Sapatos


tumblr_psfvjtXepm1qdvnfp_500

Ako ang sapatos mo – ang kasama mo sa bawat paglalakbay mo, sa paglalakad sa kawalan, sa paghahanap sa kasaganaan at kaligayahan, sa pinakamahihirap na bahagi ng iyong buhay. Ngunit alam ko naman na sa dulo ng biyaheng ito, siya pa rin ang tsinelas na uuwian mo.

follow my Tumblr blog!

Advertisements

14. Sulat


I can barely recall but it’s all coming back to me now –

Wala akong magawa. Kaya babasahin ko na lang itong mga sulat na andito. Apat din to lahat.

“Kahit panget ang ugali ko, minahal mo pa rin ako ng buo.”

“Gusto ko ituloy yung mga pangarap mo kasama ko. Sabay nating tutuparin one step at a time.”

“Di rin ako mananawa sayo na mahalin ka at iparamdam ang pagmamahal na ipinagkait sayo.”

Oh. Shit. Tears are running down again.

Na-aappreciate ko lahat ng sulat na ito, pati mga natuyong bulaklak andun sa garapon, hindi ko pa rin maitapon. Yung mga pinagbalutan ng tsokolate, nakatabi pa rin. Yung singsing, nakabaon sa buhangin. Di ko maisangla.

Kaya lang ayoko nang maniwala sa mga salitang ito. At sa mga salitang ipapangako pa sa akin ng ibang tao pagdating ng araw, ayoko nang maniwala.

Binibilang ko kung ilang sulat ang ginawa ko noon. Wala daw eh. Nasa blog na kasi lahat. Never akong gumawa ng hand written letter. Pero alam mo kung anong maganda doon? Di mo siya maitatapon. Di mo siya maitatago sa kung saan at aalikabukin na lang pagdating ng panahon. Immortal na yang mga sulat ko, na kahit na pumanaw na ako, andyan pa rin yan, hindi na mabubura pa. At alam mo, padagdag pa ng padagdag etong mga isinusulat ko sa iyo.

Pero katulad ng mga salita mo, wala na rin palang saysay lahat ng mga sulat ko. Balewala na lang iyon sa iyo. Wag mo na basahin at balikan. Malulungkot ka lang din katulad ko.

Unti-unti nang nauubos ang oras ko. Hindi ko na yata masisilayan pang matupad yung kahilingan ko sayo.

follow my Tumblr blog!

Protected: 13.


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Pamilya


30 Day Blog Challenge

Day 8: TALK ABOUT FAMILY

Late na ako ng ilang araw sa blog challenge, sobrang busy ko talaga ngayon legit.

Nababanggit ko na sa mga posts ko yung about sa family ko, pero bihira nga lang. Mostly kasi mga rants ang sinasabi ko haha (pero wala naman akong sama ng loob ha, normal teenager issues lang)

So here’s what everyone doesn’t know. Ako po ay naulilang lubos sa murang edad. (Insert natin dito yung OST ng MMK). Though ang tragic ng story ko, hindi ko siya dinadamdam masyado, marahil ay nasanay na ako na wala akong magulang. Heto ang back story. Masaya kaming namumuhay na isang pamilya, Daddy, Mommy, at si Luisa, ang nakababata kong kapatid. Hanggang sa nagkaroon ng Lung Cancer ang tatay ko, which is mahirap kasi una, hindi naman siya naninigarilyo? Delivery boy lang ang papa ko kaya hirap siyang magpagamot. Ilang buwan lang ang lumipas, binawian na siya ng buhay. 29 years old siya. Ako ay tatlong taong gulang pa lang. Ang kapatid ko ay mag-iisang taon pa lang. Iniuwi ang mga labi ni daddy sa kanyang bayan, sa Sta. Rita, Samar. Si mommy naman ay patuloy pa ring naghahanap buhay para sa amin. Kaya naiwan kami sa lola ko sa Paranaque. Habang siya ay nasa Tondo. Naalala ko nun, sinabi ko sa kanya, “Pwede bang mama na lang ang itawag ko sayo? Pang-mayaman yung mommy eh.”

