Graduate na si Anye!!!!!


Hindi maganda ang kapalaran ng Batch 2020 ngayon dahil sa COVID-19. Isipin mo yun, kalagitnaan ng 4th quarter. Nagkakandaugaga ka sa mga final projects, thesis, theater play, at iba pa. Tas isang araw hindi na lang kayo papapasukin dahil sa lockdown. At natapos ang school year ng ganun ganun lang? Walang periodical exams. Walang clearance. Walang graduation march. Ang sad.

Ngunit sa kabilang banda, guess what, mah boi, Anye (pinsan ko), napakaswerte niya, sinalba siya ng COVID-19 – sa pabagsak niyang grades haha. Dahil nga sabi ni Du29+1 na ipasa na ang lahat ng estudyante, aba, nakaligtas siya hahahahahaha.

Ilang buwan na kaming nag-iisip kung gagraduate ba ang batang ito o magrerepeater ng Grade 10, na posible pang ma-delay dahil may chance pa rin ata na hindi ituloy ang school year ngayong taon. Tinatanong namin siya kung anong balita. Hindi niya daw alam. Sabi ko ichat niya yung teacher niya. Aba sabi sa kanya, “Awa ng Diyos.”

Tapos ayan pumunta na ako sa school kanina, at ibinigay na sakin ng teacher niya yung diploma, certificate of good moral character, graduation photos, form-138 or card, so confirmed!! Graduate na si Anye!!!!!

Tapos ang tanging remarks lang sakin ng teacher niya, “Lagi siyang tulog sa classroom.” wtf bui hahahahaha pano laging laro ang inaatupag sa madaling-araw. Tas magdadahilan yan, “nakakatamad kasi (magturo)”

So ayun nga ang tinutukoy niyang awa ng Diyos. Kahit puro line of 7 ang grades niya, naitawid niya ang Grade 10 yey.

Sayang, looking forward pa naman ako na ilakad siya sa stage ngayong taon kahit napakatamad niyan. Lam mo ba, ako din ang naglakad sa kanya nung grumaduate siya ng elementarya.

Bilang selebrasyon, naggawa siya ng pizza. Congrats Nyeeeee.

At good luck sa akin. Magse-senior high na siya hahahahaha may babayaran nang tuition ehem ehem

Eto ang OST namin ngayon.

Bagong gising daw siya nung kinuhanan siya ng gradpic.

Moving up lang pala yung tawag pag nagtatapos ng Grade 10. After Grade 12 pala yung mismong graduation proper sksksksksksk

Araw ng Kalayaan


The New Normal Diaries #1: COMMUTE (Di ka lang cute, mas lalo ka pang…..)

June 12, 2020.

Araw ng kalayaan.

Araw ng paglaya.

After 3 months ng pagkakakulong ko sa bahay. Sa wakas. Nakalabas na rin ako ☺

Sinakto ko today kasi una long weekend, wala akong pasok, plus holiday kaya hindi naman siguro matao sa labas. Ang inaasahan ko eh maghihintay ako ng matagal kasi matumal ang bus, or punuan na agad kasi limited ang capacity, pero alam mo ba, sobrang smooth ng biyahe ko!

Pero syempre bago ang lahat, this is a reminder to maintain safety and always do physical distancing measures. Magsuot ng mask pag lalabas. At ayun nga, kung hindi naman importante ang ganap eh wag na kayong lumabas, vc na lang ganern. Wag nyo kong tularan.

Naglakad ako palabas ng subdivision namin (as I always do), tsaka mahal pamasahe ng tricycle kasi special. Then nag-jeep ako pa-open canal. Nagulat ako kasi may jeep nga dito samin! Pero kailangan talaga, kasi di naman magkakasya yung bus dito sa looban no, feel ko pinayagan na sila mag-operate ng LGU, pero within the city lang. So ayan may mga plastik nang pang-separate. Konti lang ang pasahero most of the time. Uh normal pa rin na mabigat ang daloy ng trapiko pero oks lang.

Tapos sumakay ulit ako ng tricycle pa-highway, bago umandar, pinag-fill up ako ng contract tracing form. SOBRANG IMPORTANTE NA MAGDALA KAYO NG SARILI NYONG BALLPEN!!! Kasi syempre sobrang dami nang nakakahawak ng ballpen na ginagamit pang fill out, so mas safe kung meron kang sarili mo di ba? So sa buong biyahe ko, naka-lima o anim na beses ata ako nagsulat sa form.

Nakasakay naman ako ng bus. This week lang ata sila pinayagan na magkaroon na ng biyahe (Dasmarinas-PITX), sakto talaga huhu. Maluwag naman. Tapos nahihilo ako kasi hindi na ako sanay bumiyahe. Tapos alam mo ba, isang oras pa lang, nasa PITX na ako!!! Ang bilis ng biyahe sis.

Then sumakay naman ako ng shuttle pa-MRT. Buti na lang meron din. Heto yung kagandahan sa pagbiyahe ko kasi hindi na hassle na lakad ng lakad kung saan saan. Pagbaba ko ay doon na rin ang susunod kong sasakyan. Then sumakay ako ng LRT. Ganon din, wala masyadong tao. Perfect talaga ang araw na to.

At ayun, pagdating ng Munoz, nagkita na kami ni eme. Yey. Char. (Sorry naaaa tatlong buwan ko siyang hindi nakita huhu)

Ang mahirap lang sa ganitong panahon eh wala kaming mapuntahan hahahaha. Wala pang dine-in. Hindi naman ako makapasok ng mall kasi hindi ako quarantine pass holder ng Quezon City. So wala akong choice. Sa labas ko lang siya makakausap πŸ˜₯

Hindi ko rin siya gaano malapitan kasi baka sitahin kami na mag-social distancing :(( ang sad no. Hahahahahahha

So ayon, wala ako gaano makwento sa naging ganap namin. Kasi wala talaga kaming kaganap-ganap. Kinuwento ko lang yung pagbiyahe ko. Skl.

Nung pag-uwi ko, sa Monumento na ako sumakay ng bus pabalik ng PITX. Tapos ayon, balik na naman tayo sa same old routine.

Breather ko talaga yung paglabas labas, kaso nahinto magmula nung naglockdown. Mukha man akong pasaway at sumasagap ng virus huhu sorryyyy, pero pramis nag-iingat naman ako. As much as possible hindi ako lumalapit sa mga tao.

Tapos ang pinakamasayang bahagi ng araw na to, bukod sa nasilayan ko siya, sa wakas nakabili na rin ako ng Jollibee Spaghetti yeyyyyy

Alam mo yun gusto ko ulit lumuwas next weekend hahahaha kaso awat muna girl.

Bilanggo: The COVID-19 Pandemic Hanash


Ang tagal na netong nasa draft.

Diary.

April 13, 2020.

Sabi ko magpopost ako ng blog about sa lockdown na to nung March. Kaso naextend. Tinamad na ako hahahahahah

So ayun nga ano, natigil ang mga buhay natin pansamantala dahil sa pandemic na ito. Ikukuwento ko kung ano ang mga nagaganap sa buhay ko sa loob ng panahong ito.

March 12. Lumabas ang memo na wala kaming pasok kinabukasan, magkakaroon ng disinfection sa office. Tapos kumakalat na ang tsismis na ilalockdown na daw ang metro manila so ako, dali-daling umuwi sa bahay namin. Akala ko nga makakabalik pa ako ng Maynila ng lunes.

March 16. Nag-announce na ng quarantine, pero nung time na to, parang nirerequire pa kami na pumasok ng week na to (skeletal daw ang mangyayari), originally nakaschedule ako na papasok ng lunes, pero pinoproblema ko, hinahanapan na daw ng COE para makalusot sa checkpoint. Nasa Cavite na ako nun, mahihirapan na ako makaluwas o makauwi kaya ayun, buti na lang hindi na ako yung pinapasok. Pero sobrang hirap na ng biyahe nung araw na yun. Parang alas singko pa lang ng hapon sarado na ang terminal. Teka, nung araw ba na ito inannounce na ipatutupad ang ECQ?

Mula nung umuwi ako ng bahay nung March 12. Hindi na ako nakalabas ng bahay after non. So heto na, nag-umpisa na yung curfew eme. Yung paglabas ng bahay (para mamalengke or do other stuff) ay tuwing Lunes, Huwebes, at Linggo lamang. 5AM-10AM tas 4PM-6PM ata. Alam mo ba, kada labas, umaabot yung gastos ko sa limandaang piso huhu pero good for 3 days naman na ulam yon. Buti na lang kamo nagwithdraw ako bago umuwi samin, kasi kung wala haha di ko alam saan kami pupulutin. Walang laman yung atm na malapit dito. Walang tricycle. Bawal ako lumabas. Yung padala ng tita ko pahirapan kuhanin kasi sa bayan pa yon. Yung pera ko hindi ko magalaw kasi pinadisable ko yung mobile fund transfer. So ayon, meron pa naman akong natitirang cash-on-hand at natustusan ko yung pangangailangan namin sa loob ng dalawang buwan. Hayh. Hindi pa ako nakakapagwithdraw hanggang ngayon so hindi ko nagagalaw yung sahod ko mula pa nung Marso hahahahaha.

In speaking of sahod, ayun naka WFH ako. Yung pinsan ko nahinto sa trabaho, so technically ako ang nagsusustain dito sa bahay. Buti na lang suspended din yung singilan ng bills, bukod sa bayad sa dorm (ilang buwan na ako hindi nakakauwi doon ahh, nakakatatlong bayad na kamo ako). In speaking of dorm, umuwi ako ng unprepared haha yung mga labahan ko, nandoon pa, yung mga importanteng gamit ko huhu.

Sa work, nagagawa pa rin naman namin halos lahat ng deliverables namin, so keribels talaga yung ganitong sistema. Mag iin ng 8AM thru viber, then zoom pag meeting, then out ng 5PM (pero madalas 7PM na ako nakakapag out). Oks naman kahit phone lang ang gamit ko pangwork, hindi pa rin maayos yung PC dito sa bahay, tapos yung laptop ko pinagamit ko na kay Hans kasi mas kailangan niya yun. Mas dumami yung gawain namin! Yung 1PR per week naging 1 or 2 PRs per day, kailangan may maisulat tayo at makapagprovide ng topic. Pero ako heto at wala talagang maisip. Kung mapapansin mo, pinapublish ko rito yung mga written work-related drafts ko. Yan po ang trabaho ko. At ang hirap nang WFH, kasi, wala akong mapigang idea. Hirap na hirap ako magsulat kapag bahay ang environment.

Nga pala, bago ako umuwi ng bahay. Nakakaramdam ako ng sobrang pananakit ng katawan. Nag-14 days eme quarantine ako kasi baka mamaya nag uwi ako ng sakit. Galing pa naman kami House of Representatives ilang araw bago mag ECQ. Tapos isang araw nabalitaan namin may namatay na staff doon. So ako kabado bente hahahahahaha paano kung nakakuha ako. Awa ng Diyos. Buhay pa naman ako ngayon at nagsusulat dito.

Dahil sa ECQ, lahat ng pinangarap ko ngayong summer 2020 ay naglahong parang bula. Yung hot air balloon festival, yung Jomalig getaway nung holy week, yung Rakrakan festival, yung biyaheng norte, yung mga planong date at landian. Hahahahahaa. Sayang. Tapos mukhang hindi ko na magagamit yung napanalunan kong 20k na travel package. Gusto ko pa naman makapag abroad ngayong taon huhu. Hindi ko alam kung matutuloy pa ba yan within this year? O sa 2022 na??

Maraming nangangamusta sakin (lol dahil bored) kasi alam nilang hindi ako mapakali sa bahay, tinatanong kung buhay pa ba ako ganyan, paano nakakasurvive. So ano-anong ginawa ko dito sa bahay during quarantine? Netflix? ML? Tiktok????? He he. NOPE.

Sabi nga nila buhay baboy daw ako ngayon haha di pa rin naman ako tumataba. So ang mga inaatupag ko syempre, bukod sa work, nagluluto, naglilinis (very important ang mag-disinfect ng bahay more often para maiwasan ang virus) kaya super effort linis talaga ako. Tapos, ang daming nagkalat na online courses/webinars, mapa-COVID-19 related man yan o hindi, maganda na habang mahaba at marami tayong panahon eh hindi tayo huminto na mag aral o magdiscover ng iba pang bagay na makakadagdag sa learnings natin. Marami dyan nasa facebook lang kung tutuusin. Manonood ka lang ng live. Tapos ano pa ba, tinuloy ko yung ginagawa ko dati na pagtututor (pero walang bayad, more on public service lang lol) para maexercise din yung utak ko paminsan-minsan. Pumupurol na eh. So at the same time tinutulungan ko tong mga bagets na to na kahit hinto yung school days nyo, natututo pa rin kayo. (Baka may gusto pa magpaturo o tutor diyan, I would gladly do it for free hahahahaha.)

Tapos alam mo ba, bumalik na yung body clock ko sa normal. During first weeks of ECQ sa gabi ako nagtatrabaho. Kasi 4AM dilat pa mata ko. Pero ngayon, 10PM lang, sobrang antok na ako. Tapos sakto yon sa 8AM kong gising sa umaga.

Ano pa ba, ayun, kahit na nahinto yung takbo ng oras ng buhay natin, dapat hindi tayo huminto na matuto at iimprove o ienhance ang mga sarili natin. Alam mo ba, during my first days of quarantine, nakararamdam na naman ako ng matinding kalungkutan, yung nagigising ako tuwing 3 or 4AM na may anxiety, well dalawang taon ko na tong pinagdadaanan, nawawala tas bumabalik lang. Syempre alam mo naman ako, ayaw ko nang napipirmi kaya dinapuan na naman ako ng extreme sadness, tapos may mga tao sa buhay mo na nagmumulto muntanga hahahahaha, sumusulpot para lang mas lalo ka palungkutin. Ang hirap non kasi ang way to cope ko noon, lumabas, pumunta sa kung saan, idistract ang sarili. So in this time of lockdown, paano mo ididistract ang sarili mo?

Ang late na masyado ng post na to, pero I want to remind na huwag tayo tumigil, learn something new everyday. Oo ramdam ko yung araw-araw tayo gigising tas uh, same old shit routine na naman. Always look at the brighter side.

Pero paano yung mga nawalan ng trabaho? Paano yung mga walang makain during lockdown? Mas lalo pang nakakapanggigil kasi araw-araw tayo binibigyan ng disappointment ng pamahalaan. Yung parang kahit anong diskarte ang gawin natin sa buhay, hindi pa rin tayo makausad dahil sa mga palpak na desisyon ng mga nasa itaas.

Maswerte ako kasi nasa government sector ako. Pero dahil sa pandemic na to, ang daming trabahador ang apektado, lalung-lalo na ang turismo. Yung mga sporting events/concerts/gatherings. Maraming negosyo ang paralisado. Maski yung mga pangkaraniwang tao apektado dahil walang transportasyon. Pabor lang sa mga mayayaman/may sasakyan lang. Kung mahirap ka, bahala ka maglakad. Kung di ka papasok, wala kang sasahurin.

Sorry nagiging political na naman to. Peeo ayun, habang ini-aim natin na may ma-achieve each day, sana huwag din natin kalimutan na tunulong sa mga mas nangangailangan natin, maski sa simpleng paraan.

Tapos ichika ko na rin pala, NAKAPASA AKO SA ENTRANCE EXAM FOR MASTERS’ SA PUP!!!!! Tapos mukhang gagawin ding online class etong summer semester. Kaya naghahanda na din ako. Pero tbh tinatamad na ako hahahahah (syempre dahil sa environment), so habang work from home, tapos housewife duties (char), tapos mag oonline class pa, parang di ko na ata kaya huhu. Kailangan ko talaga ng proper time management.

So lahat tayo umaasa na matapos na ang hanash na to. Pero looking back, from March 15, ano ang nabago sa buhay mo? Ano yung mga narealize at natutunan mo?

Ako, parang wala ata huhu. Ewan, di ko alam kung may nabago sakin, pero napaisip ako yung mga bagay na lagi kong pinagpapabukas, dapat gawin na ngayon. Wag na itake for granted ang oras. Kasi may mga pangyayaring hindi inaasahan sa buhay natin na nagaganap tulad netong ECQ. Bawat araw gusto ko may nagagawa ako para sa iba.

Tsaka lam mo ba, etong time na to yung makakapagtesting sa inyo (hindi mass testing, kundi patience).

So that ends our blog for the lockdown recap. Bakit parang vlogger na ako magsalita hahahaha. Sa susunod ay ikukuwento ko naman ang aking buhay paglabas ng bahay ni kuya.

Yung most recent posts ko ay yung mga sinusulat ko pala sa work. Sana basahin nyo huhu.

Tapos tinatamad na akong magkwento ng ibang bahagi ng lockdown life ko. May sinusulat akong recipe blog tapos hindi pala nasave. So ayon. Saka ko na lang isusulat kapag sinipag na ulit ako.

Tapos yung mga updates sa kalandian life ko, dahil eto lang naman ang inaabangan mo di ba, he he bahala ka dyan. Di na ko magkukuwento ng kahit ano. Char.

Joke lang, may niluluto akong bagong album, ipopost ko na soon. #ComeWhatMay

Kaya pala bilanggo ang title neto kasi nakakarelate ako doon sa lolo sa commercial ng boysen. Wala lang share ko lang.


June 12, 2020.

Araw ng Kalayaan. Matapos ang tatlong buwan. Bibiyahe na ulit ako pa-QC. Abangan sa susunod na blog!!!!!

Hindi pa Thursday pero gusto ko nang mag-throwback


Gumamit tayo ng mahabang title para appealing tingnan. Charot.

Dahil sa lockdown hanash na yan ay nagpaparamdam na naman sakin ang nakaraan kalungkutang itatago na lang natin sa pangalang depression kaartehan.

So ayun super creative block na naman si ako. Nahihirapan akong magtrabaho. Haha. Sabi ko after ECQ parang ang sarap mag-resign. Well saka ko na ipapaliwanag yung sistema ko sa work from home sa susunod kong post (Coronavirus Hanash) kasi isang bagsakan na yon lahat lahat ng mga hinahanash ko mula March 15 hanggang sa matapos itong ECQ at makabalik ako sa normal kong pamumuhay.

Sinabi sakin ng tita ko na idisplay daw namin sa bahay yung mga graduation pictures at diploma namin. Ayaw ko. Kasi. Wala lang. Feeling ko lang yun ang magpapaalala sa akin ng kinahantungan ng buhay ko ngayon.

Ni hindi ko na nga alam kung saan nakalagay yung diploma ko hahahaha nakalimutan ko na. Kaya kinalkal ko ang buong bahay. Nasaan na ba yon.

Dahil sa marami akong oras para libutin ang aming bahay, nakita kong muli ang mga luma kong gamit – na karamihan ay puro papel. Ah. Mga alaala nung nag-aaral pa ako.

Lingid sa kaalaman ng lahat ay tinago ko lahat lahat ng handouts, quizes, test papers ko – mula elementarya hanggang sa makapagtapos ako. Pero bat yung iba nawawala. Ah baka ginawa nang pang-ningas.

Yun ang magpapaalala sa akin kung gaano kaganda ang reputasyon ko noon. Tapos anong ginawa mo pagkagraduate mo? Bat nagsettle ka sa ganung tao? Char.

So balik nga tayo sa mga nahalungkat ko. Look what I’ve found. Gusto ko picturan lahat ng gamit ko tapos ilagay ko dito kaso, ang haba masyado haha. So heto na lang muna:

Report card ko noong Grade 3. 2004.

Report card ko noong 4th year high school. Dito nagboom yung career ko, kasi, konti lang ang kalaban ko sa honor ranking HAHA LAKAS

Mga journals/essays/projects ko na inilagay ko din dito sa wordpress. Kung babalikan mo yung mga unang taon ko dito.

Resulta ng National Achievement Test ko.

Ngayon ko lang narealize kung gaano ako kapalpak sa buhay haha bakit ngayon ko lang to tiningnan? 80 lang ako sa English. 98 yung Math, Filipino, at Araling Panlipunan. Sabi ko noon gusto ko mag-history degree sa college. Anong nangyari? Bakit ako nag-ABCOMM? Bakit writer ang trabaho ko ngayon? Kaya pala hirap na hirap ako magsulat ng Ingles. Kaya pala bibo bibo ako pag nagtuturo ng math sa katrabaho ko na magte-take ng civil service exam. Kaya pala muntik-muntikan na akong kumuha ng BS Civil Engineering nun. Kaya pala kapag nagsusulat ako ng PR ay nagiging commentary at lumalabas ang dugong dilawan ko. Kaya pala nanghihina ako at walang maicontribute na maganda sa opisina. Kaya pala gusto kong kumuha ng Masters in History sa UP. Kasi. Hindi pala dapat ito ang daang tinahak ko noon. It’s all coming back to me now HAHA THE REGRETS. Pwede ba ako bumalik sa nakaraan? Tapos magsimula muli?

So balik na tayo sa present, iniisip ko din, kung sinunod ko yung nasa NAT ko, makakarating ba ako ng ABS? ng MalacaΓ±ang? or baka.. mas malayo pa pala dun yung mararating ko hahahaha pero look what you’ve done. Hindi siguro ako ganun ka-unsatisfied sa buhay ko. Kahit nakaangat na ako sa laylayan ngayon.

Mas lalo ako nahihirapan magsulat ngayon. Mas nadagdagan yung trabaho namin magmula nung ECQ. Okay lang naman. Ang problema ko lang eh hindi ko siya macompose ng maayos. Hinahanap ko yung old self ko, yung taong nagsulat at gumawa ng mga papel na hinahawakan ko ngayon. Gamay niya to eh. Alam niya kung paano magsulat. Matiyaga siya sa mga ganitong bagay. Nasaan na siya? Pinatay na ng mobile legends, netflix, tiktok? Pinatay ng maling pag-ibig?

But look at the brighter side kasi.

Today marks my first year in public service. April 15, 2019 ako na-hire sa trabahong ito. Gusto ko pa naman magcelebrate. Isang taon na akong nangangamkam ng kaban ng bayan. HAHAHAHA JOKE LANG. Wala nga akong naipundar sa loob ng isang taon.

Akalain mo yun, iniiyakan ko to nung mga unang buwan. Hirap ako mag-adjust. Well hanggang ngayon pala feeling ko naninibago pa rin ako. So the urge to resign was there. Pero mahirap lang tayo teh. Hindi ganon kadali maghanap ng trabaho. Kailangan ko lang isacrifice yung maliit na bahagi ng sarili ko.

The brighter side.

Yung mga sinusulat ko, pinipick-up ng iba’t ibang media. Binabasa naman siguro siya ng mga tao. This is why you write di ba? Heto na yung direct proof na may pinatutunguhan yung mga sinusulat ko.

Ay joke lang. Thursday na pala ito na-post. Valid na siguro eto.


Don’t act as if you’ve been a part of my success. You weren’t here even before I began my journey. Don’t start caring about me now. Charot.

Protected: Basurang post


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Spoliarium


“You will forget about your dreams when real world crushes it right before your eyes.”

🌌

Taray, may movie review ulit!!

lizquenmovie-alonetogether1Sometimes, the good memories that turn into regrets are best left behind.

So heto na nga, pinanood ko yung Alone/Together. Napuwing lang ako ng very light. Hahahaha. Nakikita ko yung sarili ko sa mga katangahan ni Tin (Liza Soberano). Yung nangyayari sa kanya dun, medyo nangyayari na sakin in real life. Di to about sa love, pero yung mismong life choices niya, dun ako naka-relate.

Bihira lang ako manood ng pelikula. Di ako madaling ma-hook up or makuha ang atensyon. Ewan ko. May mga romance movies na nababagot ako pag pinapanood kaya di ko natatapos. Pero etong Alone/Together, and the rest ng Black Sheep films, gusto ko, dahil sa realistic approach nila. Dati lagi lang natin sinasabi na, may mga bagay na imposible, na sa pelikula lang nangyayari, pero etong mga pelikula ngayon, may mga ganung scenario talaga sa buhay natin, may mga ganun…

View original post 980 more words

Draft


“Nagiging β€˜tapat’ ka lang ba sa tuwing pagkakamali β€˜yung inaamin? Ang unfair naman nito sa mga gumagawa nang tama. β€˜Pagmamayabang’ na kasi ang tawag kapag sinasabi mo ‘yung huli.”

“Bakit tinatakasan mo? Bakit nilalayuan mo? Alam mo naman kung ano ang gagawin eh. Hindi mo lang ginagawa. Ang taas kasi ng pride mo. Naniniwala ka kasi na dapat siya ang mauna, na siya ang may kasalanan kaya dapat siya ang maunang lumapit.”

“Hanggang kailan ka magiging ganyan? Tandaan mo, sa huli, ikaw lang din ang mahihirapan. Huminto ka na sa pagtakbo. Harapin mo ang problema para hindi na lumalim pa ang sugat.”

Nobela


In speaking of libro, nabasa ko yung mga sinusulat ng kaibigan ko. Ang ganda, naka-book style na siya. Pero hindi siya fiction or novel. Mga random thoughts niya lang din. So naisip ko, dapat pala iready ko na din yung book version ng blog ko. Haha.

Dapat gawaan ko na ng word document, tapos sasalain ko na kung ano yung mga ilalagay ko for publishing. Alam mo naman ako bata pa lang ako pangarap kong magkaroon ng sarili kong libro – katulad ng mga likha ni Bob Ong. Iba’t ibang kwento pero lahat ay hango sa totoong buhay, sa buhay niya mismo. Gusto ko ng ganun, hindi siya autobiography or coffee table book pero parang Bob Ong style nga na libro, pero syempre di ko na ilalagay yung mga korni kong content.

Halo-halo. May chapter ng hanash. May chapter ng kalandian. Teka, handa na ba akong ipabasa sa buong bayan ang kwento ng buhay ko?

Dati nagsusulat ako ng parang wattpad story, pero hindi nakapublish, as in nakasulat talaga sa notebook. Yung kwento ng pagka-crush ko kay JD simula first year hanggang sa grumaduate kami. My FALL ang title (My First and Last Love). Ang korni no. Angry birds pa yung cover ng notebook ko non haha, kaso hindi ko na alam kung nasaan siya ngayon. Di bale na. Naka move on naman na ako eh.

Sabi ko kay P, siya ang mamimili ng mga posts na ipapublish or ilalagay ko sa libro. Siya kasi yung nakakabasa ng lahat, as in bawat isang post ko. Siya yung nakakakilala sa akin ng higit sa sinuman HAHAHAHA kaya I’ll give him the privilege. Char.

Tapos sabi ko naman kay Dwight, siya ang bahala sa illustration, either drawing or photo HAHA lakas kasi maka-celebrity pag puro portrait ko di ba, basta. Sabi ko pa, kuhanan niya ako ng video, or music video ba, yung pwede ipalabas sa araw ng burol at libing ko.

Tapos si Hans at Hajj naman ang ilalagay ko sa visual/creative/pagle-layout ng libro. Haha

Parang mga high school ang magiging market ng libro ko ah. Tipikal na wattpad shit. Kaya kailangan ayusin ko na yung content ko haha

Tapos sa unahan ilalagay ko, IN LOVING MEMORY. Haha char

Character Development


Kung magiging pelikula, or libro, or teleserye ang buhay ko, eto yung chapter o episode na lalaktawan mo. Eto siguro yung bahagi na makakatulugan mo. Haha.

Isipin mo yun, ang ganda ng simula! Isang batang maagang naulila, nawalan din ng lolo at lola, nahiwalay sa mga kapatid, hikahos sa buhay, pension ng sss lang ang bumubuhay, panget na binu-bully ng mga panget din na kaklase, hirap makapagtapos ng pag-aaral, walang pambayad ng tuition kaya hindi nakakapag-exam, nabaon sa utang, nawalan ng bespren.

Tapos grumaduate, hirap maghanap ng trabaho. Ilang beses hindi natatanggap. Ilang buwan naging palamunin. Tapos nakipagsapalaran sa maynila. Naging minimum wage earner. Pumapasok from 6PM-5AM. Bumibiyahe from Cavite to Quezon City araw-araw. 3 oras lang natutulog sa isang araw.

Hanggang sa nag-apply ulit sa kung saan-saan. Jail officer. Factory worker sa Taiwan. Casino dealer sa Malaysia. Hanggang sa ngayon, eto, alipin na ni DSL.

Nagmahal sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon. Hinihintay kahit nasa Palawan na. Tapos nagka-jowa. Nagamit. Naiwang luhaan, sugatan, hindi mapakinabangan. Ginagamit pa rin.. Tapos natutong makipagkilala at makipagkita sa kung sino-sinong lalaki.

Sumusulat mula noong 2012. Nahinto. At sumusulat ulit.

O ngayon? Parang ilang buwan nang character development sa buhay ko HAHAHAHAHA Wala man lang kapupulutan ng aral yung mga pinaggagagawa ko lately. Puro pagkabroken lang, nakakaumay sa mga manonood/magbabasa. Ang panget naman ilagay tong chapter na to ng buhay ko sa libro haha.

O kaya instead na maexcite ka sa susunod na episode eh maiirita ka lang sakin kasi, “Ay ano ba yan si Shaira patanga-tanga na naman.”

Kasalanan ko din kasi eh wala din akong ginagawang makabuluhan lately.
Β 

Iba’t-ibang Hanash


Sinisiguro ko lagi na ma-laman yung bawat sinusulat ko. Parang burger lang yan. Ayokong pag kumagat ka puro tinapay lang ang nakakain mo.

Ang dami kong pinagsususulat recently (kaya pasensya na kung flooded kayo masyado) tapos napagdesisyunan ko na i-compile na lang sa iisang post lahat, since maiiksi lang naman yung iba.


1

Alam mo natutuwa ako sa sarili ko kasi normal na yung sleeping routine ko. Nakakatulog na ako ng 9 or 10pm tas automatic magigising na ako ng 7:30am.

Pero ngayong 3am nagising ako, nananaginip ako na sumisipsip ako ng jellyace stick /frostee ba tawag dun, basta yung hindi pa malamig. Tapos nagcrave ako bigla sa softdrinks. So isipin mo yon, madaling araw umiinom ka ng Mirinda. Sarap. Gumuguhit sa lalamunan.

Ngayon lang ulit ako nagigising ng ganitong oras. Bakit kaya?

Tapos hindi na ulit ako makatulog. Nabasa ko yung chat niya. Ah. Mas malamig pa sa binubugang hangin ng electric fan dito. Ah. Okay.

