29th of February


Wag ka nang magtaka kung bakit History ang favorite kong subject. I’m so good at looking back through the past! Char!

Heto na naman tayo sa segment na kung saan mapagtatanto ko na naman ang mga bahagi ng aking nakaraan, hey this isn’t bad. Para lang akong share ng share ng on this day sa facebook ganon.

Leap year special tayo ngayon.

PAST.

Wala lang, naisip ko lang kasi, dahil once every 4 years lang to, let’s go back to my last leap year. 29 February 2016. I was 19. Nasaan ako non?

Madali ako makalimot pagdating sa mga pinapagawa sa akin pero pagdating sa mga petsa at alaala, I remember everything so well. I remember every inch of you so well.

Nasa school ako non. Naalala ko nagbabasa lang ako ng philosophy book neto. Tapos nagcocontemplate sa existence ng tao. De joke lang. Yung mga kaklase ko nag uusap usap na kung saan mag-OJT. Tapos di ako makarelate. Tapos nung time na to, nagfi-film kami. Ah yes I remember the days. Habang may magazine pa akong nile-layout. Nung mga panahong to sobra akong hindi magkandaugaga, basta ang gusto ko lang nun mairaos with flying colors yung mga pinapagawa sa amin. And thank God, it did very well.

I wasn’t thinking about my future. I wasn’t even thinking about my OJT. Akala ko nga hindi na ako makakapag OJT noon eh. Hindi pa kasi ako nakakabayad ng tuition pang pre-finals at finals. Nagpapasalamat na rin ako kasi mas kinonsidera ng mga profs ko yung mga outputs ko kahit wala akong ineexam. Kaya super kayod ako non. Kailangan hindi ako lumagpak, at nakadepende lahat yon sa mga project na ginagawa ko. Thankful din ako at nagkaroon ako ng mga kaklaseng kahit wala akong kaambag-ambag, hindi nila ako hinahayaan maiwan sa laylayan. Ayon sabay sabay kami nagbabagsakan! De joke lang. We did it with flying colors!

4 years ago. Walang-wala ako.

PRESENT.

Kung noon lubog pa ako sa utang, ngayon wala na yey. Dati hirap na hirap akong gumapang. Ngayon nag-aapply na ako for masters. Feeling ko gagapang ulit ako.

Hindi ko nakita yung sarili ko noon sa sitwasyon ko ngayon. Sobrang layo na din. Pero alam mo ba. Bakit parang mas masaya ako noon?

This leap year, nasa bahay lang ako. Hindi ako naglamyerda, kasi, idk wala ako sa huwisyo. Nagluto ako ng pangat, tapos champorado. Tapos BTS marathon lang buong araw. Yung mga bagay na wala ako noon, na inaasam ko noon, wala pa rin ngayon wahahaah de joke lang. Meron naman na kahit papaano. But my life wasn’t like before, na may flying colors. Today was grey.

Yung mga taong kasama mo one leap year ago, hindi mo na kasama ngayon. Malay mo ganun din ulit sa susunod. Yung mga kasama mo ngayon, hindi mo na makakasama pa sa susunod na leap year. People come and go. I CAME AND GO.

FUTURE.

In February 29, 2024, I’ll be 27.

Syempre matapos kong pagnilay-nilayan ang nakaraan, iisipin ko naman where will I be in the next leap year. Buhay pa kaya ako non? Hopefully. May pera pa kaya ako non? Hopefully. May trabaho pa kaya ako non? Hopefully. Yun lang naman ang priorities ko for future. Tapos nagpost si kumareng Jessica ng Bucketlist challenge. So ako naengganyo, aba, nakaka-8/25 na ako. Sana in the next 4 years mas marami pa akong mapuntahan. Mas marami pa akong makilala. Mas marami pa akong matutunan.

Kasal na kaya kami ni ano? Char!! May anak na kaya ako? May anak pero hindi pinanagutan ng jowa? Idk, wala rin naman akong pake hahahaha basta ang importante healthy ako. Nakakakain ng maayos na pagkain. Nakakapaglamyerda. Yun lang naman ang life essentials ko. Tsaka sana hindi na ako iyakin non. Yun lang naman. Tsaka sana hindi na maulit na gaya nung dati na kailangan ko pang mangutang para lang makausad sa buhay. I’ve done too much for this s—


Ano bang mas magandang compliment?

