Weekly Chika (1)


1. Last week cinelebrate namin yung birthday ni V. Ang saya. Sa birthday ko gusto ko din ng ganito, pero sa Baguio o La Union naman gaganapin hahahahaha charot. Sana matuloy. Gusto ko lang naman ng karaoke sa kaarawan ko. Tsaka spaghetti. Look! Suot ko na yung Sailor Dress ko hahahahaha

2. Nakuha ko na yung napanalunan kong GC (last month pa to haha, nung Wed kasi natapos agad yung meeting namin ng 12pm kaya naka-eme na ako nung hapon)

3. Tapos nung Sabado gumala na naman ako sa National Museum/Rizal Park/Intramuros. Paborito ko talaga itong lugar na to.

4. Tapos nanggaling din ako last Thursday ng GSIS kasi pinapakuha na naman ako ng UMID, so technically magiging dalawa na yung ID ko dun (magkaiba daw yung sa SSS at GSIS so) Ang laki at ganda ng office nila.

5. Napanood ko na yung Hintayan ng Langit. Grabe ang sakit. Ayokong umabot pa ako sa ganung point (hey it’s not bad, ang romantic nga eh), pero ngayon pa lang naghihintay na ako. Ayoko nang bitbitin yung burden ng paghihintay hanggang sa purgatoryo kasi walang kasiguraduhan na ganun din yung feels niya sakin. Kung may regrets din ba siyang ganon. Ewan ko. Basta. Lesson learned is “You both grow best when you’re apart”

6. Nagkita ulit kami ni Echo. Hindi ko pala nakwento yung last ganap namin, yung nasa MOA kami tapos dinala niya ako sa ferris wheel, tapos binigyan niya ako ng stuff toy (Pikachu. Ang cute cute.). First time ko lang maexperience yung mga ganun (kasi nga di ba hindi naman ako naliligawan noon), hala nakakakilig pala ano. Pero at the same time nahihiya ako sa kanya. He’s been good all along. While me, I’m not as great as what he think. I’m a wolf covered in sheep’s clothing.
So ayun, this time sa megamall naman kami nagpunta. Kumain. Naglaro ng arcade. Tumambay sa labas ng megamall habang tinitingnan ang mga sasakyan sa EDSA. Naglaro ng ML right there. Naghanap ng makakainan ulit. Then deep talks sa kahabaan ng Julia Vargas. Parang paulit ulit ko nga minemention sa kanya yung flaws ko, which is okay lang daw sa kanya. Pero ewan. Hindi pa rin ako ready magsettle, iykwim.

7. Habang nasa bus ako, tumugtog yung Dadalhin. Tapos ayun nag iiiyak na naman ako. Bumabalik na naman lahat ng sakit. Akala ko okay na eh, tapos na yung drama phase ko, di pa rin pala.

8. Di ba na clinic ako nung monday. Ngayon nakakaramdam pa rin ako ng pagkahilo sa umaga, pero tinitiis ko na lang, nakakahiya na kasi sa office eh, hindi ko natatapos agad yung trabaho ko kung lagi na lang ako dadalhin sa clinic.

9. Ang takaw ko this week. Literal na every 3 hours ata kumakain ako. Lalo na madalas ang pakain sa office. Almusal ko kanin. Tanghalian ko kanin. Minsan nagmemeryenda ako ng kanin. Uhm bago matulog kakain ulit ng kanin. Kaso puro fastfood na ang nakakain ko, namimiss ko na yung real food haha
Wait, paglilihi ba ito. Wtf puro isaw ako recently. Well nung makaramdam na naman ako ng Sunday Sickness, nawalan na naman ako ng ganang kumain – at mabuhay.

10. Yung isa sa na meet ko sa reddit noon haha siya pala yung kameeting ng boss ko! Shookdt yung mga katrabaho ko kasi pagdating niya sa office binati niya ako. Ako din shookdt din kasi hala ang liit ng mundo namin, may connection na kami in real life hahahaha. So yung agency namin at yung organization nila may partnership eme, so ayun.

follow my Tumblr blog!