At dito na ako muling napaisip ng malalim.


2

Alam mo ba, araw araw ako bumibili ng Spaghetti at Beer. Basta, pag mga gabing-gabi (11PM-2AM) nagccrave ako ng bongga, kahit natutulog na ako. Nagtetext pa ako kay PJ na dalhan niya ako ng Spaghetti pag uwi niya. Heto na ata ang tinatawag nilang paglilihi. Haha. Mahigit dalawang linggo na akong ganito.


3

May mga araw na natetempt ako manigarilyo. Di ko alam. Wala naman sa mga tao sa paligid ko ang nagyoyosi na. Masyado na ba akong bored sa buhay? Hindi ko alam. Habang tinitingnan ko yung mga nagyoyosi, iniisip ko, gumagaan nga ba talaga ang pakiramdam nila? What’s in it for me? Does it really give sparks?

Syempre hindi. Everytime na matetempt ako ay iisipin ko ang mama ko. One of my vivid memories of her, ay nagyoyosi siya sa taas. Well siguro impluwensiya ng napangasawa niya. Magpapa-impluwensiya din ba ako katulad niya? Lagi ako sinasabihan ng tita ko na, nagiging kagaya ka na ng nanay mo. I don’t want to, pero mukhang doon din pala ang patungo ko. She had that chance before na maging successful sa buhay (she was way smarter and more intelligent than me). But she missed that chance. Mas lalo siya nalubog. Dahil saan? Sa pag-ibig? Di ko alam. Pero baka yun nga. Well at least she had me, and my two siblings. I’m not really asking questions about my mother. Baka pag nagyosi ako ay mamatay din ako ng maaga (high prone pa naman ako sa lung cancer).

Yung pagkakataon na yun na nasayang ay ayokong mangyari ulit sa akin. Inuumpisahan ko nang buuin ang aking imahe. Ayoko nang lumubog.


4

Paulit-ulit ulit ka niyang dini-disappoint. Sa bawat araw na magpaparamdam siya. Nadidismaya ka lang.


5

“Be happy” they said. “Be free” they said. Pero kung makitid pa rin ang utak ng tao, walang magiging masaya at malaya sa bayan na ito.


6

Naiistress ako sa mga taong napakababa ng reading comprehension tapos ang lalakas ng loob magpaka-keyboard warrior at makipag-away. Ano? Wala ka namang naiaambag sa lipunan hahahaha wait lang bat nagiging KW na rin ako?


7

May mga tao/kaibigan na bigla na lang susulpot sa buhay mo kasi may kailangan sayo, tapos umaasta na parang ang laki ng ambag nila sa katauhan mo, kung makapangialam at magdikta sa mga desisyon mo sa buhay.

Tapos after neto magsosorry na as if ganon lang kadali ang lahat, pero wala namang ginagawa para makabawi sa mga pagkakamali nila, they just get away with it easily, na parang walang nangyari.

Ang dali dali kang kalimutan. Ang dali dali kang talikuran. Ang dali dali kang pabayaan.

Tapos pag fucked up ulit sila, ikaw ang unang papasok sa utak nila.

Let me say it louder for those at the back: You owe them nothing. Yes they owe you a lot, but you don’t have to be kind with them para magstay sila sa buhay mo. Wala silang karapatang magdecide, maski magreact o magsabi ng opinion about sa mga ginagawa mo. Wala silang pakinabang sa buhay mo. Low life peasants. Parasites.

I don’t regret it one bit because they had it coming.


8

May mga bagay na pinanghihinayangan ka, na kung hindi mo hinayaan na magtapos eh di sana mas maganda o mas masaya ang buhay mo ngayon ganun. Tapos nakikita mo siya ngayon as something better than it ever was.

Pero syempre, may mga bagay na ang sarap balikan, but no, it doesn’t make your life any better. So ano kung hindi ka naging inhinyera? So ano kung mas worse yung kinahantungan mong trabaho ngayon? May mga bagay na ang sarap balikan at baguhin pero wala na. Wala ka nang magagawa. Eto ang pinili mong tadhana. Suffer from it.

Kaya heto ako ngayon, hirap na hirap magsulat ng PR. Haha


9

Kusa nang inilalayo sayo ng Diyos yung mga taong hindi kayang sabayan ang pag-angat mo.

Nung una ayoko pa maniwala. Ako ang namimili ng mga taong darating at aalis sa buhay ko. Pero sa lahat ng mga taong dumaan, naging kaibigan ko. Ganun ang nangyari. Not in a negative way ha. Pero you’re both at your best when you’re growing apart. Tbh I don’t know anything about her. Kung manager na ba siya sa work niya. Idk if she knows anything about me. Kung nakukuwento ba ako ng mga dati naming kaklase. Pero sana ganun din yung mindset niya. Na mas makabubuti nga para sa amin na hindi na magkasama.


 

29th of February


Wag ka nang magtaka kung bakit History ang favorite kong subject. I’m so good at looking back through the past! Char!

Heto na naman tayo sa segment na kung saan mapagtatanto ko na naman ang mga bahagi ng aking nakaraan, hey this isn’t bad. Para lang akong share ng share ng on this day sa facebook ganon.

Leap year special tayo ngayon.

PAST.

Wala lang, naisip ko lang kasi, dahil once every 4 years lang to, let’s go back to my last leap year. 29 February 2016. I was 19. Nasaan ako non?

Madali ako makalimot pagdating sa mga pinapagawa sa akin pero pagdating sa mga petsa at alaala, I remember everything so well. I remember every inch of you so well.

Nasa school ako non. Naalala ko nagbabasa lang ako ng philosophy book neto. Tapos nagcocontemplate sa existence ng tao. De joke lang. Yung mga kaklase ko nag uusap usap na kung saan mag-OJT. Tapos di ako makarelate. Tapos nung time na to, nagfi-film kami. Ah yes I remember the days. Habang may magazine pa akong nile-layout. Nung mga panahong to sobra akong hindi magkandaugaga, basta ang gusto ko lang nun mairaos with flying colors yung mga pinapagawa sa amin. And thank God, it did very well.

I wasn’t thinking about my future. I wasn’t even thinking about my OJT. Akala ko nga hindi na ako makakapag OJT noon eh. Hindi pa kasi ako nakakabayad ng tuition pang pre-finals at finals. Nagpapasalamat na rin ako kasi mas kinonsidera ng mga profs ko yung mga outputs ko kahit wala akong ineexam. Kaya super kayod ako non. Kailangan hindi ako lumagpak, at nakadepende lahat yon sa mga project na ginagawa ko. Thankful din ako at nagkaroon ako ng mga kaklaseng kahit wala akong kaambag-ambag, hindi nila ako hinahayaan maiwan sa laylayan. Ayon sabay sabay kami nagbabagsakan! De joke lang. We did it with flying colors!

4 years ago. Walang-wala ako.

PRESENT.

Kung noon lubog pa ako sa utang, ngayon wala na yey. Dati hirap na hirap akong gumapang. Ngayon nag-aapply na ako for masters. Feeling ko gagapang ulit ako.

Hindi ko nakita yung sarili ko noon sa sitwasyon ko ngayon. Sobrang layo na din. Pero alam mo ba. Bakit parang mas masaya ako noon?

This leap year, nasa bahay lang ako. Hindi ako naglamyerda, kasi, idk wala ako sa huwisyo. Nagluto ako ng pangat, tapos champorado. Tapos BTS marathon lang buong araw. Yung mga bagay na wala ako noon, na inaasam ko noon, wala pa rin ngayon wahahaah de joke lang. Meron naman na kahit papaano. But my life wasn’t like before, na may flying colors. Today was grey.

Yung mga taong kasama mo one leap year ago, hindi mo na kasama ngayon. Malay mo ganun din ulit sa susunod. Yung mga kasama mo ngayon, hindi mo na makakasama pa sa susunod na leap year. People come and go. I CAME AND GO.

FUTURE.

In February 29, 2024, I’ll be 27.

Syempre matapos kong pagnilay-nilayan ang nakaraan, iisipin ko naman where will I be in the next leap year. Buhay pa kaya ako non? Hopefully. May pera pa kaya ako non? Hopefully. May trabaho pa kaya ako non? Hopefully. Yun lang naman ang priorities ko for future. Tapos nagpost si kumareng Jessica ng Bucketlist challenge. So ako naengganyo, aba, nakaka-8/25 na ako. Sana in the next 4 years mas marami pa akong mapuntahan. Mas marami pa akong makilala. Mas marami pa akong matutunan.

Kasal na kaya kami ni ano? Char!! May anak na kaya ako? May anak pero hindi pinanagutan ng jowa? Idk, wala rin naman akong pake hahahaha basta ang importante healthy ako. Nakakakain ng maayos na pagkain. Nakakapaglamyerda. Yun lang naman ang life essentials ko. Tsaka sana hindi na ako iyakin non. Yun lang naman. Tsaka sana hindi na maulit na gaya nung dati na kailangan ko pang mangutang para lang makausad sa buhay. I’ve done too much for this s—


Ano bang mas magandang compliment?

Yung sasabihan ka na ang laki ng ipinagbago mo? O yung sasabihan ka na hindi ka pa rin nagbabago?

Alpha type


SKL: Ni-release ni Taylor Swift ang music video para sa “The Man”. I’ve never been so relate to what’s happening, kasi hey, ganon ang realidad, estado ng kababaihan sa lipunan. Hindi ako nagpapaka-feminist or man-hater pero reality lang tayo dito.

May mga bagay na pag ang lalaki ang gumagawa, acceptable. Pero pag babae, ang daming side comment.

A man getting all the credit for women’s success

Tulad neto, kung makabukaka sa mga pampublikong sasakyan akala mo pagmamay-ari nila. Tapos kapag babae ang ganyan, sasabihan ka, “Kababae mong tao ganyan ka bla bla”

Pag ang lalaki nangongolekta ng babae, ok lang, ginagawang trophy. Pag ang babae ganon, nalelabelan naman as pokpok.

Dads doing bare minimum was celebrated, eh it was your responsibility naman talaga hello??

Women are being used as objects for their pleasure

A man is allowed to react. A woman can only overreact.

Pag ang matandang lalaki nag asawa ng mas bata, normal na lang. Tapos yung babae pa ang nale-label-an na gold digger


Lakas-maka Wolf of Wall Street neto.

Pag ang lalaki ganito, wow ang cool. Ang astig. Pero pag babae ang naging ganyan, negative ang dating. Kaya kita mo nung naging matunog yung pangalan ni Taylor Swift nung 2016? Alam mo ano sabi? “Ayyy pabida, ayyy ang daming alam.”


I would be complex, I would be cool
They’d say I played the field before I found someone to commit to

Pag ang lalaki maraming dine-date, normal lang. Wow ang cool naman nito. Aba, nung ako na yung nakikipag-date, malandi daw ako? Hindi mapirmi? Whut?

And that would be okay for me to do
Every conquest I had made would make me more of a boss to you

Parang masyadong threatened ang lalaki pag nao-overpower ko (feeling ko lang, based on experience), kaya wag kayo mag-aasawa na hindi mo kapantay o mas mababa sayo, in terms of mindset haha. Gurl, you deserve better than that.

They’d say I hustled, put in the work They wouldn’t shake their heads and question how much of this I deserve

When a man calls out his ex, nakakatawa tingnan. But when a woman calls out her ex, nakakaawa tingnan.
When a man writes songs about his ex, nakaka-touch. But when a woman writes songs about her ex, sinasabi ano? Di ka maka-move on teh?

What I was wearing, if I was rude
Could all be separated from my good ideas and power moves

Pag ang lalaki nagagalit, ok lang, nadala lang ng pressure sa work. Pag ang babae nagagalit, nag-iinarte??


Ano na naman ang ipinaglalaban mo? Haha ang nasa isip ko lang, what if one day I’ll do the same What’s it like to brag about raking in dollars and getting bitches and models?

Image sources: Tumblr.

Master of Arts in Housewifing


Last year pinag iisipan ko na kung kukuha ako ng Master’s. Kasi kung napapansin mo, mapurol na ang lapis ko – hindi na ako bida bida na katulad noong college days ko, hindi na ako tulad nung dati na bibo-bibo magsulat sa blog at sa work. Ngayon ako na yung pabigat sa lahat hahahahaha malayong-malayo sa image ko noon na ako ang lumalakad, nagpoproseso, ako ang tagabuhat sa grupo (yes ilang taon ko nang frustration to pero wala pa rin akong nagagawa para baguhin ang sarili ko). Yun nga, magmula nung nagtrabaho ako, tapos yung nature of work ko eh paulit-ulit na routine, kaya ayan, naging bobo na ako kinalaunan haha.


So iniisip ko, baka pag nagmasters ako bumalik yung eagerness ko to learn, discover, mabuhay ulit yung curious self ko at yung passion ko. Pinangarap ko noon na maging dalubhasa pagdating sa kasaysayan ng Pilipinas so baka naman this time, pwede ko na mai-push. Kasi syempre mahirap lang kami so kailangan ang kuhanin ko sa kolehiyo eh yung makapag-aangat sa amin sa laylayan. Kaya maski noon pa man ay tutol sila na AB Communication ang kunin ko kasi, “Hindi ka naman yayaman dyan.” Panigurado pag pinursue ko to maririnig ko na naman itong linya na to ngayon.


So humingi ako ng second opinion about dito. Mula sa mga nag-aaral din at nagmamasters sa UP (eto lang kasi yung nag ooffer ng MA History). Una tinanong ko kung papayagan ba ako kumuha ng ganong kurso kung iba ang tinapos ko? O kailangan ko muna kumuha ng prerequisite/undergrad subjects bago tumuloy?Ayoko mag-MA Communication (kahit yun naman talaga ang dapat na para sa akin) kasi greatest regret ko na kumuha ako ng kursong eto nung kolehiyo kahit na hindi naman talaga ako magaling pagdating sa pagsasalita. Kung naaalala mo, nung nag-eenroll ako sa STI, IT dapat ang kukunin ko pero nagbago ang isip ko nung nakapila na ako sa cashier at nakita ko ang tarpaulin ng ABCOMM. Sabi ko lang non eh, ay palagi ako nagsusulat ng mga eme nung high school kaya eto na lang ang kukunin ko. And that’s a wrong move sa totoo lang hahahaha. Kaya hanggang ngayon ay hindi ko magampanan ang pagiging Information Officer ko. Hirap pa rin ako makipagcommunicate sa mga tao. Tapos ngayon ay nahihirapan na rin akong magsulat. Isa lang akong malaking patapon sa communication industry hahahahaha kaya hindi ko mapanindigan ang MA Comm.


Pag kasi related sa course at work ko ang kinuha ko eh baka tamarin din ako, kung hindi naman yun ang line of interest ko. Sana nga pala talaga nag math course na lang ako nung college. Statistics ganern. Accountancy. But if it wasn’t for ABCOMM you wouldn’t be able to be in this place where you are now. Char.Balik tayo sa tanong. Okay pinayagan ka ng school. Pero papayagan ka ba kaya ng opisina? Naririnig ko sa ibang division may mga nagmamasters. Knowing na nagtatrabaho ako sa ahensyang ito, dapat ang kuhanin kong kurso ay dapat na relate sa trabaho ko (Environmental Science, Development Communication) Which is uhm. No. Malayo. Sabi ko magmamasters ako para pagdating ng araw pwede ako mag-apply for higher position. Pero ang tanong, paano kung MA History ako? Lilipat ba ako ng office balang araw? Yung related na sa pinag aaralan ko?


So okay pinayagan ka na ng school at office. Ang tanong, mapaninindigan mo ba? Makakapagtapos ka ba? Kung makikita mo ako eh mukhang ako yung tatamarin in the middle. Natatakot ako. Ayoko yung magaling lang sa umpisa tapos hindi ko na natapos. Paano kung dumami yung labahin mo sa trabaho? Paano kung maoverwhelmed ka sa demands ng UP “being UP”? Paano kung hindi mo masabayan yung standards na yun? Paano kung na-in love ka na naman at nasaktan at mawalan ka na naman ng ganang mabuhay? O kaya paano kung bigla kang mag-asawa? Paano kung nagsasayang ka lang ng panahon at pera? Tingin mo, matatapos ko ba to? Makakapagtapos ba ako?


So ang sabi sa akin eh baka naman daw pwede ko ma enhance ko yung skills ko na hindi na kakailanganin pang kumuha ng masters. Pwedeng gumawa ng bagong hobby, or magvolunteer, or sumali sa mga ganitong pa docu fest, etc. Iniisip ko din. Hindi ko alam paano mag uumpisa mag aral at matuto on my own. Bored lang ba ako masyado sa buhay ko kaya gusto ko magmasters?


Okay so pinayagan ka na ng lahat. Pero hindi gusto ng pamilya mo. Haha. Alam mo nung sinabi ko na magmamasters ako, bukod sa sinabi ko kanina eh, ang sabi, “Bat ka pa magmamasters, mag-aasawa ka lang din naman. Magiging housewife ka lang din naman? Masasayang lang yung pera at panahon mo. Mag-aral ka na lang ng cooking, baking, o housekeeping.” So syempre yung pride ko ay triggered hahahaha. Parang after ko magkamali ng isang beses pagdating sa lovelife, yun na agad yung judgment sakin na, wala ka naman nang patutunguhan, mag-aasawa ka na lang ganern. Matagal ko nang sinasabi to, hindi ako pangbahay lang huhu. I aim for higher things kahit na alam kong hindi kaya ng kapasidad ko. Kahit panghousewife lang yung skills ko eh pinipilit ko lumaban sa buhay haha kasi ayoko magsettle sa ganon. That doesnt mean na hindi ako mag-aasawa ah pero lam mo yun, ayokong umaasa ako sa lalaki hahahaha (lol char). I have to make my own career path but at the same time, a loving and supporting wife wahaha hindi ba pwede makuha ko yon pareho? Ayun so kung nababasa man to ng future husband ko hahahahaha sana maintindihan mo ako, tsaka sana suportahan mo ako sa pagmamasters at sa career choices ko, di naman kita babalewalain eh hahaha. I could still cook for you bago ako pumasok o kaya pag-uwi ko tas ikaw naman ang papasok, makakapaglaba pa rin naman ako, maglilinis, mga ganung bagay haha. Sabay pa tayo magja-Japan. #goals


So ayun pumunta na ako ng UP para mag inquire. Sabi wala naman entrance exam chuchu, nakasalalay lang sa interview kung tatanggapin ka o hindi. Tsaka kinakabahan ako kasi kailangan ng recommendation letter mula sa mga dating profs. Eh matagal nang nagsialisan sa STI yung mga nagtuturo sa amin dati haha. Tsaka ayun nga, mapaninindigan ko ba ang pagiging Iska? Abangan.

Inspirasyon ko yung ‘Alone Together’ hahahaha sana napanood mo. Hindi pa huli ang lahat para sundan mo ang pangarap mo. At heto na nga, ginagawa ko na ngayon.
Flex ko lang resume ko wahaha

Tapos after 5 years no babalikan ko tong post na to. Tapos. Housewife na pala ako nung time na yon HAHAHAHAHA

Plastikada


Ngayong buwan ay inimplement na ang pagbabawal ng paggamit ng single-use plastic sa aming opisina.

Samantala, noong nakaraang buwan naman ay dumalo ako sa screening ng “The Story of Plastic” sa UP Diliman, kung saan tinalakay ang pinagmulan at patutunguhan ng mga plastik.

Parang kahit saan may plastik. Kahit yung panghilamos mo sa mukha, may plastic particles yan. Yung sabong panlaba. Paano kaya yung mga sirang keyboard? Cellphone? Saan sila napupunta pagkatapos idispatsa?

So bakit ko nga ba ito chinichika.


Alam mo ba?

– The word β€˜plastic’ comes from the Greek plastikos, meaning β€˜capable of being shaped and moulded.

– Mula pa noong taong 1950 ay nasa humigit kumulang 8.3 billion tons na plastic na ang napoproduced worldwide. At siyam na porsyento lang nito ang narecycled.

– Sa bansang Kenya ay mahigpit na ipinagbabawal na ang pagproduce, pagbebenta, at paggamit ng plastic bags. Maaari kang makulong ng apat na taon o magmulta ng aabot sa $41,000.

– 73% ng mga kalat sa mga beach ay plastic, tulad ng mga bote, balot ng pagkain, grocery bags, at iba pang containers.

– 1 milyong plastic bottles ang binibili kada minuto worldwide. Isipin mo yun. Wala pa sa kalahati ang narerecycled at 7% lang nung kalahati na yun ang nagagawang new bottle. Yung iba? Andun sa landfill. Madalas sa dagat.

– 2 milyong plastic bags ang ginagamit kada minuto. Worldwide din.

– 1.1 milyong mga ibon, isda, at iba pang mga hayop ang namamatay dahil sa ingestion ng plastic. Dahil nga hindi ito natutunaw, nagbbreak lang siya into small particles at nagiging microplastic, at hindi naman namamalayan ng mga hayop na ito na nakakain na pala nila. Sa tingin ko tayo ring mga tao, dahil sa pagkonsumo natin ng lamang-dagat ay malamang, may mga microplastic na din sa tiyan. 700 species ng marine life ang ngayon ay extinct na dahil dito.

– Ang tao ay nakakakain ng 70,000 microplastics, per year. Di mo lang namamalayan.

– Ang mga plastic bags ay ginagamit lang madalas sa loob ng 12 minuto. Tapos after non? Tapon na. At aabutin ng libo-libong taon bago madecompose.

– Ang dami nang hakbang para mabawasan ang produksyon ng plastic. Pero alam mo ba, sa pag unlad pa lalo ng teknolohiya ay mas lalo pang nadadagdagan ang mga materyales na gawa sa plastic, kaya mas lalo pang nadadagdagan ang plastic production.

– Over the last ten years we have produced more plastic than during the whole of the last century.

– 50 percent of the plastic we use, we use just once and throw away.

– Every piece of plastic that was ever produced still exists.

– About 8 percent of the world’s oil production is used to make plastic.

– First plastic compounds were made by processing naturally created rubber plants. This process was abandoned after chemist managed to create recipes for fully synthetic plastic.

– Buried plastic materials can last for minimum of 700 years.

– Small plastic cup can take 50 to 80 years to decompose.

– 11% of household waste is plastic, and 40% of it is plastic bottles.

– Packaging is the largest end-use market segment accounting for just over 40% of total plastic usage.

– By 2050, the world’s oceans could contain more plastic than fish measure by weight.

– Half the world’s plastics are made in Asia. 29% is made in China (ops)

– The Beijing subways allow travelers to use plastic bottles as a form of payment to encourage recycling.

– Starbucks’ white paper cups are impossible to recycle due to the plastic liner on the inside.

– Cellophane is not plastic, but is actually made from cellulose, and will biodegrade in about 90 days in the soil.

– Credit and debit cards were first called β€˜plastic money’ in 1969.

– At eto ang nakakagulat, Plastics help us dramatically lower environmental impacts. How?


Gumagawa na rin ng hakbang ang ating pamahalaan upang mabawasan ang paggamit ng plastik.

Pero kung iisipin mo, majority ng mga mamamayang Pilipino ay nakadepende pa rin dito, lalo na kaming mahihirap.

Totoo. Kung mapapansin mo, yung mga mayayaman lang naman ang may mga metal straw, mayayaman lang ang nagpa-practice ng no plastic policy.

Eh tayong mga pangkaraniwang tao? Di ba pag nagkokonsumo de-sachet pa rin? Shampoo? Noodles? Kape?

Pag sa handaan, di ba madalas binabalot pa rin ng plastic yung mga paper plate para hindi tinatapon, at syempre para hindi na maghugas ng plato?

Gumagamit pa rin ng plastic spoon and fork ang mga tao para makaiwas sa risk ng COVID19.

Ano pa ba? Basta marami pa. Nakasanayan nang bahagi ng buhay ng tao ang paggamit ng plastic, at hindi natin siya kayang alisin sa sistema.

Kaya kung mapapansin mo, sa mga pinakamahihirap na lugar sa Pilipinas mo makikita ang sandamukal na basura. Plastik. Tulad dito sa Baseco. Well dito nga pala talaga ang end point ng lahat ng basura.

So what’s the point kung iilan lang din naman ang nagpapractice ng no plastic policy. Kung patuloy pa rin ang China sa pagproduce ng mga eme #MadeinChina, mararamdaman mo ba ang pagbabago?


Matagal nang may batas para dito. Yun yung Republic Act No. 9003, o ang Philippine Ecological Solid Waste Management Act of 2000. Batid naman siguro ito ng lahat, kaya bawat barangay ay may MRF.

Skl. Matagal na naming pinapractice dito sa bahay ang pagre-reuse ng mga plastic bag. After bumili at gamitin eh itinatabi namin kasi para pag kinailangan naming gamitin in the future (halimbawa pag may bibitbitin pag papasok ganun). Nabitbit ko yung ugali na yan hanggang maynila kaya kung mapapansin mo yung drawer ko sa dorm, sa opisina, puro basura, este plastik. Bago pa man na-implement yung no to single use plastic eh tinatago ko na yung mga plastic kesa itapon. Kaya feeling ko nagrereklamo na sakin yung mga kadorm at katrabaho ko kasi nag-iipon ako ng basura.

Anyway, same thing din with plastic spoon and fork. Napuno ko na yung malaking bote ng stick-o na puro ganun ang laman haha. Kahit nung nasa ABS pa ako ay hindi na talaga ako gumagamit ng plastic spoon and fork, madali kasi maputol. Kaya meron ako sariling set ng kutsara at tinidor sa opisina. So lahat ng naipong plastic spoon and fork mula sa mini stop, grab food, ayun nakatabi din. Hindi ko nga alam kung ano ang gagawin ko doon. Dati binigay ko sa mga kadorm ko yung naipon ko, kasi wala na silang legit na kutsara at tinidor sa pantry sa office magmula ng umalis ako sa ABS (wow ako ata supplier).

Ganun din sa mga de lata at de bote. Dahil madalas yun ang inuulam namin sa bahay, marami kaming naiipon tapos binebenta namin sa junk shop. Or minsan sa mga batang nangangalakal na dumadaan.

Kung mapapansin mo, lagi din akong may bitbit na ecobag, na baunan, na tubigan, maski kutsara at tinidor. Sana ay mapractice nating lahat yun.

Pero sa totoo lang, consumer pa rin naman ako minsan ng single use plastic. Tulad nga ng sinabi ko kanina, hindi na maaalis yan sa sistema ng tao. Pero kung uunti-untiin mo, di mo mamamalayan, matatanggal mo din sa sistema mo yan. Darating din yung araw na hindi ka na dedepende sa plastik. #BreakFreeFromPlastic

Sana all. I mean sana lahat ng tao ay gawing habit na ang pagbabawas sa pagkonsumo ng plastik.

Habits made today will help life tomorrow.

Okay thank you for coming to my TED Talk!


Para sa karagdagang kaalaman ukol sa usaping ito at sa iba pang isyu kaugnay sa pagbabago ng klima, maaari nyong sundan ang aming social media accounts:

Facebook: Climate Change Commission PH

Twitter: @cccphl | CCC Philippines

Instagram: @cccphl | Climate Change Commission

YouTube: Climate Change Commission [Official]

Website: http://www.climate.gov.ph/


Ifollow nyo na din ang aking social media accounts. Haha.

Twitter. Instagram. Tumblr. Reddit.


Information sources:

#Unbothered


This is my worst habit – yung paglalakad.

I mean, hindi naman masama ang maglakad. Pero kasi ako, kahit gaano karami ang pera ko, kahit anong oras ako abutin, kahit pagod na pagod na ako, maglalakad pa rin ako, instead na sumakay ng tricycle. Eh madalas ang dinadaanan ko eh madilim, hindi matao, tas alanganing oras ako lagi naglalakad.

Bakit ka ba ganyan? Eh iba-ibang factor eh.

Pag naglalakad ako mas nakakapag isip ako ng malalim. Sakto habang naka earphones ako, lumilipad ang utak ko. Either iniisip ko na ang magiging plot ng zombie apocalypse movie na pinaplano ko, or ano kaya kung nasa music video ako, or ano kayang mangyayari pag umamin na ako sa crush ko, mga ganon, kaya mas delikado kasi madalas wala ako sa sarili hahahaha

Eto yung breath of fresh air ko. Literally. Pag feeling ko suffocated ako sa work (luh lakas kala mo naman bigat ng trabaho), sa jowa (yep, pag nagagalit ako sa kanya umaalis ako ng bahay at hinahayaan ko siya mag alala kung nasaang lupalop na ako, sinasadya ko talagang di siya replyan lol bahala siya charot).

Trust issues. Wala akong tiwala sa mga driver ng sidecar at tricycle kasi ang mahal nila maningil. Sasabihin 15 yun pala 50. Tapos paano kung matiyempuhan na kawatan pala yung masakyan ko, eh di hindi ako makakatakas niyan, unlike pag naglalakad ako pwede ako manapak at tumakbo.

Kuripot ako. Pag alam kong lumampas na ako sa takdang gastos ko sa araw na ito, wala titipirin ko sarili ko at maglalakad.

At higit sa lahat, nagbabawas ako ng carbon footprint ever since, kaya naka-panata na ako sa sarili ko na hangga’t maaari ay maglalakad lang ako.

Tsaka ayokong dumating yung araw na yung simpleng pagbili ko lang sa tindahan eh katamaran ko na, or mag angkas na ako araw araw kasi, di ka na sanay eh. Ganern.

So ayun kung may balak ka na holdapin ako, heto lang naman ang mga ruta ko lagi:

– Bahay – labas ng subdivision namin (15 min)

– Dorm – Quezon Ave (10 min)

– Morayta – MalacaΓ±ang (30 min)

Yep. Araw araw ko nilalakad yan.

So kung tatanungin mo ako kung hindi ka ba natatakot sa mga pinaggagagawa mo, alam mo na sagot ko haha. Ilang beses na ako pinagagalitan dahil dyan pero pasaway ako, wag tularan.

This is my worst quality. I’m careless. Reckless.

Hindi ako nagsusuot ng mask kasi hindi ako nababother sa ncov. Naglalakad pa rin ako kahit dis oras ng gabi, hindi na ako natatakot manakawan o magahasa. Ewan. Wala akong pakialam sa sarili ko in general haha

Pag iniisip ko na may mangyayari sakin o magkakasakit ako hindi na ako nababother haha bat ganon

Hindi naman to self pity or suicidal shit haha, malakas lang talaga ang loob ko at confident ako na walang mangyayari sa aking masama. At hindi ako magkakasakit.

