29th of February


Wag ka nang magtaka kung bakit History ang favorite kong subject. I’m so good at looking back through the past! Char!

Heto na naman tayo sa segment na kung saan mapagtatanto ko na naman ang mga bahagi ng aking nakaraan, hey this isn’t bad. Para lang akong share ng share ng on this day sa facebook ganon.

Leap year special tayo ngayon.

PAST.

Wala lang, naisip ko lang kasi, dahil once every 4 years lang to, let’s go back to my last leap year. 29 February 2016. I was 19. Nasaan ako non?

Madali ako makalimot pagdating sa mga pinapagawa sa akin pero pagdating sa mga petsa at alaala, I remember everything so well. I remember every inch of you so well.

Nasa school ako non. Naalala ko nagbabasa lang ako ng philosophy book neto. Tapos nagcocontemplate sa existence ng tao. De joke lang. Yung mga kaklase ko nag uusap usap na kung saan mag-OJT. Tapos di ako makarelate. Tapos nung time na to, nagfi-film kami. Ah yes I remember the days. Habang may magazine pa akong nile-layout. Nung mga panahong to sobra akong hindi magkandaugaga, basta ang gusto ko lang nun mairaos with flying colors yung mga pinapagawa sa amin. And thank God, it did very well.

I wasn’t thinking about my future. I wasn’t even thinking about my OJT. Akala ko nga hindi na ako makakapag OJT noon eh. Hindi pa kasi ako nakakabayad ng tuition pang pre-finals at finals. Nagpapasalamat na rin ako kasi mas kinonsidera ng mga profs ko yung mga outputs ko kahit wala akong ineexam. Kaya super kayod ako non. Kailangan hindi ako lumagpak, at nakadepende lahat yon sa mga project na ginagawa ko. Thankful din ako at nagkaroon ako ng mga kaklaseng kahit wala akong kaambag-ambag, hindi nila ako hinahayaan maiwan sa laylayan. Ayon sabay sabay kami nagbabagsakan! De joke lang. We did it with flying colors!

4 years ago. Walang-wala ako.

PRESENT.

Kung noon lubog pa ako sa utang, ngayon wala na yey. Dati hirap na hirap akong gumapang. Ngayon nag-aapply na ako for masters. Feeling ko gagapang ulit ako.

Hindi ko nakita yung sarili ko noon sa sitwasyon ko ngayon. Sobrang layo na din. Pero alam mo ba. Bakit parang mas masaya ako noon?

This leap year, nasa bahay lang ako. Hindi ako naglamyerda, kasi, idk wala ako sa huwisyo. Nagluto ako ng pangat, tapos champorado. Tapos BTS marathon lang buong araw. Yung mga bagay na wala ako noon, na inaasam ko noon, wala pa rin ngayon wahahaah de joke lang. Meron naman na kahit papaano. But my life wasn’t like before, na may flying colors. Today was grey.

Yung mga taong kasama mo one leap year ago, hindi mo na kasama ngayon. Malay mo ganun din ulit sa susunod. Yung mga kasama mo ngayon, hindi mo na makakasama pa sa susunod na leap year. People come and go. I CAME AND GO.

FUTURE.

In February 29, 2024, I’ll be 27.

Syempre matapos kong pagnilay-nilayan ang nakaraan, iisipin ko naman where will I be in the next leap year. Buhay pa kaya ako non? Hopefully. May pera pa kaya ako non? Hopefully. May trabaho pa kaya ako non? Hopefully. Yun lang naman ang priorities ko for future. Tapos nagpost si kumareng Jessica ng Bucketlist challenge. So ako naengganyo, aba, nakaka-8/25 na ako. Sana in the next 4 years mas marami pa akong mapuntahan. Mas marami pa akong makilala. Mas marami pa akong matutunan.

Kasal na kaya kami ni ano? Char!! May anak na kaya ako? May anak pero hindi pinanagutan ng jowa? Idk, wala rin naman akong pake hahahaha basta ang importante healthy ako. Nakakakain ng maayos na pagkain. Nakakapaglamyerda. Yun lang naman ang life essentials ko. Tsaka sana hindi na ako iyakin non. Yun lang naman. Tsaka sana hindi na maulit na gaya nung dati na kailangan ko pang mangutang para lang makausad sa buhay. I’ve done too much for this s—


Ano bang mas magandang compliment?

Yung sasabihan ka na ang laki ng ipinagbago mo? O yung sasabihan ka na hindi ka pa rin nagbabago?

Cornelia Street


Cornelia Street is a place which used to be special, but gives haunting memories to you now. What is your own Cornelia Street?


Ayaw ni Lester na kumain kami malapit sa kanila, kasi worried siya na baka raw mapagod ako sa biyahe. Hindi daw biro ang tagal ng biyahe papuntang Sauyo.

Sabi ko sanay na ako. SANAY NA SANAY NA.

Then tinanong niya ako, nakapunta ka na ba ng Novaliches?

Nginitian ko lang siya.

(Insert flashback scene)


We were a fresh page on the desk
Filling in the blanks as we go
As if the street lights pointed in an arrow head
Leading us home

August 4th. 5 hours away from home. South to North. It was the first time. It was new. I’m a bit scared because I’m not used to it, I don’t know what the future holds. But then, this became my second home.


And I hope I never lose you, hope it never ends

Eventually, I’m always here. This place have witnessed almost every part of our journey. I used to build my dreams here. I imagined myself settling down here. Everything I wanted (except for the traffic), it was here.