Advertisements

Sapatos


tumblr_psfvjtXepm1qdvnfp_500

Ako ang sapatos mo – ang kasama mo sa bawat paglalakbay mo, sa paglalakad sa kawalan, sa paghahanap sa kasaganaan at kaligayahan, sa pinakamahihirap na bahagi ng iyong buhay. Ngunit alam ko naman na sa dulo ng biyaheng ito, siya pa rin ang tsinelas na uuwian mo.

follow my Tumblr blog!

Travel Blog 1: CITY OF SMILES (?)


Joke lang hindi travel blog to. Hanash pa rin.

FIRST TIME KO MAKARATING NG VISAYAS! FIRST TIME KO SUMAKAY NG EROPLANO! FIRST TIME KO MAGING PHOTOGRAPHER?

Part din pala ng trabaho ko ang magpunta sa ibaโ€™t ibang lugar para sa mga workshop, conference, summit, meeting, at kung anu-ano pang eme ng gobyerno. Sarap ng buhay ano? Pa-travel travel na lang? Reimbursed pa yan? Payaman!

But no. Nasa ibang lugar ka nga, puro trabaho pa rin huhu. Ganun talaga, gobyerno eh. Naiistress ako kasi habang nagpho-photog ako, nagtetake down notes pa ako para sa Press Release at Back to Office Report na ipapasa ko kinabukasan. Tapos instant PA pa ako kasi pag may demand si Sec tsaka yung mga speakers hehe. Ansaya, bumalik yung college feels ko na nagkakandaugaga at natataranta dahil sa event. OY ETO NA PALA YUNG DREAM JOB KO? bat pa ako nagrereklamo hahahahaha, eto yung gusto ko, puro events. Tapos nakakapunta sa ibaโ€™t ibang lugar. Nahihirapan lang ako kasi hindi na ako marunong magsulat, which is yun yung primary duty ko. Tsaka nahihirapan ako kasi hindi ako marunong mag-ayos ng settings ng DSLR hahahahahaha bat nga ba ako nakapasa ng photog noon, ano nga bang natutunan ko? Wala. Wala kasi akong camera noon kaya hirap ako matuto. Lam mo yung minutes bago magstart yung event kinukulit ko sa chat si Adrian, sabi ko pano to hindi magiging blurry? Hala asan ang auto focus mode? Hala paano to ililipat sa video? Ano tong ISO? Eh walang ibang marunong sa camera sa grupo namin (elders nga kasi) tapos kaya nga ako isinama sa Bacolod kasi ako ang ineexpect na marunong magcamera. Daaamn taranta talaga ako nung time na yon kaya kita mo, lahat ng pictures na kuha ko nung event, sabog. Ipopost pa naman sa mga publications/media yun hahahaha feeling ko hindi na ako ang isasama sa susunod. Mangmang.

Gusto kong magkwento ng about sa experience ko sa Bacolod, kaso wala masyado kasi sobrang occupied ko sa loob ng tatlong araw na yun. Wala akong time para gumala. Gustuhin ko man lumabas ng gabi pero patay ako sa mga boss ko pag may mangyari sakin doon. Hindi ko naman maaya yung mga kasama ko kasi lagi na silang nagtatravel for work, so siguro sawa na sila sa mukha ng Bacolod, and pag matatanda hindi na pala-gala. Ni hindi ko sila nakitang namili ng pasalubong so ibig sabihin nga ako lang ang newbie sa industriyang ito. Btw ako lang pala ang teenager sa grupo namin, ang mga kasama ko eh mga nakatataas na opisyal ng ahensya namin, pati mga speakers nung event (so you feel the pressure right away) tapos yung kasama ko sa kwarto, scientist, kilala sa field niya, kagalang-galang huhu sino ba naman ako. Tapos most of the time, pag nag uusap usap yung mga kasama ko, about sa policies, plano, basta mga pormal na diskusyon. Hindi ako makarelate kasi di ba pag kabataan pinag uusapan natin yung mga bagay na nakakapagpasaya o nakakapagpatawa satin. Pero yung sa levels nila, kapakanan ng Pilipinas ang inaatupag nila. Grabe. Nahihiya ako tsaka OP haha. Feeling ko dito ako magmamature, maagang tatanda. Pero okay lang, at least hindi na puro ka-shit-an ang kinukuda ko. Kwentuhan ko nga yung mga kaibigan ko about climate action bwahahahahaha.