Yung sasabihan ka na ang laki ng ipinagbago mo? O yung sasabihan ka na hindi ka pa rin nagbabago?

Protected: Cornelia Street


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Alpha type


SKL: Ni-release ni Taylor Swift ang music video para sa “The Man”. I’ve never been so relate to what’s happening, kasi hey, ganon ang realidad, estado ng kababaihan sa lipunan. Hindi ako nagpapaka-feminist or man-hater pero reality lang tayo dito.

May mga bagay na pag ang lalaki ang gumagawa, acceptable. Pero pag babae, ang daming side comment.

A man getting all the credit for women’s success

Tulad neto, kung makabukaka sa mga pampublikong sasakyan akala mo pagmamay-ari nila. Tapos kapag babae ang ganyan, sasabihan ka, “Kababae mong tao ganyan ka bla bla”

Pag ang lalaki nangongolekta ng babae, ok lang, ginagawang trophy. Pag ang babae ganon, nalelabelan naman as pokpok.

Dads doing bare minimum was celebrated, eh it was your responsibility naman talaga hello??

Women are being used as objects for their pleasure

A man is allowed to react. A woman can only overreact.

Pag ang matandang lalaki nag asawa ng mas bata, normal na lang. Tapos yung babae pa ang nale-label-an na gold digger


Lakas-maka Wolf of Wall Street neto.

Pag ang lalaki ganito, wow ang cool. Ang astig. Pero pag babae ang naging ganyan, negative ang dating. Kaya kita mo nung naging matunog yung pangalan ni Taylor Swift nung 2016? Alam mo ano sabi? “Ayyy pabida, ayyy ang daming alam.”


I would be complex, I would be cool
They’d say I played the field before I found someone to commit to

Pag ang lalaki maraming dine-date, normal lang. Wow ang cool naman nito. Aba, nung ako na yung nakikipag-date, malandi daw ako? Hindi mapirmi? Whut?

And that would be okay for me to do
Every conquest I had made would make me more of a boss to you

Parang masyadong threatened ang lalaki pag nao-overpower ko (feeling ko lang, based on experience), kaya wag kayo mag-aasawa na hindi mo kapantay o mas mababa sayo, in terms of mindset haha. Gurl, you deserve better than that.

They’d say I hustled, put in the work They wouldn’t shake their heads and question how much of this I deserve

When a man calls out his ex, nakakatawa tingnan. But when a woman calls out her ex, nakakaawa tingnan.
When a man writes songs about his ex, nakaka-touch. But when a woman writes songs about her ex, sinasabi ano? Di ka maka-move on teh?

What I was wearing, if I was rude
Could all be separated from my good ideas and power moves

Pag ang lalaki nagagalit, ok lang, nadala lang ng pressure sa work. Pag ang babae nagagalit, nag-iinarte??


Ano na naman ang ipinaglalaban mo? Haha ang nasa isip ko lang, what if one day I’ll do the same What’s it like to brag about raking in dollars and getting bitches and models?

Image sources: Tumblr.

Shopee


Ayan na malapit na naman mag 3.3.

Kilala ako ng lahat bilang shopee queen hahahahaha heto kasi yung form of relaxation ko (char), pag naiistress ako sa buhay ko ganon, pag nabobored, ioopen ko lang yung shopee wow hahahaha lakas naman po.

Pero alam mo, hindi ako sumasabay sa mga sale kasi ang tatagal magdeliver ng mga ganyan, unlike pag mga normal days (weekdays specifically)

Heto yung listahan ng mga binili ko sa Shopee (mula 2017 pa) and the list goes on.

Memory Card ang pinakauna kong binili. 32gb. Tapos eventually nag upgrade din ako sa 64gb. Hanggang ngayon buhay pa siya nagagamit ko pa! Eh eto ubos na rin space ko. Mukhang kailangan ko na ng 1TB hahahahaha

Water bag. P129.00. Sobrang lamigin kasi talaga ako nun sa ABS kaya kinailangan ko neto. aba ngayon jusko mas malamig pala sa Malacañang!

Plantsa ng buhok. P89.00. Pero pang bangs lang yan.

Portable Blender. P199.00. Di naman nakakadurog ng mangga. Smh.

– Bluetooth Microphone. P166.00. Kung nakikita mo yung mga vlogs ko haha lagi kong ginagamit yan.