That’s the kind of heartbreak, time could never mend

But, the most memorable moments I had here are all worst.
Dito ko naranasan na maghintay ng anim na oras at hindi sinipot.
Dito ko naranasan na matulog sa chipipay na motel para makaiwas sa lasing na nag-aabang sa may andoks.
Dito ko naranasan na magmakaawa sa 7-11 habang tumutugtog yung “Kahit Ayaw Mo Na”


And baby, I get mystified by how this city screams your name

Sa aking pagbalik sa lugar na ito, kahit saan man ako lumilingon, nasusulyapan ko ang kahapon.


I’d never walk Cornelia Street again, never again

Maybe from now on, I should stop romanticizing the worst moments I had.
May mga lugar na dinadaanan lang, hindi tinatambayan.


Alpha type


SKL: Ni-release ni Taylor Swift ang music video para sa “The Man”. I’ve never been so relate to what’s happening, kasi hey, ganon ang realidad, estado ng kababaihan sa lipunan. Hindi ako nagpapaka-feminist or man-hater pero reality lang tayo dito.

May mga bagay na pag ang lalaki ang gumagawa, acceptable. Pero pag babae, ang daming side comment.

A man getting all the credit for women’s success

Tulad neto, kung makabukaka sa mga pampublikong sasakyan akala mo pagmamay-ari nila. Tapos kapag babae ang ganyan, sasabihan ka, “Kababae mong tao ganyan ka bla bla”

Pag ang lalaki nangongolekta ng babae, ok lang, ginagawang trophy. Pag ang babae ganon, nalelabelan naman as pokpok.

Dads doing bare minimum was celebrated, eh it was your responsibility naman talaga hello??

Women are being used as objects for their pleasure

A man is allowed to react. A woman can only overreact.

Pag ang matandang lalaki nag asawa ng mas bata, normal na lang. Tapos yung babae pa ang nale-label-an na gold digger


Lakas-maka Wolf of Wall Street neto.

Pag ang lalaki ganito, wow ang cool. Ang astig. Pero pag babae ang naging ganyan, negative ang dating. Kaya kita mo nung naging matunog yung pangalan ni Taylor Swift nung 2016? Alam mo ano sabi? “Ayyy pabida, ayyy ang daming alam.”


I would be complex, I would be cool
They’d say I played the field before I found someone to commit to

Pag ang lalaki maraming dine-date, normal lang. Wow ang cool naman nito. Aba, nung ako na yung nakikipag-date, malandi daw ako? Hindi mapirmi? Whut?

And that would be okay for me to do
Every conquest I had made would make me more of a boss to you

Parang masyadong threatened ang lalaki pag nao-overpower ko (feeling ko lang, based on experience), kaya wag kayo mag-aasawa na hindi mo kapantay o mas mababa sayo, in terms of mindset haha. Gurl, you deserve better than that.

They’d say I hustled, put in the work They wouldn’t shake their heads and question how much of this I deserve

When a man calls out his ex, nakakatawa tingnan. But when a woman calls out her ex, nakakaawa tingnan.
When a man writes songs about his ex, nakaka-touch. But when a woman writes songs about her ex, sinasabi ano? Di ka maka-move on teh?

What I was wearing, if I was rude
Could all be separated from my good ideas and power moves

Pag ang lalaki nagagalit, ok lang, nadala lang ng pressure sa work. Pag ang babae nagagalit, nag-iinarte??


Ano na naman ang ipinaglalaban mo? Haha ang nasa isip ko lang, what if one day I’ll do the same What’s it like to brag about raking in dollars and getting bitches and models?

Image sources: Tumblr.

Shopee


Ayan na malapit na naman mag 3.3.

Kilala ako ng lahat bilang shopee queen hahahahaha heto kasi yung form of relaxation ko (char), pag naiistress ako sa buhay ko ganon, pag nabobored, ioopen ko lang yung shopee wow hahahaha lakas naman po.

Pero alam mo, hindi ako sumasabay sa mga sale kasi ang tatagal magdeliver ng mga ganyan, unlike pag mga normal days (weekdays specifically)

Heto yung listahan ng mga binili ko sa Shopee (mula 2017 pa) and the list goes on.

Memory Card ang pinakauna kong binili. 32gb. Tapos eventually nag upgrade din ako sa 64gb. Hanggang ngayon buhay pa siya nagagamit ko pa! Eh eto ubos na rin space ko. Mukhang kailangan ko na ng 1TB hahahahaha

Water bag. P129.00. Sobrang lamigin kasi talaga ako nun sa ABS kaya kinailangan ko neto. aba ngayon jusko mas malamig pala sa Malacañang!

Plantsa ng buhok. P89.00. Pero pang bangs lang yan.

Portable Blender. P199.00. Di naman nakakadurog ng mangga. Smh.

– Bluetooth Microphone. P166.00. Kung nakikita mo yung mga vlogs ko haha lagi kong ginagamit yan.


– Dress. P69.00

Swimsuit. P160.00

Sailor Dress. P649.00. Eto yung pinakamahal sa lahat lahat ng mga damit ko hahaahahah i don’t even use this shit

– Chum chum shirt. Di ko alam kung magkano. Regalo lang to sakin eh. Basta shopee din daw yan galing


Bruno Mars merch. P250 each. Dalawang shirt yan, yung isa grey na may mukha ni Bruno, di ko lang mapicturan


Taylor Swift merch!!

Marami pa yan pero maliliit na chenelyn lang kaya di ko na nailagay. Tapos meron din mga drawer, kawali, mga gamit sa bahay haha mga galing shopee din pero mga pina order lang sakin ng tita ko.

Except for the merch, iba yung expectation vs reality ng mga binebenta online haha kaya minsan minamalas din ako. Pero ano hirap kasi humanap ng mga ganitong specific product sa real market.