Years later, kinuha ng isa kong lola ang kapatid ko. Sila na ang mag-aalaga sa kanya. So bale ako nasa side ni mama, si Luisa naman nasa side ni Papa. Limang taon pa lang ako nun. Tatlong taon pa lang ata siya. Yun na ang huli naming pagkikita. Ngayon 22 na ako. 20 siya. Hindi ko alam kung kailan kami ulit magkikita.

Nag-asawa ulit si mama. Nagkaroon sila ng anak. Ilang buwan pagkapanganak niya, bigla na lang bumagsak ang katawan niya. Na-diagnose siya ng Hypokalemia. Wala akong kamuwang-muwang nun kasi nasa Cavite na ako, sa lola ko. Sila naman nasa Makati. After 7 days sa ICU, sumama na rin siya kay Papa. Sa edad na walong taon, naulila na ako. Anim na taon pa lang ang kapatid ko. Nasa Samar siya, at wala rin siyang kaalam-alam sa kinahinatnan ni mama. Dalawang buwan pa lang ang bunso namin.

Pagkatapos nun, wala na akong balita sa stepfather ko. Tutol ang pamilya namin sa kanya. Wala na rin akong balita sa bunsong kapatid ko. Ang alam ko ay kinuha din siya ng lola niya (nanay ng tatay niya), na nasa Zamboanga. So technically, naghiwa-hiwalay kaming tatlo. Ngayon, wala pa rin akong balita sa kanya, though friend ko pala siya sa facebook.

Ikukuwento ko naman ang buhay ko sa side ng lola ko. Ang kasama kong lumaki, mga pinsan ko, na itinuring ko nang mga kapatid, si Don2 at si Anye. Nung bata ako, nasa laylayan kami ng time na yun. Walang trabaho mga tita’t tito ko. Magkakasunod na taon kaming namatayan – si Papa nung 1999, si Mama nung 2004, lolo ko nung 2006, at lola ko nung 2009. Sobrang close ako sa lola ko, na siya rin eh tinatawag kong mama. Tapos yung mga tita’t tito ko eh Ate Kuya ang tawag ko (which is wrong???), nung nagkasakit yung lola ko, naging bedridden siya, napakahirap ng pinagdaanan namin. Kailangan na kailangan namin ng pera pambili ng gamot, tapos hindi pa sapat yung para sa pagkain namin. Hindi ko alam paano kami naka-survive sa ganung sitwasyon. Pension lang ng mama’t papa ko ang bumubuhay sa’ming lahat, salamat SSS. Yun na din ang tumustos ng pag-aaral ko, buti na lang at nasa public lang ako. Though may mga araw na wala akong binabaon, minsan nag-123 ako para lang makapasok, pero pag walang-wala talaga, umaabsent ako ng ilang araw dahil walang pamasahe. Isa to sa regrets ko eh, kaya kong mag-honor student, kaya kong makakuha ng scholarship, kaya kong mag-aral sa magandang unibersidad, pero hindi ko maasikaso kasi wala kaming pera, wala akong panggawa ng project, umaabsent ako kahit may exam.

Nung high school ako, nakipagsapalaran sa abroad ang tita ko – sa Syria. Tapos ay sumiklab ang digmaan doon, naipit siya. Ilang taon din kaming walang komunikasyon sa kanya. Ilang taon ding walang tumutustos samin, pero andyan yung asawa ng tita ko para suportahan kami financially. Nung ok na, nakauwi na ang tita ko, pero ganito pa rin ang buhay namin, nasa laylayan.

After ko magfirst year sa kolehiyo, napagdesisyunan ng tita ko na mangibang bansa ulit. So yung pang tuition ko sana ng second year, ipinanggastos na lang pang-asikaso ng requirements, kaya napilitan akong huminto sa pag-aaral. Hindi naman labag sa loob ko, pero sobrang lungkot ko nun, kasi may opportunity ako, pero wala akong magawa. Natengga din ako sa bahay ng matagal, kaya sabi ko sa sarili ko nun, balang araw aangat din kami sa laylayan. I don’t want to suffer again in the future (naks.) Gusto ko nang makaalis at makalaya sa mundong ito.