– Dress. P69.00

Swimsuit. P160.00

Sailor Dress. P649.00. Eto yung pinakamahal sa lahat lahat ng mga damit ko hahaahahah i don’t even use this shit

– Chum chum shirt. Di ko alam kung magkano. Regalo lang to sakin eh. Basta shopee din daw yan galing


Bruno Mars merch. P250 each. Dalawang shirt yan, yung isa grey na may mukha ni Bruno, di ko lang mapicturan


Taylor Swift merch!!

Marami pa yan pero maliliit na chenelyn lang kaya di ko na nailagay. Tapos meron din mga drawer, kawali, mga gamit sa bahay haha mga galing shopee din pero mga pina order lang sakin ng tita ko.

Except for the merch, iba yung expectation vs reality ng mga binebenta online haha kaya minsan minamalas din ako. Pero ano hirap kasi humanap ng mga ganitong specific product sa real market.

Ayon. Ang dami kong kuda. Hahaba pa yang listahan na yan.

Na-Noli Me Tangere


February 25, 2020

Ika-34 na taong anibersaryo ng EDSA Revolution.

Apat na taon na buhat nang isinulat ko ito – Anong ipinaglalaban mo?

Actually walang connect yung Noli Me Tangere at yung EDSA Revolution sa magiging content ng post na ito. Share ko lang.

Wala akong pasok pero may sinusulat akong Press Release. Ganun talaga, hindi naman kasi limitado sa 8AM-5PM ang oras ng paglilingkod sa bayan. Char.

Wala rin tong connect sa mga sasabihin ko mamaya. Dina-divert ko lang ang atensyon nyo.


Dati nung bata ako, galit na galit ako kapag nakakarinig ako ng mga anomalya ng pamahalaan. Kung uso na noon pa yung mga pa-woke, malamang kasama ako doon. Reklamo na ganito, ganon.

Tapos hindi ko inasahan na sa gobyerno pa rin pala ako babagsak. At heto na nga ako, nagseserbisyo sa bayan, indirectly.

Tapos doon ka mamumulat sa realidad. Nakikita mo na yung mga flaws at yung mga bagay na alam lang ng publiko na tsismis pero totoo talagang may nagaganap na ganon.

Kung ano man yung nasa isip mo. Yep. Yun nga yon. At ang nakakalungkot. Wala kaming magawa. Kasi pag sumalungat ka sa agos ng tubig, matatangay ka. At wala kang magagawa.

Heto na yung mga conflict sa teleserye na, pipiliin mo ba ang prinsipyo mo o ang kapakanan ng mga binubuhay mo? Wala kang magagawa. Nangyayari na yung mga ganitong bagay pero para hindi ka madamay o mapagbuntungan, pipiliin mo na lang na hindi makialam.

Alam ko dahil sa post na to posible akong mawalan ng trabaho balang araw hahahahaha #AtapangAtao. Joke lang wala naman akong isisiwalat na ano. But let me tell you this:

May mga magulang na ginagawang investment ang anak di ba? Parang after mo makagraduate at magkaroon na ng trabaho, doon ka na nila susumbatan, na kesyo kung hindi dahil sa akin hindi ka makakarating sa kung ano ka man ngayon, etc. So you have to give back. Or else lalabas na ikaw pa ang masama. Walang utang na loob.

Same thing with what is currently happening to our agency. Kasi tulad nga ng sinasabi ko kanina, naglilingkod ako sa taong-bayan. Yung loyalty at service ko, nasa taong bayan. Not on any official. Not on you.

Pero syempre hanggang post lang ako. Hindi ko naman siya kayang kalabanin eh. Mawawalan ako ng trabaho. Wala akong magagawa.


“Why do we have struggles to face? Is it because they do not want us to achieve something? Is this a message that they do not like us?”

Parang kahit gaano kaganda yung mga benepisyong nakukuha mo, once na you’re doing something against your will, hinding-hindi ka magiging masaya.

Wala man akong magulang at hindi napalaki ng maayos hahahaha pero lumaki ako na naka-stick sa mga pinaniniwalaan at moral values ko sa buhay. No matter where I go. No matter what I achieve. Hinding-hindi ko yun babaliin.

Well, this issue wasn’t about DDS or dilawan shit at all. Inisip ko nga sana ganun na lang kasi madali ako pumalag. Pero dito, di ako makakontra hahahaha.