Ayon. Ang dami kong kuda. Hahaba pa yang listahan na yan.

Master of Arts in Housewifing


Last year pinag iisipan ko na kung kukuha ako ng Master’s. Kasi kung napapansin mo, mapurol na ang lapis ko – hindi na ako bida bida na katulad noong college days ko, hindi na ako tulad nung dati na bibo-bibo magsulat sa blog at sa work. Ngayon ako na yung pabigat sa lahat hahahahaha malayong-malayo sa image ko noon na ako ang lumalakad, nagpoproseso, ako ang tagabuhat sa grupo (yes ilang taon ko nang frustration to pero wala pa rin akong nagagawa para baguhin ang sarili ko). Yun nga, magmula nung nagtrabaho ako, tapos yung nature of work ko eh paulit-ulit na routine, kaya ayan, naging bobo na ako kinalaunan haha.


So iniisip ko, baka pag nagmasters ako bumalik yung eagerness ko to learn, discover, mabuhay ulit yung curious self ko at yung passion ko. Pinangarap ko noon na maging dalubhasa pagdating sa kasaysayan ng Pilipinas so baka naman this time, pwede ko na mai-push. Kasi syempre mahirap lang kami so kailangan ang kuhanin ko sa kolehiyo eh yung makapag-aangat sa amin sa laylayan. Kaya maski noon pa man ay tutol sila na AB Communication ang kunin ko kasi, “Hindi ka naman yayaman dyan.” Panigurado pag pinursue ko to maririnig ko na naman itong linya na to ngayon.


So humingi ako ng second opinion about dito. Mula sa mga nag-aaral din at nagmamasters sa UP (eto lang kasi yung nag ooffer ng MA History). Una tinanong ko kung papayagan ba ako kumuha ng ganong kurso kung iba ang tinapos ko? O kailangan ko muna kumuha ng prerequisite/undergrad subjects bago tumuloy?Ayoko mag-MA Communication (kahit yun naman talaga ang dapat na para sa akin) kasi greatest regret ko na kumuha ako ng kursong eto nung kolehiyo kahit na hindi naman talaga ako magaling pagdating sa pagsasalita. Kung naaalala mo, nung nag-eenroll ako sa STI, IT dapat ang kukunin ko pero nagbago ang isip ko nung nakapila na ako sa cashier at nakita ko ang tarpaulin ng ABCOMM. Sabi ko lang non eh, ay palagi ako nagsusulat ng mga eme nung high school kaya eto na lang ang kukunin ko. And that’s a wrong move sa totoo lang hahahaha. Kaya hanggang ngayon ay hindi ko magampanan ang pagiging Information Officer ko. Hirap pa rin ako makipagcommunicate sa mga tao. Tapos ngayon ay nahihirapan na rin akong magsulat. Isa lang akong malaking patapon sa communication industry hahahahaha kaya hindi ko mapanindigan ang MA Comm.


Pag kasi related sa course at work ko ang kinuha ko eh baka tamarin din ako, kung hindi naman yun ang line of interest ko. Sana nga pala talaga nag math course na lang ako nung college. Statistics ganern. Accountancy. But if it wasn’t for ABCOMM you wouldn’t be able to be in this place where you are now. Char.Balik tayo sa tanong. Okay pinayagan ka ng school. Pero papayagan ka ba kaya ng opisina? Naririnig ko sa ibang division may mga nagmamasters. Knowing na nagtatrabaho ako sa ahensyang ito, dapat ang kuhanin kong kurso ay dapat na relate sa trabaho ko (Environmental Science, Development Communication) Which is uhm. No. Malayo. Sabi ko magmamasters ako para pagdating ng araw pwede ako mag-apply for higher position. Pero ang tanong, paano kung MA History ako? Lilipat ba ako ng office balang araw? Yung related na sa pinag aaralan ko?


So okay pinayagan ka na ng school at office. Ang tanong, mapaninindigan mo ba? Makakapagtapos ka ba? Kung makikita mo ako eh mukhang ako yung tatamarin in the middle. Natatakot ako. Ayoko yung magaling lang sa umpisa tapos hindi ko na natapos. Paano kung dumami yung labahin mo sa trabaho? Paano kung maoverwhelmed ka sa demands ng UP “being UP”? Paano kung hindi mo masabayan yung standards na yun? Paano kung na-in love ka na naman at nasaktan at mawalan ka na naman ng ganang mabuhay? O kaya paano kung bigla kang mag-asawa? Paano kung nagsasayang ka lang ng panahon at pera? Tingin mo, matatapos ko ba to? Makakapagtapos ba ako?


So ang sabi sa akin eh baka naman daw pwede ko ma enhance ko yung skills ko na hindi na kakailanganin pang kumuha ng masters. Pwedeng gumawa ng bagong hobby, or magvolunteer, or sumali sa mga ganitong pa docu fest, etc. Iniisip ko din. Hindi ko alam paano mag uumpisa mag aral at matuto on my own. Bored lang ba ako masyado sa buhay ko kaya gusto ko magmasters?


Okay so pinayagan ka na ng lahat. Pero hindi gusto ng pamilya mo. Haha. Alam mo nung sinabi ko na magmamasters ako, bukod sa sinabi ko kanina eh, ang sabi, “Bat ka pa magmamasters, mag-aasawa ka lang din naman. Magiging housewife ka lang din naman? Masasayang lang yung pera at panahon mo. Mag-aral ka na lang ng cooking, baking, o housekeeping.” So syempre yung pride ko ay triggered hahahaha. Parang after ko magkamali ng isang beses pagdating sa lovelife, yun na agad yung judgment sakin na, wala ka naman nang patutunguhan, mag-aasawa ka na lang ganern. Matagal ko nang sinasabi to, hindi ako pangbahay lang huhu. I aim for higher things kahit na alam kong hindi kaya ng kapasidad ko. Kahit panghousewife lang yung skills ko eh pinipilit ko lumaban sa buhay haha kasi ayoko magsettle sa ganon. That doesnt mean na hindi ako mag-aasawa ah pero lam mo yun, ayokong umaasa ako sa lalaki hahahaha (lol char). I have to make my own career path but at the same time, a loving and supporting wife wahaha hindi ba pwede makuha ko yon pareho? Ayun so kung nababasa man to ng future husband ko hahahahaha sana maintindihan mo ako, tsaka sana suportahan mo ako sa pagmamasters at sa career choices ko, di naman kita babalewalain eh hahaha. I could still cook for you bago ako pumasok o kaya pag-uwi ko tas ikaw naman ang papasok, makakapaglaba pa rin naman ako, maglilinis, mga ganung bagay haha. Sabay pa tayo magja-Japan. #goals


So ayun pumunta na ako ng UP para mag inquire. Sabi wala naman entrance exam chuchu, nakasalalay lang sa interview kung tatanggapin ka o hindi. Tsaka kinakabahan ako kasi kailangan ng recommendation letter mula sa mga dating profs. Eh matagal nang nagsialisan sa STI yung mga nagtuturo sa amin dati haha. Tsaka ayun nga, mapaninindigan ko ba ang pagiging Iska? Abangan.

Inspirasyon ko yung ‘Alone Together’ hahahaha sana napanood mo. Hindi pa huli ang lahat para sundan mo ang pangarap mo. At heto na nga, ginagawa ko na ngayon.
Flex ko lang resume ko wahaha

Tapos after 5 years no babalikan ko tong post na to. Tapos. Housewife na pala ako nung time na yon HAHAHAHAHA

Balabal


Bawat salitang binibitaw mo, bawat galaw mo, nagmamarka sa akin sa matagal na panahon.

Gusto niya akong bilhan ng balabal, pero tumanggi ako.

Sinabi ko na hindi kasi ako gumagamit nun, sayang lang kung ibibili sakin tas ipapamigay ko din sa iba. Hindi siya effective against sa lamig kasi, lamigin talaga ako.

So syempre ang magiging dating nun is, maarte ako. Ungrateful. Okay okay. But now I realize, there’s more to that.

Napagtanto ko na ma-pride na ako masyado hahahaha. Na ayaw ko nang tumanggap ng kahit ano mula sa kanya. Okay salamat sa burger, etc.

Naninibugho ako pag nalalaman ko yung mga pinagbibibili niya puro ganito ganyan, luho ng jowa. Yung tipong ah dapat bumawi ka din sakin ah. Tapos ano matatanggap ko? Balabal lang? Uhuh nope.

Pride ko na rin siguro kaya iniisip ko, sus, kaya kitang bilhan ng sampung balabal. Don’t me.

Mas ok nang wala akong makuha mula sa kanya at all, kesa yan lang.

Tsaka isa pa, pag tinanggap ko yun, magkaka-withdrawal symptoms na naman ako. Tapos kung makikita ko yung balabal na yon, it will kill me slowly. Arte ano.

“Stop scrubing salt on my wounds.”

Pero hindi mo alam mas grabe yung sakit na nararamdaman ko pag nagseselos ako haha (luh?)

Teka lang. Hinayaan kita ah, wala kayong narinig na kahit ano mula sakin, pero bakit ngayon nalulungkot ka kapag masaya ako sa iba? Ikaw ba naiisip mo ba ako everytime na masaya ka? Syempre hindi. Ni minsan ba hinanap ko yung lugar ko sa buhay mo? Syempre hindi.

“I’m nowhere to be found.”

Sana nga eh, kaso hindi, lagi kang nandyan sa utak ko. Paulit-ulit-ulit na tumutugtog.

Ayun, di naman kita tinataboy na katulad nung ginagawa mo sakin. Pero at least, please, be happy for me.

Don’t cry for someone like me.


Plastikada


Ngayong buwan ay inimplement na ang pagbabawal ng paggamit ng single-use plastic sa aming opisina.

Samantala, noong nakaraang buwan naman ay dumalo ako sa screening ng “The Story of Plastic” sa UP Diliman, kung saan tinalakay ang pinagmulan at patutunguhan ng mga plastik.

Parang kahit saan may plastik. Kahit yung panghilamos mo sa mukha, may plastic particles yan. Yung sabong panlaba. Paano kaya yung mga sirang keyboard? Cellphone? Saan sila napupunta pagkatapos idispatsa?

So bakit ko nga ba ito chinichika.


Alam mo ba?

– The word ‘plastic’ comes from the Greek plastikos, meaning ‘capable of being shaped and moulded.

– Mula pa noong taong 1950 ay nasa humigit kumulang 8.3 billion tons na plastic na ang napoproduced worldwide. At siyam na porsyento lang nito ang narecycled.

– Sa bansang Kenya ay mahigpit na ipinagbabawal na ang pagproduce, pagbebenta, at paggamit ng plastic bags. Maaari kang makulong ng apat na taon o magmulta ng aabot sa $41,000.

– 73% ng mga kalat sa mga beach ay plastic, tulad ng mga bote, balot ng pagkain, grocery bags, at iba pang containers.

– 1 milyong plastic bottles ang binibili kada minuto worldwide. Isipin mo yun. Wala pa sa kalahati ang narerecycled at 7% lang nung kalahati na yun ang nagagawang new bottle. Yung iba? Andun sa landfill. Madalas sa dagat.