Hanggang sa eto, naka-graduate na ako, isang taon nang nagtatrabaho, pero wala pa rin akong naibabalik sa pamilyang kinalakihan ko. Pasensya na.

We were once a big family. Hanggang sa unti-unti kaming nababawasan. Nagkakaroon ng family issues, etc. From 8, tatlo na lang kaming nasa bahay ngayon. Actually weekends na nga lang ako nasa bahay namin, so dalawa na lang pala silang andoon.

Ayun lang, this is my family. Wala pala kaming family picture.

Alam mo. narealize ko, akala ko walang effect sa akin psychologically yung absence of parents. Meron din pala, kaya siguro ganito ako, hirap makihalubilo sa matatanda, sa ibang pamilya, kasi hindi ako sinanay ng pamilya ko. Tahimik lang ako sa bahay, hindi ako nakakapag voice out ng feelings ko. Ewan ko. Kaya rin siguro hindi ako sweet na tao kasi walang nagpapakita sa akin ng pagiging sweet sa family or sa ibang tao. Kaya kung mapapansin mo, sanay ako na mag-isa lang ako.

Isa sa mga pangarap ko, ang magkaroon ng matinong pamilya. Seryoso. Though natatakot din ako ng magkaroon ng sariling pamilya kasi feeling ko, mamamatay din ako ng maaga (seryoso, inaanticipate ko to), pero kung papalarin akong mabuhay ng matagal, sana maranasan ko rin ang magkaroon ng complete family, may asawa ako na mamahalin at susuportahan ako unconditionally, yung pareho kami ang magbibitbit at hindi ako lang (mostly kasi sa mga kamag-anak ko, babae ang bumubuhay samin, so yeah it runs in the family), yung tita ko single mother, and hopefully sana ako hindi ako maging single mother.

Hindi ko naranasan yung may magulang na sasabitan ako ng ribbon tuwing recognition, na aattend tuwing PTA, na magsusundo kapag umuulan, na magpapa-Jollibee pag mataas ang grades, Sana maranasan ng magiging anak ko yun. Ayokong maranasan niya yung buhay na pinagdaanan ko.

Well hindi ko nga alam kung magkaka-normal family pa ako kasi ngayon pa lang, fucked up na yung sitwasyon ko, pero sana kung makakapag-asawa pa ako, sana tulungan niya akong bumuo ng masayang pamilya. Yung paggising sa umaga hahainan ko sila ng sunog na kanin, HAHAHAHA, de joke, basta paglulutuan ko, pagsisilbihan ko, hatid ko sa school. Tas yung pagmamahal na hindi naiparamdam sakin ng papa ko, gusto ko maramdaman ko yun sa magiging asawa ko haha, sige na, I could be a good wife too. Bigyan mo naman ako ng magandang future pls? (wait lang, bat nga ba napunta dito ang usapan)

Basta ayun, kailangan ko pa magsikap sa trabaho ngayon para makaipon para masuportahan yung pamilyang bubuuin ko balang araw, kahit inaanticipate kong mamamatay din ako agad. wat.

follow my Tumblr blog!

To my 16-year old self


30 Day Blog Challenge

Day 5: LETTER TO 16 YEAR OLD YOU

Alam mo sana nga may time travel machine na katulad nung sa Orange, baka maisalba ko rin ang sarili ko dito.

Eto lang yung sasabihin ko sayo. Mahalin mo ang sarili mo. Yung 22 years old na ikaw, hirap na hirap ngayon. Kasi mas iniintindi niya yung kapakanan ng ibang tao, nag-aadvice siya, nag-eeffort, kahit sobrang nasasaktan na siya. Alam ko obsessed ka pa kay Jun Pyo sa time na to. Okay lang yan. Walang-wala yan compared sa lalaking kahuhumalingan ng 22 year old self mo. Sagad, naubos niya ang sarili niya para doon, she’s not expecting anything in return, at yun ang pumapatay sa kanya ngayon. Please, kung kaya mong pigilan. Huwag mo na hayaang mangyari ulit yun sayo. Yung mindset mo ngayon alam ko easy go lucky ka lang, hindi pa mature yung feelings mo. Pero sinasabi ko sayo, mas ok pa yan compared sa magiging sitwasyon mo six years after. Mas ok nang umiyak ka kasi pinagsasalitaan ka ng masama ni kuya kapag nalalasing, kesa yung gabi-gabi kang umiiyak ng dahil sa pag-ibig. 4 years after neto, may darating na lalaki na makakapagpabago ng buhay mo, in a positive and negative way. Tingin ko mas ok na iwasan mo na lang siya, mas ok nang nakatago ka lang sa comfort zone mo, mas ok nang wala kang kamuwang-muwang sa realidad ng pag-ibig, mas ok nang naiinggit ka lang sa mga kaklase mong may jowa, mas ok nang hintayin mo si Jun Pyo nang sampung taon kahit wala kang chance at all. Mas ok yun pramis, mas maginhawa ang buhay mo. Huwag ka nang pumasok sa relationship. It will be the burden you’ll bring for so long. Pagdating ng taong 2018, tuluyan nang mawawala yung self-worth mo. Alam ko focus ka pa sa pag-aaral ngayon. Pero relationship ang hinahanash ko sayo ngayon. Kasi ang laki ng impact nito sa buhay mo. Matalino ka. Sasabihin mo na kaya mong i-handle, pero pramis gurl, mawawala ka sa sarili at magiging tanga eventually. Kaya hangga’t maaari, huwag mo na gawin. You’re doing good academically. Keep it up. Mataas ang pangarap mo. Aim high at wag na magsettle sa temporary means of satisfaction. Save yourself. 🙂

follow my Tumblr blog!

Love Language


30 Day Blog Challenge

Day 3: YOUR LOVE LANGUAGE

Naalala ko nung mga unang araw after ako hiwalayan, hahahahaha, inexplain sa akin ni Ate Jen yung about sa love language. Tapos pinagsagot ako ng LOVE LANGUAGE TEST (try nyo rin kung di nyo pa alam ang Love Language nyo), so ako napa-wow nun na, hala oo nga this is me, this is how I express love, ganern.

My Scores

11 Quality Time
8 Acts of Service
6 Physical Touch
3 Words of Affirmation
2 Receiving Gifts
IMG_1944
image from https://aspirace.com/how-to-speak-your-partners-love-language/

Receiving Gifts

Magsimula tayo sa pinakamababa, hindi big deal sa akin yung receiving gifts, hindi dahil sa wala siyang maibigay nun, kung tutuusin sobrang special ng mga regalo niya sa akin noon, irrepleaceable po. Madalas mga handwritten letters yun. Di ba ang saya, kapag nagbibigay sayo yung isang tao, ibig sabihin nun naa-appreciate ka, naaalala ka ganern.

Words of Affirmation

Sobrang appreciated ko naman yung compliments niya, like ang ganda mo kahit flat ka ganern hahahahahaha. Kaso, ako kasi yung taong sobrang taas ng trust issues na yung i love you niya, ayokong paniwalaan, feeling ko di siya sincere sa words niya. Tapos ang dami niyang plano and everything pero hanggang ngayon wala pa ring nafu-fulfill, so sabi ko hanggang salita lang talaga to. Yun yung dahilan din kung bat ako iniwan HAHAHAHA eh kasi sa kanya eto yung love language niya, tapos sakin mababa lang, so hindi nagkasundo, ayan.

Physical Touch

Hindi ako clingy. Minsan naiirita ako pag niyayakap ako in public haha ewan ko. Pero yung simpleng pag-pat lang sa noo ko, yung paghawak sa kamay pag naglalakad, sobrang naa-appreciate ko rin yun.