You’re doing a lot of things para ma-institutionalize, ma-localize, o ma-laymanize yung advocacy mo pero something’s always preventing it from happening. Sa huli, nasa amin pa rin ang frustration. It was at our hands but yet we can’t get through it. Dahil pa rin sa traditional way of processing things. We’re accountable for every actions we made.

Ang dating tuloy parang gino-glorify namin masyado yung “mga tao” na dapat, actions ang ipinapakita namin. Hindi puro kuda. Hindi puro pagpapabida. But what is happening?

Last year alam mo okay naman kami eh. We’re not regularly updating the public pero at least tahimik kami na walang interference ng taga-labas.

Gusto ko yung nakikita nila tayo na kumikilos. Kailangan nating maipasok sa mga utak nila kung gaano na kalala ang problemang kinahaharap natin. Pero bakit ganon, bakit mas priority nyo na magpabango ng pangalan ng iba? Bakit tayo gawa ng gawa at pasok ng pasok ng mga trabaho na hindi naman related sa ating ipinaglalaban?

Pag hindi natuloy yung Klima Film Festival, magreresign ako. Bahala na kung maging palamunin ulit. Mukhang maghihirap ulit ako dahil sa pride ko hahahaha

Master of Arts in Housewifing


Last year pinag iisipan ko na kung kukuha ako ng Master’s. Kasi kung napapansin mo, mapurol na ang lapis ko – hindi na ako bida bida na katulad noong college days ko, hindi na ako tulad nung dati na bibo-bibo magsulat sa blog at sa work. Ngayon ako na yung pabigat sa lahat hahahahaha malayong-malayo sa image ko noon na ako ang lumalakad, nagpoproseso, ako ang tagabuhat sa grupo (yes ilang taon ko nang frustration to pero wala pa rin akong nagagawa para baguhin ang sarili ko). Yun nga, magmula nung nagtrabaho ako, tapos yung nature of work ko eh paulit-ulit na routine, kaya ayan, naging bobo na ako kinalaunan haha.


So iniisip ko, baka pag nagmasters ako bumalik yung eagerness ko to learn, discover, mabuhay ulit yung curious self ko at yung passion ko. Pinangarap ko noon na maging dalubhasa pagdating sa kasaysayan ng Pilipinas so baka naman this time, pwede ko na mai-push. Kasi syempre mahirap lang kami so kailangan ang kuhanin ko sa kolehiyo eh yung makapag-aangat sa amin sa laylayan. Kaya maski noon pa man ay tutol sila na AB Communication ang kunin ko kasi, “Hindi ka naman yayaman dyan.” Panigurado pag pinursue ko to maririnig ko na naman itong linya na to ngayon.


So humingi ako ng second opinion about dito. Mula sa mga nag-aaral din at nagmamasters sa UP (eto lang kasi yung nag ooffer ng MA History). Una tinanong ko kung papayagan ba ako kumuha ng ganong kurso kung iba ang tinapos ko? O kailangan ko muna kumuha ng prerequisite/undergrad subjects bago tumuloy?Ayoko mag-MA Communication (kahit yun naman talaga ang dapat na para sa akin) kasi greatest regret ko na kumuha ako ng kursong eto nung kolehiyo kahit na hindi naman talaga ako magaling pagdating sa pagsasalita. Kung naaalala mo, nung nag-eenroll ako sa STI, IT dapat ang kukunin ko pero nagbago ang isip ko nung nakapila na ako sa cashier at nakita ko ang tarpaulin ng ABCOMM. Sabi ko lang non eh, ay palagi ako nagsusulat ng mga eme nung high school kaya eto na lang ang kukunin ko. And that’s a wrong move sa totoo lang hahahaha. Kaya hanggang ngayon ay hindi ko magampanan ang pagiging Information Officer ko. Hirap pa rin ako makipagcommunicate sa mga tao. Tapos ngayon ay nahihirapan na rin akong magsulat. Isa lang akong malaking patapon sa communication industry hahahahaha kaya hindi ko mapanindigan ang MA Comm.