Yung Bacolod parang QC lang din. Ang daming mall. Ang daming China Mart. Ang daming ihawan (Inasal is life). Kaya siguro di ko feel na bakasyon ito haha. Pero ang ganda dun sa Silay, sa may paliparan banda, kasi ang lawak ng taniman ng tubo, yun ang makikita mo paglapag doon. Unlike pag sa NAIA, oo puro bahay.

Tapos sobrang takot ko nung unang pagsakay ko sa eroplano kasi bumabalik yung Space Shuttle feels ko, yung pag pataas at palanding, buti na lang pala nauna muna ako magspace shuttle bago mag eroplano. Nagpapawis mga kamay at paa ko nun tapos nalulula ako ng sobra. Medyo nahihilo at masakit sa tenga pero ayan, nakauwi naman ako ng buhay.

Di ko alam kung gugustuhin ko pang sumama sa mga business trip sa susunod haha ngayon nagegets ko na kung bakit tinatanggihan ng mga tao dito.

Tapos wala pa akong masyadong picture dito sa Bacolod, paano ako ang tagakuha eh, sino ang kukuha sakin??

tumblr_ps5awt2Eow1qdvnfp_640tumblr_ps5awsmiva1qdvnfp_640

follow my Tumblr blog!

11. Black and White


July 31, 2017
April 11, 2019

It was almost two years. May nagbago ba? Kung titingnan mo sa mga litrato, parang wala. Panget pa rin ako. Haha.

Pero kung sa point of view mo, sasabihin mo meron. Mas naging optimistic. Hmmm okay

Pero kung sa point of view ko, parang wala. Kung ano yung way of thinking ko noon, parang ganun pa rin naman ngayon.

Dati nung unang beses ako makipagkita, natatakot ako kasi baka hindi niya ako matanggap sa kung ano ako. Nakita niya lang naman ako sa black and white kong profile picture sa facebook. Mapanlinlang. Dati, wala akong kamuwang-muwang sa kung paano ko siya tatratuhin, paano ko siya pagsisilbihan, paano ko siya mamahalin hehe. Ngayon ba, alam ko na nga ba kung paano? O nangangapa pa rin ako? Marami nang nagbago. Nakaka-cope pa ba ako?

Napapaisip ako, nung nakilala niya ako, ganun pa rin ba kaya ang tingin niya sakin? Ako pa rin ba yung innocent little girl? Or bitch na ngayon?

Habang tinitingnan ko itong mga lumang litrato, narealize ko lang na, gustong-gusto niya akong kunan kahit ang panget panget ko, kahit ayoko, kahit bagong gising ako. Lagi niya rin akong sinusulatan, kung saan-saan. Siguro kung may mamimiss ako, eto yun.

Wag kang mag-alala. Lahat ng mga kuha mo sakin na pictures, naka-save pa rin. Lahat ng mga sulat mo, nakatago pa rin.

follow my Tumblr blog!

9. Believe


 

Even if you don’t believe in yourself. I will still believe in you.

Thank u, next


(Wait lang. Pang 300th WordPress post ko pala ito โ˜บ)

2018. It was miserable and magical.

FULFILLMENT

Ang dami ko pa ring hanash ngayong taon, pero di ko narerealize eto na pala yung golden time ko, eto na pala ang pinakamakulay kong taon, ayoko lang i-appreciate. Heto na yung katuparan ng mga pangarap ko eh, yung makaalis sa maliit na mundong ginagalawan ko noon. Simula nung nagtrabaho ako, nagbago yung takbo ng buhay ko. Di tulad noon ang daming bagay ang gusto kong gawin pero di ko magawa kasi pagagalitan lang ako haha. Di naman ilegal yung mga gusto kong gawin. Pero yung kagustuhan ko na makagala kung saan saan, makapunta sa iba’t ibang events, that was the best!! Ang daming nacheckan sa bucketlist ngayong taon.

Nakapunta ako ng 24k Magic Tour, UST Paskuhan, UP Fair, Rakrakan Festival, Myx Music Awards, Freenet concert, at marami pang gigs at music events. Nakakapanood na ko ng mga pelikula sa sinehan, nakakakain na ko sa mga sikat na restaurant, wow I’m living the city life haha. Very different from last year, kung saan di nako makaalis ng bahay kasi nag-aalaga pa ako ng bata.

Now I’ve been into places I’ve never been, I’ve met different kinds of people. Yung dati napaka-antisocial ko, dati puro katrabaho ko lang ang kinakaibigan ko, ngayon ang dami ko nang nakakausap outside work, tapos ipaparealize nila sayo na “There’s more to life than landi”, at “There’s someone who will genuinely support you through everything without being tied into a relationship.” and that’s the tea. To that someone, thank you ๐Ÿ™‚

STABILITY

Yung dati nasa laylayan kami. Yung dati nakapamaluktot kami sa maiksing kumot. Dati puro sardinas at gulay ang inuulam namin. Ngayon maginhawa na. Nakapagpundar na kami ng sariling TV, Computer, Refrigerator, Washing Machine. Kung dati walang natitira mula sa sahod ko, at marami akong utang, ngayon nakapag-open na ko ng sariling bank account at nakakapag-ipon na. Di bale nang wala akong nabibili na damit, o sapatos, o anything para sa sarili ko, basta makita ko lang na happy ang mga tao sa bahay, ok na ako. Ngayong pasko, ang dami kong natanggap na blessings! Di ko inasahan yun. At narealize ko na ang sarap pala sa pakiramdam pag nagbibigay ka din ng blessings sa iba, pag nireregaluhan mo tapos sasabihin nila na gustung-gusto nila yung binigay mo. Wow.

Lord, maraming maraming salamat po sa lahat ng mga ito. Napaka-ungrateful ko lately, pero di mo kami pinababayaan at patuloy pang binibiyayaan. Sorry kung ang toxic ko pa din sa sarili ko, di pa rin nawawala yung negativity.

REALIZATIONS

– We tend to complain about toxic people surrounding us, pero di natin nare-realize na tayo pala talaga yung toxic/tayo yung dahilan kung bakit siya naging toxic. Nakikita natin yung mga pagkakamali ng iba pero yung sarili nating mali di natin mapansin. Yun yung bagay na natutunan ko. At hindi lang ikaw yung may mabigat na dinadalang problema, yung mga tao sa paligid mo may mga pinagdadaanan din yan. Kailangan mo din isipin na nahihirapan din siyang buhatin at intindihin ka, kasi may mga binubuhat din siyang bagahe sa buhay niya. Dapat sa separate na post ko na lang pala to i-elaborate pa haha.

– Isa pa sa mga bagay na gusto ko i-reflect, eh this year, naging PABAYA ako sa mga obligasyon ko. Sa bahay, wala na akong time para sa pamilya ko. Sa work, binabalewala ko yung oras kaya ako napapagalitan. Sa past relationship ko, na hinayaan ko lang na mamatay. Gusto kong baguhin yung mindset ko na maging responsable na hahahaha. Tanda tanda ko na, di pa rin ako nagtatanda.