Acts of Service

Akala ko ito yung number one ko, eh gusto ko yung natutulungan niya ko sa mga gawain ko. Pero na-realize ko rin na ayaw ko na iasa na lang lahat sa ibang tao, masyado akong spoonfed non (hindi ba)

Quality Time

Heto lang naman dine-demand ko huhuhu, wala akong pake kung wala kang pera, basta gusto kita makita, kaya every off ko nun nag-eeffort ako na pumunta sa kanila, at least once a week gusto ko to makita. Kahit nagcocomputer lang siya pag magkasama kami most of the time, kahit nakatengga lang kami sa bahay, kahit hindi kami nagde-date ng legit sa labas, okay lang haha basta nakikita siya ng mata ko.

//

THEN AND NOW

So ayun nga chika ako ng chika ng about sa past ko, which is lesson learned kasi nga magkaiba kami ng love language. Big factor talaga to sa compatibility nyong dalawa. Like siya nagdedemand na maging sweet ako tapos ako nagdedemand na maging sincere sa words at gumawa ng mas maraming actions. Lol kahit ano pang pag-aadjust ang gawin, hiwalayan pa rin ang ending.

Ngayon, dito sa bago kong kalandian HAHAHAHA, feeling ko pareho kami ng love language kaya wala kaming masyadong issues sa isa’t isa. Parehong hindi sweet, hindi clingy, parehong mahilig gumala sa kung saan-saan, parehong tinutulungan ang isa’t-isa, parehong gusto ang quality time.

Para lang akong nagkaroon ng cellphone, for the first time, kahit second hand siya at marami nang issues, ginagamit ko pa rin kasi yun lang yung phone na meron ako eh! And then nanakaw sakin, so ako hinayang na hinayang, pero narealize ko na kaya ko naman palang bumili ng brand new na cellphone, walang problema, madaling gamitin, so bakit pa ako magsasayang ng panahon na mag-iiiyak sa lumang cellphone?

follow my Tumblr blog!

Chapped lips


Nabo-bored ako dito sa office. Wala akong ibang mapagkaabalahan kundi ang kutkutin ang nanunuyo kong labi.

Lagi ko namang pinapahiran ng lip balm at petroleum jelly, pero bat ganito pa rin. Naisip ko baka ngayon na lumalabas yung mga side effects ng paggamit ko ng mga mumurahin ngunit pekeng lipstick noon (like yah, 10 pesos each)

Kumusta na nga pala ako ngayon? Heto, napagsasabay ko naman yung dalawang trabaho ko. Nakakapagtranslate na ako ng official documents ng CCC, and at the same time nagpapublish pa rin ako ng mga ads sa TFC.

Kailan nga ba ako maglalast day sa ABS? Sabi pwede na ng May 2. Or May 15. Pero ewan ko, hindi pa yata ako handang iwan ang trabahong ito. Need ko pa mag-grind para mas marami akong sasahurin sa mga susunod na cut off, mas marami akong pera, mas marami akong magagawa in life.

Atsaka, kahit may mga moments na nafe-fed up ako sa mga katrabaho ko, hindi ko pa sila maiwanan. Isa sila sa nagpapasaya sa araw ko eh haha. Mababait naman yung mga bagong katrabaho ko, kwela din, pero tingin ko medyo matagal pa bago ko sila maging close. Hindi ko pa inoopen masyado yung sarili ko eh.

At isa pa sa mga dahilan, gusto ko hangga’t maaari occupied ako. Ayoko na ng walang ginagawa. Ayoko nang ma-bored, kasi magiging clingy na naman ako sa memories ng nakaraan tapos malulungkot na naman ako. Which is contradicting kasi, it’s either nalulungkot pa rin ako kahit super busy ako, or nabobored pa rin ako sa dalawang trabaho ko kaya naghahanap pa rin ako ng attention, gusto ko pang madagdagan mga gawain ko. So sabi ko, sige, hangga’t wala pang kapalit yung papalit sakin, magrerender pa rin ako.