Pag kasi related sa course at work ko ang kinuha ko eh baka tamarin din ako, kung hindi naman yun ang line of interest ko. Sana nga pala talaga nag math course na lang ako nung college. Statistics ganern. Accountancy. But if it wasn’t for ABCOMM you wouldn’t be able to be in this place where you are now. Char.Balik tayo sa tanong. Okay pinayagan ka ng school. Pero papayagan ka ba kaya ng opisina? Naririnig ko sa ibang division may mga nagmamasters. Knowing na nagtatrabaho ako sa ahensyang ito, dapat ang kuhanin kong kurso ay dapat na relate sa trabaho ko (Environmental Science, Development Communication) Which is uhm. No. Malayo. Sabi ko magmamasters ako para pagdating ng araw pwede ako mag-apply for higher position. Pero ang tanong, paano kung MA History ako? Lilipat ba ako ng office balang araw? Yung related na sa pinag aaralan ko?


So okay pinayagan ka na ng school at office. Ang tanong, mapaninindigan mo ba? Makakapagtapos ka ba? Kung makikita mo ako eh mukhang ako yung tatamarin in the middle. Natatakot ako. Ayoko yung magaling lang sa umpisa tapos hindi ko na natapos. Paano kung dumami yung labahin mo sa trabaho? Paano kung maoverwhelmed ka sa demands ng UP “being UP”? Paano kung hindi mo masabayan yung standards na yun? Paano kung na-in love ka na naman at nasaktan at mawalan ka na naman ng ganang mabuhay? O kaya paano kung bigla kang mag-asawa? Paano kung nagsasayang ka lang ng panahon at pera? Tingin mo, matatapos ko ba to? Makakapagtapos ba ako?


So ang sabi sa akin eh baka naman daw pwede ko ma enhance ko yung skills ko na hindi na kakailanganin pang kumuha ng masters. Pwedeng gumawa ng bagong hobby, or magvolunteer, or sumali sa mga ganitong pa docu fest, etc. Iniisip ko din. Hindi ko alam paano mag uumpisa mag aral at matuto on my own. Bored lang ba ako masyado sa buhay ko kaya gusto ko magmasters?


Okay so pinayagan ka na ng lahat. Pero hindi gusto ng pamilya mo. Haha. Alam mo nung sinabi ko na magmamasters ako, bukod sa sinabi ko kanina eh, ang sabi, “Bat ka pa magmamasters, mag-aasawa ka lang din naman. Magiging housewife ka lang din naman? Masasayang lang yung pera at panahon mo. Mag-aral ka na lang ng cooking, baking, o housekeeping.” So syempre yung pride ko ay triggered hahahaha. Parang after ko magkamali ng isang beses pagdating sa lovelife, yun na agad yung judgment sakin na, wala ka naman nang patutunguhan, mag-aasawa ka na lang ganern. Matagal ko nang sinasabi to, hindi ako pangbahay lang huhu. I aim for higher things kahit na alam kong hindi kaya ng kapasidad ko. Kahit panghousewife lang yung skills ko eh pinipilit ko lumaban sa buhay haha kasi ayoko magsettle sa ganon. That doesnt mean na hindi ako mag-aasawa ah pero lam mo yun, ayokong umaasa ako sa lalaki hahahaha (lol char). I have to make my own career path but at the same time, a loving and supporting wife wahaha hindi ba pwede makuha ko yon pareho? Ayun so kung nababasa man to ng future husband ko hahahahaha sana maintindihan mo ako, tsaka sana suportahan mo ako sa pagmamasters at sa career choices ko, di naman kita babalewalain eh hahaha. I could still cook for you bago ako pumasok o kaya pag-uwi ko tas ikaw naman ang papasok, makakapaglaba pa rin naman ako, maglilinis, mga ganung bagay haha. Sabay pa tayo magja-Japan. #goals


So ayun pumunta na ako ng UP para mag inquire. Sabi wala naman entrance exam chuchu, nakasalalay lang sa interview kung tatanggapin ka o hindi. Tsaka kinakabahan ako kasi kailangan ng recommendation letter mula sa mga dating profs. Eh matagal nang nagsialisan sa STI yung mga nagtuturo sa amin dati haha. Tsaka ayun nga, mapaninindigan ko ba ang pagiging Iska? Abangan.

Inspirasyon ko yung ‘Alone Together’ hahahaha sana napanood mo. Hindi pa huli ang lahat para sundan mo ang pangarap mo. At heto na nga, ginagawa ko na ngayon.
Flex ko lang resume ko wahaha

Tapos after 5 years no babalikan ko tong post na to. Tapos. Housewife na pala ako nung time na yon HAHAHAHAHA

Protected: Balabal


This content is password protected. To view it please enter your password below: