senatorial, hindi pa ako desidido. Malapit na pala ano, pero wala akong tiwala sa karamihan sa pagpipilian haha kahit dilawan ako ayoko kay Mar. And please, huwag nang iboto yung mga nakulong. Sabi nga nung HR namin, hindi ka pinanganak kahapon. Hindi ka nag-aral ng apat na taon sa kolehiyo para bumoto ng mga maling tao.

Wait lang, magluluto pa pala ako ng adobo. Ang dami kong hanash.

follow my Tumblr blog!

New Beginnings


So heto na nga, after 1 year, 4 months and 17 days, sa wakas, lilipat na ako ng trabaho!! (Pero hindi to sa Taiwan ha)

Tinatamad na ako magkwento kung paano ako nahire haha basta ayon, di ba nakwento ko na dati na since november pa lang, active na ako sa pagpapasa ng applications online. Ang dami ko nang pinag-exam-an, pero after nun di na nila ako ina-update for the next process. Ewan ko, mas malakas lang talaga mga competitors ko kaya di ako mapili pili.

Hanggang sa etong inapplyan kong government agency, ang bilis ng proseso, natanggap agad ako huhu di ako makapaniwala. Hala sa wakas. Bale yung sa Taiwan, aabandonahin ko na. Wala eh change of plans. I mean, wala naman talaga akong konkretong plano para sa buhay ko. Laging go with the flow.

So heto, umpisa na ko ngayong lunes sa bago kong work, but at the same time magrerender pa ako ng 30 days sa ABS so techinically dalawa ang trabaho ko ngayon haha. 8-5. 7-4. Keri?

Ang problema ko lang naman sa bago kong work eh 8AM ang pasok huhu di na ako sanay gumising ng maaga. Feeling ko aantukin ako neto sa tanghali at makakaidlip habang nagtatrabaho. Paano ko ito makokontrol?

Nung una excited pa ako kasi sa wakas makakaalis na ako sa paulit ulit at nakakabored na routine na ginagawa ko. Pero narealize ko, maraming mawawala. Una, hindi na ako makakapag-ML at telebabad during working hours haha. Hindi na pwedeng overbreak. Hindi na pwedeng pumunta ng Trinoma (during working hours din to). Di naman sa tamad at talaga ako magtrabaho ah haha, syempre kailangan mas mag mature na ko at hindi puchu puchu na lang ang ginagawa ko. Ayun siguro yung minahal ko dito sa first job ko, kasi feeling ko estudyante pa rin ako. I get all the perks. Kumbaga chill chill lang kami dito, mga pasarap sa buhay ganern. De, yung mga taong nakakasalamuha ko araw araw. Kahit may mga panahon na nakakainis sila, pero mami-miss mo din yung mga pangungulit nila eh. Dati nung unang buwan ko sa trabaho, sobrang antisocial ko talaga. Nasa upuan lang ako palagi. Pero ngayon halos open book na yung kwento ng buhay ko sa buong office. Kumbaga may nadevelop akong personality dahil sa kanila. Yung sa lilipatan ko, alam ko mas seryoso na ang mga tao dun. Mahihirapan na naman ako makisama sa umpisa pero it takes time naman. Ang hiling ko lang eh una sana ok ako sa lahat, yung walang makukunsumi sa mga katangahan ko sa office, at pangalawa sana hindi na ako ma-stagnant sa paulit ulit na gawain. Yun lang naman.

So ayun malungkot ako kasi iiwanan ko na ang masaya kong buhay sa ABS, pero at the same time atat na atat na akong umalis kasi nauumay na ko sa office. Labo no.

With this new work I hope I could achieve my personal growth in career. But might as well pursue my dreams (which I will tell you eventually)

follow my Tumblr blog!

Ewan


Minsan ba may mga mood kayo na hindi mo maintindihan? Like may mga panahon na nalulungkot ka, pero hindi mo alam kung ano ang dahilan. Naiinis ka, pero di mo alam kung saan nanggagaling. Heto kasi yung nararamdaman ko na naman netong mga huling araw. Di dahil sa hormones to ah. Halimbawa, sa opisina namin, may times na yung mga kasama ko nagtatawanan, pero hindi ako maka-relate. Resting bitch face lang ako. Hindi dahil sa ako ang inaasar o hindi ko sila magets, pero wala eh di ako makatawa. May mga times na iritang irita ako sa mga katrabaho ko (medyo aware naman sila) dahil lang sa mababaw na dahilan.

Naalala ko, dumaan na rin ako sa ganitong phase noon. August last year, nung kasagsagan nang patapos kong relasyon. Lagi niya akong tinatanong kung anong problema. Wala akong maisagot kasi hindi ko alam kung saan nagmumula yung ganitong feeling ko. Bakit nga ba ako naiinis? Bakit wala akong masabi? Yun yung time na sabi ko, nananawa na ako sa routine ko nun. Gising, trabaho, tulog, repeat. Walang bagong kaganapan kaya pakiramdam ko ang stagnant ng buhay ko. Wala siyang kasalanan dun, ako lang talaga may topak. Kaso wala na sinukuan na ako eh hehe.

Pero ayun nga, ganito ulit yung nafifeel ko ngayon. Habang nasa opisina ako eh gustong gusto ko na umuwi agad. Paggising ko sabi ko sana matapos na agad ang araw na to. Feeling ko same old shit routine na naman tong ginagawa ko ngayon. Though sa susunod na linggo eh magbabago na ang takbo ng buhay ko,

Sabi nila magpasalamat na lang ako kasi magaan lang ang trabaho ko, na wala ako masyadong kunsumisyon unlike last year, na makakalipat na ako soon. Pero maarte lang talaga yung utak ko hahahahaha ang daming demand.

Or kaya lang siguro ako nagkakaganito kasi hindi kami magkausap :((((( hays

follow my Tumblr blog!

Lasing moments


Hindi pa ako natutulog since Thursday. Haha.
After shift ko, dumiretso nako sa training ko for Taiwan. 3AM yun, tapos napasabak agad ako ng bongga kasi pinagbuhat na kami ng parang equipment, tapos chini-check na yung LCD para sa mga depekto. Struggle sakin yung astigmatism ko kaya medyo hirap ako tumingin, pero syempre di ko sinabi, kasi ibabagsak ako malamang. Basta ang importante hindi ako color blinded. Then ininterview na kami ng employer after. Ang dami naming trainee, pang #1213 ako haha, inabot ako ng alas dose doon sa agency. Shet, papasok pa ako sa office haha, walang ligo, walang kain, walang tulog. Tapos heto, after shift, nag-inom at nagparty.

Ngayong time na to, napapaisip na naman ako kung itutuloy ko ba to, o katulad lang nung sa BJMP na isa sa mga biglaan desisyon sa buhay. Sobrang saya ko kanina, nagsasayaw. Pagdating ko ba sa Taiwan, mararanasan ko pa ba ito? Magiging ganito pa ba ako kasaya doon? Or magiging katulad pa rin ngayon na iiyak na lang ako ng bigla bigla?

Sabi ko, kaya ko to gagawin is for transition, being me as the new provider of the family. Gusto ko pag uwi ng tita ko stable na kami, ayoko na ulit na bumalik sa dati na gutom at naghihirap. Kailangan kong isakripisyo yung passion ko para rito. Ang tanong, kaya ko na nga ba?

Kanina habang nag-iinom, tinanong ako ng mga katrabaho ko, bakit gusto mo nang mag-abroad? Out of nowhere sinabi ko, gusto ko nang lumayo nang tuluyan. Saan? Emotionally stable na nga ba talaga ako? O ginagawa ko lang tong alibi sa lahat ng kasawian ko haha.

Gusto ko nang lumayo, but at the same time napaisip ako, paano na lang yung ibang maiiwanan ko rito? Makakalimutan din naman nila ako eventually, haha. Naisip ko rin si Uriel, uy bagong magkakilala pa lang kami, tapos gusto niya ako isama sa mga explorations niya, tapos iiwanan ko lang siya agad ng ganun ganun? I feel bad. Ang selfish ko naman nun.

Kanina habang nagtetraining ako, may malaking salamin dun di ba, nung nakita ko yung sarili ko, naalaala ko yung mama ko haha. Kamukha ko nga nung kabataan niya. Wala lang naisip ko lang, ganito rin ba kaya yung nangyayari sa kanya noon during her time? Paano kaya siya nakaka-cope sa mga ganung hanash? Nakikita niya kaya ako ngayon haha, ano kaya reaction niya sa mga desisyon ko sa buhay? Haha.

Ano, eto na nga ba ang purpose ko? Eto na ba ang direksyon na tatahakin ko? Lasing lang ako haha, matutulog muna ako. Ay wait, uuwi pala muna ako sa bahay haha, kailangan ko tong pag isipan.

follow my Tumblr blog!

Bucketlist


Is it too late to create one for this year?
Ngayon lang ako ginanahan ulit maglista ng mga bagay na gusto kong gawin ngayong taon. Yung iba nagawa ko na in the first three months, yung iba naka-plot na. Yung iba plano pa lang. Yung iba hanggang pangarap na lang talaga.

– Gusto ko ulit magbundok at magdagat (done!! pero sana meron ulit)
– Gusto ko magkaroon ng piano (done!)
– Gusto ko magroadtrip sabay kakanta ng Style (done!)
– Gusto ko pa manood ng mas maraming concerts
– Museums.
– Libraries.
– Art Fair
– Film Festival.
– More historical places.
– Gusto ko matuto mag-ice skating
– Gusto ko matuto magbike. This time.
– Gusto ko mag-laser gun shooting
– Gusto ko mag-archery. huwaw.
– Gusto ko tumakbo sa marathon
– Gusto ko mag club at bar hopping sa BGC
– Gusto kong pumunta ng Venice Grand Canal
– Gusto ko malibot ang buong Cavite
– Gusto ko pa ma-explore yung ibang lugar
– Gusto ko manood ng concert ng Westlife
– Gusto kong umuwi ng Samar para sa graduation ng kapatid ko
– Gusto ko na bumili ng sarili kong kama
– Gusto kong bumili ng bagong piyesa para sa PC
– Gusto kong bumili ng mga gamit sa kusina
– Gusto kong magbake ng cake or any dessert
– Gusto kong magsulat at bumuo ng kanta
– Gusto kong kumanta sa harap ng maraming tao, tapos mantitrip lang.
– Gusto kong makalipat sa mas stable na trabaho
– Gusto ko talaga mag abroad!
– Ang dami kong gusto ano, pero di naman sapat ang kinikita ko haha
– Di ko goal na mag move on this year HAHAHAHAHA charot

Depende yan ah, kasi may pending application pa ako for Taiwan. Syempre pag natuloy ako dun, hindi ko na magagawa yung nasa bucketlist ko, saka na lang pag may panahon na ako. *wish me luck*

Nung bagong taon pala, pinagawa kami ng dream board. Big time agad ako mangarap, sabi ko sana makarating ako ng Japan this year. Pero tatlong buwan na ang nakakalipas at di pa rin sapat ang ipon ko HAHAHAHAHA

Alam mo habang ginagawa ko tong bucketlist, someone is in my mind, sana kasama ko siya in making all of these possible. Kaso. Hindi pwede eh.

follow my Tumblr blog!