Tingnan natin kung hanggang saan ka dadalhin ng pagiging ganyan mo.

Dito ako dumadaan lagi. Ewan ko bat walang ilaw ngayon.

Dorm


I think it’s about time.

Mag-iisang taon na akong nagtatrabaho sa Manila, pero sa QC pa rin ako umuuwi. Isang oras papunta, dalawang oras pauwi, kasi wala ako masakyan.

Kaya hindi pa ako lumilipat kasi mas mura yung binabayaran ko dito ngayon, kumpara doon sa lilipatan ko malapit sa opisina. Alam mo ngayon ko lang narealize, lumalabas na umaabot pa rin sa mahigit tatlong libo yung gastos ko kaya ang nonsense din pala. Tapos kung doon na nga lang ako sa malapit eh hindi na ako makukunsumi sa pagcommute. Mas may oras para sa pahinga.

Kaya hindi pa ako lumilipat kasi nandito pa si Amiel non, tsaka yung iba ko pang mga kaibigan. Kaya minsan after shift bumabalik pa rin ako ng ABS, para sumabay maghapunan. Eh kaso expired na ang ID ko this 2020. Hindi na ako makakapasok doon. Nagresign na si Amiel. Kaunti na lang din ang natira sa DMS so ayun.

Kaya rin hindi ako lumilipat kasi madali ako sumpungin ng kalungkutan. Baka magkulong lang ako sa kwarto at hindi na kumain, o baka naman dahil mas mahaba na ang free time ko eh kung saang impiyerno ako pumunta at kung kani-kanino ako makipag meet up. Kaya kailangan may kasama/kausap ako sa dorm. Hindi ko na pala kayang mag-isa. Sobrang vulnerable ko pa last year eh iyakin. Pero ngayon ok na ata ako. Tsaka dumating na si Ron at KM, may makakasabay naman na ako kumain at umuwi kaya hindi na siguro ako magkukulong. Tapos maraming kainan sa dorm malapit sa office, unlike dito, walang wala.

Kaya rin hindi ako lumilipat kasi may sepanx na ko kina PJ, Venice at Iza. Iwan ko na ba sila? Magkakaiba na ang mga mundo namin. Hindi ko na sila halos nakakausap kasi pag umuuwi sila tulog na ako, paggising ko tulog pa sila. Di ko alam di na ata nila ako ramdam. Di na tulad dati na may late night talks. Minsan out of the loop ako. Tsaka pag umalis ako tataas ang bayad nila sa renta. Hala.

Ewan ko, sobrang boring kasi ng Bohol Mansion life ko nun kaya ayoko lumipat noon. Tingin mo ba pag lumipat na ba ako hindi na ba ako magiging malungkutin nun?

Ashfall


giphy
Imahe mula sa https://giphy.com/gifs/frTLOlxlJSEqpEHWYF

Nasa Sta. Mesa ako nung mabalitaan ko to. Akala ko normal na activity lang yung nangyayari, hanggang sa nagchat na si Don na umuulan na rin ng abo samin. Syempre kinabahan ako, bakit umabot hanggang doon yung abo? So malala na pala yung nangyayari sa Taal? Alas kwatro pa lang pero ang dilim dilim na ng langit. Tapos lumilindol na daw. Kinakabahan na talaga ako na as in iniisip ko na saan kami lilipat if worst case scenario happens tapos paano kung matrap sila, kung may uuwian pa ba akong pamilya ganern. Bumabalik sa gunita ko ang mga pangyayari noong Pinatubo (hindi pa ako buhay nung 1991, pero marami akong napanood na docu tungkol sa aftermath nun), kaya natatakot ako what if today I’ll be experiencing the same. Tapos ayun nag-aantabay na ako sa mga kaganapan.

Then 7pm bumiyahe na ako pauwi ng bahay. Pagbaba ko pa lang ng bus napuwing na agad ako. Grabe para akong nasa disyerto, maalikabok, mabuhangin, maalinsangan, amoy paputok. Kitang kita mo sa ilaw ng sasakyan yung pag-ulan ng buhangin. Hala. Sa entire lifetime ko ngayon lang ako nakaranas ng ganitong kalamidad, kaya natataranta din ako at di ko alam what’s next. Ramdam ko yung pagbagsak ng abo sa balat ko. Nagkakaubusan na ng face masks. Yung mga sasakyan puro putik.

wp-1579155583737.gif
Akala mo tubig pero buhangin talaga yan

Kinabukasan hindi na gaano ramdam yung ashfall, pero nakakatakot. Kasi inaanticipate nang meron pang mas malalang mangyayari. Paano na tayo niyan?

Buti at sinuspinde ang pasok kasi hindi talaga ako makatulog. Paano kung mahimbing ako tas biglang doon lumindol, at magkaroon ng malaking pagsabog di ba?

—–

Pero pano kaya yun, hindi naman to isang araw lang, matagal pa yan bago mawala yung ashfall. Mabubuhay tayo ng ganito, ng ilang linggo/buwan pa?

Pero paano yung mga walang tirahan at sa kalsada na natutulog? Paano yung mga pagala-galang hayop? Kung nasa worse situation na kami, paano pa sila?

Wala na akong pake.


Hindi talaga ako mahilig magbasa ng libro, alam mo ba, bilang lang ang tinapos ko. Puro history/philosophical books pa ang binabasa ko non.

th

Heto ang sagot sa lahat ng mga insecurities ko sa year end blog post ko. Someone recommended me na basahin ito. Ang dami na nagsabi na basahin ko to pero hindi ako nakikinig kaya ayan, inabot ka pa ng 2020 bago mo morealize kung saan ka nagkamali. Hahahahaha.

So heto na nga, iniiscreenshot ko na nga bawat page neto kasi ang sarap ilagay lahat ng nakasulat, as in lahat. Habang binabasa ko to napapa-” Oo nga no” ako. At heto, nagcocontemplate na naman ako sa existence ko.

Chapter 1 pa lang ako. Pero ang dami nang quotable quote.

Capture1

Last year pinupush ko na maging better version ng previous year self ko, pero in the end hindi pa rin ako masaya. Bakit? Hindi ko alam. May kulang. Heto ang sagot at malaking sampal sakin haha (naooffend ako tbh), masyado kong niflaunt lahat ng achievements ko pero sino bang may pake? Wala. Ako lang din naman. Lahat ng tao busy yan sa kanya-kanya nilang struggle sa buhay. So bakit nila gagawing big deal yung naging struggles ko? Ganern. Ingat na ingat ako sa reputasyon ko na ako lang din ang may pake haha.

Capture2

Capture23

Totoo to, the more I aim for something, the more ako nags-struggle maachieve. Gusto mo magkapera pero ang tagal tagal dumating. Gusto mo magkawork pero hindi ka matanggap tanggap. Gusto mo magkajowa pero palagi kang gino-ghost. Bakit pa ba ako kuda ng kuda. Basahin mo na lang yung mismong content.

Capture3

Capture4

Capture5

Di ba? Hindi naman masama ang pagiging pessimist ko? I’m always expecting for the worst kasi that’s part of life. Normal na yung palagi kang nagfa-fail. Pag nagsucceed ka e di goods! Pag nagfail ka at least tanggap mo agad.

Bawal ata tong ginagawa ko hahahahaha (namimirata) pero preview lang kunwari. Iniisip ko araw-araw akong may anxiety na si ganito may problema, tapos iniisip ko kung anong gagawin ko. Heto ang solusyon sa lahat ng pinagdadaanan ko: DAPAT MAWALAN NA AKO NG PAKE. HAHA

Tapos na ako sa chapter na nagpapadikta sa iba kung anong dapat kong gawin sa buhay ko wahahaha lakas.

Di ko alam kung may sense ba yung mga kinukuda ko sa post na to, pero lam mo yun, sana magets mo yung message ng chapter 1.

2019 Year End Accomplishment Report is cancelledt char. The Irony.

PS: Kapangalan ng author yung nakalandian ko noon hahahaha wtf.

The 2019 Year End Accomplishment Report


Recap to my previous year-enders:


It was the end of a decade, but the start of an age.

Yung unang plano ko dyan dapat powerpoint presentation eh HAHAHAHAHAHA tsaka pang-malakasan na yung mga title natin ngayon mumsh. So ayun po ano, welcome to my first ever vlog! De joke nga lang, collage lang kasi yan. Pero ipupush ko sa 2020 na thru videos na ako magpopost (waht). Hindi talaga kasi ako makuda sa harap ng camera so buhay na buhay pa rin itong blog na to. Pero anyway, mas mabuti kung panonoorin mo muna yung video bago magproceed sa entry na ito.


1fa11269-022f-46f5-b06d-4564273aceb6.gif
Visual representation of my year

Accomplishments

Are we out of the woods yet? Last year puro iyak lang ang ginawa ko. O ngayon medyo nagkaroon na ng kwenta ang buhay ko (finally, I’m free!) Kung nakita mo naman yung video ko haha ayun, ang biggest accomplishment ko na siguro yung trabaho ko ngayon, at yung mga lugar na napuntahan ko. Kung babalikan mo yung mga posts ko dati, sinasabi ko lang na hala sana balang araw makapagtravel ako bla bla, it was a dream come true. Buong buhay ko nasa Cavite lang ako tapos hindi naman ako pinapayagan lumabas at magpunta sa mga ganitong lugar. Ganon pala ata pag may trabaho ka na haha hindi ka na pagbabawalan no.

Ang daming nasayang na panahon nitong mga nakaraang taon, kung nagset lang ako ng tama eh di sana mas okay yung kinalalagyan ko ngayon. Ayan kasi, wala namang kwenta yung mga pinaggagagagawa ko at mga pangyayari noon.

Inayos ko nga pala yung linkedin profile ko, Check it out: https://www.linkedin.com/in/shairamaec

img_20191224_193312_4192347319222780526686.jpg
Naalala mo itong dream board na pinost ko noon? Naging katotohanan siya omg ngayon ko lang din narealize. Well, yung Sakura trees sana ma-achieve ko yan next year.

Character Development

Looking back to my previous years, masasabi kong walang kwenta pa rin yung buhay ko hahahahaha charot. Kung makikita mo naman, major shift sa buhay ko yung paglipat ko ng trabaho. Napalaban ng bongga yung kakayahan ko. Kinukuwestiyon ko araw-araw yung sarili ko kung talaga bang writer ako? Kasi hindi eh. Kahit patapos na ang taon na to, nangangapa pa rin ako sa mundong ginagalawan ko ngayon. Hala ang bobo ko, hindi pala talaga ako marunong magsulat. Ang blog na to ang dahilan kaya ako natanggap sa trabahong ito, nag-expect sila sakin na I’m good at this pero hindi pala talaga. Ilang beses ko nang iniyakan to kasi blanko ang utak ko, walang pumapasok sa isip ko. Paano ko tatapusin ito. Isa lang yon sa major struggles ko this year, na hindi lang pala ako sa climate change dapat nag-aadapt.

– Dati lagi akong naka shirt at pants, ngayon puro dress at palda na. Naalala ko nung nag EK kami, nagsusuot pa ako ng stockings nun kasi para hindi halata na mabalbon ako. Pero this year ko lang inembrace yung flaws ko wahaha na dedma na kahit makita ng iba, kasi wala namang pumapansin? Ako lang din ang insecure sarili ko.

– Dati hindi ako makangiti sa mga picture kasi ayokong nakikita yung ngipin ko. Ngayon dedma na lang din, kasi tinanggap ko na yung kapangitan ko? Char. Hindi na ako masyado nacoconscious sa kung ano yung tingin ko kaya kahit mukha akong patapon araw araw, okay lang nu.

Ayun, iyakin pa rin ako. Minsan may mga sadboi moments posts pa rin ako. Ilang beses ko na rin sinabing napapagod na ako. Pagod na akong mapagod para sa iba. Hanggang ngayon nakakaramdam pa rin ako ng anxiety pag gumigising ako sa umaga.

Pero alam mo, at least hindi na katulad dati na konting kibot lang, iiyakan ko agad. I have a friend na nasa ganong sitwasyon ngayon and nakikita ko yung sarili ko sa kanya a year ago. Sinabi ko sa kanya na sana maibalik yung ngiting nawala sa kanya. Ang hirap kasi hanggang ngayon yung ngiting ninakaw na yon sakin, hanggang ngayon hindi pa rin naibabalik. Kaya lagi kong sinasabi sa lahat ng posts ko na – whatever happens to me, hinding-hindi na ako magiging masaya.


Toxic Trait

Last year naalala mo, na-diagnosed ako na may Hyperthyroidism. Buti nga ngayon, hindi na gaano, pero ganon pa rin, may mga araw na ang lakas ko kumain, pero nilalabas ko rin agad. May mga araw pa rin na pag sobrang lugmok ako eh hindi na naman ako nagugutom. Pero ngayon, sobra ko pa ring tinitipid yung sarili ko. Hindi ako kumakain pag alam kong mapapagastos ako para sa iba.

At, sa lahat ng mga nangyaring magaganda ngayong taon sa buhay ko, ay hindi ako masaya.


Satisfaction

Naalala mo nung pinost ko nung taong 2016 ito: The Philosophy of Contentment. Eto yung proposal ko sa Philosophy class namin. Walang taong nakukuntento. Lahat tayo may desires para ma-develop yung well-being natin. Hindi yung ok ka nang hindi umalis sa loophole ng paulit-ulit na routine ng buhay.
Eh ako? Ano bang problema ko?

Hindi ako pinanganak para lang mag-aral > magtrabaho > magpamilya > at mamamatay. I want to do/achieve something na makabuluhan, hindi yung nag exist ka lang para sa wala. O e ano ngang problema ko?

Hindi ko na kayang maging masaya. Opo. Kaya lagi ako nagpopost dito sa blog ng mga achievements ko hindi para magyabang, kundi ipamukha sa sarili ko na eto na, eto na yung mga pinangarap mo noon, nasa harap mo na, bakit hindi ka pa rin masaya?

Self-actualization. Alam mo yung Maslow’s Hierarchy of Needs?

I-incorporate ko na rin siya sa post ko para magets mo. Meron tayong basic needs na sa kabutihang-palad ay napupunan ko na. Yung psychological needs ay ok naman din, pero alam mo kung ano yung nakakapagpa-bother sakin lagi? Yung pinakatuktok ng triangulong ito. Hindi ko ma-achieve yung full potential ko, kasi, di ko alam. Parang may kulang.

Ito yung void na hindi mapupunan ng kahit ano. Nagkajowa ako, nakunsumi lang ako, hindi masaya. Nagkapera ako, hindi ako masaya. Nakapaggala ako, nung umuwi ako hindi na ako masaya. Napunta na ako sa iba’t-ibang church kasi baka kulang lang ako sa faith, pero hindi, hindi pa rin ako masaya.

Hindi ako marunong makuntento. Hindi sa ‘gahaman’ or naghahangad pa ako ng mas higit sa pangangailangan ko. Pero hindi ko na kayang maging masaya sa kung anong meron ako ngayon. Wait lang pang-ilang beses ko na to sinabi?

2017 nung grumaduate ako, punung-puno ng pangarap. 2 years after, wala na akong motivation. You mean goals? Yung sana after a certain period of time gusto ko makapagpundar na ako ng ganito ganun, magtatayo na ako ng ganitong business, nawala yung long-term goals ko. Asan na? Bumabangon ako na walang ganap. Hala sana ma-gets mo ko, yung fuel ng passion? Nasaan na? Tinamad na akong mag-aim pa ng mas mataas. Parang ako na yung tipikal na manggagawa na magtatrabaho na lang para sumahod, tas bigay kay ganito, kay ganun, tapos ako wala naman akong nafufulfill sa sarili ko. Hindi nila kasalanan. Ako mismo ang may problema. Wala akong balak para sa sarili ko at sa future ko. Pero joke lang, nagpost ako nung nakaraan na pag nagkajowa na ako, gusto ko pakasalan na ako agad (pero hindi mag-aanak), wala lang, baka sakali lang magkaroon ulit ako ng life goals. O di ba, alam mo di ba sinabi ko noon, hindi ako pinanganak para maging housewife. Eh ano to?

I started becoming the person I never wanted to be. Ang normie ko na. Kaya minumulto ako ng old self ko na hindi na daw ako honest sa sarili ko. May mga bagay akong nagawa at ginagawa beyond my moral values (playing with fire, dancing with a stranger). I become reckless. Ang sama na ng ugali ko na tipong when something inconvenient happens to her, ang masasabi ko lang, “Karma mo yan.” Di ako to. Anong nangyari sayo Shaira?

I don’t make plans. I am spontaneous. Kasi nga lahat ng pinlano ko para sa sarili ko, para sa amin char, naging drawing na lang. So ngayon, go with the flow na lang. Come what may. Kasi buti pa yung mga biglaang ganap nangyayari. Biglaang pagreresign, biglaang gastos. Ganun. Kaya tama na ang pagtatanong mo sakin kung anong plano ko. Kasi wala talagang pumapasok sa utak ko ngayon.

“Hindi ka tumanggap ng pension mula sa SSS for more than 10 years para lang maging walang kwenta sa lipunan. Hindi ka nag-aral ng apat na taon sa kolehiyo para lang maging low life peasant. You made this on your own. We’ve come this far. Wag ka nang bumaba doon sa level nila.”

Eto ba yung tinatawag nilang existential crisis? So ano, dapat nga bang makuntento ako at maging masaya or wag makuntento and strive for more?


Lessons Learned

“We got distracted and caught up in unnecessary things sometimes and we forget that we are in a process and having things not working out is also a part of it.”

Dati lagi natin sinasabi na “Pagdating ng bagong taon, magbabago na ako bla bla”, pero isa lang din yan sa mga pangakong laging napapako haha. I’ve learned that kung gusto mo magbago, don’t wait for a specific time at moment, kasi lagi lang nauurong at nauurong yan. Gusto mo nga magbago pero you keep doing the same old shit, what’s the sense? You can’t expect new beginnings if you keep holding on to old habits. Sabi nga, “If you want something, go get it now. Right now is the start of the rest of your future.”

You get what you tolerate. Biggest blessing ko this year is I got people who loved me even at my most unlovable chapter. Kita mo naman last year napaka-patapon ko. Pero na-redempt ko yung sarili ko and now I’m here where I belong, thanks to you πŸ’•. Yung kayang sabayan yung level of understanding mo sa mga bagay-bagay at hindi yung sasabihan ka na “masyado ka kasing matalino” “ayaw mo magpatalo” dahil lang sa ineexpress mo yung sarili mo. Instead na magsorry eh they will make you feel bad pa about it. Magrereflect pala talaga sayo kapag positive yung impact ng isang tao. You’ll glow differently. Kaya always surround yourself with positive at masisipag na tao, para hindi ka na mahila pa pababa. Tsaka ikaw na rin mismo mahihiya na yung mga tao sa paligid mo ganon tas ikaw tatamad tamad pa rin, kusa ka na lang magsstep up. Kaya ayun ate girl, tigilan mo na ang pagtolerate sa mga bagay na di mo naman deserve. Tapos na tayo sa chapter ng white lies at kunsumisyon.

– Having the right one will help you reach goals you never dreamed of achieving.

– Not everyone will enjoy watching you succeed.

– Some people are there for you but only for favors. The more capable you are, the more users you attract.


Strategic directions for 2020.

A whole new decade is starting. This is the decade that most of us are going to get married or have kids, etc. We’re about to enter the very beginning of a whole new chunk of our lives.

Imagine how many people we will meet and how much we’re going to mature and how many people we may lose and how much the world is going to change everything we think about daily, like career or love, it will be probably be settled by then.

Nung nakaraang dekada ay marami ang nawala sa aming pamilya (my parents, grandparents). Ngayong dekada ay nagkahiwa-hiwalay na ang pamilya namin. Ano kaya ang hatid sa amin ng panibagong dekada? Bubuo na ba ako ng sariling pamilya? Abangan. Char.

Start of the decade vs. End of the decade

7 years. 400+ posts. 20,000+ views. 521 followers. Salamat!

Sa nakalipas na pitong taon ay naging saksi ang blog na to sa lahat ng aking pakikibaka sa buhay, lahat ng mga pinagdaanan ko, lahat ng mga pagbabagong nangyari, mga rason ng pagngiti at pag-iyak ko, at progress and development. Salamat sa patuloy na pagsubaybay. Ilang beses na rin akong nademotivate na magsulat, ilang buwan din akong nagla-lie low.

But still here we are. Sa loob ng isang taon ay napakarami na ring nagbago sa buhay ko, yung ibang kaganapan ay hindi pa rin at hindi ko na naisulat dito.

Pasensya na kung medyo mayabang ang dating ko lately, kailangan ko iboost yung ego ko kasi palagi akong nadadown sa sarili ko, at heto ang defense mechanism ko.

If ever this will be my last year, though lagi ko sinasabi na makakalimutan nyo rin naman ako/eto eventually, sana may maiwan akong magandang alaala.


Here’s to more talikodgenic photos,

GIF-191222_215834.gif

… and mirror selfies.

GIF-191222_215534.gif


When she turned to go home, she heard the echoes of new words, “May your heart remain breakable, but never by the same hand twice.” And even louder: “without your past, you could never have arrived- so wondrously and brutally, by design or some violent, exquisite happenstance…here.”

“When a woman is loved the right way, she becomes the best version of herself.” I’m happy that I ended this year with less pain than I had at the beginning of the year.

Thank you for staying with me this 2019.

Look how far we’ve come.

Let’s make more memories ngayong 2020.

– Love, Shaira Mae βœ¨πŸ’•


Follow my social media accounts! Char
Twitter. Instagram. Tumblr. Reddit.

Protected: Utang


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Ang Pasko ng Malagasang


It’s the time of the year again.

Kanina, umalis ako ng bahay ng alas-singko ng umaga. Madilim ang paligid, may tumawag sa pangalan ko. de joke lang. Usually kasi gabi ng linggo ako umaalis. Pero ngayon inumaga na kasi tinamad na naman. Usually din sa golden ako dumadaan. Pero ngayon, sumakay ako pa-Imus. Ngayon ko lang ulit nasilayan ang makukulay na pailaw at parol ng Malagasang. Ang nostalgic. It’s been a long time.

Naalala ko nung high school ako, maaga din ang pasok ko nun. Hindi ko nga alam kung paanong kaya ko pa gumising dati na walang alarm clock. Wala pa akong cellphone nun tapos wala naman gigising sakin kasi alas-siyete pa dumarating si ate grace galing sa trabaho. Pero okay pa ang body clock ko nun ah. Bihira lang talaga yung late ako nagigising.

Alas singko pa lang bumibiyahe na ako pa-Bucandala. Malamig ang simoy ng hangin. Lagi pa akong may baon na mani nun kasi ‘pampatalino’ daw, kaya ayun sobrang daming tagyawat at mamantika ng mukha ko non. Hey, at least top 4 ako nung time na yun. Lol.

Pag nasa jeep ako, sa may bintana ako lagi nakapwesto, para makikita ko lagi yung mga makukulay na parol na nakasabit. Kada barangay, iba-iba ang mga pailaw. Paborito ko yung sa Malagasang I-E kasi paru-paro, tas sa I-F naman, kulay lila.

Kailangan bago mag alas sais makarating na ako ng school, kasi kailangan ipasa sa table ni Sir Lagmay yung assignment hanggang 6AM, kahit 10AM pa yung MAPEH time. So pag late ka pumasok, wala ka nang assignment, di na tatanggapin. Yung struggle na tinatapos ko pa sa faculty yung assignment kasi kulang kulang pa. Basta pagdating ng 6 yan, pati ibang section, andun din nagpapasa ng assignment sa MAPEH.

Tapos, aantayin ko pa si JD sa gate ng school. Section C siya non tas ako Section D. Nasa magkabilang dulo ng paaralan ang mga building namin. Nagpapaunahan kami pumasok. Di ko na rin maalala kung bakit. Basta kung sino ang mahuli sa amin, manlilibre. Pero kahit naman ako ang nauuna, ako pa rin ang manlilibre. Oh well.

Tuwing gabi naman, since walang masakyan na jeep pauwi, nilalakad na lang namin. Nadadaanan ko naman ang mga parol na ito sa gabi. Tas magkukuwentuhan habang naglalakad, bubuo ng mga pangarap sa buhay, de joke lang.

wp-15779486646891453596872598688868.jpg

Habang pinagmamasdan ko ang mga parol na ito ay bumabalik sa aking gunita ang ‘old self’ ko. Alam mo yun, payak lang ang pamumuhay. Baon at project lang ang problema. Hindi pa kumplikado ang sitwasyon. Eh ngayon, ano na?

Layp hanks


(Life hacks)

Alam mong tumatanda ka na pag nangongolekta ka na ng mga discount card. Hahahahaha

Ganito na karami naiipon ko haha

So far eto na yung nakukuha ko:

SM Advantage (expired na)
Robinsons
Watsons
Mercury Drug
HappyPlus
24k Plus
Palawan Sukicard
Cliqq
Puregold (expired na rin)
Timezone Powercard

Tapos ipromote ko lang tong mga to:

GCash Mastercard – para pwede ka magwithdraw sa atm mula sa gcash mo di ba

PAG-IBIG Loyalty Card Plus – pwede mo rin gawing atm since nakaconnect siya sa AUB, at discount card sa mcdo at iba pang stores!

At kumuha na kayo ng Pag-ibig MP2! For additional savings din. Tinatamad ako magpaliwanag pero basahin nyo na lang ito haha https://filipiknow.net/pag-ibig-mp2/

Target ko rin kumuha ng PayMaya card.

(Kala mo talaga may laman yung mga account mo ha)

Tas parang gusto ko din kumuha ng catd ng Bench at Starbucks, kaso di pala ako bumibili doon haha wala lang pamparami lang ng card

Habang tumatanda ako mas naaappreciate ko yung online banking haha. Kaya importante na may ganito kang apps para easy withdraw/payment kahit saan ka man mapunta. Naalala ko kasi nung nasa Aboitiz ako nun for meeting, pumunta akong canteen para kumain. Tapos hindi pala sila tumatanggap ng cash, thru gcash lang so sabi ko hala kailangan pala may laman yung account ko. At doon na ko nagsimula na gamitin yon, tas dun na rin ako nagloload ng pangdata ko (1GB for 15 days, 99 pesos lang). Ang daming chika ano.

At importante na marami ka ring ID! Kaya habang may pagkakataon, kuha ka lang ng kuha. Kumuha nga ako ng passport noon pang ID lang eh mema.

Bukod diyan, iinstall mo yung mga apps na connected sa mga services na nabanggit ko sa taas.

Uy asan ang Shopee/Lazada dyan?

Dati may notebook ako na listahan ng mga perang natatanggap ko at nagagastos ko kaya namomonitor ko yung pagiging kuripot ko (char), pero ngayon may app na rin (Money Manager) kaya dun ko na nililista lahat ng paglabas at pagpasok ng pera (naks kala mo talaga may pera).

Tapos ayun kung may masa-suggest ka pa na card na pwede ko kunin, comment mo na lang. Iniisip ko nga mag open ng account sa iba’t ibang banko kaso di ko afford yung minimum balance hahahahaha

Madali na lang yung mga card card kesa magwiwithdraw/deposit ka lagi or ganyan kasi halimbawa pag may concert, madali na lang magpareserve ng ticket online. Pag nagggrocery ako debit card na ang pinapambayad ko (luh). Tsaka pag magbabayad ako ng bills (Renta sa dorm, Home credit, etc.) pwede na rin thru mobile. Di ba hindi ka na pipila pa. Load. Ano pa ba. Pag magpapadala ng pera (sugar mommy eh lol).

Tsaka most of all, importante talaga na maging money-wise ka. Lalo na ngayon magpapasko haha ayan 12.12 na oh, hangga’t maaari iwasan mo na yan hahahaha.

Tsaka di lang dapat ikaw, dapat yung mga nakapaligid sayo eh ok din maghandle ng pera. Kaya mag-asawa/magjowa ka ng same mindset as you, pramis. Kasi ikaw you’re doing everything to keep your shit together samantalang yung family or yung SO mo, akala eh nagtatae ka lang ng pera.

Ayan sa sobrang kuripot ko, hindi talaga ako pala-kain sa labas. Ang luho ko na lang siguro ngayon yung mga ganap ganap ko eh jusko pamasahe lang naman nagagastos ko eh? Pero bat ganon, kahit anong paggutom ko sa sarili ko eh wala pa rin natitira para sakin 😦

Deactivate


New Year’s Resolution ko nung 2019 ang magdeactivate ng facebook. Nung time na yun kasi nakakadagdag sa anxiety ko yung facebook (sabihin mo nang kaartehan to pero seryoso, ganun ang impact sakin). Lagi akong nakakakita ng mga posts about breakups, etc tas natetempt ako ishare lagi so mukha akong nagkakalat ng basura noon. Tas dumagdag pa yung mga DDS kong friends na anytime ready kong awayin, so bye fb na talaga.

Minsan binubuksan ko pa rin naman, pag may quest sa ML, pag iaadd yung bagong crush, ganern, pero dinedeactivate ko naman ulit within the day. Tapos kanina inopen ko ulit para sa CCC Week.

Binura ko na nga pala lahat lahat ng content ng account ko (mga status, mga pictures) basta lahat ng alaala mula sa nakaraan. Para akong Taylor Swift pre-reputation era.

The old Shaira Mae is dead.

Hinayaan ko na lang talaga mamatay ang apoy ng nakaraan. Naalala ko naiiyak nanghihinayang pa ako habang tinitingnan noon yung mga pictures kasi naaalala ko yung old self ko. Ang taba ko non. Ang healthy ko physically at emotionally char. Sayang ang memories pero there’s no turning back. Back to zero tayo.

Anyways yun nga kasi bago na ang persona natin ngayong 2019 mumsh. Hence the term, ‘nandedemonyo’. Tapos ayun, from that moment on, sa blog na ako nagpopost ng updates sa buhay ko, kaya pasensya na kung puro squammy ang content ko this year. Wala na kasi ako facebook eh. Tapos sa twitter naman ako nagkakalat ng basura aka kadramahan shits.

So ayun pinag iisipan ko kung itutuloy ko hanggang 2020 yung pagkamatay ng reputasyon at facebook ko o muli ko na bang bubuhayin.

Nakapagreflect ako at narealize ko na kinaya ko naman mabuhay ng wala non. Nagugulat lang ako kasi sa sobrang tagal kong walang update sa mga friends ko, meron nang isa nabuntis at nanganak na (ang bilis), yung dating maitim at mataba ngayon ang puti na, yung isa nasa Vietnam na, basta mga ganung update. Masaya ako para sa kanila. Sana ako din maging masaya para sa sarili ko no?

Di naman dahil sa napag iwanan ako. I have my own milestones too. Sayang nga hindi nakikita ng mga kaibigan ko yun. Pero yung old self ko, patuloy akong kinokonsensya. Ieexplain ko na lang to sa year end blog ko.

Ang drama mo naman Shai. Ang daming eme.

Hindi ko alam bakit ayaw madelete nung farmville posts ko noon.

Ok na din yan, sa blog mo na lang din makikita yung fragments ng old self ko na pinatay mo char

WC: Adulting


It’s already a long weekend!

And here’s the recap for last week’s Weekly Chika:


ESGS 2019 highlights.

Kahapon lang na-post to kaya hindi ko na naihabol sa ESGS entry ko.


Attic.

img_20191026_1529544356336981899501067.jpg

Inayos na namin yung 2nd floor ng bahay haha pero di pa tapos. Pero pwede na magdinner date dyan sa taas, pwede na tumingin ng sunset sa hapon, magstargazing sa gabi. (ayan tulad nung nasa picture, spaghetti plus ikaw lang sapat na wahahahaha). Bibilhan ko na lang ng christmas lights dyan para solb na.


Tumbler.

img_20191031_0950287421453290981580252.jpg
Flex ko lang yung souvenir from CCC 10th anniversary na ngayon lang dumating. Sobrang gandaaaaa

Karaoke.

 

img_20191029_2055298181733336109307984.jpg
Mas marami pa yung kropek kesa sa Mojito

Martes pa lang pero kala mo TGIF na haha. Napalaban na naman ang ate mo sa kantahan kahit may sakit pa hahahaha

And hindi kami lasing niyan, yan yung normal mode namin sa office.


Insurance.

img_20191029_104653953947425296150610.jpg

Nagkaroon ng orientation sa office about sa HR/Admin/Finance Matters (common government transactions, kung papaano mag cash advance, liquidate, at reimbursement, etc) Tapos mag invite sila ng consultants ba yung tawag dun, basta from Manulife at Prulife. Prinesent nila kung bakit mas essential ang insurance + investment kesa bank savings. So heto na, pagtapos kong tanggihan lahat ng insurance offers sakin eh unti-unti na akong nacoconvince ha, I NEED IT. Kaso kaya di ako makatuloy tuloy kasi una, paano kung hindi ako consistent magbayad? Paano kung keri ko ngayon pero in the next few years wala na ako trabaho? Paano kung hindi ko mapanindigan since ngayon eh wala pa ring natitira sa sinasahod ko. Wala akong naiipon dahil sa demands nila. Tsaka baka pag nalaman ng pamilya ko or future husband ko na insured ako ng milyon milyon eh patayin na lang ako. Hahahahahaha ganon sa mga telenovela di ba. Ang OA. Tapos may naimbitahan ding speaker mula sa PAG-IBIG at diniscuss niya yung about sa MPII at Loyalty Card. Ok din pala yun no, next week kukuha na ako non.


Chicken a la king.

People know me so well na mahilig magluto ng mga unusual na pagkain haha (hal. tokwa + sisig na de lata, etc) So ngayon ituturo ko kung paano ko ginagawa etong isa sa lagi kong niluluto. Ngayon gumamit ako ng chicken nuggets (tinatamad na kasi ako magpalambot ng manok).

img_20191027_1525026876918911487447610.jpg

Sabi ko ilalagay ko dito yung recipe ng Chicken a la king slash Pastel pala pa rin daw ang tawag dito.

Heto ang mga sangkap:

Mas preferable kung all purpose cream ang gagamitin kesa sa evaporada para mas makapal ang sauce. Tas mixed vegetables kasi tinatamad na ako maghiwa ng carrots. So ayon

(Tinatamad na mag-explain) so basically ang paggawa nito ay simple lang:

Igisa ang bawang, sibuyas, mixed vegetables tas pag medyo ok na, saka na sabawan.
Eto pala yung mga nilagay ko na pampalasa, plus seasoning (never ako nag aasin haha) NOTE: WAG LAGYAN NG SPANISH PAPRIKA. Medyo sumablay ako nung nilagyan ko nito.
Iprito ang mahiwagang nuggets!

Tapos ayun choice mo naman kung isasama mo yung nuggets sa sauce. Ako tinopping ko na lang yung sauce eh para magmukha namang mcdo style.


Mama, oooh

Skl: Dalawang magkasunod na araw nang may kinakalong akong bata sa biyahe. Haha. Naeexperience nyo rin ba yon, yung punuan yung bus/jeep, tas makakatiyempo ka na makakasakay, but at the same time may makakasabay kang nanay na may kasamang tatlong maliliit na anak. Eh kaso wala nang space pa, so yung nanay karga yung dalawa, tas sa akin yung isa hahahaha. IS THIS A SIGN πŸ‘€ (na magkakaanak ka na next year at may anak ka nang ikakalong sa biyahe)

Tapos ang traffic pa so matagal sa akin nakakandong ang bata, to the point na tulog na siya. Tas ako napapadaydream na naman. Sabi ko hala paano kung ako yung may tatlong junakis na maliliit tas wala man lang asawa jusmiyo, ngayon pa nga lang na malaking bag lang yung bitbit ko pauwi eh nahihirapan na akong bumiyahe, paano pa kaya pag bata. Hala shocks ang tanda ko na talaga, nasa ganitong chapter na ba ako ng buhay? So ang solusyon ko lang ay: Kailangan magkaroon muna ako ng sasakyan bago mag-asawa or mag-aasawa ako ng may sasakyan. Wahahaha


Nahihilo. Nalilito.

Wala heto na naman paggising ko ngayon, nahihilo na naman ako sobra. Pag ibend ko lang konti yung ulo ko ayun ramdam ko na. Yung feeling mo lumilindol lagi ganon. Ganito ako lagi pag nasosobrahan ng tulog/nastuck sa bahay kaya dapat lagi ako nasa labas eh hahahahahaha

Been there. Done that.


(Might delete this later)

Totoo to, pag hinahayaan mo na lang lagi, pinapalipas, or tinotolerate yung actions niya, yung ilang beses na siyang nagsisinungaling sayo lol, nasasanay na siya na ‘ok lang’ sayo. Umaasa ka na balang araw mababago yung ganung perception niya, pero hindi eh. Sa umpisa syempre mararamdaman mo na ok lang tanggap ko yan, etc. Lagi mo iniisip yung good side pero totoo to, doble yung sakit pag tumagal pa ng tumagal. Siya yung mali pero bat parang kasalanan mo pa rin. It’s been a while. Walang pinagbago. Iniisip ko kung worth it pa ba kaibiganin itong taong ito?

Maynila (2)


Bakit lapitin ako ng mga alanganing bagay hahahaha

Heto na naman, kagabi nung pauwi ako galing Buendia (wait Buendia nga ba yon). Oo, sumakay ako ng jeep pabalik ng Pedro Gil. May kasabay akong dalawang lalaki, hmm lasing. Yung isa sumusuka na sa harap ko juskupo. Pagdating sa stoplight, pinababa nung driver yung dalawa, sabi dito na daw yung sakayan ng jeep pa-Cubao eme. Di ako sure kung doon nga o baka pinababa lang talaga yung dalawa kasi sobrang wasted na. Eh sabi nung pasahero, teka wala pa sila sa bababaan nila, which is dapat sa Pedro Gil LRT din. Tsaka hindi pa pala bayad yon. So ayon nag-away na sila. Tapos yung mga batang hamog (or badjao, basta mga batang maynila, mga nasa limang bata), sumabit na sa jeep. Natakot na ako kasi naiipit ako sa kanilang lahat. So ako kahit malayo pa ako sa istasyon ng LRT, bumaba na ako. Hindi ko alam kung saan banda yon haha, basta mga alas onse na yon ng gabi. Tapos naubos pa yung data ko (pang google map), wala rin akong load pantawag sa kanya huhu help help. Binilisan ko naman ang lakad ko, hanggang sa makakita ako ng riles ng LRT. Ibig sabihin nasa Taft Ave na ako haha. Okay na, I feel relieved. Kaso wala nang bus na pa-Cavite non.

Lam mo yun, sobrang delikado sa maynila pero wala akong choice kundi sumuong sa ganun.

Protected: Kahit ayaw ko na


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Dancin’ in September


(medyo mabagal magload ang post na to ang dami kasing attached videos)

Do you remember
The 27th night of September?

Gusto kong mag-blog ng mga about sa naging ganap ko pero tinatamad ako magkwento eh hahaha (lagi naman) (masaya ka kasi kaya hindi ka nagbblog). So heto ang entries ko:


September 15, Sunday.
Last day ni Amiel sa work. Mula bahay bumiyahe ulit ako pa-QC. May flight ako neto kinaumagahan pero keri langs. Ayun nag-inom kami. Nalasing ako haha (as in nakatulog na ako doon sa inumart) wala akong maalala, kahit yung sa Jollibee di ko matandaan, basta alam ko lang non 6AM na, pauwi na kami.

received_4168617991864761093032336335357598.jpeg
lasing talaga gurl

Heto nga pala yung post ko about kay Amiel, skl: Protected: Best Part
Mami-miss ko to haha pero sabi ko naman sa kanya sa sulat, hindi pa ako magpapaalam, kasi hindi pa ito ang huli nating pagkikita-kita. Marami pang opportunities na naghihintay sa kanya kaya laban lang! Darating din yung career path na tatahakin niya.

So after non, kinuha ko lang yung mga inimpake ko at dumiretso na ng airport, dapat dadaan pa ako sa office para kunin yung laptop at camera pero hindi na kinaya ng oras jusko, so pinabitbit ko na lang kay Hans. Walang tulog, walang ligo, bumiyahe ako pa-Legazpi. Ico-cover namin yung training ng mga local government officials doon. Pagdating ng Bicol eh ayun nagsetup na kami sa event.


September 16. Monday.
Heto na, ngarag ngarag na ko ng araw na to. Dumating na sila Sec, Cabsec Nograles, at iba pang mga VIP. Need namin ma-interview yung mga mayor pero nagsi-alisan sila agad, so taranta talaga ako besh! Pero naka-survive naman kami sa Day 1.


September 17. Tuesday.
Day 2. Normal lang naman yung mga nangyayari dito.


September 18. Wednesday.
Day 3. Ganun pa rin.


September 19. Thursday.
Day 4 ng training. Pinapagalitan na kami hahahahahahha kung ano-ano kasi ang inaatupag ko. Ngayon tinatawanan ko na lang pero nung nandoon ako nag-iiiyak nako sabi ko gusto ko na umuwi, baka pagbalik ko ng maynila tanggal na ako sa trabaho hahahahaha.
Nung gabi nag-socials. Kumanta sa karaoke. Nag-inom. Pero mas nauna malasing yung kasama ko.


September 20. Friday.
Birthday ni mumsh. Nagpa-pizza ako sa bahay pero hindi ako nakakain kasi nga andito pa ako sa Bicol. Last day ng training. Hindi ko mapicturan ng maayos yung mga participants kasi nagloloko na naman ang camera. Nataranta na naman ako ng very light tas medyo trauma pa kasi nabembang ako kahapon. Ayun naitawid naman namin ng maayos ang program. Ginawa ko na rin yung Press Release. Hirap ako magtranscribe ng speech ni CabSec, may part na hindi ko maintindihan.

img_20190920_105344923795106102320095.jpg

Nung hapon, pumunta na kami ng Cagsawa Ruins. Kaso masama ang panahon nun kaya hindi nagpapakita si Mayon. Puro ulap lang. Sayang.

Heto pala ang iba pang mga litrato — Legazpi.


September 21. Saturday.
Lumipad na ako pabalik pero dumiretso ako ng Tanay, Rizal. Nag-treasure mountain. Dala dala ko lahat ng gamit ko hahahaha tas ako lang mag-isa nakarating doon. Ang layo. #ACHIEVEMENT. Malubak ang daan. Tapos ang lamig lamig. Akala ko late na ako makakarating pero mas nauna pa pala ako. 5PM ako. 9PM sila. So mga apat na oras akong nakatunganga doon. Nagsetup ng tent. Nagluto. Uminom.

GIF-191004_140753.gif


September 22. Sunday.
Ang ganda ng sunrise dito sa treasure mountain ❀ ang saya dito haha ang sarap mag-prenup dito hahahahaha. Tas ayun nagswimming kami. Then umuwi na ng hapon.

Heto ang iba pang mga litrato —- Tanay.


September 23. Monday.
Normal office day, ugh, natatakot na ako pumasok kasi bebembangin na naman ako dito hahahaha pero hindi naman, nagegets ko naman kung bakit ganito sila sakin. Sabi ko na lang di ko na po uulitin.


September 24. Tuesday.
Normal office day ulit. Tapos pala naghahanap na ako ng ospital na mura ang MRI. Kailangan ko na yun next month eh. Kaso sa sobrang dami ng biyahe ko. Di ko maasikaso. Tsaka nasa peligro pa ako nito kasi ang dami pang pending sa office haha parang hindi ako makakapagleave ah. Pero buti di pa naman ako ginigisa.


September 25. Wednesday.
So heto na nga. Bumiyahe na ko pa-Palawan. Isang oras sa eroplano. Limang oras naman yung van pa-el nido. Ala una na ng madaling araw ng huwebes kami nakarating sa tutuluyan.


September 26. Thursday.

Heto na ang umpisa ng pagliliwaliw. Nag-island hopping lang kami maghapon. Uh wala na akong maikukuwento.


September 27. Friday.

Very challenging ang araw na to kasi puro motor lang ang inatupag namin hahaha kasi ang lalayo ng mga destinasyon namin, Nacpan, Ille Cave, tapos nagkagulo gulo pa kami kaya natagalan haha pero ang saya ❀

GIF-191004_154201.gif

img_20191002_1752596989775350610125963.jpg
Ang kyut namin dito. skl.

Bago pala namin narating yang tuktok na yan, ganito kahirap ang pinagdaanan namin jusko. Mula town proper ng El Nido, nagmotor kami ng ilang oras para makapunta sa mga liblib na lugar na to, 20km from town proper to Nacpan, tas 40km ata from Nacpan to New Ibajay. Puro malubak ang daan kaya feeling ko nagra-ride ako sa Enchanted Kingdom habang nasa motor (buti na lang hindi ako tumitilapon). Ang sakit ng pwet ko haha maghapon ako nasa motor, tapos nung nasa Ille Cave na, aba ganito pala katarik yung aakyatin namin. Sabi ko nung una hindi ako sasama, malulain ako eh baka mahulog ako, kakabagok ko pa lang. Eh kaso lahat sila aakyat na, e di wala akong choice haha kesa naman maiwan ako kasama ng mga paniki sa ibaba.

Inabot na kami ng gabi sa biyahe, ang layo pala talaga ano. Tapos yung mga dinadaanan naming kalsada wala talagang kuryente as in. Makulay lang tong motor ni Ron eh haha. Ang sakit sa pwet talaga jusko.

After nun, ayun nag bar hopping lang kami. Ang daming afam haha.


September 28. Saturday.

Gumala pa ako sa Ilaya, Las Cabanas Resort (yup, that was named after me).

img_20190928_1107522327551212144218158.jpg

Sunog na sunog ako nung mga araw na to, pero ang saya. Hindi lang dahil pang-instagram shots ang mga tanawin, pero yung mga experiences ko habang naglalakbay sa mga napuntahan namin. I have a lot of memories here.

Heto pa ang iba pang mga litrato mula sa Palawan —- El Nido.


———– AND THAT’S A WRAP ———-

Halatang tinatamad na magkwento hahahaha

I reached for you but you were gone,
I knew I had to go back home.

Lingid sa kaalaman ng lahat, muntik na rin palang maipasara ang El Nido para sa rehabilitasyon (na tulad nung sa Boracay), nung mga nakaraang taon, napakarumi na rin ng mga dagat, maraming basura, etc. So ang ginawa nila, upang hindi tuluyang maisara sa publiko (at syempre mawawalan sila ng kikitain, since yun ang pangunahing ikinabubuhay nila doon – ang turismo), nagsagawa sila ng clean-up drive every week, nagtulong tulong sila na maibalik sa dating kalinisan ang El Nido. And look at it now. Ang dami talagang turista, lalo na mga foreigner. Tuwing disyembre daw sobrang daming tao.

Tapos may mga Badjao din dito, pero hindi sila yung nanghihingi o nanlilimos ah. Nagbebenta sila ng mga perlas. Ayun ang sabi may humahawak din sa kanila, para gawin yung ganitong hanapbuhay.

Nakakatuwang pagmasdan ang mga tao dito. Kasi ang simple lang ng pamumuhay nila. Inimagine ko yung sarili ko na what if hindi ako alipin ng industriyalisasyon? What if magtrabaho na lang din ako bilang tour guide, or barista, sa ganitong klaseng lugar? Yung hindi ko na kailangang kumayod para magbayad ng ganito, tumustos sa ganito? Yung hindi ko na kailangang makipag unahan sa pagsakay sa bus at magtiis sa matinding traffic? Yung hindi na ako maprepressure sa mga extraordinary demands ng boss ko?

Heto yung mga realizations ko sa buhay after kong maglaho sa sibilisasyon.

Napagtanto ko lang yung mga bagay bagay habang nasa biyahe ako pa-Puerto Prinsesa mula El Nido. Ako lang mag-isa ang uuwi, yung mga kasama ko may extra one day pa, ako flight ko na mamaya. Nakaramdam ako ng sepanx, ang lungkot, hindi dahil sa wala akong kasama, pero mamimiss ko ang lugar na ito. Kasi hindi ko alam kung kailan ko ulit masisilayan ang El Nido? O kung ito na ba ang una at huli kong pagpunta? Makakabalik pa ba ako?

Aftermath


Kumusta ka naman, Shaira?

May bahagi ng alaala ko ang nawala. Yung mga kaganapan nung gabing yon, hindi ko pa rin natatandaan. Tapos feeling ko tumanda ako ng sobra. Nahihirapan pa rin akong igalaw yung ulo ko. Mas mabagal na akong kumilos. Mas mabagal akong magrespond ngayon ewan ko ba, bibilangan mo muna ako bago makapagsagot.

So nung dinala na ako dito sa PGH, sabi kailangan raw ako imonitor ng isang buwan. Kung mauulit ba ulit yung seizure ko. Kasi pag nangyari yun, sure nang may epilepsy ako. Kailangan daw lagi ako bantayan. Haha.

Naffrustrate na naman ako. I’m that strong independent woman! I’m that girl na hindi basta basta nagkakasakit! I’m that girl na hindi umiinom ng gamot! What happened to that girl. Wala na, hindi na ata maibabalik pa ang masiglang kahapon. Lol.

Maraming bagay na akong hindi pwedeng gawin. Malilimitahan na yung mga kadalasan kong ginagawa. Hindi ako pwede mapuyat. Mapagod. Magutom. (Which is problema ko kasi nga hindi ako nakakaramdam ng gutom)

Tapos problema ko pa yung MRI. Dahil wala akong HMO dito. Alam mo ba kung magkano? 12,000. Hindi pa ako makapag MRI kaya hindi pa malaman laman kung ano talaga yung sakit ko. Sa October 7 pa naka schedule yung ibang tests na gagawin sakin.

Nakikita ko yung mga pasyente din dito sa Neurosciences Dept., mas malala yung mga case nila. Tabi-tabi dito. Yung iba andun lang sa hallway. Grabe talaga yung sitwasyon pag nasa public hospital ka. Bat di na lang daw sa La Salle o sa ibang ospital na mas malapit. Wala eh? Wala nang natira sakin?

Nahihiya na rin ako sa mga katrabaho ko kasi nadedelay na yung gawain nila kasi di ako makapasok. Tapos yung supposedly travels ko, cancelled pa. Tapos dahil naapektuhan yung maliit na portion ng thinking at response skills ko. Feeling ko mas mahihirapan na ako sa trabaho ngayon.

Sinabi ko kay Dr. Antonio, “Hindi pa naman ako mamamatay di ba?”

Blank Slate


Wala akong maalala.

Nahimatay daw ako kanina. Tapos paggising ko. Wala talaga akong maalala.

Hindi ko pa alam yung mga eksaktong detalye pero. Naghahallucinate na pala ako kanina. Shet.

So heto na, pagkagising ko ang sakit ng ulo ko, malakas daw yung pagkakabagok ko. Ganito yung nangyari. Buong friday wala akong ibang ginawa kundi matulog lang. Nagpapahinga ako since galing ako sa writeshop. Wala ako sa mood maglamyerda ng biyernes.

Etong part na to hindi ko na maalala. Ginising nila ako ng 7pm para maghapunan. Pagkabangon ko daw, bigla na lang ako bumagsak, diretso daw, as in tumama yung ulo ko. Tapos ayan na sinaklolohan ako, tinawag sila Ate Marisa at Ate Wen. Hindi ko maalalang nakita ko sila kagabi. Tapos pinakain daw ako ng kanin at noodles. Again. Hindi ko maalala.

May malay na ako pero wala akong maalalang kahit ano. Nakita ko na lang sa message history ko, paulit ulit ako nagchachat na, “wala akong maalala” at “paulit ulit ako”, paulit ulit ko yun sinasabi. Natataranta na sila dito.

Nagising ako around 5, bago pumasok si Don2. Tinanong ko, “Anong nangyari?” Wala pa ako sa sarili ko non. Tapos ayun sinabi niya na. Tapos natulog ulit ako pagkaalis niya. Gumising ulit ako umaga na, tinanong ko na naman si Anye, “Anong nangyari?” kasi again – wala akong maalala. Ang sakit nung part ng ulo ko na tumama sa semento. Masakit din yung leeg at pwet ko banda, mukhang malakas nga ata ang pagkakabagsak ko.

Naiiyak nako non, naalala ko yung mama ko, ganyan na ganyan din yung nangyari. Bigla na lang siyang nagcollapse tas sinugod sa ospital, then ICU, then after 7 days, nawala na siya.

Pero hindi ako makapagpaospital. Wala akong pera dito. Wala na rin akong HMO. Tsaka naalala ko nung kay Venice, ilang araw siya naconfine nun, ayoko huhu. Kailangan ko pa pumasok next week. Kailangan ko daw magpa-CT scan or MRI, kaso ayun, san ako kukuha ng pera?

Ngayon lang ako nagkaganito. Di ko alam kung dahil ba overfatigue? Stress? Buntis? (Wait what)

Alam mo feeling ko kinakarma na ako eh. Binabawian na ako. 😦

Weekly Chika 2: Sarap buhay ah.


So bukod sa pagdadrama ko buong linggo, heto lang naman ang mga inatupag ko.

PROOFREAD

Sa wakas natapos na yung 496 page na lang na M&E report juskupo hahahahaha dalawang linggo rin ako nangalay at nakatulog kakabasa hahahahaha. Tapos may dalawang risk comm workshop akong aattend-an this month, at naghahanda na para sa CCC week. Ako ang in-charge sa fifth day (mukhang Friday tatapat yun) at mukhang sakin mapupunta lahat ng malalaking finale event – Awarding ng Arts Festival, National Convention, hala ang nostalgic kasi mararanasan ko na naman yung mga pinaggagagawa ko nung college. Ang wish ko lang eh sana hindi ako atakihin ng sakit ko pagdating ng CCC week. Ang hirap magtrabaho ng ganon ang kundisyon. Tatlong buwan na lang ang paghahanda, sana maging successful ito please.

PARTY

Ngayon lang ulit ako nakabalik sa Xylo para mag-social climb este mag social club hahahahahaha tagal na rin nung huli. (Kung makachika ako ng ganito akala mo may pera hahaha). Awkward na naman ako kasi puro mga foreigner at elitista ang mga nakikita ko. Di pa rin pala talaga ako sanay sa ganitong eme, pang Oasis levels lang ako eh haha. Somehow eto ang happy place ko kasi ini-imagine ko na ako yung DJ na nagpapatugtog doon sa itaas, hayh hanggang pangarap ko na lang ba talaga yan? EDM is life pero bakit hindi ko na alam yung mga kanta hahaha. Is this adulting? Hahahaha. Sumasayaw ako pero ang lungkot. Parang may kulang hahahaha. Naaalala ko siya kasi nung nakaraan inaaya niya ako, gusto niya pumunta ng BGC at ma-experience yung mga ganitong eme, pero nabagyo non tapos friday tapos rush hour kaya sabi ko wag na tayo lumayo. Ayan, ang sad.

Tapos ang ganda ng nabili kong lip liner 😍 bagay sa rep vibes ko. Skl. (mukhang mangkukulam irl)

LARO

Yay na-install ko na yung nilalaro kong game sa laptop ko. Kaso. Ang problema. Ang bagal hahaha di pala talaga kaya. Pero okay lang, na-miss ko gumamit ng Uzi at Kris Super V hahahahahahaha

And may Dove and Love na ako β™₯ yey

NETFLIX

Wala pa rin kaming internet sa bahay kaya hindi ko matapos tapos yung mga pinapanood ko. Jusko. Favorite ko ngayon yung ‘Orange‘ (gagawaan ko to ng review sa hiwalay na post) kasi katulad ng Your Lie in April, na-sad na naman ako. Natapos ko na rin yung live action movie, masakit din.

ANXIETY

Since Friday last week hindi na naman ako nakakakain ng maayos. Bumalik lang ulit yung gana ko nung Friday ng gabi, buti naman. Nagluto si Don ng Carbonara nung monday, friday ko na kinain. 2nd anniversary nila ni Sanell eh (this could be us but u playin charot). Okay naman na ako!! Except lang na minsan, este madalas ko pala siya naaalala. I wonder what she’s doing right now πŸ€”

Mukha lang pasarap sarap sa buhay yan pero nahihirapan na ako mentally. πŸ˜…

After 2 years ulit


Nagdrama na naman ako sa tita ko hahahaha. Kasi nga after 2 years pa ulit siya bago umuwi. Hindi ko sure kung last contract niya na ba to o iisa pa ulit siya. Pero yun nga sana stable na talaga ako after 2 years, gusto ko na siyang magretire. Kaso papaano, kung ganito pa rin ang mga sitwasyon namin.

So sabi ko, hindi natin masasabi after 2 years. Malay mo ako na ang pumalit sa Dubai. O sa ibang bansa. Malay mo hindi na tayo magkita after nun. Or malay mo may anak na ako. Pero walang asawa. Or malay mo patay na ako non. Isang araw bigla na lang magcollapse. Hindi natin masasabi. Kaya sinusulit ko yung bawat moment kasi you’ll never know if it’s your last.

This applies to everyone din pala ano. Kaya be kind, and do your best everytime you’re with someone. Kasi hindi natin namamalayan na yun na pala yung huling beses natin silang makikita. Sabihin mo na lahat ng gusto mong sabihin. Make a good one last impression.

Tas ang epic. Ang seryoso ko tapos siya ang sabi lang, “Kumain ka kasi. Tigilan mo na yang pagpapabaya mo sa sarili mo.”

Recently lang, madami nag-aalok sa akin ng insurance haha. Pinag-iisipan ko kung go-go na ba ako? Para in case na may mangyari sakin, hindi ako magiging masyadong pabigat sa pamilya haha

Mumsh


Back to zero yung laman ng atm ko haha. Actually binigay ko yung atm ko mismo sa tita ko. Yas. Narealize ko lang din kasi na sa anim na taon niya sa abroad, pag tuwing umuuwi siya, lagi pa ring naasa sa kanya haha. Matagal nang natapos yung pension ko so wala na akong pera non, tapos mahigit isang taon akong nagtrabaho sa ABS, wala man lang akong naiabot sa kanya na legit, lagi lang ako tagabili ng ulam, tagabayad ng ganito, etc. Matagal na akong pabigat sa pamilyang ito kaya now it’s payback time!! So nung birthday ko surprise! Niregaluhan ko ng atm (ay wow), pero kukunin ko din naman yun pag alis niya no. Tinatamad kasi ako magwithdraw hahahahaha.

tenor.gif

So sabi ko sige bahala ka na bumili ng mga needs mo. I got u fam. Hindi ko na rin siya masamahan pag aalis siya, hindi ko mapaglaanan ng oras dahil sa trabaho, so pera pera na lang ba ganon haha charot. Paggising ko sa umaga nireready niya anh breakfast ko, tapos may pinagbabaunan niya ako, tapos siya rin nag iinit ng tubig ko panligo, siya rin nag aalarm at gumigising sa akin haha alam mo naman tamad na tamad ako, very spoiled child ako sa part na yon haha pero sabi niya go lang, ako na kasi ang nagbibigay ng pera eh ✨

Tapos alas sais mantatadtad na yan ng text na, asan ka na asan ka na? Bakit ang tagal mo umuwi? Pag nalate ng uwi tatawagan pa ako haha. Hindi na ako sanay na may naghahanap pa sakin eh.

Kaso minsan naiinis din ako sa kanya haha kasi sabi ko bilhin niya yung needs niya, aba, araw araw kada uwi ko, laging may bagong gamit sa bahay. Bagong drawer, kalan, plato, kaldero, kutson, kubrekama, punda? Sabi ko ano yang mga pinagbibibili mo mumsh????? Hindi naman natin kailangan ng bago niyan, nanghihinayang ako sa pera hahahahaha alam mo naman kuripot kami ni Don2. Kami lagi kontra bulate sa mga desisyon niya pag gusto niya bumili ng mga gamit eh. Jusko, ang gastos niya hahahahahahaha bakit gamit sa bahay ang binibili niya eh hindi naman niya mabibitbit yon pabalik ng Dubai. Jusko.

Pero okay na, nakapagpagupit na, kulay ng buhok, nag loan ng bagong phone, nagpagawa ng salamin. Yun lang naman daw need niya, tas the rest priority niya talaga yung bahay, which is pinapabayaan namin haha kasi hindi naman talaga kailangan nung mga yon? Bat yon ang mga binili niya?????

Tapos gusto niya swimming, so ayan ginastusan ko ng malaki laki ito. Tapos lagi pa rin siyang nainom, o ayun minsan dinadamayan ko naman, yun lang naman mga luho niya haha.