– 2 milyong plastic bags ang ginagamit kada minuto. Worldwide din.

– 1.1 milyong mga ibon, isda, at iba pang mga hayop ang namamatay dahil sa ingestion ng plastic. Dahil nga hindi ito natutunaw, nagbbreak lang siya into small particles at nagiging microplastic, at hindi naman namamalayan ng mga hayop na ito na nakakain na pala nila. Sa tingin ko tayo ring mga tao, dahil sa pagkonsumo natin ng lamang-dagat ay malamang, may mga microplastic na din sa tiyan. 700 species ng marine life ang ngayon ay extinct na dahil dito.

– Ang tao ay nakakakain ng 70,000 microplastics, per year. Di mo lang namamalayan.

– Ang mga plastic bags ay ginagamit lang madalas sa loob ng 12 minuto. Tapos after non? Tapon na. At aabutin ng libo-libong taon bago madecompose.

– Ang dami nang hakbang para mabawasan ang produksyon ng plastic. Pero alam mo ba, sa pag unlad pa lalo ng teknolohiya ay mas lalo pang nadadagdagan ang mga materyales na gawa sa plastic, kaya mas lalo pang nadadagdagan ang plastic production.

– Over the last ten years we have produced more plastic than during the whole of the last century.

– 50 percent of the plastic we use, we use just once and throw away.

– Every piece of plastic that was ever produced still exists.

– About 8 percent of the world’s oil production is used to make plastic.

– First plastic compounds were made by processing naturally created rubber plants. This process was abandoned after chemist managed to create recipes for fully synthetic plastic.

– Buried plastic materials can last for minimum of 700 years.

– Small plastic cup can take 50 to 80 years to decompose.

– 11% of household waste is plastic, and 40% of it is plastic bottles.

– Packaging is the largest end-use market segment accounting for just over 40% of total plastic usage.

– By 2050, the world’s oceans could contain more plastic than fish measure by weight.

– Half the world’s plastics are made in Asia. 29% is made in China (ops)

– The Beijing subways allow travelers to use plastic bottles as a form of payment to encourage recycling.

– Starbucks’ white paper cups are impossible to recycle due to the plastic liner on the inside.

– Cellophane is not plastic, but is actually made from cellulose, and will biodegrade in about 90 days in the soil.

– Credit and debit cards were first called ‘plastic money’ in 1969.

– At eto ang nakakagulat, Plastics help us dramatically lower environmental impacts. How?


Gumagawa na rin ng hakbang ang ating pamahalaan upang mabawasan ang paggamit ng plastik.

Pero kung iisipin mo, majority ng mga mamamayang Pilipino ay nakadepende pa rin dito, lalo na kaming mahihirap.

Totoo. Kung mapapansin mo, yung mga mayayaman lang naman ang may mga metal straw, mayayaman lang ang nagpa-practice ng no plastic policy.

Eh tayong mga pangkaraniwang tao? Di ba pag nagkokonsumo de-sachet pa rin? Shampoo? Noodles? Kape?

Pag sa handaan, di ba madalas binabalot pa rin ng plastic yung mga paper plate para hindi tinatapon, at syempre para hindi na maghugas ng plato?

Gumagamit pa rin ng plastic spoon and fork ang mga tao para makaiwas sa risk ng COVID19.

Ano pa ba? Basta marami pa. Nakasanayan nang bahagi ng buhay ng tao ang paggamit ng plastic, at hindi natin siya kayang alisin sa sistema.

Kaya kung mapapansin mo, sa mga pinakamahihirap na lugar sa Pilipinas mo makikita ang sandamukal na basura. Plastik. Tulad dito sa Baseco. Well dito nga pala talaga ang end point ng lahat ng basura.

So what’s the point kung iilan lang din naman ang nagpapractice ng no plastic policy. Kung patuloy pa rin ang China sa pagproduce ng mga eme #MadeinChina, mararamdaman mo ba ang pagbabago?


Matagal nang may batas para dito. Yun yung Republic Act No. 9003, o ang Philippine Ecological Solid Waste Management Act of 2000. Batid naman siguro ito ng lahat, kaya bawat barangay ay may MRF.

Skl. Matagal na naming pinapractice dito sa bahay ang pagre-reuse ng mga plastic bag. After bumili at gamitin eh itinatabi namin kasi para pag kinailangan naming gamitin in the future (halimbawa pag may bibitbitin pag papasok ganun). Nabitbit ko yung ugali na yan hanggang maynila kaya kung mapapansin mo yung drawer ko sa dorm, sa opisina, puro basura, este plastik. Bago pa man na-implement yung no to single use plastic eh tinatago ko na yung mga plastic kesa itapon. Kaya feeling ko nagrereklamo na sakin yung mga kadorm at katrabaho ko kasi nag-iipon ako ng basura.

Anyway, same thing din with plastic spoon and fork. Napuno ko na yung malaking bote ng stick-o na puro ganun ang laman haha. Kahit nung nasa ABS pa ako ay hindi na talaga ako gumagamit ng plastic spoon and fork, madali kasi maputol. Kaya meron ako sariling set ng kutsara at tinidor sa opisina. So lahat ng naipong plastic spoon and fork mula sa mini stop, grab food, ayun nakatabi din. Hindi ko nga alam kung ano ang gagawin ko doon. Dati binigay ko sa mga kadorm ko yung naipon ko, kasi wala na silang legit na kutsara at tinidor sa pantry sa office magmula ng umalis ako sa ABS (wow ako ata supplier).

Ganun din sa mga de lata at de bote. Dahil madalas yun ang inuulam namin sa bahay, marami kaming naiipon tapos binebenta namin sa junk shop. Or minsan sa mga batang nangangalakal na dumadaan.

Kung mapapansin mo, lagi din akong may bitbit na ecobag, na baunan, na tubigan, maski kutsara at tinidor. Sana ay mapractice nating lahat yun.

Pero sa totoo lang, consumer pa rin naman ako minsan ng single use plastic. Tulad nga ng sinabi ko kanina, hindi na maaalis yan sa sistema ng tao. Pero kung uunti-untiin mo, di mo mamamalayan, matatanggal mo din sa sistema mo yan. Darating din yung araw na hindi ka na dedepende sa plastik. #BreakFreeFromPlastic

Sana all. I mean sana lahat ng tao ay gawing habit na ang pagbabawas sa pagkonsumo ng plastik.

Habits made today will help life tomorrow.

Okay thank you for coming to my TED Talk!


Para sa karagdagang kaalaman ukol sa usaping ito at sa iba pang isyu kaugnay sa pagbabago ng klima, maaari nyong sundan ang aming social media accounts:

Facebook: Climate Change Commission PH

Twitter: @cccphl | CCC Philippines

Instagram: @cccphl | Climate Change Commission

YouTube: Climate Change Commission [Official]

Website: http://www.climate.gov.ph/


Ifollow nyo na din ang aking social media accounts. Haha.

Twitter. Instagram. Tumblr. Reddit.


Information sources:

Protected: Player


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Makiling, UPLB


Kung naalala mo, nagshu-shoot kami nung nakaraan para sa sasalihan naming docu fest (ehem KFF char)

Kaso mali pala kami ng entry hahahaha nagkaroon ng confusion sa tema, so we have to make a new concept (wow kala mo talaga, kahit si Ron lang naman talaga ang nagcoconceptualize hahahaha wala akong ambag)

Pumunta kaming Laguna kasi taga-doon yung kakapanayamin namin, isang entomologist. Kinakabahan nga kami kasi malapit na yung deadline tas back to zero kami (late kasi clinarify yung concept), mahirap na maghanap ng expert, matatagalan kasi syempre kailangan mo pa sumulat sa kanila, tapos yung iba naming tinext hindi nagrereply, so ayun buti na lang at bagets pa si Sir na nakuha namin, kahit wala kaming nakahandang mga tanong eh sobrang dami niyang insights na naibahagi, salamat talaga Sir!!

Tapos after non ay tinour kami ni KM, kasama ang kapwa forester niyang kaibigan ni si Camilla, ang gagaling nila haha parang kada turo ng puno o halaman eh babanggitin nila ang scientific name, tas mga facts about doon. Natutuhan ko naman yung mga yon back in my school days pero tumatanda na ako, hindi ko na naaalala. Naaamaze ako sa kanila kasi naretain sa mga utak nila yung mga ganun kakomplikadong pangalan haha, ang gagaling nila! Wait lang nabanggit ko na ba na UPLB alumni sila?

So ayon nga inikot namin buong Makiling Biodiversity Garden, para na rin akong namundok, umakyat ng trail, tumawid ng sapa, malayong lakaran, tas nilakad lang namin pabalik ng UP grounds haha isipin mo yon nakaboots ako #ParaSaAura

May ongoing UP Fair din doon. Hindi na namin naikot yung university proper pero ang ganda talaga doon, eto yung mga lugar na ang sarap balik-balikan.

 

 

 

 

Ang problema na lang namin eh kung paano namin mapa-polish yung docu since interview lang ang meron kami tapos wala talagang actual shots or footage ng mga cocolisap. Kailangan ko pa magresearch and at the same time eh mabuo yung buong flow ng docu.

So now I’m proud to tell you all na as of today, meron akong ongoing na dalawang documentary (not work related), isang film festival, bubuuin yung newsletter ng aming ahensya, magkakaroon ng press briefing sa March, ano pa ba. Pangatlong film fest ko na to tas balik-dyaryo ulit ako sa naeexcite ako.

Yung mga bagay na ginagawa ko noong college ako ay nabibigyang buhay na rin sa current work ko ngayon. Ngayon ko pa lang natututunang mahalin yung trabaho ko as IO haha (grabe ka Shaira) wala akong gaanong ambag di tulad noon na ako talaga ang nagsusulat, lumalakad, nagpoproseso ng mga eme, kasi feeling ko ang incompetent ko pa rin 😭, so sa ngayon assist assist muna ako.

Sana maging successful ang outcome netong mga pinaggagagawa namin, kasi pang national levels na to, kinakabahan ako hahahaha parang may maliligwak this coming months, kaya I HAVE TO KEEP MY SHIT TOGETHER.

Kasi nga nitong mga nakaraang taon, pumurol ang utak ko. Nawala yung apoy ng passion ko dahil din sa unang work ko na stagnant lang haha. Kaya heto sa current work ko ngayon pabigat ako. Unti-unti bumabalik ang kagalingan ko well sana di ba maging consistent tayo.

So ayon habang busy ang iba magpabida sa mga jowa nila, ako heto nagpapakabusy para sa bayan (luh bitter ka lang eh). Pero alam mo, somehow nafufulfill yung self-actualization needs ko. Heto na yung pinapangarap ko, gumawa ng bagay na makakapag-impluwensiya hindi man sa buong Pilipinas, pero at least, para sa iba. Ayoko na maging pabigat sa bayan at kung kanino man. Feeling ko one step closer na ko sa pagiging first lady hahahaha charot!!!!!

Ayan boots ka pa eh sige panindigan mo yan

ABANGAN ANG KLIMA FILM FESTIVAL! THIS COMING APRIL 2020.

Abangan nyo din ang dalawang documentary na ilalaban naman namin sa ibang filmfest. Sana manalo kami.


You’re not nowhere to be found. You’re always there. In my mind. All the damn time.

Big Bad Wolf 2020


Bakit naka block editor na to, di ako sanay dito, html editor pa rin kamo ginagamit ko hahaha very tita ka na Shaira!!

Nagpunta kami ng Big Bad Wolf netong 14. Biglaan lang. Pa-valentine na rin ganern. Pangalawang BBW ko na to, yung una hindi ako nakabili kasi wala akong pera + male-late na ako kaya di na ko nagtiyaga pumili. Ayun buti hindi na gaanong matao. Tapos 9pm kami pumunta eh may lakad kami ng maagang-maaga bukas hahahaha #laban

Hindi pala talaga ako mahilig sa fiction books kasi dinaanan ko lang haha wala akong na-bet-an. Parang magmula nung hindi na ako nanood ng TV, hindi na rin ako interesado sa mga novel chuchu. So ayon nasa non-fiction section ako tapos waaaaaa, ang dami ko gusto kunin!!!! Mga science books, history, encyclopedia, cooking books, tas maraming psychology at philosophy books doon!! Gusto ko maghoard ng mga reference books tas ang daming books about Freud/Psychoanalysis theory. Hala kung mayaman lang sana ako.

So heto lang ang kinaya ng budget ko. Dapat bibilhin ko pa yung first aid book tsaka college algebra essential (yes) kaso kailangan ko mamili 😭 tapos may nabili din ako na Photoshop at Excel tutorial books na sana ay makatulong sa trabaho ko haha

Tsaka sana sa susunod na mga BBW eh may local books din, naghahanap ako ng mga pampanitikan (Jusko Shaira, Filipino major ka talaga)

(Ayan ka na naman bili bili ka ng libro eh yung extraterrestrial pichi pichi nga hanggang ngayon di mo pa rin binubuklat 🙄)

Parang hindi na history ang kukunin ko sa masters ah, parang psychology at philosophy na ang interes ko hahaha

Miss Americana


Taylor Swift? Documentary? Sus puro drama na naman yan.

Aba, dyan ka nagkakamali.

https://www.netflix.com/title/81028336

Ipinapakita dito kung gaano siya kagaling as an artist (kung paano niya nabubuo yung mga kanta niya), yung mga pinagdaanan niya for the past 13 years, atbp.


“A nice girl doesn’t force their opinions on people, a nice girl smiles and waves and says thank you, a nice girl doesn’t make people feel uncomfortable with her views. I was so obsessed with not getting in trouble, I’m just not going to do anything that anyone can say anything about.”

“We’re people who got into this line of work because we wanted people to like us, ‘cause we were intrinsically insecure, because we liked the sound of people clapping ’cause it made us forget how much we feel like we’re not good enough.”

Doon mo marerealize yung other side of the coin. Kung paano siya na-label-an as ‘pavictim’. She was slut-shamed. Sexually assaulted. Ang dami niyang pinagdaanan nitong mga nakaraang taon. Kung bakit siya napa-Look What You Made Me Do. Doon mo maa-appreciate na reputation is the best album talaga lol

wp-1581311195436.gif

And then yung Clean, nagkaroon ng bagong meaning sakin. Nakaka-goosebumps.


It’s not just about her story. It is also about ours.

tumblr_1152ace39d6d99b2cce363cf396d29fd_ded56683_400

Kung paano niya nilabag yung stereotype na, ang babae, hindi dapat nagpapahayag ng kanilang politikal na opinyon. “People don’t want to hear my political views—they just want to hear me sing songs about breakups.” Parang ang laki ng epekto sa midterm elections sa US magmula nung nagvoice out siya. Nakakatakot kasi pwedeng-pwedeng masira ang pangalan niya once na mag-state siya na against siya sa pangulo. Pero alam mo sabi niya? I don’t care.

wp-1581311195190.gif

Hence, there was only the young. SANA MAGAWA DIN TO NG PILIPINAS ANO. SANA MAGKAROON DIN NG MALAKING EPEKTO O IMPLUWENSIYA ANG KABATAAN SA POLITIKAL NA ESTADO NG ATING BANSA. Hindi yung masyado pa rin tayong tradisyunal na nagpapauto sa mga matatandang politiko na to. O ano, after 4 years, nagsisisi na ba kayo sa mga inihalal nyo?

“They aren’t gonna help us
Too busy helping themselves
They aren’t gonna change this
We gotta do it ourselves”

In general, ipinapakita ng dokumentaryong ito ang sitwasyon ng babae sa ating lipunan. Hindi sa feminist ako ah, pero di ba sana nakikita nyo yon. Hindi ako bias na porke fan ako, ganito ang reviews ko bla bla. This film teaches us to speak up for what we believe. 


“We do exist in this society where women in entertainment are discarded in an elephant graveyard by the time they’re 35. Everyone’s a shiny, new toy, for like, two years. The female artists that I know of have reinvented themselves 20 times more than the male artists. They have to… Or else you’re out of a job. Constantly having to reinvent, constantly finding new facets of yourself that people find to be shiny. Be new to us, be young to us, but only in a new way and only in the way we want. And reinvent yourself, but only in a way that we find to be equally comforting but also a challenge for you. Live out a narrative that we find to be interesting enough to entertain us, but not so crazy that it makes us uncomfortable.”


Standing broad-shouldered next to her was a love that was really something, not just the idea of something.

wp-1581311195348.gif

“I also was falling in love with someone who had a really wonderfully normal, balanced, grounded life. And we decided together that we wanted our relationship to be private. I wasn’t happy in the way that I’d been trained to be happy. It was happiness without anyone else’s input. It was just, we were happy.”


I NEED TO BE ON THE RIGHT SIDE OF HISTORY.

Malaki ang impluwensiya ni Taylor Swift sa buhay ko hahahaha, hindi dahil sa breakup songs niya ah, pero yung mga kanta niya ay sumasalamin din sa takbo ng buhay ko. #reputation

 

Ah basta panoorin mo na lang.

Tapos na ako sa chapter na mina-manipulate ng lalaki ang buhay ko. I stepped up on my own.

(photos from Tumblr)

Mga Kwento ng Klima


Mga Kwento ng Klima tells the story of climate in the context of the Filipino experience and how it has shaped the Filipino identity and culture.

Ipinalabas na to sa Sunday’s Best noong November 24, sana ay napanood nyo.

Noong November 22 naman ay naimbitahan kami para sa pre-screening neto.

Naranasan mo na ba yung emosyonal ka dahil sa panonood ng docu? Eto yun eh. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. Feeling ko nandun din ako sa environment na yun. Feeling ko nalulunod ako. What if I was there? Mamamatay din siguro ako katulad nila.

Marami na tayong nasaksihang dokumentaryo ukol sa pagbabago ng klima, at mga epekto nito. Pero ang tanong, may ginagawa ba tayong pagbabago? Bakit parang business-as-usual pa rin tayo?

Aware nga ang tao sa climate change. Pero aware ba tayo kung gaano ito kalala?

Isa ito sa mga docu na masasabi kong na-reach yung general audience. Masyadong teknikal at malalim ang usaping ito kaya ang mga pangkaraniwang mamamayan ay hindi ito gaanong naiintindihan. Na-visualize dito ng maayos yung mga bagay na sana ay alam ng lahat para sana hindi gaano mapaminsala ang mga sakunang dumarating. Tsaka lahat ng sektor ng lipunan ay nai-discuss, sa loob ng halos isang oras ay nabigyang-pansin naman lahat ng usapin.

Sana ay mas maabot pa nito ang masa. Lalo na ang mga kabataan. Sana din ay maging regular o mas dumami pa ang mga dokumentaryong tumatalakay sa isyu ng pagbabago ng klima.

#Unbothered


This is my worst habit – yung paglalakad.

I mean, hindi naman masama ang maglakad. Pero kasi ako, kahit gaano karami ang pera ko, kahit anong oras ako abutin, kahit pagod na pagod na ako, maglalakad pa rin ako, instead na sumakay ng tricycle. Eh madalas ang dinadaanan ko eh madilim, hindi matao, tas alanganing oras ako lagi naglalakad.

Bakit ka ba ganyan? Eh iba-ibang factor eh.

Pag naglalakad ako mas nakakapag isip ako ng malalim. Sakto habang naka earphones ako, lumilipad ang utak ko. Either iniisip ko na ang magiging plot ng zombie apocalypse movie na pinaplano ko, or ano kaya kung nasa music video ako, or ano kayang mangyayari pag umamin na ako sa crush ko, mga ganon, kaya mas delikado kasi madalas wala ako sa sarili hahahaha

Eto yung breath of fresh air ko. Literally. Pag feeling ko suffocated ako sa work (luh lakas kala mo naman bigat ng trabaho), sa jowa (yep, pag nagagalit ako sa kanya umaalis ako ng bahay at hinahayaan ko siya mag alala kung nasaang lupalop na ako, sinasadya ko talagang di siya replyan lol bahala siya charot).

Trust issues. Wala akong tiwala sa mga driver ng sidecar at tricycle kasi ang mahal nila maningil. Sasabihin 15 yun pala 50. Tapos paano kung matiyempuhan na kawatan pala yung masakyan ko, eh di hindi ako makakatakas niyan, unlike pag naglalakad ako pwede ako manapak at tumakbo.

Kuripot ako. Pag alam kong lumampas na ako sa takdang gastos ko sa araw na ito, wala titipirin ko sarili ko at maglalakad.

At higit sa lahat, nagbabawas ako ng carbon footprint ever since, kaya naka-panata na ako sa sarili ko na hangga’t maaari ay maglalakad lang ako.

Tsaka ayokong dumating yung araw na yung simpleng pagbili ko lang sa tindahan eh katamaran ko na, or mag angkas na ako araw araw kasi, di ka na sanay eh. Ganern.

So ayun kung may balak ka na holdapin ako, heto lang naman ang mga ruta ko lagi:

– Bahay – labas ng subdivision namin (15 min)

– Dorm – Quezon Ave (10 min)

– Morayta – Malacañang (30 min)

Yep. Araw araw ko nilalakad yan.

So kung tatanungin mo ako kung hindi ka ba natatakot sa mga pinaggagagawa mo, alam mo na sagot ko haha. Ilang beses na ako pinagagalitan dahil dyan pero pasaway ako, wag tularan.

This is my worst quality. I’m careless. Reckless.

Hindi ako nagsusuot ng mask kasi hindi ako nababother sa ncov. Naglalakad pa rin ako kahit dis oras ng gabi, hindi na ako natatakot manakawan o magahasa. Ewan. Wala akong pakialam sa sarili ko in general haha

Pag iniisip ko na may mangyayari sakin o magkakasakit ako hindi na ako nababother haha bat ganon

Hindi naman to self pity or suicidal shit haha, malakas lang talaga ang loob ko at confident ako na walang mangyayari sa aking masama. At hindi ako magkakasakit.

Tingnan natin kung hanggang saan ka dadalhin ng pagiging ganyan mo.

Dito ako dumadaan lagi. Ewan ko bat walang ilaw ngayon.