Amazing Fingers


Di ko na pala nakukuwento kung anong mga pinagkakaabalahan ko lately. Sabi sayo eh, wala talaga akong presence of mind ngayon haha.

So heto na nga, nung bagong taon, bumili ako ng piano. O di ba tapos ngayon ko lang ib-blog. Nasabi ko na, nung bata ako pangarap kong maging gifted child hahahahahaha, tsaka kaya ko minahal si Bruno kasi ang galing galing niya sa piano, tsaka si Taylor Swift, gusto ko ganun din ako kaangas tumugtog ng All Too Well.

Related image

Tsaka naalala mo tong eksena na ito? Pinangarap ko yun noon haha sabi ko tutugtug din ako ng ganun sa harap ng maraming tao, kahit di ako marunong.

Related image

O kaya maging Armi Millare na tutugtugin yung Oo tas kakantahin ko sa harap ng crush ko.

Related image

O kaya maging katulad ni Mugi โ™ฅ tas tutugtugin ko yung Fuwa Fuwa Time!!

Image result for mugi gif piano

Nangangarap ako nun na magkaroon ng banda tas kakanta ng Lost Stars tas iiyak sa ending ng kanta hahaha charot, pero di, trip ko talaga magbanda at makipagcollab sa mga musikero nating friends.

Naalala ko, ang unang kantang pinag-aralan kong tugtugin eh yung ‘Love U‘ ng Howl, (yun yung theme song ko kay Jun Pyo hahahahaha). Sabi ko after 5 years, tutugtugin ko yan sa harap niya. And, hindi ko na siya nagawa haha, di ko na nga to kabisado ngayon eh.

Kaya sabi ko pag nagkatrabaho ako piano ang una kong ibibili sa sahod ko (tsaka bisikleta), kaso isang taon na akong andito wala pa rin pala akong naipundar hahahaha, so heto na, ngayon ko lang naisipan na i-push ang pangarap ko.

Kaso dahil sa adulting, at sa dami ng commitments ko sa buhay (naks kala mo talaga!!) wala na akong time i-push yung passion ko. Tuwing off lang ako nakakapag-practice. Tapos hirap pa ako i-sync yung left and right hands ko hahaha kaya yung pagtugtog ko puchu puchu lang. Tsaka di ko pa kayang tumugtog tas isasabay yung pagkanta huhu nalilito pa rin ako.

Pinopost ko sa instagram yung mga sample ko haha napapanood nyo naman. Kaso puro intro lang ang vinivideo ko. Di ko pa kayang tuloy tuloy hanggang chorus eh, hirap na rin ako magkabisa ng nota. Tsaka yung timing. Kailangan ko na talaga magpayaman para magpapaturo na lang ako haha.

Tapos kung may gusto kayong isuggest na tugtugin ko, go lang comment nyo lang. Titingnan natin kung magagawa ko haha dami na nagrequest sakin pero di ko pa mapag-aralan yung chords. Let’s see.

Ayan siya ๐Ÿ˜

Eto nga pala yung mga walang kwenta kong covers HAHAHAHAHA makikita nyo yan sa IG stories ko (Shaira’s Amazing Fingers)

follow my Tumblr blog!

Protected: Rubiks Cube


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Plano


Sabi nila, if Plan A doesn’t work out, there’s still 25 letters in the alphabet. Pero na-realize ko din, pano kung hindi ka kaagad umayaw sa Plan A? Kasi nung nag-quit ka, gumawa ka ulit ng bagong plano, tas nung nahirapan ka na naman, sinukuan mo na naman. Nagiging cycle lang yan kung hindi mo kayang tapusin yung inumpisahan mo eh. Pag madali kang bumitaw at hindi committed sa bagay na ginagawa mo, mahirapan ka lang ng konti, susuko ka agad. Wala ka nang progress kung paulit-ulit ka lang nagsisimula.

follow my Tumblr blog!

Protected: Kaba


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Pangarap


Wag kang papigil, wag kang magduda, Diyos ang iyong kalasag patnubay, nasayo na ang gawa.

Isa sa mga inaabangan ko sa Rakrakan Festival sila Cong. Grabe, goosebumps ako nung time na yun, tapos nung nagfireworks na naiyak na ko haha, ang magical nung moment na yun!! Di naman ako fan ng ganung genre, wala lang haha. Pero yung journey niya, bago sumalang sa entabladong yun. Grabe. Ang layo na ng narating niya. Mula sa walang-wala. Mula sa isang simpleng pangarap. Dati sa taas ng bubong lang siya kumakanta. Dati nagrerecord lang siya sa lumang phone ng mga videos at paggigitara niya. Dati nung nasa mall show siya, sabi niya nga nun magpapa-pawer lang siya dun kasi wala daw siyang talent. Well, look at him now. Sa panahon ngayon parang ang hirap nga naman magpush ng career sa pagbabanda, kasi anong kikitain mo? Puro practice ng gitara, wala namang nangyayari, sayang lang ang oras, masakit sa tenga. Sabi niya nga nung rakrakan, “Ipagpatuloy nyo lang. Kahit maraming nagsasabi na di mo kaya, na imposible, na mahirap… Marami na nagsabi samin na di namin kaya pero ngayon andito kami.” Panoorin nyo yung vlogs ni Viy at Junjun, jusko naiyak din ako hahahaha.

Habang tumutugtog ang COLN, may naaalala akong tao hehe. Katulad ni Cong, na nangangarap rin ng ganun. Mukhang malabo pa ngayon, mukhang walang patutunguhan, pero alam kong darating rin ang right moment para sa kanya. Lagi siyang tumutugtog, sa kwarto nga lang nila. Lagi akong nakikinig ng mga tunog niya. Naiisip ko na sana balang araw, yung mga awit na ipinaririnig niya sa akin eh marinig din ng maraming tao, yung makapagperform din siya sa Rakrakan. Sana masilayan ko yung moment na yun. I’ll always look up to him. I’ll always be a fan of his music. Naks. Kahit hindi ako maka-metal at rakista. Kahit pinagtatawanan ko yung taste niya sa music haha. Kahit magkaiba kami ng genre. Kahit hindi ko maintindihan yung lyrics ng mga japanese songs na hilig niya. Kahit tapos na ang kabanata ko sa libro ng buhay niya. I’ll support all the way, even from a distance.

Dream big. Aim for the sky. Make it happen.

follow my Tumblr blog!

Talunan


Nung mga nakaraang araw bukambibig ko yung word na ‘competitors’. Haha. Recently kasi may interview ako sa isang government agency. 55 na ahensya ang pinasahan ko ng application letter (thru e-mail). Anim na ahensya ang nagpaunlak ng imbitasyon para makapa-exam ako. Pangalawa pa lang etong tinutukoy ko na umabot ako sa interview. Hindi ko alam kung bakit walang nagtetext sa akin kung bumagsak ba ako? o pumasa? Confident naman ako na pasado ko lahat ng exams. Proven na ang record ko sa Math, English, at PoliGov ah, pero bat ganon? O sadyang matagal lang magproseso pag sa gobyerno? Ewan ko. Tatlong buwan na akong naghahanap ng malilipatan haha bakit wala pa rin.

So eto, walo kaming naririto sa conference room para sa interview, iisang posisyon lang ang ina-applyan namin. 12% lang ang chance na ako ang mapili. Well, ano ang laban ko? I give my all to have….. Charot. Confident naman ako sa mga sinagot ko during the interview (kasi yung mga tanong tungkol lang naman sa current occupation ko ngayon at kung paano ko siya mai-aapply sa susunod kong magiging trabaho). Pero bat ganon, feeling ko hindi pa rin ako ang pipiliin sa huli. Meron at meron pa ring mas magaling sakin. Haha. Ano bang meron sakin na hindi mo na makikita sa iba? Ano bang kulang sakin? Charot ulit. Anong qualitites ang dapat kong makuha para sa susunod na aapplyan ko, ako naman ang piliin? Paano ako mananalo sa competitors ko? Alam mo, yung dalawang katrabaho ko, natanggap na sa inaaplyan nilang government agency, kaya lalo akong nalungkot, kasi ako ang unang naghanap ng trabaho, akala ko ako ang unang aalis.

Parang sa lahat ng aspeto ng buhay, talunan ako haha. Dati, hindi ako napipili na isali sa mga quiz bee, kasi merong mas magaling sakin. Tsaka hanggang assistant lang ako, never naging leader. Sa Mobile Legends at Cross Fire, hindi ako nananalo kung hindi malakas ang kakampi ko. Sa pag-ibig, mas mabait naman ako, mas ma-effort, pero talunan pa rin sa puso niya hahahahahahaha charot. Maski sa tindahan/karinderya kapag bumibili ako, ako ang huling pinagsisilbihan ng tindera, kahit ako yung naunang bumili, wtf. Parang in all terms merong mas pipiliin kesa sakin, someone is better than me, option 2 lang ako HAHAHAHAHA RESERBA.

Pero joke lang, inaantay ko lang yung right time ko. Darating din yan. Sa ngayon, magpapakalunod muna ako sa negative thoughts –

tumblr_m8p8mzCZTn1qarl5z

follow my Tumblr blog!

“Every single step you take is one step closer to where you’re supposed to end up. Remember that when you’re feeling like you’re giving up.”

Sepanx


“Ganun talaga, they come and go.”
– Shaira Mae Cabaรฑas. 2017.
Kung yung mga kaklase ko noon nami-miss ko kasi maghihiwa-hiwalay na kami ng landas after graduation. Iba pa rin pala yung feeling ngayon. Yun kasi sabay-sabay kayong aalis. Pero ngayon, sa work ko, mas nakakalungkot pala ano – kapag isa-isang nagreresign na yung mga katrabaho mo. Dati sinasabi ko lang, ako ang unang aalis, pero as you watched them one by one going, ang lungkot. Feeling ako ako na lang ang naiwang mag-isa. Charot. Kasing lungkot na feels nung sinabi niya nang iiwan niya na ako, hehe.
De, syempre di ba first job ko to, tapos sila yung una kong naging kaibigan dito. Araw-araw nakikita mo yung pagmumukha nila, araw-araw silang nagshe-share ng hanash sa buhay sayo, sila yung andyan during my darkest times, sila rin yung nagbibigay ngiti sakin, minsan. Di ko masyadong ramdam yung burden ng isang minimum wage worker dahil sa kanila, haha. Itinuring ko nang kapamilya ๐Ÿ™‚ kaso yun nga, may hangganan.
They come and go, and eventually they’ll forget about my existence, just like how my past friends and lovers had done before. Naks. Pero sila, di ko sila makakalimutan. Yung bawat words of wisdom na nakapagpabago ng takbo ng araw ko, ng buhay ko, habambuhay kong aalalahanin yun. Uy, sana may ganon din akong impact sa buhay nyo. Haha.

follow my Tumblr blog!

Payat


Nahihiya na akong magpakita sa mga kaibigan at dati kong mga kaklase haha. Kasi sa tuwing makikita nila ako lagi nilang sinasabi, “Anyare sayo? Bat ang payat mo? May sakit ka na ba?”

From 50 kilos nung nagpamedical ako last November 2017, bumaba na ng bumaba yung timbang ko. Naging 49, 48, 47, 46, 45 – nung nagtitimbang kami nun linggo-linggo (kasi goal namin nila Amiel na tumaba nung 2018). Tas syempre nung na-broken ako, nawalan ng motivation kumain at maglalalabas, ngayong January 2019, 42 kilos na lang ako.

First meal of the day ko laging 2PM na, nakakatamad kumain hahahaha. Kaya siguro ang dami ko ring ipon ngayon, tinatamad na kong gumastos at mamili ng kakainin ko. Tapos yung ulam ko sa lunch, lagi akong may tira para may pang-hapunan ako, kanin na lang ang bibilhin ko sa gabi. Bat ba nakakatamad?

Sinubukan ko mag-vitamins, kaso ang gastos HAHAHAHA. De tsaka parang wala pa ring epekto, wala pa rin akong ganang kumain. Tsaka may side effect siya na nakakapagpalala ng anxiety ko. Ewan ko, ang lakas lagi ng tibok ng puso ko na naiirita na ako, dahil ata yan sa gamot eh.

Tinigilan ko na din magkape, kasi mas lalo akong di nakakakain kasi feeling ko busog ako. At nakakadagdag din yon ng anxiety feels. Inayawan ko na rin yung red horse. Bakit ang pangit na ng lasa non ngayon.

Pag lumalabas naman kaming dalawa, kumakain naman ako haha, pero hindi na tulad nung dati na ang dami kong inoorder. Weird. Ang bilis ko mabusog.

Ayos ano, nagcocomplain ako na sobrang payat ko na, yet di pa rin ako kumakain ng maayos. Inaantay ko na lang ata na magkasakit ako eh hahahaha, sira.

Sana matapos na tong depression phase churut ko ano, para bumalik na ko sa dati.

Kutsi


May bago akong motivation ngayon sa buhay hahahahaha!
Gusto ko matutong magdrive, at makabili ng sariling sasakyan.
Tuwang-tuwa ako pag nagro-roadtrip kami. Kasi super spontaneous lang, tara BGC, tara Antipolo, or tara Tagaytay, ganern.
Yung mga lugar na gustong-gusto kong magalaan, mas mabilis kong napupuntahan, tsaka mas safe pag gabi, syempre di ko na kailangan pang maglakad kung saan-saan para maghanap ng masasakyang bus or jeep di ba. Madali na lang.
Tapos the best yung hihinto lang kami sa kung saan, pagmamasdan ang mga bituin sa langit kahit na wala ka nang makitang stars dahil sa air pollution, o kaya sa may seaside, kahit ang bantot ng tubig ng Manila Bay haha.

Pero at the same time natatakot din ako na matutong magdrive, kasi paano pag dumating yung araw na shushunga-shunga ako sa kalsada, at madisgrasya? Naku. Mag-hire na lang kaya ako ng driver. Haha kala mo talaga mayaman eh. Or mag-aasawa na lang ako ng marunong magmaneho, para di nako mamomroblema hahahahaha. Ang user ko di ba.

De pero ang saya lang na after a long, tiring day, pupunta lang kaming dalawa kung saan man, tapos pagmamasdan ang kalangitan habang umiinom ng smirnoff at pinapatugtog ang Yellow. Tapos dun na naman kami sabay na bubuo ng mga pangarap. Tapos iiwanan lang din naman ako balang araw. Ops.

Eto yung mga moments na gusto kong hindi na matapos. Eto na ata yung blessing in disguise na sinasabi nila, I’m lovin’ the life I have right now, and the people who are with me right now.

Long drive, could end in burning flames or paradise ๐Ÿ’•

Regrets


Ang sagot sa tanong na – What is your biggest regret in life?

Yung life choices ko lately puro sablay eh, nakakainis. Sana pala hindi ako nag ABCOMM. Haha dati nung nag-aaral ako ang saya ko, kasi gusto ko naman yung mga ginagawa ko noon. Puro prod, puro shoot, puro sulat, etc. Pero di ko na siya mapakinabangan ngayon in real life haha. Hirap na hirap pa rin ako mag-apply dahil sa poor english skills ko. Hirap din ako magpush sa PR/Advertising Industry dahil sa social anxiety ko. Hindi ako makapag apply sa prod dahil sa emotional state ko ngayon. Jusko.

Sana pala hindi na ako umatras nung nag Civil Engineering ako. Eh di sana lisensyado na ako ngayon, tas bumibiyahe na ako kung saan saan for work.
Sana pala nag-accountancy na lang ako, eh di sana baka may jowa na akong CPA ngayon. Haha.
Sana pala nag-history major na lang ako. Para ok lang kahit panget ako at work kasi utak ko lang naman ang gagamitin ko.

Ngayon napepressure tuloy ako. Di ko kayang makipagsabayan sa skills ng mga katrabaho ko, magaling maghost, magaling mag-edit ng video, magaling umarte sa harap ng camera, eh ako? Umiiyak lang naman ako pag broken ako HAHAHAHAHA, wala akong kwenta irl.

Sana di ba napapakinabangan ko yung skills ko ngayon, sana mas maganda yung naging career ko, eh di sana mas mataas ang sinasahod ko ngayon at di ako namomroblema ng ganito hahahaha very wrong.

Fed up


Favorite word natin yan ngayong week hahahaha.
Ewan ko, bat ganito ang mood ko lately. Mababaw na bagay lang, kinaiinisan ko na. Sana nga dahil lang sa hormones to hahahaha kala mo talaga regular eh. Anyway, ayun nga, sabi lang nung mga katrabaho ko, uma-attitude daw ako. Dati mahaba yung pasensya ko pagdating sa mga bagay-bagay, di ba nga, pati problema ng iba pinoproblema ko? Tas pag naayos na, ako pa rin ang lugi sa huli? HAHA charot. Ayun nga, may mga moment na nakukunsumi na naman ako. Lord give me strength to surpass this haha

De, pero alam mo sabi niya, dapat daw mas malalim yung understanding natin sa ibang tao. Kasi iba-iba tayo ng problemang hinaharap. Pwedeng ikaw nahihirapan sa part na to, pero para sa kanya madali lang. Pwedeng sa kanya mahirap, pero sayo ang dali lang. Gets mo?
Kaya nga lodi ko yun eh, despite sa nangyayari sa kanya, sa sitwasyon nila ni papa niya, di siya nagpapaapekto ng sobra, he still managed to be a gift to other people โ™ฅ

Career


Ang plano ko lang talaga, isang taon lang ako mag-stay sa current work ko. Then after nun maghahanap na ulit ako ng panibagong trabaho. Masaya sa office namin pramis, nakikita mo naman sa mga posts/tweets ko. Kaso nga lang yung sahod talaga ang problema eh. Di kayang bumuhay ng pamilya. Uuwi na yung tita ko next year, kaya ako na ang bubuhay sa pamilya namin. Kahit love na love ko ang work ko eh kailangan ko maghanap ng mas magandang opportunity.

Eh kaso heto, pahirapan na naman. Maghahanash na naman ako na, “Bagsak ako sa interview eh”, “Ayy di ako qualified sa position na to”. Ang hirap maghanap ng bagong trabaho pramis. Feeling ko wala na namang tatanggap sakin. Babagsak na naman ako sa initial interview pa lang.

Nung October, nag-apply ako sa BJMP, bilang Jail Officer. Bakit? Una, mataas ang sahod hahahaha. Pangalawa, para magkaroon ng thrill ang buhay ko. Baka pag nakapasa ako dito, maging matino na ako, physically, mentally, emotionally. Tsaka baka makapagmoveon ako ng mas mabilis kung mag-iiba ng bongga ang environment ko. Eh di ayun na nga nagpasa ako ng requirements. Kaso after medical na.. Di ko na tinuloy pa. Bakit?? Eh kasi narealize ko, pag nakapasok na ako sa mundong iyon, mahihirapan na akong makalabas. Part ng freedom ko ang mawawala – sa time. Halimbawa, pag may concert si ganito, tas nasakto eh nasa BJMP na ko. Di ko na maeenjoy yung mga ganung leisure time. Kaya sabi ko, sige wag na, ibang career na lang.

May inapplyan din pala ako for CSR, sa isang online gaming company, sa Ortigas, pasado na ko ng initial, kaso di na ko tumuloy nung final, kasi yung company at nature of work, related sa ex ko hahahahaha eh di pa ako ok nung time na yun, kaya binitiwan ko rin.

Tapos nag-apply na ko sa workabroad.ph, na-interview ako sa dalawang agency, yung isa sa Malaysia. Yung isa naman sa Dubai. Kaso di pa rin pala ako qualified. Haha handang-handa pa naman na ako na mag-abroad, kahit ayaw akong payagan ni tita ko. Bahala na.

Hanggang ngayon nagpapasa pa rin ako ng resume ko sa mga agency. Sana naman palarin na ako this year. I need to step up my game. Di ba nga sabi ko sa last post ko, yung bagong career na yung last step ko para makapag move on.

Pero tingin mo, kaya ko na ba? Iniisip ko, pano kung nasa ibang bansa na ako, tas magbreakdown na naman ako? Pano kung andun na ako, tas nasasaktan pa rin ako? Ang hirap ata, ako lang mag-isa doon, wala akong iiyakan. Dapat talaga iwanan ko na yung emotional baggage ko dito, pagdating ko doon dapat emotionally stable na ko, charot.

So ayun, baka naman pwede nyo ko irefer sa mga agency, kahit tagapag-alaga lang ng baka, tatanggapin ko ๐Ÿ™‚

Tatlong Daan


Uy di ko napansin, 300+ na ang mga posts ko sa wordpress.
Ganun na pala karami yung mga hanash ko ano.
Medyo matagal-tagal na rin ako sa industriyang ito, di nga lang masyadong active ngayon.
Actually, kung di ako nagbubura nung mga iba kong posts noon, baka lagpas na ito sa 300 na bilang ko ngayon.
Kaya ako nagba-blog eh kasi para na tong diary, dito ako nagvevent out ng mga bagay na hindi ko masabi verbally, sa hindi matukoy na dahilan (ewan, bahagi na ata eto ng pagkatao ko.)
Sa mga nagsasabi na iba ang sinasabi ko dito sa ipinapakita ko sa totoong buhay, well ang masasabi ko lang ay, ewan ko kung bakit ganito ako, pero sana maintindihan nyo ko!! ๐Ÿ˜ญ๐Ÿ˜ญ
Tulad nga nung sinabi ko dati, sa sobrang dami na ng posts ko, sana balang araw may magcompile neto at gawing libro, well sana kung merong magka-interes. Sino nga bang natutuwa sa mga sinusulat ko?
Puro rants at kalandian lang naman.
Iisang tao lang naman yung alam kong matiyagang nagbasa neto, ewan ko kung hanggang ngayon ginagawa niya pa rin, pero karamihan ng nakasulat dito ngayon dedicated na sa kanya, sana pati ito mabasa niya hehe. Thank you, sa pagdaan mo sa buhay ko hahahahaha salamat kasi dahil sayo may maita-topic pa rin ako hanggang sa mga susunod pang taon.
Teka bakit siya na naman ang topic ko? Wait lang.
Pero ayun nga, salamat sa lahat ng mga nagbabasa ng mga sinusulat ko, kahit wala tong ka-kwenta kwenta.
Sabi nila, “Wala kang makuda in real life pero bat ma-laman yung blog mo?”
Ewan ko ngaaa.
Pero may mga nagsabi din na natutuwa sila kasi nakakarelate sila sa sitwasyon ko, sa mga pinagdaanan ko.
Meron namang mga natutuwa kasi trip lang talaga akong pagtawanan hahahaha (Di ba, PJ? I see u)
Meron din namang hindi natutuwa, kasi bina-backstab ko na sila (Pero di naman, or nagagawa ko ba talaga yon unintentionally? Tell me.)
Meron din namang hindi natutuwa kasi puro na lang daw ako drama, marami nang nauumay haha alam ko. Tas bakit daw pino-post ko pa online? Bat di ko na lang daw sarilihin? O i-share sa kaibigan? Ang immature ko pa rin daw hahahaha. Again, as I said, ewan ko, but this is how I act towards certain things.
Kung may mga nasabi man ako dito sa blog na to na hindi maganda about sayo, or kung na-offend man kita, sabihan mo ko, please, i-PM mo ako. Inaamin ko madalas insensitive talaga ako, kung ano yung maisip ko diretso ko na ita-type. Pasensya na.
Salamat talaga ha, sa pagbabasa ng blog na ito. Dati nangangamba ako kasi alam kong isang araw hihinto din ako dito. Pero sana umabot pa to ng 400, 500, posts, and so on. Yung makikita pa ng future descendants ko yung mga post ko. Kailangan ko lang talaga mag-isip ng magandang content. Ang boring kasi ng buhay ko eh, wala man lang ka-hobby hobby, wala nang interests, walang masyadong ganap para mai-topic sa mga susunod na posts. Ikaw ba, sa tingin mo, ano pa ang pwede kong maisulat? Bukod sa mga pangyayaring kathang isip ko lang? Ano pa bang pwede kong gawing matino sa buhay hahahahaha!
Na-realize ko lang din, dapat pala ma-inspire ko rin kayo sa mga sinusulat ko ano, kaso paano? Kung ako mismo ang negative ng tingin ko sa sarili ko. Ayyy. Ewan ko.
Pero, salamat ulit ha!

Thank u, next


(Wait lang. Pang 300th WordPress post ko pala ito โ˜บ)

2018. It was miserable and magical.

FULFILLMENT

Ang dami ko pa ring hanash ngayong taon, pero di ko narerealize eto na pala yung golden time ko, eto na pala ang pinakamakulay kong taon, ayoko lang i-appreciate. Heto na yung katuparan ng mga pangarap ko eh, yung makaalis sa maliit na mundong ginagalawan ko noon. Simula nung nagtrabaho ako, nagbago yung takbo ng buhay ko. Di tulad noon ang daming bagay ang gusto kong gawin pero di ko magawa kasi pagagalitan lang ako haha. Di naman ilegal yung mga gusto kong gawin. Pero yung kagustuhan ko na makagala kung saan saan, makapunta sa iba’t ibang events, that was the best!! Ang daming nacheckan sa bucketlist ngayong taon.

Nakapunta ako ng 24k Magic Tour, UST Paskuhan, UP Fair, Rakrakan Festival, Myx Music Awards, Freenet concert, at marami pang gigs at music events. Nakakapanood na ko ng mga pelikula sa sinehan, nakakakain na ko sa mga sikat na restaurant, wow I’m living the city life haha. Very different from last year, kung saan di nako makaalis ng bahay kasi nag-aalaga pa ako ng bata.

Now I’ve been into places I’ve never been, I’ve met different kinds of people. Yung dati napaka-antisocial ko, dati puro katrabaho ko lang ang kinakaibigan ko, ngayon ang dami ko nang nakakausap outside work, tapos ipaparealize nila sayo na “There’s more to life than landi”, at “There’s someone who will genuinely support you through everything without being tied into a relationship.” and that’s the tea. To that someone, thank you ๐Ÿ™‚

STABILITY

Yung dati nasa laylayan kami. Yung dati nakapamaluktot kami sa maiksing kumot. Dati puro sardinas at gulay ang inuulam namin. Ngayon maginhawa na. Nakapagpundar na kami ng sariling TV, Computer, Refrigerator, Washing Machine. Kung dati walang natitira mula sa sahod ko, at marami akong utang, ngayon nakapag-open na ko ng sariling bank account at nakakapag-ipon na. Di bale nang wala akong nabibili na damit, o sapatos, o anything para sa sarili ko, basta makita ko lang na happy ang mga tao sa bahay, ok na ako. Ngayong pasko, ang dami kong natanggap na blessings! Di ko inasahan yun. At narealize ko na ang sarap pala sa pakiramdam pag nagbibigay ka din ng blessings sa iba, pag nireregaluhan mo tapos sasabihin nila na gustung-gusto nila yung binigay mo. Wow.

Lord, maraming maraming salamat po sa lahat ng mga ito. Napaka-ungrateful ko lately, pero di mo kami pinababayaan at patuloy pang binibiyayaan. Sorry kung ang toxic ko pa din sa sarili ko, di pa rin nawawala yung negativity.

REALIZATIONS

– We tend to complain about toxic people surrounding us, pero di natin nare-realize na tayo pala talaga yung toxic/tayo yung dahilan kung bakit siya naging toxic. Nakikita natin yung mga pagkakamali ng iba pero yung sarili nating mali di natin mapansin. Yun yung bagay na natutunan ko. At hindi lang ikaw yung may mabigat na dinadalang problema, yung mga tao sa paligid mo may mga pinagdadaanan din yan. Kailangan mo din isipin na nahihirapan din siyang buhatin at intindihin ka, kasi may mga binubuhat din siyang bagahe sa buhay niya. Dapat sa separate na post ko na lang pala to i-elaborate pa haha.

– Isa pa sa mga bagay na gusto ko i-reflect, eh this year, naging PABAYA ako sa mga obligasyon ko. Sa bahay, wala na akong time para sa pamilya ko. Sa work, binabalewala ko yung oras kaya ako napapagalitan. Sa past relationship ko, na hinayaan ko lang na mamatay. Gusto kong baguhin yung mindset ko na maging responsable na hahahaha. Tanda tanda ko na, di pa rin ako nagtatanda.

GOALS/WISHES

Nung mga nakaraang buwan wala talaga akong gana, pero ngayon may mga plano na ako haha sana maipush ko lahat ng ito:

– By January sana makalipat na ako sa bagong trabaho haha yun na yung last step ko para makapag move on sa buhay. I have to work harder, lalo na’t pauwi na ang tita ko. Ako na ang magiging provider ng pamilya so kailangan ko talaga magpush pa.

– Target ko mag-daily, or at least weekly blogs. Kasi yung mga idol kong vlogger ang sisipag gumawa ng content. Sana maibalik ko yung dating ako na ang daming deep thoughts. Ngayon kasi puro kalandian lang ang nasa utak hahahahaha (kahit naman dati yun na ang nasa isip ko).

– Tsaka sana more gala(s) to come. Sana matuloy yung Zambales, Baguio, at Palawan trip natin (kung hindi ako matutuloy sa pag-abroad ha).

– Sana dumating na yung piano keyboard na inorder ko huhu sa wakas matutupad na yung pangarap ko na magpush sa music industry hahahaha jk. De gusto ko mahasa yung skills ko dun. Hopefully masimulan na di ba.

COMEBACK

2019 is the YEAR OF RETRIEVAL. I have to gain back what has been lost. Yep, there’s no turning back.

Kailangan ko pa umangat, to the point na pagsisisihan ni Natalie na nakilala niya pa ako at ginulo niya ang buhay ko. Ngayon masaya siya eh, habang ako nagdurusa pa rin dahil sa kanya. Balang araw gusto ko siyang makitang gumagapang habang nagsisisi sa mga ginagawa niya sakin hahahaha revenge is real. Watch me. #LookWhatYouMadeMeDo

Joke lang. Sana maalis na yung poot sa puso ko para makapag move forward na ako sa buhay. Gusto kong mawala na yung bigat na nararamdaman ko. Acceptance at forgiveness lang ang kailangan. It takes time. It takes time.

“The best lesson I’ve ever learned in my life came from the worst feeling I’ve ever felt in my life.”

STRENGTH

Sana next year magkaroon na ulit ako ng motivation at happiness sa buhay. Ang sakit pa rin eh haha, yung konting ano lang, umiiyak na agad ako. Makikita ko pa lang yung pangalan ng ex ko, nanghihina na naman ako. Ayoko na maging marupok. Hayaan mo magsasawa din naman ako maging malungkot, aahon din ako eventually hahahaha.

