011119


Nung araw na pinost ko yung about sa pain, yun yung araw na umiyak na naman ako, for that same reason.
Sabi ko iiwasan ko nang umiyak ngayong taon, pero di pa rin pala kaya ano, masakit pa rin eh.
Lam mo ba awang-awa na rin ako sa sarili ko, kasi ako lang din ang nagbubuhat ng sarili kong bangko.
Papost post pa ako ng, “You’ll get through it, soon you’ll be better than you ever was”, etc. Pero I still feel the worst.
Iniisip ko, eh ako lang din ang nagpapababa sa sarili ko. I don’t like drama, but it loves me. It was all in my head. Overthinking ko lang din ang nananakit sakin.
Kasi ganun naman talaga eh, it’s none of my business anymore. I’m already out of their league.
I don’t want to hate them for being happy. But at the same time, I can’t be happy, seeing them happy, gets?
Kumbaga nakapagreformat na siya ng buhay niya, bago na lahat ng tao sa paligid niya.
Eh ako, marami na ring nagbago, pero bat ganun, di pa rin naaalis yung patalim na nakatarak sa puso ko. Jusko.
Ang sakit ano, lahat na lang ng bagay pinipilit ko. Pag nakita ko siyang masaya, hahanap din ako ng paraan para maging masaya din ako, kahit kunwari lang. Gusto ko yung may sasalo ng lahat ng sakit na nararamdaman ko, kasi sobrang bigat na.
Ayoko na mag back to zero. Pls, help me get through it.

This entry was posted in Categorized. Bookmark the permalink.

COMMENT?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.