Pero in fairness kay mumsh, SHE KNOWS MY NEEDS. Nagulat na lang ako, binilhan niya ako ng legit na foot sock haha kahit di ko sinasabi sa kanya na kailangan ko non (yung mga nabibili ko sa bangketa madali lumuwag yung garter). Ayun bumili siya ng mga damit, shorts, etc para sa mga pinsan ko. Hayyyh mumsh talaga. Ibang tao pa rin ang inuuna.

O so unsyami lahat ng personal kong plano sa pera haha. Sayang, hindi ako makakabili ng iphone ngayon. Di bale, kayang kaya ko naman yan kitain next cut off bwahahahahaha joke lang. Basta matapos lang yung biyahe ko sa New York, mag iipon na ulit ako, habang magbibigay din ng panggastos dito sa bahay.

Natatawa ako sa mga eksena namin dito sa bahay, pag umaga bago pumasok, iiwanan ko ng 1k ang tita ko, tas magrarant siya sabi ano to? San makakarating to? Hahahahahaha tas sabi ko magtipid ka naman haha, baligtad na ang mundo ngayon.

Di naman ako namomoblema ngayon na wala akong hawak na pera, kasi wala naman na akong pinagkakagastusan. Pag may date, o wala akong inilalabas ni singkong duling (NGAYON KO PA LANG NAEEXPERIENCE TO BESH PARA AKONG NASA LANGIT PRAMIS), sagot niya lagi lahat ng expenses namin πŸ™‚

Blogger


So bukod sa Tumblr at WordPress ko, nagpapublish na rin ako ng blog sa VK, Reddit, at Plurk (yay!) ✨

De sabi din kasi ng kaibigan ko, baka daw may maka discover ng content ko tas kumita haha, sabi ko paano? Sino naman magkakainteres na magbayad para sa sinusulat ko eh puro hanash at kalandian lang naman ang pinopost ko – consistent since 2012 ah. Kailangan ko daw i-expand yung reach/audience ko, so kung mas maraming makakabasa, e di mas maganda. Since marami naman daw akong followers sa social media (3,007 sa twitter, 1,180 sa instagram, 880 sa tumblr, 491 sa wordpress, 33 sa reddit, 182 sa plurk) – biruin mo ganon karami yung makakabasa at makakaalam na ginagamit mo lang ako HAHAHAHAHA. Gamitin ko na daw ito for promotion. Kaso ang public na masyado ng buhay ko non. Mas dumadami haters ko (wow lakas naman talaga), kung dati walang nakakaalam na nagbblog ako, ngayon nga merong tatlong taong laging nag aabang ng updates sakin bwahaha yabang. Alam mo ba, ilang pagkakaibigan at relasyon na rin ang sinira ng blog na to. HAHAHAHA

Sa office namin, si Attorney pa lang ang nakakaalam na nagbblog ako (kaya ako nahire sa CCC dahil sinabi ko), so pag nalaman pa ng mga katrabaho ko nagsusulat ako, pati sila mawiwindang. Pero di pa ba ako sanay, bawat bagong environment ko eh ganon lagi reaction nila: “Hala parang hindi si Shai yung nagsusulat.”, “Hala hindi yan nagsasalita pero ang daming kuda sa blog.” “Hala si Shai walang maisulat na PR pero ang daming posts.” “Hala sinisiraan lang ako niyan thru social media.” De joke lang yung huli kong sinabi. I-pm nyo ko kung meron akong nasabing negative about sa inyo, marahil hindi ko yun sinasadya, dulot lang yun ng bugso ng damdamin.

Tsaka ayun kailangan ko lang siguro magmature ng kaunti kasi parang bawat rant ko publish ko agad (though nakaprivate naman), tsaka minsan nakakahiya na kasi medyo eskandalosa yung mga updates ko recently. Kailangan lang maging mas makulay yung buhay ko in real life ah para makulay din yung content ko. Kaya nga dinelete ko rin facebook ko para bawas nega eh.

Malapit na rin mag-400 yung posts ko. Sabi sayo eh, bubuo ako ng isang libro. Feeling influencer hahahahahaha masamang impluwensiya naman ang ibinibigay ko. Malay mo naman di ba sana yumaman tayo dito.

follow my blogs!
TUMBLR
REDDIT
VK

Tuwentitri


Exactly two years ago, naalala ko, fresh graduate ako, isang buwan na akong istambay nun. Inaalagaan ko pa si Isha nung time na yun haha. Pero yun nga, exactly two years ago, eto yung unang beses na nag-apply ako ng trabaho. Sa call center, pero hindi ako makapasa-pasa maski initial interview, dahil sa social anxiety ko. Marami akong inaapplyan na company nun. Puro fail lahat.

Looking back, two years ago, malayong-malayo na sa kalagayan ko ngayon. Dati takot na takot ako sumagot ng telepono, well ngayon pa rin naman hindi ako sumasagot ng tawag lol. Pag nag-eenglish ako naba-blanko ako. Pag nakikipag usap ako sa ibang tao eh natataranta ako. Pero look at me now. Look at me now. Halos araw-araw may meeting ako. Every week may mga meetings outside the office. Ang dami ko nang connections sa mga propesyonal – lawyers, advocates, co-government employees, businessmen, atbp. Ako na yung ipinapadala sa mga conference para irepresent yung department namin, malayong malayo sa pinangarap ko two years ago. Di ko inexpect na mga bigating tao na lagi yung makakasalamuha ko ngayon. Pero joke lang hindi ako nagmamayabang ah, I mean, kung kilala mo ako personally, alam mo kung gaano ako ka-antisocial noon huhu. Nung nag-umpisa ako sa ABS nun, lagi lang talaga ako nasa harap ng PC, di ko kinakausap mga katrabaho ko non eh, no social interaction. May social anxiety pa rin naman ako hanggang ngayon in fairness, pero wala akong choice haha I have to talk to people. May mga araw pa rin na nagngangawa na ako dito kasi di ko na kaya yung trabaho ko. Wala pa rin akong maiambag sa office hanggang ngayon.

Yung unang draft ng post ko na to, similar sa “Kalayaan” post ko. Na, ngayong nag-23 na ako, naging mas reckless at wild ako. Puro party, gala, etc. Ganon, malaki ang ipinagbago ko. Pero sabi niya, masyado ko naman daw ibinaba yung sarili ko, which is hindi dapat. Lagi pa rin daw ako nagddwell sa negative side ng life, why not recounting the opposite? Mas i-higlight ko daw yung magagandang bagay na nangyayari sa akin ngayon, kesa ipamukha ko na naging mas worse ako, kasi hindi naman daw talaga. Bat ko pa raw need magself pity. So okay. Yung mga nangyari last year, when I was 22, was the lowest point so far. Ngayon nakakabangon na ako. Sana hindi na ulit ako lumagpak ng ganun. Ayoko nang mahila pa ulit pababa. Ngayong taon bago na ang lahat – bagong environment, bagong tao, bagong pangarap.

Simple lang naman yung birthday wish ko – sana hindi na ako umiyak haha (or at least mabawasan man lang). Last year ang dami ko na nailuha, tama na. Nakakahiya kay Taylor Swift, nasa Lover era na siya ngayon, tapos ako naiwan pa rin sa reputation. So this year gusto ko puro rainbows and unicorns na ang motif ng buhay ko, ayoko na ng dark drama, kaya binura ko na lahat ng shitposting ko before. Di ko nga alam baka hanggang salita na naman ako, the next day iiyak iyak na naman ako dahil sa walang kwentang dahilan. Eh wala eh, yung buhay ko ngayon parang Fake Happy. Ang bop ng kanta, pero ang sad ng thought. Mukhang masaya ako kasi ang dami kong ganap, ang dami kong karat, pero at the end of the day, nararamdaman ko pa rin yung lamig mula sa loob ng kaluluwa ko. Nararamdaman ko pa rin yung morning anxiety ko. Eto ata yung sakit na habambuhay ko nang bibitbitin, regardless kung ano pa ang maachieve ko.

Pero nagpapasalamat pa rin ako kasi heto buhay pa rin ako, hindi pa rin nadidisgrasya dahil sa katangahan, hindi pa rin nagkakasakit dahil sa kapabayaan. Heto pa rin ako, stable ang career, stable ang income, stable ang social life, stable ang family affairs, stable ang kalandian, hehe. Yung emotions ko lang naman yung hindi stable hahahahaha bigla bigla na lang ako magdadrama, lalo na pag hindi na naman niya ako kakausapin, kala mo kung sino nang namatayan.

Ayun sana magtuloy tuloy yung improvements ko personally, kasi tumatanda ako ng paurong haha. Sana hindi na ako antukin during work. Sana makapagsulat na ako ng matinong PR. Sana hindi na ako maging marupok. Joke lang. Ayun lang po. Happy birthday to me πŸ™‚

I’m constantly worrying about the next part of my life, without realizing that right now, I am where I used to look forward to.

follow my Tumblr blog!

Protected: Family Hanash


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Pagod


Ngayon yung uwi ng tita ko. Akala ko makakapag absemt ako haha. Kaso hindi, sayang hindi ko siya masusundo sa airport. So sabi ko sige after shift ko na lang sila kitain. Kaso sobrang dami kong gawain ngayon, 3 PR, Questions, tsaka Congratulatory note. Bukas na ang deadline kaya sana matapos ko ngayong araw. May mga meeting pa akong kailangang puntahan.
Kaso ang problema, wala akong maisulat. Hindi ko alam kung ano ang ilalagay ko. Sabihin na nating mangmang pa rin ako sa whereabouts ng agency namin. Wala talaga akong alam. Nahihiya na ako kay Ms. Mae Anne kasi ako yung plantilla, ako dapat ang nakakapagprovide ng PRs, YUN YUNG NASA JOB DESCRIPTION KO. And yet, wala akong maisulat. Nakikita ko silang lahat dito, hindi magkandaugaga sa dami ng pending, inaaway pa ng ibang division, tapos ako heto, wala talagang maisulat. Hiyang hiya na ako. Hindi ko deserve ang posisyong ito. Feeling ko sooner bibitawan ko na rin to. Tama nga sila. Ang dapat nilang ihire eh yung may passion talaga sa environment and climate change issues. Mas marami silang maisusulat.

Heto na, late na akong nakarating sa MOA, nakita ko na tita ko. Kakatapos lang nila uminom. Pauwi na sila. Tinatanong niya ako kung ano gusto ko kainin, Sabi ko hindi ko alam. Hindi ako makapagfocus sa kanila kasi kachat ko pa yung boss ko. Nakalimutan kong lagyan ng citation yung mga sinend ko kanina. Well nangopya ako ng information. Again hiyang hiya na naman ako sa boss ko. Tapos nahihiya ako sa tita ko tsaka sa mga kamag anak ko kasi kasama ko nga sila, pero cellphone pa rin ang inaatupag ko (dahil nga sa mga naiwan pang trabaho).

Habang naglalakad na kami papunta sa sakayan, naiyak na ako. Di ko alam kung masyado bang na drain yung utak ko kaya lutang ako? O dahil ba namiss ko yung tita ko? O dahil napagalitan ako ng boss ko? O dahil nahihiya na ako sa mga kasama ko sa trabaho? O dahil wala na akong maisulat? O dahil kasama ng mga pinsan ko yung mga jowa nila tapos ako mag isa lang pumunta? O dahil ba sineen lang ni Ebong yung message ko kahit naiinis ako sa kanya? Mukhang all of the above. Tinatanong nila kung anong nangyayari sakin. Sabi ko okay lang ako! Sabi ko hindi ko alam kung bat ako umiiyak. Pero medyo lutang nga ako ngayon at wala na sa tamang pag iisip.

Nahihiya talaga ako. Imbes na ispend ko tong araw na to para sa pamilya ko, hindi ko sila nakasama ng matagal. Hindi pa ako makakauwi ng bahay dahil sa maaga pa yung meeting ko bukas. Nahihiya ako sa tita ko. Di ko alam kung kailan ako makakabawi sa kanya.

follow my Tumblr blog!

Kindness.


Dumaan ako ng STI, kinuha ko na yung yearbook ko haha sa wakas after ilang years. Kamusta naman yung school namin? Ayun mukha pa ring STI hahahaha. Wala na palang ABCOMM, MMA na pala. Parang mas kaunti ang enrollees. Yung batch namin ata yung pinakamarami sa history eh ewan idk. Tas hindi na ako makaakyat sa annex, so sa may library na lang ako tumambay. Sarado. Awww. I remember the days, yung araw araw akong sumisilay sa lib tapos yun na yung definition ko ng happiness hahahaha. Kamusta na kaya siya ngayon? Naaalala ko yung ngiti niya eh.

Mukha akong galit na manghahampas na dito oh. Naalala ko beastmode nga ako nung araw na yan.

Natatawa ako sa quote ko hahahaha (Kill people with kindness), super biglaan kasi kami pinag isip ng quote nung time na yon, wala ako sa huwisyo mag isip. Ah sige eto na lang. Tutal plastikada naman ako nung time na to haha jk. Yun yung mantra ko noon (teka hahanapin ko sa mga previous posts ko, nabanggit ko yun eh), di bale nang abusuhin ako, di bale nang ako lagi ang nagpaparaya, di baleng ako ang uto uto, basta magmukha akong mabait sa paningin ng ibang tao hahahahaha wtf. I don’t live by this standard anymore, I did something bad and it feels so good charot lang. De yun nga, sirang-sira na kasi ang reputasyon ko ngayon hahahahahaha so wala na rin akong pake. De joke lang, eto pa rin ako, hindi nagbabago, nagpapauto pa rin. Instead of me killing them, I WAS KILLED BY MY OWN KINDNESS.

follow my Tumblr blog!

Protected: July na!


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Hoarder


Wala kaming internet aaaaaaaaaa

Wala ring signal dito sa loob ng bahay.

Wala akong magawa, magdidispatsa na lang ako ng mga gamit dito. Bwahaha

Look what I found:

Mga resibo sa atm yan. Ever since nagstart ako magtrabaho, pag kada sahod/withdraw ko, tinatago ko yung receipt. Kasi dati sabi ko gusto ko mamonitor kung magkano na lahat ng kinita ko, kaso ayan nabubura pala yung print hahahaah pero syempre hindi ko pa rin itatapon yan.

Nung college ako, minomonitor ko lahat ng expenses ko, kasi lagi ako naiistress kung bakit nauubusan agad ako ng allowance, at least nakikita ko kung kanino este saan napupunta. Lakas makaganito eh singkwenta lang naman baon ko noon bwahahahaha tsaka di ko na maalala kung sino yung tinutukoy ko sa note ko dyan?

Lahat ng tickets ng pinuntahan ko last year (sorry panget talaga camera ko huhu)

Surprisingly, pati yung mga ipinadadala kong pera tinatago ko yung resibo bwahahaha. Namomonitor ko kung magkano na lahat ng ibinigay ko. I could use this for future reference πŸ˜‰πŸ˜‰

Syempre yung mga sulat sakin ni Amiel kinikeep ko rin hahahahahaha 😍

Ano pa ba:

Pati yung ATM slip pag nagdedeposit ako iniipon ko din.

Pati yung mga yellow pad at exams at scratch papers ko nung nag aaral ako andito pa.

Pati mga resibo nung important events tinago ko rin – maski yung resibo nung Jollibee burger na binigay ko sa crush ko nung college andito pa hahahahahahahaha

Pagdating sa kalandian ang galing ko maghoard. Pag nagkasunog talaga dito sa bahay ako ang sisisihin ng mga to hahahahaa

follow my Tumblr blog!

Materialistic Gold Digging Bitch


Bat ganyan naman yung title hahahaha

Gusto kong ma-achieve yung Payaman Goals. Yung sa sobrang dami ng pera mo, ang pinoproblema mo na lang kung saan mo gagastusin, mala-Imelda Marcos. Yung tipong, I can buy you, your friends and this club hahahahahaha,

– Pag mahaba ang pila sa terminal ng bus? Siksikan sa MRT? Magtataxi na lang ako hanggang Cavite.
– Hindi na ako maaatat every 15 or 30 kasi hindi ko na kailangang kuhanin agad ang sahod ko, saka na lang pag naubusan ng laman yung wallet ko.
– Tuwing uwian nasa Vertis North ako, nagshashopping.
– Lunch ko is either Max’s or Kenny Rogers. Kasi yun lang yung malapit sa office namin.
– Pag naumay ako, papa-grab food na lang.
– Every month lumilipad ako (pero hindi dahil sa work, kundi bakasyon)
– Mag-VIP ako sa concert ni Shawn Mendes.
– Hindi na Antonov yung iinumin ng mga katrabaho ko, mamahaling alak na ang ipapainom ko sa kanila.
– Every weekend magrerent ako ng airbnb. Tas netflix and chill lang haha.
– Gagawa ako ng remake ng music video ng Bodak Yellow at 7 rings hahahaha
– At higit sa lahat, yung kaya ko nang bumili ng pagkatao hahahahahaha #SufferingFromSuccess

tenor (10)

Pero syempre dahil kuripot ako. Di ko gagawin yang mga yan, ano nagtatapon ng pera?
Naiistress pa ako ngayon. Wala pa nga akong pamilya, pero feeling ko ang dami ko nang binubuhay.
Sige lang gurl magdaydream ka lang. Ang tagal ng sahod mo. Ang daming naghihintay sa pera mo.
Ngayon mo talaga malalaman kung sino yung mga totoo sayo at kung sino yung nandyan lang kasi may pera ka. πŸ™ƒπŸ€”

follow my Tumblr blog!

LATE


May importanteng event ka this day, either gagawa kayo ng project, may pupuntahang meeting, or even yung simpleng makikipagkita sa jowa para makipag-date. Syempre ikaw paghahandaan mo, gigising ng maaga, ihahanda yung mga gamit na dadalhin, magpapaganda, magpapabango, then eto na pumunta ka na sa napagkasunduang lugar. Inagahan mo kasi ayaw mo ma-late di ba. Naiinis ka kapag pahinto-hinto yung jeep. Kapag mahaba yung pila. Or matagal pang dumating yung MRT. Kasi feeling mo male-late ka.

E kaso yung ka-meet up mo. Aba hindi nagrereply. Ah, baka natraffic lang. Limang minuto ang lumipas, nabagot ka na, pumasok ka muna sa 7-11 para magpa-aircon. Hanggang sa inabot ng sampung minuto, hanggang sa inabot ng kalahating oras, hanggang sa inabot na ng sampung milyong taon.

Yun pala, OTW na siya! On the way pa lang sa banyo para maligo. Kakagising lang. WTF. Yung usapan nyong 7PM, aba naging 11PM na! Ang galing! So syempre ikaw, dahil kailangan magmukha kang mabait, sasabihin mo okay lang! No problem! Pero yung totoo kanina ka pa nagmumukhang tanga sa loob ng 7-11, nabilang mo na kung ilang fx na yung dumaan sa harap mo, well karamihan sa fx hanggang LRT at SM North lang, kaunti lang yung dumadaan ng Cubao. Natapos mo na yung 5 album ni Taylor Swift, hindi pa rin dumadating yung ka-meet up mo.

So instead na ang dami nyong magagawa sa project nyo nung araw na yun, aba, mas mahaba pa yung inilaan mong oras sa paghihintay kesa sa mismong duration nung pagpaplano nyo. Ang galing talaga. Tas ang dami pang idadahilan sayo. Isisisi pa kung kani-kanino kung bakit na-late. Tapos ikaw pa magmumukhang masama pag nagalit ka. Wala eh, Filipino time. Filipino time?!?!?! P***!!! Sinasayang mo yung oras ng tao na pwedeng magamit sana sa mas makabuluhang bagay. Marami pa siyang importanteng gagawin sa araw na yan, pero nakonsumo lang kakahintay! Ang tagal tagal matapos nung project kasi puro kayo pahintay!

Syempre sarili mo lang iisipin mo. Pero yung naghihintay sayo, di mo man lang naisip. Paano kung nadisgrasya yan nung hinihintay ka? Paano kung hinarass na yan nung lasing dyan sa kanto? Paano kung na-snatch-an yan? Hindi mangyayari yan kung dumating ka on time. Tapos isisisi mo pa sa kanya na dahil sa katangahan niya kaya nangyayari yung mga ganyan, eh ikaw tong nagdala sa kanya sa kapahamakan. Sasabihin mo pang I care for you, pero yung simpleng oras hindi mapahalagahan. Makikita mo talaga kung sino yung may “care” at hindi hanggang salita lang. Patunay lang yun kung gaano kayo ka-iresponsable.

Nabasa ko lang to sa isang post sa reddit. This whole idea. “Hindi krimen ang pagsunod sa oras ng usapan. Matutong maging disiplinado at responsable. Punctuality is a part of professionalism.”

Basically you’re just the same with ghosters/flakers. Gaano ba kahirap ang magsabi ng “Male-late ako ng ilang oras. Pasensya na.” Ha? Hindi yung “Malapit na ako.” Malapit na. Malapit na akong sumabog. Pag sa ibang bagay, ang bilis! Ang bilis bilis! Pero yung simpleng pagpunta lang on time, yun lang naman hinihingi ko sis! Please naman?

follow my Tumblr blog!

Mahal kong Maynila


Skl, ang hirap bumiyahe pauwi pag galing maynila haha naiistress ako. Yung jeep hanggang Quiapo lang, so kailangan ko pa daanan yung masikip na palengke (na anytime madudukutan ako doon), tumawid ng footbridge at dumaan sa mismong simbahan, dumaan sa tulay (Quezon Bridge ata yon) bago makarating ng Post Office (Lawton). Mahaba-haba din ang nilalakad ko. Tapos madilim pa sa tulay (bat walang ilaw???)
Tapos pagdating ng bus terminal, maghihintay ka pa ng ilang oras para makasakay. Walang bus. Ang haba ng pila. Madalas tumatayo na lang ako para makauwi agad (from Lawton to Imus), pero dahil nilalagnat ako ngayon haha ayoko tumayo, eh di mas matagal ang hinintay ko. Nakakastress pa pagbaba ko ng Imus, walang jeep na masakyan! Pag sa bayan, wala ring tricycle! Laging mahahaba ang pila. So pag nag-out ako ng alas sais, nakakauwi na ko ng halos 11pm. Mas matagal pa sa ibinabiyahe ko pag galing ABS.
Feeling ko eto talaga abg ikakamatay ko eh hahahahaha.
Pwede naman akong mag taxi eh kuripot lang talaga ako, kaya ayan nagdurusa na naman ako sa commuting problems.
Pwede rin namang magpahatid ako, pero nahihiya ako haha manggagaling pa siya ng Rizal tas maghahatid lang. Huwaw.
O kaya magpaturo na lang ako sa kanya magmaneho? Tas bibili na lang ako ng sarili kong motor?
Ngayon lang ako umuwi ng diretso galing office eh, usually kasi pag friday may landi pa ako, kaya madaking araw ng sabado na ako nauwi. Mas ok pa pala yon kasi at least diri-diretso lang ang biyahe ko pag madaling araw.
Mas masarap pa rin sa QC kesa sa Manila, kasi lagi akong unsure dun sa paligid ko eh feeling ko anytime may papatay sakin kahit wala naman akong atraso.

follow my Tumblr blog!

Protected: Panganib


This content is password protected. To view it please enter your password below:

City of Smiles :)


Joke lang hindi travel blog to. Hanash pa rin.

FIRST TIME KO MAKARATING NG VISAYAS! FIRST TIME KO SUMAKAY NG EROPLANO! FIRST TIME KO MAGING PHOTOGRAPHER?

Part din pala ng trabaho ko ang magpunta sa iba’t ibang lugar para sa mga workshop, conference, summit, meeting, at kung anu-ano pang eme ng gobyerno. Sarap ng buhay ano? Pa-travel travel na lang? Reimbursed pa yan? Payaman!

But no. Nasa ibang lugar ka nga, puro trabaho pa rin huhu. Ganun talaga, gobyerno eh. Naiistress ako kasi habang nagpho-photog ako, nagtetake down notes pa ako para sa Press Release at Back to Office Report na ipapasa ko kinabukasan. Tapos instant PA pa ako kasi pag may demand si Sec tsaka yung mga speakers hehe. Ansaya, bumalik yung college feels ko na nagkakandaugaga at natataranta dahil sa event. OY ETO NA PALA YUNG DREAM JOB KO? bat pa ako nagrereklamo hahahahaha, eto yung gusto ko, puro events. Tapos nakakapunta sa iba’t ibang lugar. Nahihirapan lang ako kasi hindi na ako marunong magsulat, which is yun yung primary duty ko. Tsaka nahihirapan ako kasi hindi ako marunong mag-ayos ng settings ng DSLR hahahahahaha bat nga ba ako nakapasa ng photog noon, ano nga bang natutunan ko? Wala. Wala kasi akong camera noon kaya hirap ako matuto. Lam mo yung minutes bago magstart yung event kinukulit ko sa chat si Adrian, sabi ko pano to hindi magiging blurry? Hala asan ang auto focus mode? Hala paano to ililipat sa video? Ano tong ISO? Eh walang ibang marunong sa camera sa grupo namin (elders nga kasi) tapos kaya nga ako isinama sa Bacolod kasi ako ang ineexpect na marunong magcamera. Daaamn taranta talaga ako nung time na yon kaya kita mo, lahat ng pictures na kuha ko nung event, sabog. Ipopost pa naman sa mga publications/media yun hahahaha feeling ko hindi na ako ang isasama sa susunod. Mangmang.

Gusto kong magkwento ng about sa experience ko sa Bacolod, kaso wala masyado kasi sobrang occupied ko sa loob ng tatlong araw na yun. Wala akong time para gumala. Gustuhin ko man lumabas ng gabi pero patay ako sa mga boss ko pag may mangyari sakin doon. Hindi ko naman maaya yung mga kasama ko kasi lagi na silang nagtatravel for work, so siguro sawa na sila sa mukha ng Bacolod, and pag matatanda hindi na pala-gala. Ni hindi ko sila nakitang namili ng pasalubong so ibig sabihin nga ako lang ang newbie sa industriyang ito. Btw ako lang pala ang teenager sa grupo namin, ang mga kasama ko eh mga nakatataas na opisyal ng ahensya namin, pati mga speakers nung event (so you feel the pressure right away) tapos yung kasama ko sa kwarto, scientist, kilala sa field niya, kagalang-galang huhu sino ba naman ako. Tapos most of the time, pag nag uusap usap yung mga kasama ko, about sa policies, plano, basta mga pormal na diskusyon. Hindi ako makarelate kasi di ba pag kabataan pinag uusapan natin yung mga bagay na nakakapagpasaya o nakakapagpatawa satin. Pero yung sa levels nila, kapakanan ng Pilipinas ang inaatupag nila. Grabe. Nahihiya ako tsaka OP haha. Feeling ko dito ako magmamature, maagang tatanda. Pero okay lang, at least hindi na puro ka-shit-an ang kinukuda ko. Kwentuhan ko nga yung mga kaibigan ko about climate action bwahahahahaha.

Yung Bacolod parang QC lang din. Ang daming mall. Ang daming China Mart. Ang daming ihawan (Inasal is life). Kaya siguro di ko feel na bakasyon ito haha. Pero ang ganda dun sa Silay, sa may paliparan banda, kasi ang lawak ng taniman ng tubo, yun ang makikita mo paglapag doon. Unlike pag sa NAIA, oo puro bahay.

Tapos sobrang takot ko nung unang pagsakay ko sa eroplano kasi bumabalik yung Space Shuttle feels ko, yung pag pataas at palanding, buti na lang pala nauna muna ako magspace shuttle bago mag eroplano. Nagpapawis mga kamay at paa ko nun tapos nalulula ako ng sobra. Medyo nahihilo at masakit sa tenga pero ayan, nakauwi naman ako ng buhay.

Di ko alam kung gugustuhin ko pang sumama sa mga business trip sa susunod haha ngayon nagegets ko na kung bakit tinatanggihan ng mga tao dito.

Tapos wala pa akong masyadong picture dito sa Bacolod, paano ako ang tagakuha eh, sino ang kukuha sakin??

tumblr_ps5awt2Eow1qdvnfp_640tumblr_ps5awsmiva1qdvnfp_640

follow my Tumblr blog!

Bobo


Oy kailangan ko na mag-aral ulit.

Habang tumatanda, papurol ng papurol ang utak ko. Alam mo ba, everytime na nasa office ako, feeling ko ang bobo ko talaga. Kasi yung everything about our agency, hirap ako i-absorb, like pag pinag-uusapan nila yung Risk Management, NCCAP, atbp., hindi aio makarelate? Eh dapat bago ako magsulat ng PR, dapat alam ko lahat ng info. Eh wala akong alam? Binabasa ko naman yung binibigay sakin na resource materials pero hindi ko maintindihan? Masyadong technical yung mga nakasulat. Pero sa intelligence level ko bakit hirap na ako umintindi?

Bumaba kaya self esteem ko. Nung nag-aaral ako, amazebels lahat ng kaklase ko pati mga prof ko kasi ako ang pinakamagaling magcompose ng articles, magsulat ng balita. Ang dami kong naisusulat na essay noon. Pero bakit nung nasa real world na ako, hirap ako magsulat?

Asan na yung Shaira na Best in Journ? Yung 1st place sa Tagisan ng Talino? Yung isa sa may highest rating sa Civil Service Exam? Anong nangyari sayo??

Siguri kasi napuno yung utak ko ng mga unnecessary at inappropriate thoughts kaya hindi na makapag process ng bagong information. Masyado akong nagfocus sa emotion, eh hindi naman ako ganung klaseng tao noon. Siguro kasi natengga rin ako sa paulit-ulit na work routine sa ABS kaya natuyo na ang creative juices ko.

Attracted ako sa mga taong malakas ang apoy ng passion (skills), pero di ko napapansin na yung sarili kong apoy, unti-unti na palang namamatay. (Kakasindi mo kasi yan sa passion ng iba)

β€œKakadikit mo yan sa bobo. Pati tuloy ikaw nahawaan.”

Totoo nga yon. Malakas maka-impluwensya yung taong nasa paligid mo. Pag siya pababa, pati ikaw pababa din. Kaya mas ok na mapalibutan ka ng mga taong iniisip ang kapakanan ng bayan, ng kalikasan, wow, totoo, mag-iiba ang mindset mo sa buhay.

follow my Tumblr blog!

Divi


Pumunta akong Divi after shift, aba dati nalulungkot ako kasi walang mall na malapit sa office, pero narealize ko one jeep away lang pala yung Divi dito so tingin ko mukhang linggo-linggo ako nandito HAHAHAHA. Mag-isa lang ako btw. Parang hindi takot ah. Ganito, nung first time ko sa Divi, last year lang, nasnatchan ako,ng wallet hahahahaha tas yung pangalawang punta ko dito memorable din, kasi yun ang una at tanging absent ko sa ABS hahaha

De eto na, naistress ako papunta pa lang. Yung mga sasakyan at tao, hindi na sinusunod yung traffic lights? Ke go ke naka stop nakabalandra sila? Kaya nagkakanda buhol buhol ang traffic dun sa Recto. Shet araw araw sila ganito? Nagbubusinahan, nagmumurahan. This is Manila y’all. Ayoko magstay ng matagal sa ganitong environment haha, yung anytime na alam mo kukuhaan ka ng gamit mo.

Wala pa akong isang oras doon, kasi hanggang 7:30 lang pala yung 168 eh, pero nabili ko naman yung mga kailangan ko. Mura lang! Isandaan yung dress. Pang aura ko to sa Bacolod.

follow my Tumblr blog!

Lipat-bahay


So ayun palipat na ako ng dorm. Malapit lang to sa office. Maayos. Maliit pero ok lang. Mainit pero ok lang lamigin naman ako.

Heto na, sa linggong to iba na ang magiging takbo ng buhay ko. Kaso, kaya ko na ba?

Nasanay na ako na laging may kasama, may kausap paggising sa umaga, may kasabay kumain, kasabay umuwi. Pero ngayon, iba na. I’m on my own. Kaya ko na nga bang mag-isa?

Habang pinagmamasdan ko itong kwartong to, nalulungkot ako lalo. Tuluyan na akong mamumuhay mag-isa. Malungkot ako. Wala akong ibang makakausap sa lugar na ito. Wala akong kilala. Wala akong kasama sa kwartong ito. Feeling ko sa mga susunod na gabi, wala akong ibang gagawin dito kundi ang mag-iiiyak.

Hanggang alas-singko lang ng hapon ang trabaho ko. Wala akong ibang mapupuntahan. Walang mall na malapit. Walang pasyalan na malapit. Delikado sa labas ng compound, delikado sa maynila. Saan ako pipirmi? Dito lang sa kwartong ito.

Sino na ang makakasabay ko kumain ng hapunan? Kung hapon pa lang nagsisiuwian na ang mga katrabaho ko? Wala. Ako lang ang mag-isa dito sa kwartong ito.

Mahaba ang oras ko sa gabi. Anong gagawin ko? Sino ang kakausapin ko? Wala. Wala nga akong ibang gagawin dito kundi ang umiyak.

Feeling ko habang tumatagal ako sa kwartong ito, palungkot lang ako ng palungkot.

Hayaan mo na, at least kung ano man ang mangyari sa akin, walang ibang makakaalam. Ano man ang isulat ko dito, walang ibang makakaalam. Anuman ang kahinatnan ng buhay ko sa lugar na ito, walang ibang makakaalam.

follow my Tumblr blog!

Election Hanash (at iba pang problema sa buhay)


Huyyy seryoso, nalungkot ako lalo nung lumabas na yung resulta ng halalan. Alam ko hindi pa tapos pero talaga ba? Talaga ba? Ang dami kong nababasa sa social media na huwag iboto itong mga taong to, kilala nyo na yung tinutukoy ko, pero bakit mga pangalan pa rin nila yung nangunguna? Akala ko ba aware na tayo sa mga ginawa nila noon. Parang binaril nila tayo tapos ibibigay ulit natin sa kanila yung baril, at umaasang huwag na tayong patayin ulit. Reklamo tayo ng reklamo dahil sa mga suliranin ng bansa but we keep on electing the same old trapos. Huyyyyy, bakit? Bakit?

Sobrang lungkot ko ngayon dahil sa personal issues ko tas dadagdagan pa neto, mas lalo akong nawalan ng gana sa buhay (as in, tinatamad na akong pumasok sa trabaho). Nung isang araw pa ako hindi nakakaramdam ng gutom, kaya hindi ako kumakain. Dahil dito nagiging imbalance na naman yung brain hormones ko kaya nakakaramdam ako ng sobrang kalungkutan. Wait. Ako pala ang gumagawa ng sarili kong problema.

Kaya heto, gusto ko ulit gumising isang umaga na inspired. Magtrabaho. Magsilbi sa pamahalaan at sa bayan. Pero kailan? Unti-unti na akong nanghihina.

follow my Tumblr blog!

Pamilya


30 Day Blog Challenge

Day 8: TALK ABOUT FAMILY

Late na ako ng ilang araw sa blog challenge, sobrang busy ko talaga ngayon legit.

Nababanggit ko na sa mga posts ko yung about sa family ko, pero bihira nga lang. Mostly kasi mga rants ang sinasabi ko haha (pero wala naman akong sama ng loob ha, normal teenager issues lang)

So here’s what everyone doesn’t know. Ako po ay naulilang lubos sa murang edad. (Insert natin dito yung OST ng MMK). Though ang tragic ng story ko, hindi ko siya dinadamdam masyado, marahil ay nasanay na ako na wala akong magulang. Heto ang back story. Masaya kaming namumuhay na isang pamilya, Daddy, Mommy, at si Luisa, ang nakababata kong kapatid. Hanggang sa nagkaroon ng Lung Cancer ang tatay ko, which is mahirap kasi una, hindi naman siya naninigarilyo? Delivery boy lang ang papa ko kaya hirap siyang magpagamot. Ilang buwan lang ang lumipas, binawian na siya ng buhay. 29 years old siya. Ako ay tatlong taong gulang pa lang. Ang kapatid ko ay mag-iisang taon pa lang. Iniuwi ang mga labi ni daddy sa kanyang bayan, sa Sta. Rita, Samar. Si mommy naman ay patuloy pa ring naghahanap buhay para sa amin. Kaya naiwan kami sa lola ko sa Paranaque. Habang siya ay nasa Tondo. Naalala ko nun, sinabi ko sa kanya, “Pwede bang mama na lang ang itawag ko sayo? Pang-mayaman yung mommy eh.”

Years later, kinuha ng isa kong lola ang kapatid ko. Sila na ang mag-aalaga sa kanya. So bale ako nasa side ni mama, si Luisa naman nasa side ni Papa. Limang taon pa lang ako nun. Tatlong taon pa lang ata siya. Yun na ang huli naming pagkikita. Ngayon 22 na ako. 20 siya. Hindi ko alam kung kailan kami ulit magkikita.

Nag-asawa ulit si mama. Nagkaroon sila ng anak. Ilang buwan pagkapanganak niya, bigla na lang bumagsak ang katawan niya. Na-diagnose siya ng Hypokalemia. Wala akong kamuwang-muwang nun kasi nasa Cavite na ako, sa lola ko. Sila naman nasa Makati. After 7 days sa ICU, sumama na rin siya kay Papa. Sa edad na walong taon, naulila na ako. Anim na taon pa lang ang kapatid ko. Nasa Samar siya, at wala rin siyang kaalam-alam sa kinahinatnan ni mama. Dalawang buwan pa lang ang bunso namin.

Pagkatapos nun, wala na akong balita sa stepfather ko. Tutol ang pamilya namin sa kanya. Wala na rin akong balita sa bunsong kapatid ko. Ang alam ko ay kinuha din siya ng lola niya (nanay ng tatay niya), na nasa Zamboanga. So technically, naghiwa-hiwalay kaming tatlo. Ngayon, wala pa rin akong balita sa kanya, though friend ko pala siya sa facebook.

Ikukuwento ko naman ang buhay ko sa side ng lola ko. Ang kasama kong lumaki, mga pinsan ko, na itinuring ko nang mga kapatid, si Don2 at si Anye. Nung bata ako, nasa laylayan kami ng time na yun. Walang trabaho mga tita’t tito ko. Magkakasunod na taon kaming namatayan – si Papa nung 1999, si Mama nung 2004, lolo ko nung 2006, at lola ko nung 2009. Sobrang close ako sa lola ko, na siya rin eh tinatawag kong mama. Tapos yung mga tita’t tito ko eh Ate Kuya ang tawag ko (which is wrong???), nung nagkasakit yung lola ko, naging bedridden siya, napakahirap ng pinagdaanan namin. Kailangan na kailangan namin ng pera pambili ng gamot, tapos hindi pa sapat yung para sa pagkain namin. Hindi ko alam paano kami naka-survive sa ganung sitwasyon. Pension lang ng mama’t papa ko ang bumubuhay sa’ming lahat, salamat SSS. Yun na din ang tumustos ng pag-aaral ko, buti na lang at nasa public lang ako. Though may mga araw na wala akong binabaon, minsan nag-123 ako para lang makapasok, pero pag walang-wala talaga, umaabsent ako ng ilang araw dahil walang pamasahe. Isa to sa regrets ko eh, kaya kong mag-honor student, kaya kong makakuha ng scholarship, kaya kong mag-aral sa magandang unibersidad, pero hindi ko maasikaso kasi wala kaming pera, wala akong panggawa ng project, umaabsent ako kahit may exam.

Nung high school ako, nakipagsapalaran sa abroad ang tita ko – sa Syria. Tapos ay sumiklab ang digmaan doon, naipit siya. Ilang taon din kaming walang komunikasyon sa kanya. Ilang taon ding walang tumutustos samin, pero andyan yung asawa ng tita ko para suportahan kami financially. Nung ok na, nakauwi na ang tita ko, pero ganito pa rin ang buhay namin, nasa laylayan.

After ko magfirst year sa kolehiyo, napagdesisyunan ng tita ko na mangibang bansa ulit. So yung pang tuition ko sana ng second year, ipinanggastos na lang pang-asikaso ng requirements, kaya napilitan akong huminto sa pag-aaral. Hindi naman labag sa loob ko, pero sobrang lungkot ko nun, kasi may opportunity ako, pero wala akong magawa. Natengga din ako sa bahay ng matagal, kaya sabi ko sa sarili ko nun, balang araw aangat din kami sa laylayan. I don’t want to suffer again in the future (naks.) Gusto ko nang makaalis at makalaya sa mundong ito.

Hanggang sa eto, naka-graduate na ako, isang taon nang nagtatrabaho, pero wala pa rin akong naibabalik sa pamilyang kinalakihan ko. Pasensya na.

We were once a big family. Hanggang sa unti-unti kaming nababawasan. Nagkakaroon ng family issues, etc. From 8, tatlo na lang kaming nasa bahay ngayon. Actually weekends na nga lang ako nasa bahay namin, so dalawa na lang pala silang andoon.

Ayun lang, this is my family. Wala pala kaming family picture.

Alam mo. narealize ko, akala ko walang effect sa akin psychologically yung absence of parents. Meron din pala, kaya siguro ganito ako, hirap makihalubilo sa matatanda, sa ibang pamilya, kasi hindi ako sinanay ng pamilya ko. Tahimik lang ako sa bahay, hindi ako nakakapag voice out ng feelings ko. Ewan ko. Kaya rin siguro hindi ako sweet na tao kasi walang nagpapakita sa akin ng pagiging sweet sa family or sa ibang tao. Kaya kung mapapansin mo, sanay ako na mag-isa lang ako.

Isa sa mga pangarap ko, ang magkaroon ng matinong pamilya. Seryoso. Though natatakot din ako ng magkaroon ng sariling pamilya kasi feeling ko, mamamatay din ako ng maaga (seryoso, inaanticipate ko to), pero kung papalarin akong mabuhay ng matagal, sana maranasan ko rin ang magkaroon ng complete family, may asawa ako na mamahalin at susuportahan ako unconditionally, yung pareho kami ang magbibitbit at hindi ako lang (mostly kasi sa mga kamag-anak ko, babae ang bumubuhay samin, so yeah it runs in the family), yung tita ko single mother, and hopefully sana ako hindi ako maging single mother.

Hindi ko naranasan yung may magulang na sasabitan ako ng ribbon tuwing recognition, na aattend tuwing PTA, na magsusundo kapag umuulan, na magpapa-Jollibee pag mataas ang grades, Sana maranasan ng magiging anak ko yun. Ayokong maranasan niya yung buhay na pinagdaanan ko.

Well hindi ko nga alam kung magkaka-normal family pa ako kasi ngayon pa lang, fucked up na yung sitwasyon ko, pero sana kung makakapag-asawa pa ako, sana tulungan niya akong bumuo ng masayang pamilya. Yung paggising sa umaga hahainan ko sila ng sunog na kanin, HAHAHAHA, de joke, basta paglulutuan ko, pagsisilbihan ko, hatid ko sa school. Tas yung pagmamahal na hindi naiparamdam sakin ng papa ko, gusto ko maramdaman ko yun sa magiging asawa ko haha, sige na, I could be a good wife too. Bigyan mo naman ako ng magandang future pls? (wait lang, bat nga ba napunta dito ang usapan)

Basta ayun, kailangan ko pa magsikap sa trabaho ngayon para makaipon para masuportahan yung pamilyang bubuuin ko balang araw, kahit inaanticipate kong mamamatay din ako agad. wat.

follow my Tumblr blog!

Pet Peeves


30 Day Blog Challenge

Day 6: YOUR TOP 5 PET PEEVES

Top 5 lang to, pero sa sobrang dami kong kinamumuhian sa mundo, isusulat ko na lahat. Bahala kayo dyan. *drops mic*

  1. Youtube Ads
  2. Mabagal na internet
  3. Dutertards, keyboard warriors
  4. Mga kapitbahay ko na nagsusugal, na ayaw magpadaan ng tao sa sidewalk
  5. Mababagal maglakad or biglang hihinto tapos nasa likod ka.
  6. Nagmamadali ka na tapos yung driver naghahakot pa ng pasahero or nakipagkwentuhan pa sa mga tambay.
  7. Mga nagyoyosi in inappropiate places (sa daanan ng mga tao?!)
  8. Mga biglang dumudura sa harap mo.
  9. Mga sumisingit sa pila.
  10. Mga nagtitinda ng damit na pinipilit kang bumili kahit tumitingin ka lang naman.
  11. Mga headhunters sa BPO at iba pang manghaharang sayo habang naglalakad ka at aalukin ng kung ano ano.
  12. Mga badjao na mapilit humingi ng pera
  13. Mga batang pulubi na kinukuha yung inumin mo ng bigla-bigla.
  14. Mga bigla-biglang magtatapon ng basura sa bintana ng sasakyan.
  15. Mga nakabukaka sa jeep
  16. Sampuan daw yung jeep pero pito lang talaga ang kasya
  17. Maiingay na motor
  18. Walang pedestrian lane.
  19. Mga sasakyan na hindi humihinto kapag tumatawid ako sa pedestrian lane.
  20. Biyahe from ABS to Ortigas na inaabot ng isang oras.
  21. Sa CR sa office, yung may makikita ka pang ihi sa paligid ng bowl, tapos may tissue naman kada cubicle. Tf.
  22. Nung nag-aaral ako, kinukulit ako ng katabi ko kung anong sagot sa tinatanong ng titser, tapos nun siya yung sasagot sa teacher.
  23. Mga taong reklamo ng reklamo haha cause of delay tong mga to eh.
  24. Pag nakatapak ka ng bubblegum/dumi
  25. Pag tinitipid ako.
  26. Immature friends – yung mga sobrang mahaharot nasasaktan ka na physically
  27. Pag naiwan nilang bukas yung gripo/ilaw tas ikaw ang pagpapatayin.
  28. Humingi ng pagkain mo na mas marami pa yung nakain kesa sayo. Tapos ikaw pa pagliligpitin at paghuhugasin ng pinggan.
  29. Nanghihiram ng gamit mo tapos hindi maibalik sa pinagkuhanan.
  30. Manghihiram lang ng gamit mo pero inangkin na.
  31. Mga taong umuubos ng pagkain ko sa drawer/pantry without my consent.
  32. Pag may nanghihiram sakin, mapapahiram ko naman, tapos pag ako na ang manghihiram ng gamit, nagdadamot!
  33. Pag ginagamit ko pa yung isang bagay tapos bigla na lang kukunin sakin.
  34. Or pagkalapag na pagkalapag pa lang ng gamit pagkatapos kong gamitin, kukunin agad (yun pala inaabangan akong matapos).
  35. Pag paulit-ulit yung tanong. Pag paulit-ulit nagkkwento. Tapos yung lahat na lang tinanong na sakin (lalo na sa school lol). Kaya mo namang gawin yan, bakit tinatanong mo pa?
  36. Ginugulo ako habang natutulog.
  37. Invasion of personal space at privacy ko.
  38. Nangingialam ng settings ko.
  39. Mga taong pinagtatawanan ako kasi hindi na ako virgin. Eh ano?
  40. Pag may naglilihim sakin tapos nalaman ko.
  41. May tanong ka sa chat tapos hindi niya sinagot.
  42. Magkasama kayo pero cellphone siya ng cellphone.
  43. Pag sumasagot ng “Edi wow” at “Ulo mo”
  44. Mga taong pinaghihintay ka ng dalawang oras.
  45. Mga taong nagsasabing darating pero hindi naman dumarating. And never ka na in-update about it.
  46. Nagbibitaw ng salita pero di naman pinaninindigan
  47. Pag pinipressure ako
  48. Mga taong naghe-hate sa mga bagay na bago sa kanila.
  49. Mga nagmamagaling kahit di naman talaga nila alam.
  50. Mga taong bida bida, yung ang dami nang kinukuwento na puro pabida lang sa sarili, mayabang ang dating ganun. Di naman ako interesado sa buhay niya, bwahahahaha
  51. Pag paulit-ulit yung sinasabi ko, either di niya mag-gets or paulit-ulit siyang humahanash pero di naman ina-absorb ang advice ko.
  52. Pag pinipilit saking gawin yung isang bagay na hindi ko naman responsibilidad.
  53. Lakas maka-judge ng ibang tao pero pag sila na yung pinag-uusapan, pikon.
  54. Mga taong lagi na lang bumi-big deal. Feeling offended lagi.
  55. Mga feeling righteous!!!!! Parang kada usapan lagi silang nakikipag-argumento kahit wala namang dapat pag-awayan.
  56. Mga pa-victim, na kala mo sila yung nasaktan eh sila tong may kasalanan kung bakit nangyari yun. Lakas magdrama.
  57. Short-tempered na tao. Idadahilan pa na dahil sa hormones.
  58. Attention-seeking bitches

Na-realize ko, yung mga bagay na ayaw ko, ganun din yung traits ko eh hahahahaha

tumblr_inline_ms3j5cPh2M1qz4rgp.gif

follow my Tumblr blog!

Chapped lips


Nabo-bored ako dito sa office. Wala akong ibang mapagkaabalahan kundi ang kutkutin ang nanunuyo kong labi.

Lagi ko namang pinapahiran ng lip balm at petroleum jelly, pero bat ganito pa rin. Naisip ko baka ngayon na lumalabas yung mga side effects ng paggamit ko ng mga mumurahin ngunit pekeng lipstick noon (like yah, 10 pesos each)

Kumusta na nga pala ako ngayon? Heto, napagsasabay ko naman yung dalawang trabaho ko. Nakakapagtranslate na ako ng official documents ng CCC, and at the same time nagpapublish pa rin ako ng mga ads sa TFC.

Kailan nga ba ako maglalast day sa ABS? Sabi pwede na ng May 2. Or May 15. Pero ewan ko, hindi pa yata ako handang iwan ang trabahong ito. Need ko pa mag-grind para mas marami akong sasahurin sa mga susunod na cut off, mas marami akong pera, mas marami akong magagawa in life.

Atsaka, kahit may mga moments na nafe-fed up ako sa mga katrabaho ko, hindi ko pa sila maiwanan. Isa sila sa nagpapasaya sa araw ko eh haha. Mababait naman yung mga bagong katrabaho ko, kwela din, pero tingin ko medyo matagal pa bago ko sila maging close. Hindi ko pa inoopen masyado yung sarili ko eh.

At isa pa sa mga dahilan, gusto ko hangga’t maaari occupied ako. Ayoko na ng walang ginagawa. Ayoko nang ma-bored, kasi magiging clingy na naman ako sa memories ng nakaraan tapos malulungkot na naman ako. Which is contradicting kasi, it’s either nalulungkot pa rin ako kahit super busy ako, or nabobored pa rin ako sa dalawang trabaho ko kaya naghahanap pa rin ako ng attention, gusto ko pang madagdagan mga gawain ko. So sabi ko, sige, hangga’t wala pang kapalit yung papalit sakin, magrerender pa rin ako.

Overwork ata ang papatay sa akin, okay lang, at least hindi na heartbreak. Gusto ko lang naman eh malunasan na yung kalungkutang nararamdaman ko, pero ang hirap, paano? Nasosolusyunan ba ng pera ang kalungkutan? Dati sabi ko, pag marami na akong pera, magiging ok na ako, pero bakit ngayon hindi pa rin sapat yun. Money doesn’t matter after all. Tao pa rin pala ang kasagutan. Yung taong feeling mong siya ang sagot sa problema mo, siya pala ang gumagawa ng problema mo. Gusto kong maging masaya, pero hindi yung temporary lang, na after ng ilang oras bored na naman ako. Satisfied ganern.

Ayoko namang i-claim na depressed ako. Kasi di naman talaga. Sobrang melancholy lang. Siguro magfocus na nga lang talaga ako sa goal ko na makapag-ipon hanggang sa pwede na akong mag-abroad. Siguro pag nagawa ko na yun, maiiwan ko na yung mga bagahe ng kalungkutan ko.

May nabasa ako na, bakit nga ba kinukutkot mo pa rin yung labi mo kahit alam mong masakit at magsusugat? Ewan, pero nakaka-satisfy di ba? Once na umpisahan mo, di mo na matigilan. Ganun din siguro ako towards sa kanya, hahahaha. Pasaway.

Napapakanta na lang ako dito ng, “My loneliness is killing me, and I-”

follow my Tumblr blog!

Binyag


Bihira lang ako makapunta sa mga ganitong kaganapan. Binyag. Kasal. Lamay pati haha. Bukod sa bihira lang na may ganito sa pamilya namin, wala akong masyadong friends in real life kaya walang nag-iimbita sakin hahahahahahaha. Wala pang nag-aalok sakin na maging ninang, bukod sa kailangan kong magpaka-ninang sa mga pinsan ko at dapat palaging magbigay tuwing pasko. Ugh perks ng pagiging panganay sa generation namin. Pero ok lang din naman na wala akong inaanak, may kuripot tendency ako haha madamot ako kaya di palaging nagbibigay.

So heto nagde-daydream na naman ako. Paano pag ako naman ang nagpaganap ng binyag. Una, pag ako nagkaanak, ang gusto kong magiging pangalan niya eh Chio, Chantal, o Millicent pag babae, or any name na nag-uumpisa sa Ch-. Tas Nigel or Amiel pag lalaki (ang cute kaya ng Amiel hehe) or any name na -iel or -el ang dulo. Kasi. Ang. Cute. Talaga.

Tapos gusto ko dun sa parish sa kanila ipagdiriwang, pero yung officiating priest eh yung paborito kong pari. Ewan ko kung pwede yun na bumiyahe siya at sa ibang simbahan mag officiate ng binyag. Yung pari dito sa inattend-an kong binyag, parang tamad na tamad haha bat ganun. Di ko makita yung enthusiasm.

Tapos yung reception, hmmm, wala pa ako maisip, basta gusto kong ihanda yung hindi common na hinahanda sa handaan. Tapos tulad nung sa kasal, gusto ko may banda ulit hahahahahaha or dance floor, or karaoke. Basta yung walang ma-o-op na bisita.

Tapos yung souvenir gusto ko nakagarapon din instead of plastic. Di ko pa gaanong ma-visualize, basta gusto ko yung mapapakinabangan nila ng matagal-tagal.

Tapos yung mga magiging ninong at ninang, again, tulad ng sinabi ko noon, wala pa akong maalok at the moment na maging ninong at ninang, kasi wala akong friends in real life 😭😭 I mean sobrang close na kaibigan na pwede kong alukin gawing ninong at ninang.

Pero wait lang, bat nagpaplano ako ng binyag eh dapat kasal muna. Naku mahirap na mauna ang binyag sa kasal!! Teka, di pa nga ako sigurado kung maikakasal pa ba ako. May mag-aalok pa ba sakin neto, eh mukhang tatanda ako mag-isa. Or baka maging mistress na lang din (sa hitsura mong yan, lakas mo gurl).

Tsaka wait lang, magastos lahat ng to, kailangan ko muna mag-ipon para maitawid ko tong mga kaganapan na to.

Nga pala ginanap yung binyag sa Paliparan. Ilang taon na rin mula nung huli akong mapadpad dito. Nung college ako, madalas ako dito haha. Taga dito si Patrick, yung crush ko nun. Tapos dito kami nagpapractice ng mga sayaw. Ang nostalgic lang.

follow my Tumblr blog!

Kampanya


Isang hapon, napagdesisyunan kong magluto ng adobo. Ilang beses na rin akong binubulyawan ng pinsan ko na, “Minsan ka na nga lang umuwi dito sa bahay, magluto ka naman ng ulam.” They miss my cooking hahahaha charot. So heto na, nakabili na ng rekado, kaso kulang pala ng dahon ng laurel. Lumabas ulit ako para bumili. Nagkataon na dadaan pala yung motorcade nila Congressman, Mayor and team dito. Oh nice. Malayo yung subdivision namin sa kabihasnan (town proper) kaya bihira lang din na pupunta sila dito. Eh di inabangan ko din. Pagdaan nila, nagtapon, este nagpamigay sila ng kung ano-ano. Mga kendi, Oishi shrimp crackers, leaflets, pamaypay, shirts, atbp. Yung mga tao, parang mga fangirls nung dumaan na sila, nagtititili, sa ganung edad nila, haha wow. Tapos hindi magkandaugaga nung nagpamigay na ng mga chenes. Willing magpasagasa makakuha lang ng kendi, ganern. So ako andun lang, ayoko na makipag-agawan. Pero yung isang patrol dun inabutan ako ng pamaypay. Thank you.

Wala naman akong napansin na abutan ng sobre dito. I’m proud to say na matino ang mga pulitiko dito haha (talaga ba). Yung mga campaign jingle? Merong okay, merong sobrang cringy. Malamang sa malamang ay sila ang maiboboto ko ngayong halalan, kasi wala akong ibang choice. Sila ang ruling party dito sa amin (mula pa ata nung lumipat kaming Cavite nung 2001), wala akong makitang poster ng kalaban. Eh baka nga wala silang kalaban. Ok naman, naalala ko nung elementary ako, tuwing pasukan eh palaging namimigay noon si mayor ng mga school supplies. Napakinabangan ko naman ang mga iyon. Bukod doon eh talagang nagprogress yung bayan namin mula sa dating puro bukid lang, ngayon city na, ngayon ang dami nang manufacturing factories dito. Okay naman sila.

Sa provincial government, 60-40 ako kay Remulla/Maliksi. Nararamdaman ko noon mga proyekto ni Maliksi, kasi sa Imus ako naghayskul. Kay Remulla hindi masyado, pero ang cool niya haha. Ewan ko kung siya ba talaga yung nagpopost tuwing walang pasok, o baka ang PR team niya ang nag-iisip ng mga witty lines niya. Ewan ko. Basta pag si Remulla ang gov, mas madalas na walang pasok.

Sa senatorial, hindi pa ako desidido. Malapit na pala ano, pero wala akong tiwala sa karamihan sa pagpipilian haha kahit dilawan ako ayoko kay Mar. And please, huwag nang iboto yung mga nakulong. Sabi nga nung HR namin, hindi ka pinanganak kahapon. Hindi ka nag-aral ng apat na taon sa kolehiyo para bumoto ng mga maling tao.

Wait lang, magluluto pa pala ako ng adobo. Ang dami kong hanash.

follow my Tumblr blog!

New Beginnings


So heto na nga, after 1 year, 4 months and 17 days, sa wakas, lilipat na ako ng trabaho!! (Pero hindi to sa Taiwan ha)

Tinatamad na ako magkwento kung paano ako nahire haha basta ayon, di ba nakwento ko na dati na since november pa lang, active na ako sa pagpapasa ng applications online. Ang dami ko nang pinag-exam-an, pero after nun di na nila ako ina-update for the next process. Ewan ko, mas malakas lang talaga mga competitors ko kaya di ako mapili pili.

Hanggang sa etong inapplyan kong government agency, ang bilis ng proseso, natanggap agad ako huhu di ako makapaniwala. Hala sa wakas. Bale yung sa Taiwan, aabandonahin ko na. Wala eh change of plans. I mean, wala naman talaga akong konkretong plano para sa buhay ko. Laging go with the flow.

So heto, umpisa na ko ngayong lunes sa bago kong work, but at the same time magrerender pa ako ng 30 days sa ABS so techinically dalawa ang trabaho ko ngayon haha. 8-5. 7-4. Keri?

Ang problema ko lang naman sa bago kong work eh 8AM ang pasok huhu di na ako sanay gumising ng maaga. Feeling ko aantukin ako neto sa tanghali at makakaidlip habang nagtatrabaho. Paano ko ito makokontrol?

Nung una excited pa ako kasi sa wakas makakaalis na ako sa paulit ulit at nakakabored na routine na ginagawa ko. Pero narealize ko, maraming mawawala. Una, hindi na ako makakapag-ML at telebabad during working hours haha. Hindi na pwedeng overbreak. Hindi na pwedeng pumunta ng Trinoma (during working hours din to). Di naman sa tamad at talaga ako magtrabaho ah haha, syempre kailangan mas mag mature na ko at hindi puchu puchu na lang ang ginagawa ko. Ayun siguro yung minahal ko dito sa first job ko, kasi feeling ko estudyante pa rin ako. I get all the perks. Kumbaga chill chill lang kami dito, mga pasarap sa buhay ganern. De, yung mga taong nakakasalamuha ko araw araw. Kahit may mga panahon na nakakainis sila, pero mami-miss mo din yung mga pangungulit nila eh. Dati nung unang buwan ko sa trabaho, sobrang antisocial ko talaga. Nasa upuan lang ako palagi. Pero ngayon halos open book na yung kwento ng buhay ko sa buong office. Kumbaga may nadevelop akong personality dahil sa kanila. Yung sa lilipatan ko, alam ko mas seryoso na ang mga tao dun. Mahihirapan na naman ako makisama sa umpisa pero it takes time naman. Ang hiling ko lang eh una sana ok ako sa lahat, yung walang makukunsumi sa mga katangahan ko sa office, at pangalawa sana hindi na ako ma-stagnant sa paulit ulit na gawain. Yun lang naman.

So ayun malungkot ako kasi iiwanan ko na ang masaya kong buhay sa ABS, pero at the same time atat na atat na akong umalis kasi nauumay na ko sa office. Labo no.

With this new work I hope I could achieve my personal growth in career. But might as well pursue my dreams (which I will tell you eventually)

follow my Tumblr blog!

Ewan


Minsan ba may mga mood kayo na hindi mo maintindihan? Like may mga panahon na nalulungkot ka, pero hindi mo alam kung ano ang dahilan. Naiinis ka, pero di mo alam kung saan nanggagaling. Heto kasi yung nararamdaman ko na naman netong mga huling araw. Di dahil sa hormones to ah. Halimbawa, sa opisina namin, may times na yung mga kasama ko nagtatawanan, pero hindi ako maka-relate. Resting bitch face lang ako. Hindi dahil sa ako ang inaasar o hindi ko sila magets, pero wala eh di ako makatawa. May mga times na iritang irita ako sa mga katrabaho ko (medyo aware naman sila) dahil lang sa mababaw na dahilan.

Naalala ko, dumaan na rin ako sa ganitong phase noon. August last year, nung kasagsagan nang patapos kong relasyon. Lagi niya akong tinatanong kung anong problema. Wala akong maisagot kasi hindi ko alam kung saan nagmumula yung ganitong feeling ko. Bakit nga ba ako naiinis? Bakit wala akong masabi? Yun yung time na sabi ko, nananawa na ako sa routine ko nun. Gising, trabaho, tulog, repeat. Walang bagong kaganapan kaya pakiramdam ko ang stagnant ng buhay ko. Wala siyang kasalanan dun, ako lang talaga may topak. Kaso wala na sinukuan na ako eh hehe.

Pero ayun nga, ganito ulit yung nafifeel ko ngayon. Habang nasa opisina ako eh gustong gusto ko na umuwi agad. Paggising ko sabi ko sana matapos na agad ang araw na to. Feeling ko same old shit routine na naman tong ginagawa ko ngayon. Though sa susunod na linggo eh magbabago na ang takbo ng buhay ko,

Sabi nila magpasalamat na lang ako kasi magaan lang ang trabaho ko, na wala ako masyadong kunsumisyon unlike last year, na makakalipat na ako soon. Pero maarte lang talaga yung utak ko hahahahaha ang daming demand.

Or kaya lang siguro ako nagkakaganito kasi hindi kami magkausap :((((( hays

follow my Tumblr blog!

Lasing moments


Hindi pa ako natutulog since Thursday. Haha.
After shift ko, dumiretso nako sa training ko for Taiwan. 3AM yun, tapos napasabak agad ako ng bongga kasi pinagbuhat na kami ng parang equipment, tapos chini-check na yung LCD para sa mga depekto. Struggle sakin yung astigmatism ko kaya medyo hirap ako tumingin, pero syempre di ko sinabi, kasi ibabagsak ako malamang. Basta ang importante hindi ako color blinded. Then ininterview na kami ng employer after. Ang dami naming trainee, pang #1213 ako haha, inabot ako ng alas dose doon sa agency. Shet, papasok pa ako sa office haha, walang ligo, walang kain, walang tulog. Tapos heto, after shift, nag-inom at nagparty.

Ngayong time na to, napapaisip na naman ako kung itutuloy ko ba to, o katulad lang nung sa BJMP na isa sa mga biglaan desisyon sa buhay. Sobrang saya ko kanina, nagsasayaw. Pagdating ko ba sa Taiwan, mararanasan ko pa ba ito? Magiging ganito pa ba ako kasaya doon? Or magiging katulad pa rin ngayon na iiyak na lang ako ng bigla bigla?

Sabi ko, kaya ko to gagawin is for transition, being me as the new provider of the family. Gusto ko pag uwi ng tita ko stable na kami, ayoko na ulit na bumalik sa dati na gutom at naghihirap. Kailangan kong isakripisyo yung passion ko para rito. Ang tanong, kaya ko na nga ba?

Kanina habang nag-iinom, tinanong ako ng mga katrabaho ko, bakit gusto mo nang mag-abroad? Out of nowhere sinabi ko, gusto ko nang lumayo nang tuluyan. Saan? Emotionally stable na nga ba talaga ako? O ginagawa ko lang tong alibi sa lahat ng kasawian ko haha.

Gusto ko nang lumayo, but at the same time napaisip ako, paano na lang yung ibang maiiwanan ko rito? Makakalimutan din naman nila ako eventually, haha. Naisip ko rin si Uriel, uy bagong magkakilala pa lang kami, tapos gusto niya ako isama sa mga explorations niya, tapos iiwanan ko lang siya agad ng ganun ganun? I feel bad. Ang selfish ko naman nun.

Kanina habang nagtetraining ako, may malaking salamin dun di ba, nung nakita ko yung sarili ko, naalaala ko yung mama ko haha. Kamukha ko nga nung kabataan niya. Wala lang naisip ko lang, ganito rin ba kaya yung nangyayari sa kanya noon during her time? Paano kaya siya nakaka-cope sa mga ganung hanash? Nakikita niya kaya ako ngayon haha, ano kaya reaction niya sa mga desisyon ko sa buhay? Haha.

Ano, eto na nga ba ang purpose ko? Eto na ba ang direksyon na tatahakin ko? Lasing lang ako haha, matutulog muna ako. Ay wait, uuwi pala muna ako sa bahay haha, kailangan ko tong pag isipan.

follow my Tumblr blog!

Bucketlist


Is it too late to create one for this year?
Ngayon lang ako ginanahan ulit maglista ng mga bagay na gusto kong gawin ngayong taon. Yung iba nagawa ko na in the first three months, yung iba naka-plot na. Yung iba plano pa lang. Yung iba hanggang pangarap na lang talaga.

– Gusto ko ulit magbundok at magdagat (done!! pero sana meron ulit)
– Gusto ko magkaroon ng piano (done!)
– Gusto ko magroadtrip sabay kakanta ng Style (done!)
– Gusto ko pa manood ng mas maraming concerts
– Museums.
– Libraries.
– Art Fair
– Film Festival.
– More historical places.
– Gusto ko matuto mag-ice skating
– Gusto ko matuto magbike. This time.
– Gusto ko mag-laser gun shooting
– Gusto ko mag-archery. huwaw.
– Gusto ko tumakbo sa marathon
– Gusto ko mag club at bar hopping sa BGC
– Gusto kong pumunta ng Venice Grand Canal
– Gusto ko malibot ang buong Cavite
– Gusto ko pa ma-explore yung ibang lugar
– Gusto ko manood ng concert ng Westlife
– Gusto kong umuwi ng Samar para sa graduation ng kapatid ko
– Gusto ko na bumili ng sarili kong kama
– Gusto kong bumili ng bagong piyesa para sa PC
– Gusto kong bumili ng mga gamit sa kusina
– Gusto kong magbake ng cake or any dessert
– Gusto kong magsulat at bumuo ng kanta
– Gusto kong kumanta sa harap ng maraming tao, tapos mantitrip lang.
– Gusto kong makalipat sa mas stable na trabaho
– Gusto ko talaga mag abroad!
– Ang dami kong gusto ano, pero di naman sapat ang kinikita ko haha
– Di ko goal na mag move on this year HAHAHAHAHA charot

Depende yan ah, kasi may pending application pa ako for Taiwan. Syempre pag natuloy ako dun, hindi ko na magagawa yung nasa bucketlist ko, saka na lang pag may panahon na ako. *wish me luck*

Nung bagong taon pala, pinagawa kami ng dream board. Big time agad ako mangarap, sabi ko sana makarating ako ng Japan this year. Pero tatlong buwan na ang nakakalipas at di pa rin sapat ang ipon ko HAHAHAHAHA

Alam mo habang ginagawa ko tong bucketlist, someone is in my mind, sana kasama ko siya in making all of these possible. Kaso. Hindi pwede eh.

follow my Tumblr blog!

Amazing Fingers


Di ko na pala nakukuwento kung anong mga pinagkakaabalahan ko lately. Sabi sayo eh, wala talaga akong presence of mind ngayon haha.

So heto na nga, nung bagong taon, bumili ako ng piano. O di ba tapos ngayon ko lang ib-blog. Nasabi ko na, nung bata ako pangarap kong maging gifted child hahahahahaha, tsaka kaya ko minahal si Bruno kasi ang galing galing niya sa piano, tsaka si Taylor Swift, gusto ko ganun din ako kaangas tumugtog ng All Too Well.

Related image

Tsaka naalala mo tong eksena na ito? Pinangarap ko yun noon haha sabi ko tutugtug din ako ng ganun sa harap ng maraming tao, kahit di ako marunong.

Related image

O kaya maging Armi Millare na tutugtugin yung Oo tas kakantahin ko sa harap ng crush ko.

Related image

O kaya maging katulad ni Mugi β™₯ tas tutugtugin ko yung Fuwa Fuwa Time!!

Image result for mugi gif piano

Nangangarap ako nun na magkaroon ng banda tas kakanta ng Lost Stars tas iiyak sa ending ng kanta hahaha charot, pero di, trip ko talaga magbanda at makipagcollab sa mga musikero nating friends.

Naalala ko, ang unang kantang pinag-aralan kong tugtugin eh yung ‘Love U‘ ng Howl, (yun yung theme song ko kay Jun Pyo hahahahaha). Sabi ko after 5 years, tutugtugin ko yan sa harap niya. And, hindi ko na siya nagawa haha, di ko na nga to kabisado ngayon eh.

Kaya sabi ko pag nagkatrabaho ako piano ang una kong ibibili sa sahod ko (tsaka bisikleta), kaso isang taon na akong andito wala pa rin pala akong naipundar hahahaha, so heto na, ngayon ko lang naisipan na i-push ang pangarap ko.

Kaso dahil sa adulting, at sa dami ng commitments ko sa buhay (naks kala mo talaga!!) wala na akong time i-push yung passion ko. Tuwing off lang ako nakakapag-practice. Tapos hirap pa ako i-sync yung left and right hands ko hahaha kaya yung pagtugtog ko puchu puchu lang. Tsaka di ko pa kayang tumugtog tas isasabay yung pagkanta huhu nalilito pa rin ako.

Pinopost ko sa instagram yung mga sample ko haha napapanood nyo naman. Kaso puro intro lang ang vinivideo ko. Di ko pa kayang tuloy tuloy hanggang chorus eh, hirap na rin ako magkabisa ng nota. Tsaka yung timing. Kailangan ko na talaga magpayaman para magpapaturo na lang ako haha.

Tapos kung may gusto kayong isuggest na tugtugin ko, go lang comment nyo lang. Titingnan natin kung magagawa ko haha dami na nagrequest sakin pero di ko pa mapag-aralan yung chords. Let’s see.

Ayan siya 😍

Eto nga pala yung mga walang kwenta kong covers HAHAHAHAHA makikita nyo yan sa IG stories ko (Shaira’s Amazing Fingers)

follow my Tumblr blog!

030919


Anong mas mahirap? Ang matulog sa gabi o ang bumangon sa umaga? Ang hirap matulog dahil di ka tinatantanan ng mga thoughts mo. Ang hirap bumangon kasi nararamdaman mo na naman yung matinding kalungkutan.

Ganun talaga yata ako eh, default mood ko pagkagising eh malungkot, no matter how happy I am the moment I sleep. Paglipas ng mga oras, nawawala naman yung mabigat na pakiramdam. Kaso paggising ko ulit, back to zero yung anxiety ko eh.

Di na ako yung tulad ng dati na konting galaw niya lang, iiyakan ko na (Pero joke lang, umiyak na naman ako nung linggo sa Tagaytay, kasi na-fed up ako sa sinabi niya hahahahahaha pero bakit ba pati yon iniiyakan ko? Eh di naman ako yung priority niya eh, syempre si ano pa rin yung kinomfort niya na umiyak din pala. Sino ba ako sa kanya. HAHAHAHAHA). Pero bukod doon, wala na akong masyadong drama sa life. Ok na ko eh.

Tapos ok na ko ulit eh, wala na akong pake kung anong ganap niya sa buhay, kaso eto araw-araw ko halos siyang napapanaginipan. Ok na ako eh! Ang nangyayari eh it’s either bumalik, at muli ring aalis. Pinaparamdam niya yung love niya sakin thru my dreams. Yung feeling na may bago na akong pinagkakainteresan, kaso nararamdaman ko na naman yung pain feels ko from half a year ago, yung umaasa ka na naman ng very light kaso panaginip lang yon! Hindi yan realidad girl!! Gising! Pesteng mga panaginip to lagi na lang ako binibigyan ng false hopes. At broken promises. Wow. Pinapatay niya ako ng paulit-ulit sa panaginip hahahahaha

Everytime I gave a fuck. That fuck. Fucked me over.
Last night, my dreams turned into reality. Pero what’s worse? Iniisip ko na isa lang yun sa mga panaginip ko. Kasi the reality hits you hard, na kahit ikaw ang nasa harap niya, kung iba pa rin ang laman ng puso niya, wala lang yon lahat sa kanya. Wala lang din naman yon sakin, pero bakit nararamdaman ko pa rin tong anxiety at pain? Akala ko ba wala na akong pake?

Kaya siguro hinayaan ko na lang din na maging ganito kami, we’re using each other. Pero sa larong ito, ako pa rin naman ang talo eh. Kasi once na maging ok na ulit siya at maglaho, ako na naman ang luluha. Reserba lang ako. Di niya lang talaga kaya mag-isa. I always save him. But he will never do the same for me. Hay. Ano ba tong ginagawa ko. Masakit na naman.

I don’t know if it gets better? or am I just used to the pain? I thought I’m finally over with it. I just realize that I just learn to live with it. No matter how much progress I’ve been made, I always feel like I’m back to square one.

follow my Tumblr blog!

030819


Ginusto mo yan.

Yan yung bukambibig ko recently. May mga bagay lang akong na-realize, na sana siya rin ano mapagtanto niya.
Iniwan niya ako kasi iniiwasan niya yung mga hanash sa relationships – panlalamig, pagkawalang gana, etc. Tapos malalaman ko mas worse pa pala yung kinahinatnan niya ngayon. Sa kakaiwas mo dun ka din pala patungo ano. Pero ang unfair, kasi nung sakin ang dali niyang sinukuan. Pero yung ngayon, pilit niyang pinapaglaban. Well ganun talaga, di naman ako worth i-keep eh.
Lagi ko lang sinasabi, sus, maaayos din yan, normal lang yan. Pero kung paulit-ulit na lang din yung issue, baka naman ano? Wala ba kayong balak na i-settle talaga? Pagtiisan mo yan. Ginusto mo yan eh.
Ang weird kasi ako yung nakokonsensya, ako yung naba-bother sa tuwing nagkakaganyan siya. Eh sino nga ba ulit ako sa kanya? Wala. Naaalala niya lang ako kapag wala siyang ibang malapitan. Pero pag ok na sila, di na ulit ako maaalala (Ayaw mo pa aminin pero ganun ang ginagawa mo sakin, okay lang nu ka ba).
Sabi niya ginagawa niya to para sakin, para tulungan akong makarecover sa kanya, which is somehow good kasi mas lalo lang akong natuturn off. Siya talaga ang may kailangan sakin, ayaw niya lang din tanggapin.
Pero bat pati ako nadadamay pag namomroblema siya? Sino nga ba ulit ako? Bakit pag naging ok na sila ako naman ang hindi ok? Sino nga ba ulit ako? Bakit sakin ka lumalapit tapos pag tutulungan na kita bigla mo na lang ulit itataboy? Anu yun? Nakakababa pa rin pala ng sarili no pag ginagamit ka, akala ko kasi wala lang sakin yon eh.
Akala ko kasi naaawa lang ako sayo. Alam mo yun, wala nakong problema as of the moment, tas bigla kang susulpot. Ikaw na lang ang nagbibigay ng negativity sa buhay ko. Sorry. Defense mechanism ko tong pagrararant ko ngayon pero masyado mo na akong inaabuso ha. Porke di kita matanggihan.
Basta sinabihan na kita. Sorry, nakikita ko talaga sa kanya si Emily. Mauulit at mauulit lang din ang kasaysayang isinulat para sayo. Hindi mo pa mararamdaman yan ngayon, kasi bulag ka pa sa pag-ibig eh. Hindi sa bitter ako sa inyo ah, pero mukhang ganun pa rin ang kahihinatnan mo. At isa lang ang masasabi ko: Ginusto mo yan.
Alam mo, kahit ilang masasakit na salita pa ang ibato ko sayo. Kahit ilang beses mo pa ako saktan. Di ko pa rin pala kayang magalit ano. Awa lang siguro tong nararamdaman ko ngayon. Sabihin mo nang nagbago ako, pero may sense of fulfillment akong nararamdaman pag nakikita kong nahihirapan ka dahil sa pag-ibig na yan. Kasi yun yung pinamukha mo sakin noon. At yan pa rin ang pinagdadaanan mo ngayon. Lahat ng sinabi mo sakin, naging void na.
Wala na akong pake, pero bakit paggising ko sa umaga ikaw ang una kong naiisip? Bakit bago matulog sa gabi inaalala ko pa rin ang sitwasyon mo? Bakit hanggang ngayon pinoproblema ko yung bagay na dapat labas na ako? Bakit hindi ako mapakali? Bakit nagsusulat pa rin ako tungkol sayo? Sana nga awa na lang to.

follow my Tumblr blog!

Protected: Pagbabago


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Plano


Sabi nila, if Plan A doesn’t work out, there’s still 25 letters in the alphabet. Pero na-realize ko din, pano kung hindi ka kaagad umayaw sa Plan A? Kasi nung nag-quit ka, gumawa ka ulit ng bagong plano, tas nung nahirapan ka na naman, sinukuan mo na naman. Nagiging cycle lang yan kung hindi mo kayang tapusin yung inumpisahan mo eh. Pag madali kang bumitaw at hindi committed sa bagay na ginagawa mo, mahirapan ka lang ng konti, susuko ka agad. Wala ka nang progress kung paulit-ulit ka lang nagsisimula.

follow my Tumblr blog!

Protected: Kaba


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Pangarap


Wag kang papigil, wag kang magduda, Diyos ang iyong kalasag patnubay, nasayo na ang gawa.

Isa sa mga inaabangan ko sa Rakrakan Festival sila Cong. Grabe, goosebumps ako nung time na yun, tapos nung nagfireworks na naiyak na ko haha, ang magical nung moment na yun!! Di naman ako fan ng ganung genre, wala lang haha. Pero yung journey niya, bago sumalang sa entabladong yun. Grabe. Ang layo na ng narating niya. Mula sa walang-wala. Mula sa isang simpleng pangarap. Dati sa taas ng bubong lang siya kumakanta. Dati nagrerecord lang siya sa lumang phone ng mga videos at paggigitara niya. Dati nung nasa mall show siya, sabi niya nga nun magpapa-pawer lang siya dun kasi wala daw siyang talent. Well, look at him now. Sa panahon ngayon parang ang hirap nga naman magpush ng career sa pagbabanda, kasi anong kikitain mo? Puro practice ng gitara, wala namang nangyayari, sayang lang ang oras, masakit sa tenga. Sabi niya nga nung rakrakan, “Ipagpatuloy nyo lang. Kahit maraming nagsasabi na di mo kaya, na imposible, na mahirap… Marami na nagsabi samin na di namin kaya pero ngayon andito kami.” Panoorin nyo yung vlogs ni Viy at Junjun, jusko naiyak din ako hahahaha.

Habang tumutugtog ang COLN, may naaalala akong tao hehe. Katulad ni Cong, na nangangarap rin ng ganun. Mukhang malabo pa ngayon, mukhang walang patutunguhan, pero alam kong darating rin ang right moment para sa kanya. Lagi siyang tumutugtog, sa kwarto nga lang nila. Lagi akong nakikinig ng mga tunog niya. Naiisip ko na sana balang araw, yung mga awit na ipinaririnig niya sa akin eh marinig din ng maraming tao, yung makapagperform din siya sa Rakrakan. Sana masilayan ko yung moment na yun. I’ll always look up to him. I’ll always be a fan of his music. Naks. Kahit hindi ako maka-metal at rakista. Kahit pinagtatawanan ko yung taste niya sa music haha. Kahit magkaiba kami ng genre. Kahit hindi ko maintindihan yung lyrics ng mga japanese songs na hilig niya. Kahit tapos na ang kabanata ko sa libro ng buhay niya. I’ll support all the way, even from a distance.

Dream big. Aim for the sky. Make it happen.

follow my Tumblr blog!

Talunan


Nung mga nakaraang araw bukambibig ko yung word na ‘competitors’. Haha. Recently kasi may interview ako sa isang government agency. 55 na ahensya ang pinasahan ko ng application letter (thru e-mail). Anim na ahensya ang nagpaunlak ng imbitasyon para makapa-exam ako. Pangalawa pa lang etong tinutukoy ko na umabot ako sa interview. Hindi ko alam kung bakit walang nagtetext sa akin kung bumagsak ba ako? o pumasa? Confident naman ako na pasado ko lahat ng exams. Proven na ang record ko sa Math, English, at PoliGov ah, pero bat ganon? O sadyang matagal lang magproseso pag sa gobyerno? Ewan ko. Tatlong buwan na akong naghahanap ng malilipatan haha bakit wala pa rin.

So eto, walo kaming naririto sa conference room para sa interview, iisang posisyon lang ang ina-applyan namin. 12% lang ang chance na ako ang mapili. Well, ano ang laban ko? I give my all to have….. Charot. Confident naman ako sa mga sinagot ko during the interview (kasi yung mga tanong tungkol lang naman sa current occupation ko ngayon at kung paano ko siya mai-aapply sa susunod kong magiging trabaho). Pero bat ganon, feeling ko hindi pa rin ako ang pipiliin sa huli. Meron at meron pa ring mas magaling sakin. Haha. Ano bang meron sakin na hindi mo na makikita sa iba? Ano bang kulang sakin? Charot ulit. Anong qualitites ang dapat kong makuha para sa susunod na aapplyan ko, ako naman ang piliin? Paano ako mananalo sa competitors ko? Alam mo, yung dalawang katrabaho ko, natanggap na sa inaaplyan nilang government agency, kaya lalo akong nalungkot, kasi ako ang unang naghanap ng trabaho, akala ko ako ang unang aalis.

Parang sa lahat ng aspeto ng buhay, talunan ako haha. Dati, hindi ako napipili na isali sa mga quiz bee, kasi merong mas magaling sakin. Tsaka hanggang assistant lang ako, never naging leader. Sa Mobile Legends at Cross Fire, hindi ako nananalo kung hindi malakas ang kakampi ko. Sa pag-ibig, mas mabait naman ako, mas ma-effort, pero talunan pa rin sa puso niya hahahahahahaha charot. Maski sa tindahan/karinderya kapag bumibili ako, ako ang huling pinagsisilbihan ng tindera, kahit ako yung naunang bumili, wtf. Parang in all terms merong mas pipiliin kesa sakin, someone is better than me, option 2 lang ako HAHAHAHAHA RESERBA.

Pero joke lang, inaantay ko lang yung right time ko. Darating din yan. Sa ngayon, magpapakalunod muna ako sa negative thoughts –

tumblr_m8p8mzCZTn1qarl5z

follow my Tumblr blog!

“Every single step you take is one step closer to where you’re supposed to end up. Remember that when you’re feeling like you’re giving up.”

Sepanx


“Ganun talaga, they come and go.”
– Shaira Mae CabaΓ±as. 2017.
Kung yung mga kaklase ko noon nami-miss ko kasi maghihiwa-hiwalay na kami ng landas after graduation. Iba pa rin pala yung feeling ngayon. Yun kasi sabay-sabay kayong aalis. Pero ngayon, sa work ko, mas nakakalungkot pala ano – kapag isa-isang nagreresign na yung mga katrabaho mo. Dati sinasabi ko lang, ako ang unang aalis, pero as you watched them one by one going, ang lungkot. Feeling ako ako na lang ang naiwang mag-isa. Charot. Kasing lungkot na feels nung sinabi niya nang iiwan niya na ako, hehe.
De, syempre di ba first job ko to, tapos sila yung una kong naging kaibigan dito. Araw-araw nakikita mo yung pagmumukha nila, araw-araw silang nagshe-share ng hanash sa buhay sayo, sila yung andyan during my darkest times, sila rin yung nagbibigay ngiti sakin, minsan. Di ko masyadong ramdam yung burden ng isang minimum wage worker dahil sa kanila, haha. Itinuring ko nang kapamilya πŸ™‚ kaso yun nga, may hangganan.
They come and go, and eventually they’ll forget about my existence, just like how my past friends and lovers had done before. Naks. Pero sila, di ko sila makakalimutan. Yung bawat words of wisdom na nakapagpabago ng takbo ng araw ko, ng buhay ko, habambuhay kong aalalahanin yun. Uy, sana may ganon din akong impact sa buhay nyo. Haha.

follow my Tumblr blog!

Protected: 020519


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Payat


Nahihiya na akong magpakita sa mga kaibigan at dati kong mga kaklase haha. Kasi sa tuwing makikita nila ako lagi nilang sinasabi, “Anyare sayo? Bat ang payat mo? May sakit ka na ba?”

From 50 kilos nung nagpamedical ako last November 2017, bumaba na ng bumaba yung timbang ko. Naging 49, 48, 47, 46, 45 – nung nagtitimbang kami nun linggo-linggo (kasi goal namin nila Amiel na tumaba nung 2018). Tas syempre nung na-broken ako, nawalan ng motivation kumain at maglalalabas, ngayong January 2019, 42 kilos na lang ako.

First meal of the day ko laging 2PM na, nakakatamad kumain hahahaha. Kaya siguro ang dami ko ring ipon ngayon, tinatamad na kong gumastos at mamili ng kakainin ko. Tapos yung ulam ko sa lunch, lagi akong may tira para may pang-hapunan ako, kanin na lang ang bibilhin ko sa gabi. Bat ba nakakatamad?

Sinubukan ko mag-vitamins, kaso ang gastos HAHAHAHA. De tsaka parang wala pa ring epekto, wala pa rin akong ganang kumain. Tsaka may side effect siya na nakakapagpalala ng anxiety ko. Ewan ko, ang lakas lagi ng tibok ng puso ko na naiirita na ako, dahil ata yan sa gamot eh.

Tinigilan ko na din magkape, kasi mas lalo akong di nakakakain kasi feeling ko busog ako. At nakakadagdag din yon ng anxiety feels. Inayawan ko na rin yung red horse. Bakit ang pangit na ng lasa non ngayon.

Pag lumalabas naman kaming dalawa, kumakain naman ako haha, pero hindi na tulad nung dati na ang dami kong inoorder. Weird. Ang bilis ko mabusog.

Ayos ano, nagcocomplain ako na sobrang payat ko na, yet di pa rin ako kumakain ng maayos. Inaantay ko na lang ata na magkasakit ako eh hahahaha, sira.

Sana matapos na tong depression phase churut ko ano, para bumalik na ko sa dati.

Kutsi


May bago akong motivation ngayon sa buhay hahahahaha!
Gusto ko matutong magdrive, at makabili ng sariling sasakyan.
Tuwang-tuwa ako pag nagro-roadtrip kami. Kasi super spontaneous lang, tara BGC, tara Antipolo, or tara Tagaytay, ganern.
Yung mga lugar na gustong-gusto kong magalaan, mas mabilis kong napupuntahan, tsaka mas safe pag gabi, syempre di ko na kailangan pang maglakad kung saan-saan para maghanap ng masasakyang bus or jeep di ba. Madali na lang.
Tapos the best yung hihinto lang kami sa kung saan, pagmamasdan ang mga bituin sa langit kahit na wala ka nang makitang stars dahil sa air pollution, o kaya sa may seaside, kahit ang bantot ng tubig ng Manila Bay haha.

Pero at the same time natatakot din ako na matutong magdrive, kasi paano pag dumating yung araw na shushunga-shunga ako sa kalsada, at madisgrasya? Naku. Mag-hire na lang kaya ako ng driver. Haha kala mo talaga mayaman eh. Or mag-aasawa na lang ako ng marunong magmaneho, para di nako mamomroblema hahahahaha. Ang user ko di ba.

De pero ang saya lang na after a long, tiring day, pupunta lang kaming dalawa kung saan man, tapos pagmamasdan ang kalangitan habang umiinom ng smirnoff at pinapatugtog ang Yellow. Tapos dun na naman kami sabay na bubuo ng mga pangarap. Tapos iiwanan lang din naman ako balang araw. Ops.

Eto yung mga moments na gusto kong hindi na matapos. Eto na ata yung blessing in disguise na sinasabi nila, I’m lovin’ the life I have right now, and the people who are with me right now.

Long drive, could end in burning flames or paradise πŸ’•

Regrets


Ang sagot sa tanong na – What is your biggest regret in life?

Yung life choices ko lately puro sablay eh, nakakainis. Sana pala hindi ako nag ABCOMM. Haha dati nung nag-aaral ako ang saya ko, kasi gusto ko naman yung mga ginagawa ko noon. Puro prod, puro shoot, puro sulat, etc. Pero di ko na siya mapakinabangan ngayon in real life haha. Hirap na hirap pa rin ako mag-apply dahil sa poor english skills ko. Hirap din ako magpush sa PR/Advertising Industry dahil sa social anxiety ko. Hindi ako makapag apply sa prod dahil sa emotional state ko ngayon. Jusko.

Sana pala hindi na ako umatras nung nag Civil Engineering ako. Eh di sana lisensyado na ako ngayon, tas bumibiyahe na ako kung saan saan for work.
Sana pala nag-accountancy na lang ako, eh di sana baka may jowa na akong CPA ngayon. Haha.
Sana pala nag-history major na lang ako. Para ok lang kahit panget ako at work kasi utak ko lang naman ang gagamitin ko.

Ngayon napepressure tuloy ako. Di ko kayang makipagsabayan sa skills ng mga katrabaho ko, magaling maghost, magaling mag-edit ng video, magaling umarte sa harap ng camera, eh ako? Umiiyak lang naman ako pag broken ako HAHAHAHAHA, wala akong kwenta irl.

Sana di ba napapakinabangan ko yung skills ko ngayon, sana mas maganda yung naging career ko, eh di sana mas mataas ang sinasahod ko ngayon at di ako namomroblema ng ganito hahahaha very wrong.