GOALS/WISHES

Nung mga nakaraang buwan wala talaga akong gana, pero ngayon may mga plano na ako haha sana maipush ko lahat ng ito:

– By January sana makalipat na ako sa bagong trabaho haha yun na yung last step ko para makapag move on sa buhay. I have to work harder, lalo na’t pauwi na ang tita ko. Ako na ang magiging provider ng pamilya so kailangan ko talaga magpush pa.

– Target ko mag-daily, or at least weekly blogs. Kasi yung mga idol kong vlogger ang sisipag gumawa ng content. Sana maibalik ko yung dating ako na ang daming deep thoughts. Ngayon kasi puro kalandian lang ang nasa utak hahahahaha (kahit naman dati yun na ang nasa isip ko).

– Tsaka sana more gala(s) to come. Sana matuloy yung Zambales, Baguio, at Palawan trip natin (kung hindi ako matutuloy sa pag-abroad ha).

– Sana dumating na yung piano keyboard na inorder ko huhu sa wakas matutupad na yung pangarap ko na magpush sa music industry hahahaha jk. De gusto ko mahasa yung skills ko dun. Hopefully masimulan na di ba.

COMEBACK

2019 is the YEAR OF RETRIEVAL. I have to gain back what has been lost. Yep, there’s no turning back.

Kailangan ko pa umangat, to the point na pagsisisihan ni Natalie na nakilala niya pa ako at ginulo niya ang buhay ko. Ngayon masaya siya eh, habang ako nagdurusa pa rin dahil sa kanya. Balang araw gusto ko siyang makitang gumagapang habang nagsisisi sa mga ginagawa niya sakin hahahaha revenge is real. Watch me. #LookWhatYouMadeMeDo

Joke lang. Sana maalis na yung poot sa puso ko para makapag move forward na ako sa buhay. Gusto kong mawala na yung bigat na nararamdaman ko. Acceptance at forgiveness lang ang kailangan. It takes time. It takes time.

“The best lesson I’ve ever learned in my life came from the worst feeling I’ve ever felt in my life.”

STRENGTH

Sana next year magkaroon na ulit ako ng motivation at happiness sa buhay. Ang sakit pa rin eh haha, yung konting ano lang, umiiyak na agad ako. Makikita ko pa lang yung pangalan ng ex ko, nanghihina na naman ako. Ayoko na maging marupok. Hayaan mo magsasawa din naman ako maging malungkot, aahon din ako eventually hahahaha.

Sana maging strong na ako, na everytime pag narinig ko yung mga OPM songs na mapanakit ng damdamin, hindi na ako maaapektuhan pa. Kasi hanggang ngayon ako’y giniginaw at hindi makagalaw. Nahihirapan ang pusong pinipilit ay ikaw. Charot.

When will I be this happy again?

Sabi nga ni Cong, ang sitwasyon ko ngayon parang naghihintay lang ako ng masasakyan. Kaso yung mga pinapara ko, di ako hinihintuan, nilalagpasan lang. So instead na magreklamo ako at magmukmok kung bakit walang nagpapasakay sakin, wala akong choice, kundi maghintay pa rin.

Pero ang ginagawa ko ngayon, naglalakad na ako patungo sa destinasyon ko hahahaha. Kahit ako lang mag-isa, kahit malalim na ang gabi, kahit masakit na ang mga paa, okay lang. Basta umuusad tayo.

2017 nawalan ako ng bespren. 2018 nawalan ako ng jowa. Ano naman kaya ang mawawala ngayong taon? Abangan.

Anuna 2019! Handa na akong masaktan, paasahin, paglaruan, gaguhin at pagkaitan ulit ng tadhana hahahahahaha come on fite me!! Let’s go!!!!!

THANK U 2018, NEXT!

I’m sorry, the old Shaira can’t come to the phone right now.

Unang Taon


Continue reading “Unang Taon”

24k Magic Tour: Ang Katuparan ng mga Pangarap


 

Alam naman ata ng lahat na super fan ako ni Bruno ever since. Doo-wops and Hooligans era pa lang, sinusubaybayan ko na siya. Ako pa naman yung tipo na maraming idol, pero eventually nawawala din naman. Pero sa kanya lang talaga ako tumagal hahahaha, na minahal ko lahat ng kanta niya, maski mga unreleased. Yung di ako magsasawa na pakinggan yung mga album niya ng paulit-ulit. Dahil sa kanya naging active ako sa twitter, nagkaroon ng mga kaibigan di lang dito sa Pinas kundi pati mga intl hooligans. Dahil din sa kanya mas naappreciate ko yung iba pang genre (kasi stick lang talaga ako sa American Pop Music nun haha,) So heto na nga, after 8 years!! Finally!! Sa wakas!! Nasaksihan ko na siyang magperform ng live.

DW&H Tour pa lang, gusto ko na siya mapanood. Kaso nag-aaral pa lang ako nun. Di naman kayang suportahan ng pamilya ko yung mga ganun kaya ayan, hanggang Moonshine Jungle Tour, team bahay ako. Isinumpa ko na sa susunod niyang pagbabalik dito sa Pilipinas, I should be there! Buti na lang nung nag-announce na siya ng tour, naka-graduate na ko. Though wala pa akong trabaho nung ticket selling hehe. Salamat sa tita ko!!! Nagrequest ako kung pwede yun na lang graduation gift ko kahit Gen Ad lang, at ayun!! Nung araw ng ticket selling mangiyak-iyak na ko kasi alas onse pa lang, sold out na lahat ng tickets. Alas dos ng hapon nung may mag open na tatlong slot sa Gen Ad, at yun ang nakuha namin! Thank you Lord kasi sa dinami-dami ng pumila para sa ticket, isa ako sa pinagpala na mapagkalooban.

Pero even though na may tix na ko, nagsasasali pa rin ako sa pa-raffle ng mga sponsors. Kahit naiinis ako kasi isa sila sa dahilan kung bakit naubos agad ang tickets, go lang kasi di ba malay mo manalo ako. VIP din yun. Kaso sa pitong sinalihan ko, di ako pinalad haha. Pero nanalo naman ako ng merch, consolation lang.

At heto na, ang mismong araw ng concert!

Nag-half day lang ako sa opisina. Mga 5PM bumiyahe na ako pa-MOA Arena. Inantay ko si Jenina, college friend ko na hooligan din (btw nakilala ko muna siya sa fandom bago ko naging classmate hehe). Pagpasok namin, ikot ikot muna, papicture, etc. Pagdating namin sa mismong arena, ginoosebumps ako (tama ba, basta yung nanindig ang balahibo ko. Una first time ko lang manonood ng legit na concert (kasi puro music festival lang napupuntahan ko). Pangalawa, first time ko talaga makapasok ng MOA Arena haha dati nangangarap lang ako nun sa labas ng MOA, now I’m here!! Pangatlo, ang daming tao as in, na-overwhelm ako kasi ganito na pala ka-famous si kuya mo Bruno. Wow. Wow talaga. Yung dati akala ko konti lang ang fans niya dito sa Pilipinas, madami pala. Di lang talaga kami active sa mga fan-voting at pa-trending sa twitter. Tapos yung market niya, mapa-bata, matanda, lalaki, babae, nakaka-proud. Ang layo na ng narating niya!! Grabe no, ang galing galing niya kasi talaga. Medyo selfish lang ako kasi naisip ko, hala yung iba nakiki-fan lang, tas sila pa yung nasa VIP (lalo na mga artista). Napagkaitan kaming mga legit na hooligan na sumusuporta sa kanya mula pa nung umpisa.

Balik tayo sa mismong concert, nagstart na yung Jabbawockeez, ang galing galing din nila huhu. #Blessed din kasi nakita ko sila magperform live. Then after an hour, tumaas na ang kurtina. Pop pop it’s showtime!!! Sunod-sunod niya nang pinerform yung mga hits niya. Yung feeling na ang saya saya ng environment, pero iyak ka ng iyak hahahaha! Sobrang tuwa ko lang kasi natupad na yung pangarap ko. Yung tipong pwede na ko mamatay kasi nakita ko na si Bruno. Hehe charot lang. So ayun nga, nagsasasayaw at kanta lang ako nung time na yun, parang nasa isang party lang kayong 20,000 na tao dun. Nakatayo lang ako the whole concert. At hinawakan ko lang ulit yung phone ko nung When I Was Your Man kasi yun lang yung pahinga ko sa pagsayaw haha. Di ako nagpicture/video kasi una, sumasayaw ako at tumitili, panget lang yung quality ng magiging kuha ko. Pangalawa, Gen Ad lang ako, malabo si Bruno sa phone ko, pero pramis kahit nasa dulo ako, kitang-kita ko siya ng malinaw. Salamat sa mga mata ko na malinaw pa rin hahahaha. Pangatlo, ayaw na ayaw ni Bruno na lam mo yun, kumakanta ka, sumasayaw ka dapat, pero nagvivideo ka lang the whole time?? Kasi feeling niya di mo naeenjoy yung show niya. Yun nga yung purpose ng tour niya eh, yung mapasaya tayo, magbigay ng entertainment. Tsaka sayang naman na nagbayad ka ng 23k para lang magcameraman? Sulitin mo bayad mo huyyy. Hahahaha.

Grabe pa rin yung goosebumps ko, lalo na nung Calling All My Lovelies (maygahd yun talaga ang pinakafavorite ko sa album niya), dati kilig na kilig ako pag nagpipiano siya, ngayon maa kinikilig na ko pag electric guitar ang gamit niya. Yung umpisang tunog pa lang, nagtititili na ko kasi sa wakas, makikita ko na ng live yung CAML. Sayang nga lang wala si Phil, kulang talaga yung tunog pag wala siya eh. Pero napahanga ako ni Jimmy, kasi dati tumutugtog lang siya, ngayon nagsesecond voice na siya wow. Tsaka si Kam din di ba grabe improvements nila. At sobrang galing talaga ng band!!! Pramis!!! Mas magagaling pa sila sa mga sikat na performers ngayon. Di biro yung tinutugtog mo yung instrument mo, habang sumasayaw (sabay sabay sila non galing talaga), tas nagsesecond voice pa. Matataas pa naman yung mga part na kinakanta nila (yung What the Hell!!) o yun na nga balik tayo sa CAML, di ko inasahan yung pagtatagalog ni Bruno. Kumakanta na ko nun ng “I’d rather be with youuu, yeah” Nung biglang nagsalita at kinanta niya, “Miss na kita mahal” shet shet shet kahit slang siya kinilig ako. First time niya lang ata gumamit ng endearment na “mahal” kasi baby talaga tawag niya sakin eh charot. Ang sweet kaya, mahal OMG miss na din kita mahal!!
Ang haba na ng kwento ko no hahahaha basta ayun, kahit ilang beses ko nang napapanood mga performance niya at tours sa ibang bansa, parang first time feels pa rin na makita ko iperform niya dito yung mga kanta niya.

(Calling All My Lovelies live version.. this is what I’m talkin’ about haha!)

 

Ang downside lang eh una, bitin na bitin ako mamsh, parang ang bilis nung mga pangyayari haha hala tapos na agad? I need more of Bruno. Pero wala eh ganun talaga. Yun nga mas better pa rin MJT dahil din siguro mas marami yung interaction niya with the fans. Tas inaabangan ko yung Grenade, Gorilla, Straight Up and Down. Bakit wala? Yung Too Good to Say Goodbye din fave ko kaso di niya na pineperform yun.