Sana maging strong na ako, na everytime pag narinig ko yung mga OPM songs na mapanakit ng damdamin, hindi na ako maaapektuhan pa. Kasi hanggang ngayon ako’y giniginaw at hindi makagalaw. Nahihirapan ang pusong pinipilit ay ikaw. Charot.

When will I be this happy again?

Sabi nga ni Cong, ang sitwasyon ko ngayon parang naghihintay lang ako ng masasakyan. Kaso yung mga pinapara ko, di ako hinihintuan, nilalagpasan lang. So instead na magreklamo ako at magmukmok kung bakit walang nagpapasakay sakin, wala akong choice, kundi maghintay pa rin.

Pero ang ginagawa ko ngayon, naglalakad na ako patungo sa destinasyon ko hahahaha. Kahit ako lang mag-isa, kahit malalim na ang gabi, kahit masakit na ang mga paa, okay lang. Basta umuusad tayo.

2017 nawalan ako ng bespren. 2018 nawalan ako ng jowa. Ano naman kaya ang mawawala ngayong taon? Abangan.

Anuna 2019! Handa na akong masaktan, paasahin, paglaruan, gaguhin at pagkaitan ulit ng tadhana hahahahahaha come on fite me!! Let’s go!!!!!

THANK U 2018, NEXT!

I’m sorry, the old Shaira can’t come to the phone right now.

Walang Time


These past few months, nagbago ang takbo ng buhay ko – dahil nadagdagan yung workload ko hahahahaha yes thank you Lord!!!!!

Kung dati 15 minutes lang tapos ko na yung grid for that day. Kung dati nakakalabas pa ako sa office ng mahigit sa isang oras (para maglandi) (dati yun). Kung dati nakakapunta pa ako sa Vertis, Trinoma o SM North kahit di pa tapos yung shift ko (kasabay ko pa boss ko sa shuttle). Kung dati pinagagalitan ako ng TL ko kasi laro ako ng laro ng sims during work hours, aba ngayon di ko na magawa lahat yan!!!!!

30 episodes per day na ang quota ko. Usually sa ibang publisher 4-12 shows lang ang normal. Hahahaha yung tipong pagkaupo ko pa lang ng 10AM, kailangan ko na agad gawin. Minsan di na ako nakakasabay kumain, di na ako nakakasama pag may pupuntahan sa labas. Madalas natatapos na ako magpublish ng 9PM, eh hanggang alas siyete lang ang shift ko. Minsan umaabot pa ako ng 11PM na walang tayuan hahahaha.

Naninibago na sakin mga katrabaho ko hahahahaha kasi pag yayayain nila ako, dati go lang ako, ngayon sinasabi ko na, “may trabaho pa ako eh”, sa isang taon ko ngayon ko lang ulit naramdaman yung stress dahil sa trabaho hahahahaha. Pag ang tagal magrespond sa email ng BD, pag may kulang na mats, thumbs, pag mabagal ang internet, hahahaha wow Shai is that u?????

Feeling ko wala na rin akong social media life, di na ako nagbubukas ng facebook (well at least, iwas sakit) kasi wala na akong time para magphone. Marami na akong ginagawa daily kaya wala na din akong time para umiyak!!!! YES!!!!! (Joke lang, pag-uwi ko dun ulit magsisink-in lahat)

Negative


May nagsabi sakin na, bakit puro negative na pangyayari sa buhay mo yung isinusulat mo sa blog? Bakit hindi yung masasayang part?

Eh ganun talaga, mas maraming nangyayaring negative sakin kesa sa positive.

Tsaka, mas tumatatak sakin yung masasamang pangyayari. Mas memorable. Masakit eh. Pag masasaya kasi, madali kong nakakalimutan. Ewan ko. Ang lala na ng lason ng negativity sa katawan ko ano?

Halimbawa, pag masaya ako ngayon, inaanticipate ko na magdurusa din naman ako kinabukasan. Parang yin at yang.

Di naman ako ganito noon. Lagi kong sinasabi na, look at the brighter side. In every cloud, there’s a silver lining. Pero ngayon, di ko na kayang maniwala. Sa dami na ng pinagdaanan ko, mas nakafocus tuloy ako sa yin.

Well, sa katunayan, yung taong nagtanong sakin nito, siya yung main reason kung bakit naging negative lalo ako.

Paano kaya maaalis ang lasong ito? Gusto ko sana sa taon na darating, maging optimistic na ako. But how?

Lalo na nitong mga nakaraang buwan, wala na akong nilu-look forward sa buhay ko na kahit ano, wala na kong gana ma-reach pa yung goals ko. Kailangan kong makabalik sa right path.

Mas ok din pala yung ganito, kasi pag masaya ka, temporary feeling lang yan eh. Pero pag nasa negative side ka, dun mo ma-aappreciate lahat. Dun ka makakapag-isip ng tama. Dun ka matututo sa mga sakit na pagdadaanan mo. Di ba.

Pero sabi nila, yung pagiging positive eh di naman ibig sabihin eh masaya lagi. It means na even on your worst days, umaasa ka pa rin na magiging ok din ang lahat balang araw.

If I Die Young


Sa sobrang pessimistic ko sa buhay, inaanticipate ko na di na ako aabot ng 30. Itโ€™s either magkakasakit din ako ng malala or maaaksidente dahil sa sobrang katangahan. So heto yung mga bagay na gusto kong sabihin. Actually matagal ko na tong gustong isulat, kaso natatakot ako noon kasi baka mabati/matuluyan talaga ako. Pero ngayon wala na akong kinatatakutan, Iโ€™ve been through many shits. So heto na nga –

Sa mga kamag-anak ko, I want to apologize, for being a burden for about 22 years. Pasensya na, puro na lang kunsumisyon ang naibibigay ko. Don’t blame anyone, this is all my fault. Sorry, di ko na maibibigay yung magandang buhay na inaasam natin. Sorry kasi hanggang ngayon wala akong maitulong sa inyo. Umaasa kayo sakin na balang araw iaangat ko kayo sa laylayan, kaso hanggang ngayon ganito pa rin tayo. Sorry kasi hindi ako nagsasabi kung nasaan ako at kung anong oras ako uuwi. Sorry kasi malihim ako, like bigla bigla na lang kayong nawiwindang kasi may mga ganitong kaganapan na pala ako sa buhay. Sorry din kung dadagdag pa ako sa gastusin nyo, mahal ang burol at libing. Okay na siguro yung 2 days lang. Wala naman akong masyadong iimbitahin eh.

Sa mga kaibigan/naging kaibigan ko, thank you for helping me, sa lahat, maski sa mga simpleng bagay. Salamat. And pasensya na kasi madalas hindi ako namamansin, minsan maldita ako, Sorry din kung di ako marunong mangamusta, yung magpaparamdam lang ako pag may kailangan. Sorry. Sa lahat ng mga inutangan ko, babayaran ko kayo sa susunod na buhay. Sorry kung meron man akong nagawang masama sa inyo.ย  Sorry. Pero inaanticipate ko na rin na walang dadalaw sakin, sino ba ako sa inyo, dumaan lang naman ako sa buhay nyo haha. Makakalimutan nyo rin naman ako eventually. Pero kung maaalala nyo ko, uyyy salamat ha. Sana may naitulong akong maganda sa buhay nyo.

Sa mga crush ko, pasensya na kung palagi ko kayong ginagambala noon. Pero salamat, kasi dahil sa inyo kaya ako nagpapataas lagi ng score sa mga exam, kaya mataas din ang grades ko. Salamat sa pagpapakilig hihi.

To my former lover, my best friend, hello sayo, makakalimutan mo rin naman ako hahahahaha ngayon pa nga lang limot mo na ko eh. Pero sana bago ako mategi, nakamoveon nako sayo, kasi kung hindi pa rin, baka araw arawin kitang multuhin! Haha wag na pala, madidisappoint lang ako lalo. Pero eto lang ang masasabi ko sayo – magkikita pa tayo soon – sa impyerno โ˜บ charot, pero sana nga makamoveon nako, ayoko nang bitbitin pa sa hukay yung heartbreak. Well,ย sorry for all the mess I’ve done. I hope you’ll keep me alive in your memories. I wish you to be happy and healthy as well. Take care of yourself. Thank you for loving me, even in a short span of time. Being with you was the happiest moment of my life, pramis, hehe. Babantayan kita, ako ang magiging guardian angel mo. Sana ako pa rin ang sasagip sayo. Sana sa afterlife, magmeet ulit tayo โ™ฅ I promise nobody’s gonna love you like me-e-e! Ooh-ooh-ooh-ooh!

To all, sorry, and goodbye โ˜บ

Heto ang mga habilin ko:

  • Pag ililibing nako sana yung Spotify Playlist ko yung patugtugin nyo hahahahaha. Sige na, bop naman mga kanta ko eh. Basta pang-finale yung Mirrors ni Justin Timberlake, yung full version (8:04). Alam mo ba yan yung gusto kong kanta pag ikakasal ako, eh kaso malabo na mangyari yun, e di pang libing na lang hahahahaha charot
  • Konti lang naman yung mga gamit ko, mostly mga handwritten notes yun. Pa-compile na lang sa clear book yung mga important files, wag nyo muna itapon – lalo na yung mga test papers ko huhu yan lang ang legacy na maiiwan ko, pero yung mga kalandian notes ko dyan, hmmmmm, sige tapon nyo na.
  • Pare-pareho lang ang password ng mga account ko – birthday ko haha pero wala namang magkakainteres na buksan pa yun.
  • Gusto ko naka-lipstick pa rin ako – Crimson Red ang kulay.
  • Sana buhay pa rin yung mga social media account ko – lalo na itong blog at twitter. Pero wag na kayo magbackread, nahihiya ako ang bitter ng mga tweets/posts ko lately.
  • Gusto kong magdonate ng organ, kaso hindi maganda yung quality nung akin eh ok lang ba??

Sa lahat ng taong nakilala ko, hello, makakalimutan nyo rin naman ako eventually (bakit ba paulit ulit ako) pero sana may maiwan pa rin akong legacy haha, sana maalala nyo ko di dahil sa patanga-tanga ako, pero maalala nyo ako in a unique way. Ang hirap iexplain. Basta. Di ka na makakakita pa ng katulad ko.

I-eedit ko pa to pag may dagdag pa akong sasabihin. Pero sa ngayon heto muna.

PS: HINDI TO SUICIDE NOTE. KALMA.ย 

PS ulit: “Ang nega mo talaga mag-isip, kaya ka iniwan eh” – I KNOW RIGHT

ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  “Okay ka lang ba?” – OO OK AKO

Mama


Ma, sorry ha. Kasi hanggang ngayon wala pa rin akong na-aachieve sa buhay. 22 years old na ko pero wala pa rin akong kwenta. Akala ko pagka-graduate ko, unti-unti ko na maaabot yung mga goals ko. Pero bakit ngayon ang labo pa rin?

Ma, sorry kung disappointed kayo sakin ngayon. Ilang buwan ko nang inaaksaya ang panahon, na imbes na gumagawa ng makabuluhang bagay eh kinukulong ko pa rin yung sarili ko sa alaala ng nakaraan. Sorry kung iniiyakan ko pa rin siya hanggang ngayon. Sorry kung pati kayo umasa sa kanya.

Ma, sorry, kung anu-anong bagay na ang nagawa ko sa sobrang desperada ko. Sabi nga nila dondon at anye, naliligaw na ata ako ng landas. Ma, gabayan nyo ko, sana makabalik na ako sa tamang daan.

Lotto


Isa ako ngayon sa libo-libong nangangarap at nagbabakasakaling manalo sa lotto. 1B na ang premyo, sana ako na ang maging real life na Pepito Manaloto.

Alam ko maraming mas deserve na makakuha ng jackpot. Di naman na kami naghihikahos na tulad ng dati, meron na akong trabaho, though maliit lang ang sahod eh nabubuhay naman ako, patay nga lang ang puso, charot.

Ano nga ba ang gagawin ko sa isang bilyon? Di ko rin alam kung paano gastusin ng tama. Sabi ko dati pag marami na kong pera siguro magiging masaya na ako. Pero nung na-brokenhearted ako, eh di ko na kaya maging masaya ulit na tulad ng dati. Pero ikaw ba naman di ka pa ba magiging masaya kung mananalo ka ng ganun kalaki? Aba ang ungrateful ko naman non (sos kaya ka iniiwan eh.)

So ang naisip ko, i-invest ko na lang sa Stock Exchange? Di kasi ako marunong maghandle ng negosyo, baka masayang lang pag dun ko inilaan. Alam mo, gusto ko pa naman magkaroon ng maraming business – franchise ng computer shop, pa-print-an ng thesis paper ng mga nagkokolehiyo, kainan na bukas 24 oras para may makainan yung mga tao pagtapos mag-inom, atbp. Eh kaso nga ang lungkot lungkot ko ngayon, nawalan na ko ng gana sa mga ganyang bagay.

Pag okay na siguro yung bahay, sasakyan, negosyo, saka ko na iiwanan yung mga kamag-anak ko. Hahahaha. Totoo. Maglilibot-libot na ako sa ibaโ€™t ibang bansa, bahala na kayo sa buhay nyo, di na ko uuwi.

Tas manonood nako ng Reputation Tour sa Japan. Oo, magbabakasyon ako ng isang taon sa Japan. Lahat ng mga nakikita ko sa komiks at cartoons gusto ko sila makita lahat.

Matutupad na yung pangarap ko na tuklasin ang mundo, lakas maka-Magellan. Ang saya kaya, marami ka makikilalang tao, marami kang makakain, marami kang matututunan sa bawat lugar na pupuntahan mo. Di bale na wala kang kaibigan at walang lovelife no, haha.

Alam mo, habang tumataya ako kanina, ang nasa isip ko, pag nanalo kaya ako, pwede ko bang bilhin yung pagmamahal ng ex ko? Kahit yung mabawi ko lang siya, makukuntento na siguro ako. Dati nangangarap kami na mag-a-out of town na magkasama, ngayon pangarap na lang talaga. Heto na naman ako sa mga pag-iisip ko, nagmumukha na naman akong desperada. Malabo namang mangyari. Hays.

Friends


Ako yung klase ng tao na hindi talaga showy pagdating sa care. Yung tipong di nangangamusta, walang pakialam sa hanash ng iba, parang nakikisama nga lang, ganern. Kasi after nung nangyari samin ng bff ko, sinabi ko sa sarili ko na โ€œYung mga nakakasama mo ngayon, kaibigan mo lang yan kasi palagi kayo nagkikita, pero once na maghiwa-hiwalay na kayo ng landas, di na kayo friends anymore.โ€ Kaya kung mapapansin mo wala na akong nakakausap na kaibigan mula elementary, high school. Mga college friends ko minsan ko na lang din makausap. May mga kaibigan din ako sa work. Pero hindi ako yung tipo na madaling magreach out sa kanila na, โ€œUy, can we talk? May problema kasi alo eh.โ€ Mas madalas sa social media ko lang nailalabas yung mga hanash ko. Sabi ko nga eh pag if ever naikasal ako, wala pala akong maiimbitang kaibigan ko, kasi di ko mai-define yung mga tao sa paligid ko as โ€œkaibiganโ€ talaga. Sorry.

After ng breakup chenes, dun ko narealize na etong mga taong to, kahit never ako nagreach out sa kanila, andyan pa rin sila na kino-comfort ako, kinakamusta, concern para sakin. Malaking bagay na sakin yun kasi akala ko wala lang ako sa kanila, pero naiisip pala nila ako. Nagchachat sila, sinasabi na, ilabas mo lang yan, makikinig kami, weโ€™ll help you to get through this, etc. Yung isa kong co-fan na di naman kami close pero kinocomfort din ako (nakikita niya kasi mga hanash ko sa twitter) na-aappreciate ko yun ng sobra. Salamat kasi kahit paano nararamdaman ko yung care nyong lahat, kahit na feeling hopeless na talaga ako sa buhay ko. Thank you, para sa inyo to ๐Ÿ’‹

Protected: Frustration


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Fears


 

Yung nangyaring pang-aabuso sakin noon, madali naman akong naka move on, kumbaga pag pinag uusapan yun, di naman mabigat ang pakiramdam ko. Pero, palagi ko pa ring napapanaginipan yun, at doon ako nakakaramdam ng takot – na baka maulit yun sakin. Kaya nagiging mapagmatyag talaga ako na hanggat maaari sana nakalock yung bahay, yung di na ko makikita ng kung sino na mag isa lang dito, etc.

Ganun din yung sa bespren ko, (hello kung nababasa mo man to). oo matagal ko na siya napatawad, pero pag napapanaginipan ko rin yung nangyari, natatakot ako na baka may gumawa ulit sakin ng ganun (pagsalitaan ng sobrang masasakit na salita), kaya ang hirap na maging open ulit sa ibang tao.

Ayoko manood ng mga suspense movies kasi ganun lagi ang mga panaginip ko. Either ako ang hinahabol ng something o ako ang humahabol sa something para makaalis sa panaginip na yun. Paggising ko ramdam ko yung pagod.

Nung bata ako, kapag nagigising ako sa madaling-araw, hindi ako nakakatulog ulit. Tapos tititigan ko lang yung mga kasama ko, lola ko, tita ko, pinsan ko, tapos naiimagine ko nun pano kapag nawala na sila. Tapos tumutugtog pa yung radyo nun, mga lumang kanta. Tapos mag-iiiyak nako, hanggang sa magising silang lahat tas patutulugin na ako. Kaya mula nun ayoko na matulog na may radyo. Pero recently lang, natutulog na si anye (pinsan ko) na bukas ang radyo. Kaya heto, bumabalik sakin yung mga alaala. At di ulit ako makatulog.

Protected: Lately


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Tahanan


 

Linggo ng gabi na ako bumabalik ng dorm, kasi mahirap bumiyahe ng lunes + rush hour. Tapos sabado naman ng umaga ang uwi ko sa bahay. Maiksi lang ang panahong nailalagi ko sa aming munting tirahan. Kahit maliit lang, kahit maraming tulo ng tubig, kahit makalat lagi, nami-miss ko din yung bahay namin.

Saglit ko lang nakakasama yung pamilya ko. Haha kahit wala kaming inaatupag dun sa bahay kundi magcellphone lang maghapon (at di nagpapansinan), namimiss ko pa rin sila.

Pasensya na din kasi habang tumatanda ako, mas lalo akong nagiging tamad sa gawaing bahay. Ewan ko ba basta pag nasa bahay ako tamad na tamad ako kumilos, gusto ko nakahiga lang ako maghapon.

Pasensya na rin sa mga kamag-anak ko na pinagtataguan ko. Wala naman akong utang, pero nagtatampo na sila sakin kasi di man lang daw ako makadalaw sa kanila, mukha na raw akong nagmamalaki porke may trabaho lang. Kaya po ako nagtatago kasi ayoko ng masyadong social interaction. Pasensya na. Di naman sa nagdadamot, pero maski pasalubong nga wala ako maiuwi sa bahay namin, kaya pasensya na kung lagi kong sinasabi na ‘wala akong pera’ kung manghihiram kayo. Hindi ako sarap-buhay dito. Kahit sa pagkain ay kailangan kong magtipid. Madalas ay inuuna ko pang gastusan ang ibang tao kesa sa sarili ko.

Malaki na ang mundong ginagalawan ko ngayon. Pero minsan namimiss ko din yung buhay ko noon sa Cavite. Naisip ko paano kaya kung mapunta talaga ako sa production? Siguro mas lalo na akong hindi nakakauwi ng bahay.

Favorite


 

Ako lang ba yung nagbabago ang mga interests through the years? I mean yung mga bagay na kinahihiligan ko about 5 years ago, di na yun yung gusto ko ngayon. Darating dun sa point na di na pala eto yung favorite ko. Part ba ito ng pagtanda?

Nagsawa ba ako? Ewan ko. Dahil ba hindi ako consistent sa pagkahilig sa isang bagay, ganun din ba ako pagdating sa tao? Yung pag tumagal na mawawala na yung interes ko?

Ewan ko, kaya siguro yung mga kaibigan ko about 5 years ago, di ko na nakakausap ngayon.

Ano ba talaga?


 

Every day off ko, lagi akong nag-iisip kung gagala ba ako? Or magpapahinga na lang buong weekend sa bahay?

Gusto kong magpahinga na lang kasi di ba halos buong linggo wala ako sa bahay, weekend lang yung available kong panahon para makabawi ng tulog, manood ng kdrama, maglaro, maglinis ng bahay, magluto, etc. At mas ok na magstay na lang sa bahay kasi parang kada labas ko nalalagasan ako ng pera eh (parang kahit nasa bahay nga lang ako nauubusan pa rin ako, bat ganon.) Yung feeling na, kahit anong pagtitipid ang gawin mo, wala na nga akong binibiling wants eh puro needs lang, napupunta sa ibang bagay yung pera mo – unexpected na bayarin, may mangungutang, may biglaang ganap, etc. Hinahanash ko pa rin yung ilang buwan na ko may trabaho pero wala pa rin naipupundar, wala pang outing na napuntahan, feeling ko talunan pa rin ako in life.

Then ayun nga naisip ko, parang mas marami pa akong ganap/gala nung nag-aaral pa ako kesa ngayon, bat ganon, eh samantalang dati mas wala akong pera. Nangangalahati na yung 2018 pero wala pang exciting na nagaganap sa buhay ko (talaga ba) unlike last few years na may mga pasabog. Sabi ko gusto ko sana gumawa ng magagandang memories habang bata pa ako, habang hawak ko pa ang buhay ko (charot, syempre pag may asawa na di ko na ata magagawa yun). Pero these past few months paulit ulit lang ang routine ng life ko, so syempre gusto ko din mag-wind up at makapag-gala para maiba naman. Alam mo yun, nagegets mo ba ako haha! Basta ayun gusto ko magkaroon ng magandang alaala kaso paano ko gagawin yun kung matutulog lang ako sa bahay buong araw? Di kaya nagsasayang lang ako ng panahon?

Tas gusto ko rin sana na makatulong sa iba (hindi yung nagpapautang ah), I mean gusto ko ma-experience yung volunteer work, yung makapagdonate sa iba, yung gawain na makabuluhan (kumikilos ka para sa ibang tao, di lang pang-sariling kapakanan), kasi feeling ko walang silbi yung existence ko kung puro sarili ko lang ang iniisip ko, kaya gusto ko tumulong sa iba. Kaso paano ko magagawa yun kung hindi sapat ang kinikita ko? Di ba??

Di ko alam, ok naman ang kalagayan ko ngayon pero feeling ko may kulang, na lagi akong naghahangad na “sana ganito ako, sana ganon, bla bla”, lagi ko hinahanap si happiness pero di ko alam kung asan siya. Hmmm

Adulting (2)


 

Dati ako yung batang turo ng turo sa grocery, “Bili tayo neto, bili mo ko neto” tas magngangawa pag di pinagbigyan. Dati excited ako mamili kasi after nun kakain kami sa labas at hindi sa bahay, yey.

Ngayon ako na yung, “Ibalik mo yan, mahal yan” “Palitan mo yan ng mas mura” “O bakit mo kukunin yan? Importante ba yan?” pag nago-grocery hahaha tumatanda na tayo mamsh. Tas after nun diretso na uwi sa bahay kasi may ulam naman, bakit ka pa kakain sa labas??

Ang hirap magbudget pramis haha nakaka-3k na kami sa grocery, pero konti lang naman yung pinamili namin? Basic needs lang? (Panligo, panlaba, condiments, pangkape, konting de lata at biskwit) Bat ganon?? Tatlo na lang kami dito sa bahay, tas ako weekends lang umuuwi dito, konti lang talaga kailangan namin pero bat umabot na ng ganon haha ang mahal na ng bilihin! Nakakastress hahahaha

Tapos nung pag unpack na makikita mo “Hala bat ang liit na ng Lemon Square” “Hala bat kumonti yung laman ng Wow Ulam” “Hala halos bente pesos na yung juice”. Di naman sa nagrereklamo ako sa Train Law haha pero kung kumokonti o lumiliit yung serving size ng produkto, kung tumataas ang presyo, sana yung income namin tumataas din di ba hahaha

Nung bata ako naiisip ko, “Bakit yung mga matatanda parang minsan lang sila nakangiti? Laging nakasimangot?” Kasi dati lagi lang ako masaya, walang dahilan para mainis pero nung tumanda na ko ayan napagtanto ko na kung bakit laging nakasimangot ang mga tao, nakakastress magbudget ng pera! Totoo yun na pag bata ka excited ka lumaki, pero pag matanda ka na mas gugustuhin mo na lang maging bata ulit kasi di ka maprepressure na “oy wala kang trabaho, anong silbi mo?” “oy ilang buwan ka nang nagtatrabaho, bakit wala ka pa ring naiipon???”

Tas napag uusapan namin ng workmate ko about sa paghahanap ng bagong trabaho (kasi di talaga satisfying ang sahod), eh naisip ko mahirap umalis na wala pang nahanap na kapalit kaya di pwede matengga. Tuwang tuwa lang kami pag holiday kasi lam mo na hahaha

So heto binabudget ko pa ang natitirang pera, magbibigay ako ng pandagdag sa ulam, grocery, meralco bill. Tas magbabayad pa ng renta sa dorm at panghulog sa cellphone. Tas bibili pa ng gamot para sa susunod na linggo (jusko sana mawala na UTI ko nanghihinayang ako sa nagagastos ko). Yung sapatos ko kahit butas na pareho pero ginagamit ko pa rin kasi wala pa pamalit eh, patintero na lang sa basa para di mapasukan ng tubig! Nasa petsa de peligro na tayo mamsh, mukhang tinapay na naman ang magiging hapunan natin next week. Nubayan nagtatrabaho na ko pero bakit nasa laylayan pa rin tayo mamsh!! Anunaaa. Maiksi pa rin ang kumot kaya ako’y nakabaluktot pa rin.

Yung mga friends ko sa instagram nakakapagdagat na, ako kaya kailan ko matitikman ang sarap ng pagtatravel hahahaha

UTI


 

Unang linggo ko pa lang sa dorm nagka-UTI agad ako, grabe nu haha. Ngayon ko lang na-experience yung mga ganitong bagay. Kasi kahit na hindi healthy ang lifestyle ko at pabaya ako sa sarili ko eh maswerte ako na di ako nagkakasakit. Ngayon lang, tas ang main reason pa eh hygiene issues (haha nakakahiya di ba) pero sabi ni doc normal lang daw sa mga babae ang magka-UTI. Nung una balisawsaw lang nararamdaman ko, sintomas na pala yon o, isang linggo pa bago ako nagpatingin sa doktor. Kaya nahirapan ako bumiyahe pag lunes ng umaga kasi feeling ko anytime maiihi ako, kaya nung linggo pa lang bumalik na ko ng dorm. Ganun talaga every morning ihing-ihi ako, minsan naiihi na ko sa underwear ko, pero nasa cr na ko nun di lang umaabot haha.

Nakakainis kasi ang mahal ng gamot! Dahil lang sa pagiging pabaya ko gumastos tuloy ako ng isang libo para lang sa gamot, jusmiyo. Di ko alam kung makakasama pa ba ako sa mga outing na yan kasi wala na kong pera. Kailangan ko na ma-dala.

Hangga’t maaari iwasan nyo ang magkasakit!! At uminom maraming tubig, wag po akong tularan.

City Life Hanash


 

Matapos ang halos kalahating taon kong pagtatrabaho dito, sa wakas, pinayagan na kong magdorm! (Yey)
After kasi nung nangyaring insidente last time, pinush na namin ulit na makiusap sa tita ko na baka pwede naman, this time, ay payagan na ako. Medyo kinakaya ko naman ang mga kaganapan, pero feeling ko konti na lang sasabog na ako (dahil sa stress sa biyahe), yung tipong araw-araw na lang nakasimangot ako papasok/pauwi dahil sa mga kamalasang inaabot ko.

Nakahanap naman agad ako ng matutuluyan, walking distance lang mula sa opisina. Ayoko nang gumastos pa sa pamasahe tsaka sa oras, di ba hangga’t maaari ayaw ko na magpa-late nu. Na-memo-han na ko dahil sa sunud-sunod na lates. Then sakto yung mga katrabaho ko dun din sila tumutuloy, so saglit lang kami nag-usap nung may-ari then approve agad!!

Pros:
– walking distance lang
– mas mahabang oras ng tulog
– mas tipid sa pamasahe
– mas madaming time para lumandi. joke lang

Cons:
– walang wi-fi
– walang ref/water dispenser haha
– wala akong kausap
– nahihirapan akong umakyat baba sa double deck bed

Yun lang naman problema ko haha nabuburyong ako sa dorm, wala akong magawa. Yung mga katrabaho ko di ko rin naaabutan kasi iba iba kami ng sched, tas magkahiwalay kami ng kwarto. Yung mga roommates ko di ko din nakakausap kasi di ko sila kilala (lam mo naman ako, takot sa social interaction), so ilang araw na ko nandun pero medyo dedma lang, pero ok na rin yon. Tas nung nandun ako narerealize ko na kailangan ko pala ng ganito, ganun, kaso wala eh, nasa bahay. Ayoko na din bumili ng mga bagong gamit kasi una wala akong pera, nagbayad agad ako sa rent, tas iniisip ko ayoko ng maraming gamit sa dorm kasi pag umalis na ko dun mahihirapan ako magbitbit pauwi. Isang maliit na maleta lang dala ko tas limang set ng damit, kasi lunes ng umaga ako aalis ng Cavite tas biyernes ng gabi naman ang uwi.

Nung mga unang gabi ko sa dorm nag-eemote ako kasi nga di ba walang wi-fi, sabi ko nun parang gusto ko na mag-uwian ulit hahaha. Kaso lang nung pag-uwi ko last friday night na-stress na naman ako ng bongga! Daming hanash sa kalsada, tagal ko makauwi kaya sabi ko nun, de sige okay na to, tiis tiis na lang sa pagkabagot.

Yun lang naman, di ko rin alam kung bakit city life ang title ng post na to eh di naman ako buhay city girl dito, ganun pa rin minsan di ako naghahapunan ng kanin (kasi wala ako kasabay kumain nalulungkot lang ako), di rin ako pala-Starbucks at iba pang kakemehan. Akala ko pag nagdorm na ko more time to explore Quezon City na haha di rin, ganun pa rin pala ang buhay.

Excel


 

Parang na-pressure naman ako sa post nung elementary classmate ko hahaha! First ever reunion/alumni homecoming kasi this sunday.

30776422_1621534024626591_893879707_n.jpg

Tapos nagsipag-comment na yung mga kaklase ko, may Teacher, Engineer, Volunteer sa NGO, atbp.
Tas ako, heto wala pa ring naiaambag sa lipunan haha anuna??
Lagi ko ring sinasabi na iba iba ang path natin, na may kanya-kanya tayong timeline to reach our certain goals.
Pero deep inside nalulungkot ako sa sarili ko kasi ano hanggang dito na lang ba ako? May mararating pa ba ako o mag-aasawa na lang? Idk.
Kaya wala din akong balak umattend ng alumni homecoming kasi wala ako maikukuda sa mga naging kaklase ko.
Sorry insecure na naman ako ๐Ÿ˜ฆ

Parang paulit-ulit lang din yung hanash ko no? Pero di pa rin ako kumikilos, di gumagawa ng paraan para magbago ang takbo ng kapalaran ko.

Manyak


 

Kanina lang to, pauwi ako galing sa trabaho, yung katabi ko sa bus, iniipit ako ng siko niya, sinisiksik ako, nakapwesto ako sa bintana, sa may two-seater, malapit sa unahan. Di na ko komportable, kaya bumaba agad ako sa Talaba. Pagtayo ko, sinundot niya yung pwet ko. Tumakbo lang ako nun pababa ng bus. Sorry kung di ko kayang lumaban, duwag at mahina ako. Sorry dahil sa moment na yun, hindi ako makasigaw, na-freeze lang ako. Sorry dahil di ako makapagaumbong. Hanggang pagpost at pag iyak lang ang kaya kong gawin. Natatakot pa rin ako. Kasi anytime pwedeng mangyari ulit yun. Araw-araw akong sumasakay ng bus. Di naman ako mukhang kamanyak-manyak? Mukha akong lalaki, walang dede, nakatshirt at pantalon, nakajacket na makapal, yung bag ko nasa harap ko lang. Ang panget panget ko, pero bat ganon??? Minalas-malas pa rin ako at ako ang laging nabibiktima?

Sorry, kahit ilang beses akong sabihan na manlaban ka at wag matakot, kung nandun ka na sa sitwasyon na yun, mawawala ka na lang sa tamang pag-iisip, sorry talaga ๐Ÿ˜ž

Also read:

https://shairamaec.wordpress.com/2017/01/01/2017/#more-4592

Tagpayat


 

Everyone wants to achieve a summer body, meanwhile, me:

“Hala anyare sayo Shai? Bat ang payat mo?”

Yep. Mas lalo akong pumayat nung nagkatrabaho na ko ๐Ÿ˜ฐ

Eto yung peak ng katabaan ko. January 2014. Nagstop kasi ako magschool niyan kaya puro kain/tulog lang ginagawa ko.

January 2018.

Wala na kasi akong time kumain haha. Paggising ko sa umaga, di ako nakakakain ng madami, nagmamadali eh. Pero nagbabaon pa rin naman ako ng kanin at ulam sa opisina (nauubos ko yung nasa 500ml container na kanin). Tapos magmemeryenda lang ako pag niyaya ako ng mga katrabaho ko. Sa gabi naman, since 7pm/9pm ang out ko, wala pa rin akong time kumain, diretso na ko sakay nun pauwi. Tapos pagdating sa bahay matutulog na agad ako (Sleep is lifer). Bumibili lang ako ng boiled egg sa Lawton, yun na hapunan ko. Mukha akong nagda-diet pero di ko rin ginusto yung ganitong buhay hahahaha! Ang unhealthy ng lifestyle ko, wag gagayahin. Yung feeling na anytime pwede akong magkasakit, pero buti na lang medyo strong pa yung lagay ko ngayon (partida di ako nagvavitamins).

BMI atm. Last last week 45.5 kg na lang ako. Dati di ako bumababa ng 50 kilos. Hays

Ano yan hahahahaha

Ano kaya mo pa ba girl? Oo naman. Kahit mukhang zombie ako lagi sa opisina namin, keri lang ๐Ÿ™‚ Laban pa!!

Life frustrations


 

May tanong na โ€œKung may pagkakataon ka na mabago ang iyong nakaraan, anong babaguhin mo? Bakit?

Simple lang naman gusto ko. Siguro ang babalikan ko, yung elementary days ko. Yung sana pala ginalingan ko noon hahahaha. Ang tamad tamad ko kasi gumawa ng project. Kung pinush ko lang ng bongga, sana naging honor student na ko, e di sana nakapag entrance exam ako sa mga universities, e di sana mas magandang opportunity para sakin haha

Ngayon lang ako nanghinayang kasi kayang kaya kong abutin yun dati, pero dahil immature ako, di ko ginawa. Yung feeling na ang talino mo gurl kaso sayang kasi di mo mapakinabangan. Nakakafrustrate din. Hanggang exam na lang ba ako magha-highest? Di ako makaangat dahil sa anxiety ko, sa takot ko na di ko kayang gawin yung ganitong klaseng trabaho.

Ano bang ipinaglalaban ko haha, dahil lang sa di nagpasa ng project di na umangat sa buhay hahahahaha

Ang mundo ay isang malaking Quiapo


 

(Bakit girl, naagawan ka ba?)

Di naman, haha tsaka sa Divi ako nakupitan ng wallet.

Pangalawang beses na to, yung first time ko nun sa Kadiwa, 2012, nakuha yung unang unang cellphone ko, yung de keypad na cherry mobile pa. Nastress ako kasi uso na nun smartphones, bakit phone ko pa???? Hawak ko pa cp ko nung time na yun tas biglang nawala? Nakakagigil!!

Ay wait, ikwento ko na rin yung nangyari nung sa Divi, naramdaman kong nahablot sa bulsa ng pantalon ko yung wallet ko, paglingon ko ang bilis naglaho!! Nakakagigil!

300+ lang laman ng wallet ko pero nakakapanghinayang kasi nandun yung OTG at splitter ko, valuable sakin mga yon eh.

Alam mo narealize ko lang, ANG DAMOT DAMOT KO KASI KAYA AKO NANANAKAWAN HAHAHAHA. Bago ako masnatch-an, may mga batang kumukuha ng coke float ko, di ko binibigay kasi naiinis ako kasi nga pilit kinukuha sakin, di man lang magsabi na โ€˜Ate akin na lang yanโ€™?? Willing ko naman ibigay pero yung namimilit? So yung wallet ko yung napagtripan. Ayan karma is real bโ€“

Ganun din pag may namamalimos, may badjao na sumasayaw sa jeep, mga nanghihingi ng abuloy sa bus, di ako nagbibigay. Kasi ako nga ginugutom ko sarili ko para lang mapagkasya ko yung pera ko, tas ibibigay ko pa sa iba? Yung tipong ako napapagod para kumita ng pera tapos sila ganun ganun lang, pag di mo bibigyan nanakawan ka. Kuripot ako tsaka madamot kaya ayan, mas lalo pala akong nawawalan.

But that incident wont change me, magdadamot pa rin ako.

Feeling Stressed


 

Ako yung tipo ng tao na mahirap magalit (oo di talaga ako nagagalit pramis), mahaba ang pasensya at matiisin. Pero simula nung nagkatrabaho na ko, naiistress na ako sa maliliit na bagay.

Hindi naman stressful ang work environment ko kung tutuusin. Super chill lang ako dun, yung tipong in 1 hour lang tapos ko na lahat ng gawain ko (luh yabang talaga oh), oo pramis madalas nakatunganga lang ako sa opisina.

Madalas ako maistress pag bumibiyahe haha layo kasi. Pero di naman ako galit na nagkukuda, nakangiti pa rin ako pero deep inside naiinis nako haha.

*Pag ako ang huling pasaherong sasakay ng jeep tapos 1/4 ng pwet ko na lang yung nakakaupo.

*Pag tipong 2 minuto na ang nakakalipas pero di ako sinusuklian (pero yung ibang pasahero nasusuklian naman. Di naman malaki yung pera ko)

*Pag papara yung mga pasahero sa hindi tamang babaan tapos magrarant sa driver kasi lumagpas na daw.

*Pag nasa MRT ako tapos nakaharang lahat ng pasahero sa may pintuan eh pwede namang pumwesto sa gitna.

*Pag sasakay ako ng bus tapos tayuan, yung tipong mas nauna pa nakaupo sayo yung mga huling sumakay ng bus (mga taga Imus, Bacoor) kaya mula District hanggang MRT, nakatayo lang ako!!!

*Pag isang oras ka nang nakapila tas wala pa ring bus sa terminal.

*At naiistress talaga ako ng malala pag may nagkakasagutan sa harap ko (halimbawa mga katrabaho ko, or yung mga kapwa ko pasahero na nagrarant, basta kahit anong argumento), disturbing talaga sakin yun kaya pag mag aaway kayo, pls lang huwag sa harap ko. Ang dali kong maapektuhan na feeling ko ako yung inaaway, medyo sensitive ako these past few days ewan ko ba.

Same with jowa, pag nag aaway kami, isa din sa dahilan kung bakit ayokong magsalita kasi nattrigger yung anxiety ko, na masyado kong dinidibdib pag may nagagalit sakin, kaya as much as possible sana maayos agad kasi nag ooverthink ako pag may taong masama ang loob sakin.

Wait lang ang layo na pala ng sinasabi ko sa topic natin. Ayun nga, Mabilis na akong maapektuhan ng external factors kaya ako naiistress.

Protected: Utang na loob


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: Hay buhay


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Plot Twist ng 2017


Continue reading “Plot Twist ng 2017”

Real World Hanash


Continue reading “Real World Hanash”

Protected: Pessimistic at Adulting


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Commuting Hanash


Continue reading “Commuting Hanash”

Insecurities


Continue reading “Insecurities”

See you soon, baby โ™ฅ


Continue reading “See you soon, baby โ™ฅ”

Night Changes


Continue reading “Night Changes”

Walang Pinatunguhan


Continue reading “Walang Pinatunguhan”

#FirstTimer: CSE and Requirements


Continue reading “#FirstTimer: CSE and Requirements”

#FirstTimer: NOGNOG


Continue reading “#FirstTimer: NOGNOG”

Make-up Hanash


Continue reading “Make-up Hanash”

#FirstTimer: Commuting & Fangirling 101


Continue reading “#FirstTimer: Commuting & Fangirling 101”

Walang Gana


Continue reading “Walang Gana”

Random Hanash


Continue reading “Random Hanash”

Handwritten vs. Typewritten


Continue reading “Handwritten vs. Typewritten”

At the moment


Continue reading “At the moment”

17:27


Continue reading “17:27”

Tigilan nyo nga ako.


Continue reading “Tigilan nyo nga ako.”

Protected: Too Good to Say Goodbye


This content is password protected. To view it please enter your password below:

2017


Continue reading “2017”

Protected: 24k Christmas in the air


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Team Building Hanash


Continue reading “Team Building Hanash”

Groupings Hanash


Continue reading “Groupings Hanash”

Closet Problems


Continue reading “Closet Problems”

Ulyanin Problems


Continue reading “Ulyanin Problems”

Ang Huling Kembot


Continue reading “Ang Huling Kembot”

The Dark Side


Continue reading “The Dark Side”

Protected: How come?


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Mali! Malas!


Continue reading “Mali! Malas!”

Protected: No connection.


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Ang tagal tagal tagal!


Continue reading “Ang tagal tagal tagal!”

Protected: National and Economic Issues + Personal Issues


This content is password protected. To view it please enter your password below:

It’s not about the anda, anda, anda!


Continue reading “It’s not about the anda, anda, anda!”

All or Nothing


Continue reading “All or Nothing”