Fed up


Favorite word natin yan ngayong week hahahaha.
Ewan ko, bat ganito ang mood ko lately. Mababaw na bagay lang, kinaiinisan ko na. Sana nga dahil lang sa hormones to hahahaha kala mo talaga regular eh. Anyway, ayun nga, sabi lang nung mga katrabaho ko, uma-attitude daw ako. Dati mahaba yung pasensya ko pagdating sa mga bagay-bagay, di ba nga, pati problema ng iba pinoproblema ko? Tas pag naayos na, ako pa rin ang lugi sa huli? HAHA charot. Ayun nga, may mga moment na nakukunsumi na naman ako. Lord give me strength to surpass this haha

De, pero alam mo sabi niya, dapat daw mas malalim yung understanding natin sa ibang tao. Kasi iba-iba tayo ng problemang hinaharap. Pwedeng ikaw nahihirapan sa part na to, pero para sa kanya madali lang. Pwedeng sa kanya mahirap, pero sayo ang dali lang. Gets mo?
Kaya nga lodi ko yun eh, despite sa nangyayari sa kanya, sa sitwasyon nila ni papa niya, di siya nagpapaapekto ng sobra, he still managed to be a gift to other people β™₯

Career


Ang plano ko lang talaga, isang taon lang ako mag-stay sa current work ko. Then after nun maghahanap na ulit ako ng panibagong trabaho. Masaya sa office namin pramis, nakikita mo naman sa mga posts/tweets ko. Kaso nga lang yung sahod talaga ang problema eh. Di kayang bumuhay ng pamilya. Uuwi na yung tita ko next year, kaya ako na ang bubuhay sa pamilya namin. Kahit love na love ko ang work ko eh kailangan ko maghanap ng mas magandang opportunity.

Eh kaso heto, pahirapan na naman. Maghahanash na naman ako na, “Bagsak ako sa interview eh”, “Ayy di ako qualified sa position na to”. Ang hirap maghanap ng bagong trabaho pramis. Feeling ko wala na namang tatanggap sakin. Babagsak na naman ako sa initial interview pa lang.

Nung October, nag-apply ako sa BJMP, bilang Jail Officer. Bakit? Una, mataas ang sahod hahahaha. Pangalawa, para magkaroon ng thrill ang buhay ko. Baka pag nakapasa ako dito, maging matino na ako, physically, mentally, emotionally. Tsaka baka makapagmoveon ako ng mas mabilis kung mag-iiba ng bongga ang environment ko. Eh di ayun na nga nagpasa ako ng requirements. Kaso after medical na.. Di ko na tinuloy pa. Bakit?? Eh kasi narealize ko, pag nakapasok na ako sa mundong iyon, mahihirapan na akong makalabas. Part ng freedom ko ang mawawala – sa time. Halimbawa, pag may concert si ganito, tas nasakto eh nasa BJMP na ko. Di ko na maeenjoy yung mga ganung leisure time. Kaya sabi ko, sige wag na, ibang career na lang.

May inapplyan din pala ako for CSR, sa isang online gaming company, sa Ortigas, pasado na ko ng initial, kaso di na ko tumuloy nung final, kasi yung company at nature of work, related sa ex ko hahahahaha eh di pa ako ok nung time na yun, kaya binitiwan ko rin.

Tapos nag-apply na ko sa workabroad.ph, na-interview ako sa dalawang agency, yung isa sa Malaysia. Yung isa naman sa Dubai. Kaso di pa rin pala ako qualified. Haha handang-handa pa naman na ako na mag-abroad, kahit ayaw akong payagan ni tita ko. Bahala na.

Hanggang ngayon nagpapasa pa rin ako ng resume ko sa mga agency. Sana naman palarin na ako this year. I need to step up my game. Di ba nga sabi ko sa last post ko, yung bagong career na yung last step ko para makapag move on.

Pero tingin mo, kaya ko na ba? Iniisip ko, pano kung nasa ibang bansa na ako, tas magbreakdown na naman ako? Pano kung andun na ako, tas nasasaktan pa rin ako? Ang hirap ata, ako lang mag-isa doon, wala akong iiyakan. Dapat talaga iwanan ko na yung emotional baggage ko dito, pagdating ko doon dapat emotionally stable na ko, charot.

So ayun, baka naman pwede nyo ko irefer sa mga agency, kahit tagapag-alaga lang ng baka, tatanggapin ko πŸ™‚

Tatlong Daan


Uy di ko napansin, 300+ na ang mga posts ko sa wordpress.
Ganun na pala karami yung mga hanash ko ano.
Medyo matagal-tagal na rin ako sa industriyang ito, di nga lang masyadong active ngayon.
Actually, kung di ako nagbubura nung mga iba kong posts noon, baka lagpas na ito sa 300 na bilang ko ngayon.
Kaya ako nagba-blog eh kasi para na tong diary, dito ako nagvevent out ng mga bagay na hindi ko masabi verbally, sa hindi matukoy na dahilan (ewan, bahagi na ata eto ng pagkatao ko.)
Sa mga nagsasabi na iba ang sinasabi ko dito sa ipinapakita ko sa totoong buhay, well ang masasabi ko lang ay, ewan ko kung bakit ganito ako, pero sana maintindihan nyo ko!! 😭😭
Tulad nga nung sinabi ko dati, sa sobrang dami na ng posts ko, sana balang araw may magcompile neto at gawing libro, well sana kung merong magka-interes. Sino nga bang natutuwa sa mga sinusulat ko?
Puro rants at kalandian lang naman.
Iisang tao lang naman yung alam kong matiyagang nagbasa neto, ewan ko kung hanggang ngayon ginagawa niya pa rin, pero karamihan ng nakasulat dito ngayon dedicated na sa kanya, sana pati ito mabasa niya hehe. Thank you, sa pagdaan mo sa buhay ko hahahahaha salamat kasi dahil sayo may maita-topic pa rin ako hanggang sa mga susunod pang taon.
Teka bakit siya na naman ang topic ko? Wait lang.
Pero ayun nga, salamat sa lahat ng mga nagbabasa ng mga sinusulat ko, kahit wala tong ka-kwenta kwenta.
Sabi nila, “Wala kang makuda in real life pero bat ma-laman yung blog mo?”
Ewan ko ngaaa.
Pero may mga nagsabi din na natutuwa sila kasi nakakarelate sila sa sitwasyon ko, sa mga pinagdaanan ko.
Meron namang mga natutuwa kasi trip lang talaga akong pagtawanan hahahaha (Di ba, PJ? I see u)
Meron din namang hindi natutuwa, kasi bina-backstab ko na sila (Pero di naman, or nagagawa ko ba talaga yon unintentionally? Tell me.)
Meron din namang hindi natutuwa kasi puro na lang daw ako drama, marami nang nauumay haha alam ko. Tas bakit daw pino-post ko pa online? Bat di ko na lang daw sarilihin? O i-share sa kaibigan? Ang immature ko pa rin daw hahahaha. Again, as I said, ewan ko, but this is how I act towards certain things.
Kung may mga nasabi man ako dito sa blog na to na hindi maganda about sayo, or kung na-offend man kita, sabihan mo ko, please, i-PM mo ako. Inaamin ko madalas insensitive talaga ako, kung ano yung maisip ko diretso ko na ita-type. Pasensya na.
Salamat talaga ha, sa pagbabasa ng blog na ito. Dati nangangamba ako kasi alam kong isang araw hihinto din ako dito. Pero sana umabot pa to ng 400, 500, posts, and so on. Yung makikita pa ng future descendants ko yung mga post ko. Kailangan ko lang talaga mag-isip ng magandang content. Ang boring kasi ng buhay ko eh, wala man lang ka-hobby hobby, wala nang interests, walang masyadong ganap para mai-topic sa mga susunod na posts. Ikaw ba, sa tingin mo, ano pa ang pwede kong maisulat? Bukod sa mga pangyayaring kathang isip ko lang? Ano pa bang pwede kong gawing matino sa buhay hahahahaha!
Na-realize ko lang din, dapat pala ma-inspire ko rin kayo sa mga sinusulat ko ano, kaso paano? Kung ako mismo ang negative ng tingin ko sa sarili ko. Ayyy. Ewan ko.
Pero, salamat ulit ha!

Thank u, next


(Wait lang. Pang 300th WordPress post ko pala ito ☺)

2018. It was miserable and magical.

FULFILLMENT

Ang dami ko pa ring hanash ngayong taon, pero di ko narerealize eto na pala yung golden time ko, eto na pala ang pinakamakulay kong taon, ayoko lang i-appreciate. Heto na yung katuparan ng mga pangarap ko eh, yung makaalis sa maliit na mundong ginagalawan ko noon. Simula nung nagtrabaho ako, nagbago yung takbo ng buhay ko. Di tulad noon ang daming bagay ang gusto kong gawin pero di ko magawa kasi pagagalitan lang ako haha. Di naman ilegal yung mga gusto kong gawin. Pero yung kagustuhan ko na makagala kung saan saan, makapunta sa iba’t ibang events, that was the best!! Ang daming nacheckan sa bucketlist ngayong taon.

Nakapunta ako ng 24k Magic Tour, UST Paskuhan, UP Fair, Rakrakan Festival, Myx Music Awards, Freenet concert, at marami pang gigs at music events. Nakakapanood na ko ng mga pelikula sa sinehan, nakakakain na ko sa mga sikat na restaurant, wow I’m living the city life haha. Very different from last year, kung saan di nako makaalis ng bahay kasi nag-aalaga pa ako ng bata.

Now I’ve been into places I’ve never been, I’ve met different kinds of people. Yung dati napaka-antisocial ko, dati puro katrabaho ko lang ang kinakaibigan ko, ngayon ang dami ko nang nakakausap outside work, tapos ipaparealize nila sayo na “There’s more to life than landi”, at “There’s someone who will genuinely support you through everything without being tied into a relationship.” and that’s the tea. To that someone, thank you πŸ™‚

STABILITY

Yung dati nasa laylayan kami. Yung dati nakapamaluktot kami sa maiksing kumot. Dati puro sardinas at gulay ang inuulam namin. Ngayon maginhawa na. Nakapagpundar na kami ng sariling TV, Computer, Refrigerator, Washing Machine. Kung dati walang natitira mula sa sahod ko, at marami akong utang, ngayon nakapag-open na ko ng sariling bank account at nakakapag-ipon na. Di bale nang wala akong nabibili na damit, o sapatos, o anything para sa sarili ko, basta makita ko lang na happy ang mga tao sa bahay, ok na ako. Ngayong pasko, ang dami kong natanggap na blessings! Di ko inasahan yun. At narealize ko na ang sarap pala sa pakiramdam pag nagbibigay ka din ng blessings sa iba, pag nireregaluhan mo tapos sasabihin nila na gustung-gusto nila yung binigay mo. Wow.

Lord, maraming maraming salamat po sa lahat ng mga ito. Napaka-ungrateful ko lately, pero di mo kami pinababayaan at patuloy pang binibiyayaan. Sorry kung ang toxic ko pa din sa sarili ko, di pa rin nawawala yung negativity.

REALIZATIONS

– We tend to complain about toxic people surrounding us, pero di natin nare-realize na tayo pala talaga yung toxic/tayo yung dahilan kung bakit siya naging toxic. Nakikita natin yung mga pagkakamali ng iba pero yung sarili nating mali di natin mapansin. Yun yung bagay na natutunan ko. At hindi lang ikaw yung may mabigat na dinadalang problema, yung mga tao sa paligid mo may mga pinagdadaanan din yan. Kailangan mo din isipin na nahihirapan din siyang buhatin at intindihin ka, kasi may mga binubuhat din siyang bagahe sa buhay niya. Dapat sa separate na post ko na lang pala to i-elaborate pa haha.

– Isa pa sa mga bagay na gusto ko i-reflect, eh this year, naging PABAYA ako sa mga obligasyon ko. Sa bahay, wala na akong time para sa pamilya ko. Sa work, binabalewala ko yung oras kaya ako napapagalitan. Sa past relationship ko, na hinayaan ko lang na mamatay. Gusto kong baguhin yung mindset ko na maging responsable na hahahaha. Tanda tanda ko na, di pa rin ako nagtatanda.

GOALS/WISHES

Nung mga nakaraang buwan wala talaga akong gana, pero ngayon may mga plano na ako haha sana maipush ko lahat ng ito:

– By January sana makalipat na ako sa bagong trabaho haha yun na yung last step ko para makapag move on sa buhay. I have to work harder, lalo na’t pauwi na ang tita ko. Ako na ang magiging provider ng pamilya so kailangan ko talaga magpush pa.

– Target ko mag-daily, or at least weekly blogs. Kasi yung mga idol kong vlogger ang sisipag gumawa ng content. Sana maibalik ko yung dating ako na ang daming deep thoughts. Ngayon kasi puro kalandian lang ang nasa utak hahahahaha (kahit naman dati yun na ang nasa isip ko).

– Tsaka sana more gala(s) to come. Sana matuloy yung Zambales, Baguio, at Palawan trip natin (kung hindi ako matutuloy sa pag-abroad ha).

– Sana dumating na yung piano keyboard na inorder ko huhu sa wakas matutupad na yung pangarap ko na magpush sa music industry hahahaha jk. De gusto ko mahasa yung skills ko dun. Hopefully masimulan na di ba.

COMEBACK

2019 is the YEAR OF RETRIEVAL. I have to gain back what has been lost. Yep, there’s no turning back.

Kailangan ko pa umangat, to the point na pagsisisihan ni Natalie na nakilala niya pa ako at ginulo niya ang buhay ko. Ngayon masaya siya eh, habang ako nagdurusa pa rin dahil sa kanya. Balang araw gusto ko siyang makitang gumagapang habang nagsisisi sa mga ginagawa niya sakin hahahaha revenge is real. Watch me. #LookWhatYouMadeMeDo

Joke lang. Sana maalis na yung poot sa puso ko para makapag move forward na ako sa buhay. Gusto kong mawala na yung bigat na nararamdaman ko. Acceptance at forgiveness lang ang kailangan. It takes time. It takes time.

“The best lesson I’ve ever learned in my life came from the worst feeling I’ve ever felt in my life.”

STRENGTH

Sana next year magkaroon na ulit ako ng motivation at happiness sa buhay. Ang sakit pa rin eh haha, yung konting ano lang, umiiyak na agad ako. Makikita ko pa lang yung pangalan ng ex ko, nanghihina na naman ako. Ayoko na maging marupok. Hayaan mo magsasawa din naman ako maging malungkot, aahon din ako eventually hahahaha.

Sana maging strong na ako, na everytime pag narinig ko yung mga OPM songs na mapanakit ng damdamin, hindi na ako maaapektuhan pa. Kasi hanggang ngayon ako’y giniginaw at hindi makagalaw. Nahihirapan ang pusong pinipilit ay ikaw. Charot.

When will I be this happy again?

Sabi nga ni Cong, ang sitwasyon ko ngayon parang naghihintay lang ako ng masasakyan. Kaso yung mga pinapara ko, di ako hinihintuan, nilalagpasan lang. So instead na magreklamo ako at magmukmok kung bakit walang nagpapasakay sakin, wala akong choice, kundi maghintay pa rin.

Pero ang ginagawa ko ngayon, naglalakad na ako patungo sa destinasyon ko hahahaha. Kahit ako lang mag-isa, kahit malalim na ang gabi, kahit masakit na ang mga paa, okay lang. Basta umuusad tayo.

2017 nawalan ako ng bespren. 2018 nawalan ako ng jowa. Ano naman kaya ang mawawala ngayong taon? Abangan.

Anuna 2019! Handa na akong masaktan, paasahin, paglaruan, gaguhin at pagkaitan ulit ng tadhana hahahahahaha come on fite me!! Let’s go!!!!!

THANK U 2018, NEXT!

Walang Time


These past few months, nagbago ang takbo ng buhay ko – dahil nadagdagan yung workload ko hahahahaha yes thank you Lord!!!!!

Kung dati 15 minutes lang tapos ko na yung grid for that day. Kung dati nakakalabas pa ako sa office ng mahigit sa isang oras (para maglandi) (dati yun). Kung dati nakakapunta pa ako sa Vertis, Trinoma o SM North kahit di pa tapos yung shift ko (kasabay ko pa boss ko sa shuttle). Kung dati pinagagalitan ako ng TL ko kasi laro ako ng laro ng sims during work hours, aba ngayon di ko na magawa lahat yan!!!!!

30 episodes per day na ang quota ko. Usually sa ibang publisher 4-12 shows lang ang normal. Hahahaha yung tipong pagkaupo ko pa lang ng 10AM, kailangan ko na agad gawin. Minsan di na ako nakakasabay kumain, di na ako nakakasama pag may pupuntahan sa labas. Madalas natatapos na ako magpublish ng 9PM, eh hanggang alas siyete lang ang shift ko. Minsan umaabot pa ako ng 11PM na walang tayuan hahahaha.

Naninibago na sakin mga katrabaho ko hahahahaha kasi pag yayayain nila ako, dati go lang ako, ngayon sinasabi ko na, “may trabaho pa ako eh”, sa isang taon ko ngayon ko lang ulit naramdaman yung stress dahil sa trabaho hahahahaha. Pag ang tagal magrespond sa email ng BD, pag may kulang na mats, thumbs, pag mabagal ang internet, hahahaha wow Shai is that u?????

Feeling ko wala na rin akong social media life, di na ako nagbubukas ng facebook (well at least, iwas sakit) kasi wala na akong time para magphone. Marami na akong ginagawa daily kaya wala na din akong time para umiyak!!!! YES!!!!! (Joke lang, pag-uwi ko dun ulit magsisink-in lahat)

Negative


May nagsabi sakin na, bakit puro negative na pangyayari sa buhay mo yung isinusulat mo sa blog? Bakit hindi yung masasayang part?

Eh ganun talaga, mas maraming nangyayaring negative sakin kesa sa positive.

Tsaka, mas tumatatak sakin yung masasamang pangyayari. Mas memorable. Masakit eh. Pag masasaya kasi, madali kong nakakalimutan. Ewan ko. Ang lala na ng lason ng negativity sa katawan ko ano?

Halimbawa, pag masaya ako ngayon, inaanticipate ko na magdurusa din naman ako kinabukasan. Parang yin at yang.

Di naman ako ganito noon. Lagi kong sinasabi na, look at the brighter side. In every cloud, there’s a silver lining. Pero ngayon, di ko na kayang maniwala. Sa dami na ng pinagdaanan ko, mas nakafocus tuloy ako sa yin.

Well, sa katunayan, yung taong nagtanong sakin nito, siya yung main reason kung bakit naging negative lalo ako.

Paano kaya maaalis ang lasong ito? Gusto ko sana sa taon na darating, maging optimistic na ako. But how?

Lalo na nitong mga nakaraang buwan, wala na akong nilu-look forward sa buhay ko na kahit ano, wala na kong gana ma-reach pa yung goals ko. Kailangan kong makabalik sa right path.

Mas ok din pala yung ganito, kasi pag masaya ka, temporary feeling lang yan eh. Pero pag nasa negative side ka, dun mo ma-aappreciate lahat. Dun ka makakapag-isip ng tama. Dun ka matututo sa mga sakit na pagdadaanan mo. Di ba.

Pero sabi nila, yung pagiging positive eh di naman ibig sabihin eh masaya lagi. It means na even on your worst days, umaasa ka pa rin na magiging ok din ang lahat balang araw.

If I Die Young


Sa sobrang pessimistic ko sa buhay, inaanticipate ko na di na ako aabot ng 30. It’s either magkakasakit din ako ng malala or maaaksidente dahil sa sobrang katangahan. So heto yung mga bagay na gusto kong sabihin. Actually matagal ko na tong gustong isulat, kaso natatakot ako noon kasi baka mabati/matuluyan talaga ako. Pero ngayon wala na akong kinatatakutan, I’ve been through many shits. So heto na nga –

Sa mga kamag-anak ko, I want to apologize, for being a burden for about 22 years. Pasensya na, puro na lang kunsumisyon ang naibibigay ko. Don’t blame anyone, this is all my fault. Sorry, di ko na maibibigay yung magandang buhay na inaasam natin. Sorry kasi hanggang ngayon wala akong maitulong sa inyo. Umaasa kayo sakin na balang araw iaangat ko kayo sa laylayan, kaso hanggang ngayon ganito pa rin tayo. Sorry kasi hindi ako nagsasabi kung nasaan ako at kung anong oras ako uuwi. Sorry kasi malihim ako, like bigla bigla na lang kayong nawiwindang kasi may mga ganitong kaganapan na pala ako sa buhay. Sorry din kung dadagdag pa ako sa gastusin nyo, mahal ang burol at libing. Okay na siguro yung 2 days lang. Wala naman akong masyadong iimbitahin eh.

Sa mga kaibigan/naging kaibigan ko, thank you for helping me, sa lahat, maski sa mga simpleng bagay. Salamat. And pasensya na kasi madalas hindi ako namamansin, minsan maldita ako, Sorry din kung di ako marunong mangamusta, yung magpaparamdam lang ako pag may kailangan. Sorry. Sa lahat ng mga inutangan ko, babayaran ko kayo sa susunod na buhay. Sorry kung meron man akong nagawang masama sa inyo.Β  Sorry. Pero inaanticipate ko na rin na walang dadalaw sakin, sino ba ako sa inyo, dumaan lang naman ako sa buhay nyo haha. Makakalimutan nyo rin naman ako eventually. Pero kung maaalala nyo ko, uyyy salamat ha. Sana may naitulong akong maganda sa buhay nyo.

Sa mga crush ko, pasensya na kung palagi ko kayong ginagambala noon. Pero salamat, kasi dahil sa inyo kaya ako nagpapataas lagi ng score sa mga exam, kaya mataas din ang grades ko. Salamat sa pagpapakilig hihi.

To my former lover, my best friend, hello sayo, makakalimutan mo rin naman ako hahahahaha ngayon pa nga lang limot mo na ko eh. Pero sana bago ako mategi, nakamoveon nako sayo, kasi kung hindi pa rin, baka araw arawin kitang multuhin! Haha wag na pala, madidisappoint lang ako lalo. Pero eto lang ang masasabi ko sayo – magkikita pa tayo soon – sa impyerno ☺ charot, pero sana nga makamoveon nako, ayoko nang bitbitin pa sa hukay yung heartbreak. Well,Β sorry for all the mess I’ve done. I hope you’ll keep me alive in your memories. I wish you to be happy and healthy as well. Take care of yourself. Thank you for loving me, even in a short span of time. Being with you was the happiest moment of my life, pramis, hehe. Babantayan kita, ako ang magiging guardian angel mo. Sana ako pa rin ang sasagip sayo. Sana sa afterlife, magmeet ulit tayo β™₯ I promise nobody’s gonna love you like me-e-e! Ooh-ooh-ooh-ooh!

To all, sorry, and goodbye ☺

Heto ang mga habilin ko:

  • Pag ililibing nako sana yung Spotify Playlist ko yung patugtugin nyo hahahahaha. Sige na, bop naman mga kanta ko eh. Basta pang-finale yung Mirrors ni Justin Timberlake, yung full version (8:04). Alam mo ba yan yung gusto kong kanta pag ikakasal ako, eh kaso malabo na mangyari yun, e di pang libing na lang hahahahaha charot
  • Konti lang naman yung mga gamit ko, mostly mga handwritten notes yun. Pa-compile na lang sa clear book yung mga important files, wag nyo muna itapon – lalo na yung mga test papers ko huhu yan lang ang legacy na maiiwan ko, pero yung mga kalandian notes ko dyan, hmmmmm, sige tapon nyo na.
  • Pare-pareho lang ang password ng mga account ko – birthday ko haha pero wala namang magkakainteres na buksan pa yun.
  • Gusto ko naka-lipstick pa rin ako – Crimson Red ang kulay.
  • Sana buhay pa rin yung mga social media account ko – lalo na itong blog at twitter. Pero wag na kayo magbackread, nahihiya ako ang bitter ng mga tweets/posts ko lately.
  • Gusto kong magdonate ng organ, kaso hindi maganda yung quality nung akin eh ok lang ba??

Sa lahat ng taong nakilala ko, hello, makakalimutan nyo rin naman ako eventually (bakit ba paulit ulit ako) pero sana may maiwan pa rin akong legacy haha, sana maalala nyo ko di dahil sa patanga-tanga ako, pero maalala nyo ako in a unique way. Ang hirap iexplain. Basta. Di ka na makakakita pa ng katulad ko.

I-eedit ko pa to pag may dagdag pa akong sasabihin. Pero sa ngayon heto muna.

PS: HINDI TO SUICIDE NOTE. KALMA.Β 

PS ulit: “Ang nega mo talaga mag-isip, kaya ka iniwan eh” – I KNOW RIGHT

Β  Β  Β  Β  Β  Β  Β  Β  “Okay ka lang ba?” – OO OK AKO

Mama


Ma, sorry ha. Kasi hanggang ngayon wala pa rin akong na-aachieve sa buhay. 22 years old na ko pero wala pa rin akong kwenta. Akala ko pagka-graduate ko, unti-unti ko na maaabot yung mga goals ko. Pero bakit ngayon ang labo pa rin?

Ma, sorry kung disappointed kayo sakin ngayon. Ilang buwan ko nang inaaksaya ang panahon, na imbes na gumagawa ng makabuluhang bagay eh kinukulong ko pa rin yung sarili ko sa alaala ng nakaraan. Sorry kung iniiyakan ko pa rin siya hanggang ngayon. Sorry kung pati kayo umasa sa kanya.

Ma, sorry, kung anu-anong bagay na ang nagawa ko sa sobrang desperada ko. Sabi nga nila dondon at anye, naliligaw na ata ako ng landas. Ma, gabayan nyo ko, sana makabalik na ako sa tamang daan.

Lotto


Isa ako ngayon sa libo-libong nangangarap at nagbabakasakaling manalo sa lotto. 1B na ang premyo, sana ako na ang maging real life na Pepito Manaloto.

Alam ko maraming mas deserve na makakuha ng jackpot. Di naman na kami naghihikahos na tulad ng dati, meron na akong trabaho, though maliit lang ang sahod eh nabubuhay naman ako, patay nga lang ang puso, charot.

Ano nga ba ang gagawin ko sa isang bilyon? Di ko rin alam kung paano gastusin ng tama. Sabi ko dati pag marami na kong pera siguro magiging masaya na ako. Pero nung na-brokenhearted ako, eh di ko na kaya maging masaya ulit na tulad ng dati. Pero ikaw ba naman di ka pa ba magiging masaya kung mananalo ka ng ganun kalaki? Aba ang ungrateful ko naman non (sos kaya ka iniiwan eh.)

So ang naisip ko, i-invest ko na lang sa Stock Exchange? Di kasi ako marunong maghandle ng negosyo, baka masayang lang pag dun ko inilaan. Alam mo, gusto ko pa naman magkaroon ng maraming business – franchise ng computer shop, pa-print-an ng thesis paper ng mga nagkokolehiyo, kainan na bukas 24 oras para may makainan yung mga tao pagtapos mag-inom, atbp. Eh kaso nga ang lungkot lungkot ko ngayon, nawalan na ko ng gana sa mga ganyang bagay.

Pag okay na siguro yung bahay, sasakyan, negosyo, saka ko na iiwanan yung mga kamag-anak ko. Hahahaha. Totoo. Maglilibot-libot na ako sa iba’t ibang bansa, bahala na kayo sa buhay nyo, di na ko uuwi.

Tas manonood nako ng Reputation Tour sa Japan. Oo, magbabakasyon ako ng isang taon sa Japan. Lahat ng mga nakikita ko sa komiks at cartoons gusto ko sila makita lahat.

Matutupad na yung pangarap ko na tuklasin ang mundo, lakas maka-Magellan. Ang saya kaya, marami ka makikilalang tao, marami kang makakain, marami kang matututunan sa bawat lugar na pupuntahan mo. Di bale na wala kang kaibigan at walang lovelife no, haha.

Alam mo, habang tumataya ako kanina, ang nasa isip ko, pag nanalo kaya ako, pwede ko bang bilhin yung pagmamahal ng ex ko? Kahit yung mabawi ko lang siya, makukuntento na siguro ako. Dati nangangarap kami na mag-a-out of town na magkasama, ngayon pangarap na lang talaga. Heto na naman ako sa mga pag-iisip ko, nagmumukha na naman akong desperada. Malabo namang mangyari. Hays.

Friends


Ako yung klase ng tao na hindi talaga showy pagdating sa care. Yung tipong di nangangamusta, walang pakialam sa hanash ng iba, parang nakikisama nga lang, ganern. Kasi after nung nangyari samin ng bff ko, sinabi ko sa sarili ko na β€œYung mga nakakasama mo ngayon, kaibigan mo lang yan kasi palagi kayo nagkikita, pero once na maghiwa-hiwalay na kayo ng landas, di na kayo friends anymore.” Kaya kung mapapansin mo wala na akong nakakausap na kaibigan mula elementary, high school. Mga college friends ko minsan ko na lang din makausap. May mga kaibigan din ako sa work. Pero hindi ako yung tipo na madaling magreach out sa kanila na, β€œUy, can we talk? May problema kasi alo eh.” Mas madalas sa social media ko lang nailalabas yung mga hanash ko. Sabi ko nga eh pag if ever naikasal ako, wala pala akong maiimbitang kaibigan ko, kasi di ko mai-define yung mga tao sa paligid ko as β€œkaibigan” talaga. Sorry.

After ng breakup chenes, dun ko narealize na etong mga taong to, kahit never ako nagreach out sa kanila, andyan pa rin sila na kino-comfort ako, kinakamusta, concern para sakin. Malaking bagay na sakin yun kasi akala ko wala lang ako sa kanila, pero naiisip pala nila ako. Nagchachat sila, sinasabi na, ilabas mo lang yan, makikinig kami, we’ll help you to get through this, etc. Yung isa kong co-fan na di naman kami close pero kinocomfort din ako (nakikita niya kasi mga hanash ko sa twitter) na-aappreciate ko yun ng sobra. Salamat kasi kahit paano nararamdaman ko yung care nyong lahat, kahit na feeling hopeless na talaga ako sa buhay ko. Thank you, para sa inyo to πŸ’‹

Frustration


Continue reading “Frustration”

Fears


 

Yung nangyaring pang-aabuso sakin noon, madali naman akong naka move on, kumbaga pag pinag uusapan yun, di naman mabigat a