At narealize ko lang din, pagod na pagod na si Bruno. Pero di mo yun makikita sa kanya kasi parang bibong bata siya sa stage eh hataw pa rin ng hataw, tas nabirit pa, ibang klase talaga ang energy niya. Pero kasi isang araw lang yung pagitan ng mga concert niya sa ibat ibang bansa. May 1 sa Thailand. May 3 and 4 Pilipinas. May 6 and 7 Hongkong. See? Isang taon na din siyang nasa tour. After neto balik America ulit ang tour. Yung feeling na gusto mo na siya pagpahingahin, kaso mamimiss mo siya kasi magiging inactive na naman siya sa industry, ilang buwan na namang walang balita sa kanya.

After ng tour, di natin alam kung kailan ulit siya maglalabas ng bagong album. Mahaba-haba na naman ang break niya. Nagjoke nga siya eh sabi 10 years daw siya pahinga. Kaya yung moment na yun nung concert, ninanamnam ko na. Kasi di ko alam kung kailan ulit ang susunod.

Grabe no, parang sa iba normal na lang na makanood ng concert. Pero sakin malaking bagay na to haha kasi tagal ko talaga hinangad yung ganitong pagkakataon. Lol kaya ganyan title ng post ko. May na-check-an na sa bucket list ko sa wakas! Yung feeling na, after all the hardwork I’ve done throughout my life, okay lang kahit yun lang yung sukli hahahaha. Finally! I’m proud that I stan someone who is very talented!!!

Ang haba na ng hanash ko haha, pero thank you talaga Bruno, for being my happy pill ๐Ÿ˜ miss na kita mahal. Hahahaha.

 

DcQWdPiUQAARzA9
Di ko kuha yan. Galing sa SMART yan haha
IMG_20180503_201839
Jabbawockeez!
IMG_20180503_204137
Yan yung view mula sa pwesto ko
IMG_20180503_221411
During When I Was Your Man
IMG_20180503_195418
Happy Kiddo!!

IMG_20180503_201029

 

Tagpayat


 

Everyone wants to achieve a summer body, meanwhile, me:

“Hala anyare sayo Shai? Bat ang payat mo?”

Yep. Mas lalo akong pumayat nung nagkatrabaho na ko ๐Ÿ˜ฐ

Eto yung peak ng katabaan ko. January 2014. Nagstop kasi ako magschool niyan kaya puro kain/tulog lang ginagawa ko.
January 2018.

Wala na kasi akong time kumain haha. Paggising ko sa umaga, di ako nakakakain ng madami, nagmamadali eh. Pero nagbabaon pa rin naman ako ng kanin at ulam sa opisina (nauubos ko yung nasa 500ml container na kanin). Tapos magmemeryenda lang ako pag niyaya ako ng mga katrabaho ko. Sa gabi naman, since 7pm/9pm ang out ko, wala pa rin akong time kumain, diretso na ko sakay nun pauwi. Tapos pagdating sa bahay matutulog na agad ako (Sleep is lifer). Bumibili lang ako ng boiled egg sa Lawton, yun na hapunan ko. Mukha akong nagda-diet pero di ko rin ginusto yung ganitong buhay hahahaha! Ang unhealthy ng lifestyle ko, wag gagayahin. Yung feeling na anytime pwede akong magkasakit, pero buti na lang medyo strong pa yung lagay ko ngayon (partida di ako nagvavitamins).

BMI atm. Last last week 45.5 kg na lang ako. Dati di ako bumababa ng 50 kilos. Hays
Ano yan hahahahaha

Ano kaya mo pa ba girl? Oo naman. Kahit mukhang zombie ako lagi sa opisina namin, keri lang ๐Ÿ™‚ Laban pa!!

OUT OF THE BLUE


Continue reading “OUT OF THE BLUE”

Huling hanash, para kay crush.


Continue reading “Huling hanash, para kay crush.”

#FirstTimer: NOGNOG


Continue reading “#FirstTimer: NOGNOG”

MMK


Continue reading “MMK”

Huling Sayaw


Continue reading “Huling Sayaw”

Migraine


Continue reading “Migraine”

Lost in Tagaytay


Continue reading “Lost in Tagaytay”