Overwork ata ang papatay sa akin, okay lang, at least hindi na heartbreak. Gusto ko lang naman eh malunasan na yung kalungkutang nararamdaman ko, pero ang hirap, paano? Nasosolusyunan ba ng pera ang kalungkutan? Dati sabi ko, pag marami na akong pera, magiging ok na ako, pero bakit ngayon hindi pa rin sapat yun. Money doesn’t matter after all. Tao pa rin pala ang kasagutan. Yung taong feeling mong siya ang sagot sa problema mo, siya pala ang gumagawa ng problema mo. Gusto kong maging masaya, pero hindi yung temporary lang, na after ng ilang oras bored na naman ako. Satisfied ganern.

Ayoko namang i-claim na depressed ako. Kasi di naman talaga. Sobrang melancholy lang. Siguro magfocus na nga lang talaga ako sa goal ko na makapag-ipon hanggang sa pwede na akong mag-abroad. Siguro pag nagawa ko na yun, maiiwan ko na yung mga bagahe ng kalungkutan ko.

May nabasa ako na, bakit nga ba kinukutkot mo pa rin yung labi mo kahit alam mong masakit at magsusugat? Ewan, pero nakaka-satisfy di ba? Once na umpisahan mo, di mo na matigilan. Ganun din siguro ako towards sa kanya, hahahaha. Pasaway.

Napapakanta na lang ako dito ng, “My loneliness is killing me, and I-”

follow my Tumblr blog!

Mirror


 

 

 

Nagde-daydream na naman ako. 5 years ago, nung unang beses ko tong marinig, nangarap din ako, sana pag ikinasal ako eto ang tugtog. Lahat naman tayo nangangarap na sana matagpuan natin yung other half natin, yung reflection mo. Hindi naman sa kapareho mo ng attitude o personality, pero nagbeblend or complement kayo pareho. Para walang maging conflict, para magstay kayo hanggang sa pagtanda. Sabi nga ni JT –

“One of the most valuable things in a relationship is being able to constantly change and be individual, but look to the other side to the person that you’re with and know that they’re changing as well individually, but somehow you two can mirror each other and be the other half of that world that you both create.”

Kumbaga hindi yung isa lang ang nagbabago, pareho kayong nag-eevolve. Ipinapakita sa music video nito hindi lang yung happy moments ng relationship, pati na rin yung downside – yung mga panahong miserable ka then hinahayaan ka lang niya, which made you think to stay or to leave? Someone can still be your other half, but that doesn’t mean you’ll be happy or in a good place all the time. Bahagi na ng relationship yung mistakes at regrets. May mga tanong tayo na hindi mahanapan ng kasagutan, pero di natin nare-realize nasa harap na pala natin ang solusyon. 

“It was easy coming back into you once I figured it out, you were right here all along.”

Umasa ako sa mga naging lovelife ko na sana yun na yung the one. Pero this moment, I already met my reflection. Sigurado nako sa kanya haha (well sana ganun din siya sakin), pero nakikita ko na tong taong to for long term commitment. Hindi yung puro pakilig lang. Nasa phase na ako ng buhay ko na kung saan ready na ako mag settle down hahahaha (wait lang 22 pa lang pala ako, tsaka wala pa palang kami haha assume lang ako.) Ewan ko, kasi nung nakilala ko siya wala kaming naging conflict, ang smooth lang ganern, kaya feeling ko ok na kami ng pangmatagalan. Gusto ko yung habang bini-build up ko yung career ko, andyan lang siya, bini-build up niya rin sarili niya at hindi masyadong pinaiikot ang mundo sakin alone. Navi-visualize ko na lahat to haha kaya sana this time hindi na ako mabigo. Please.

 

 

12. Rejected


Re:Zero. Episode 18. I just realized. This is happening to me now,

“Come and escape with me.”

Dahil sa mga nangyayari sa kanya, ang naisip niyang solusyon ay umalis na lang at mag-umpisa ng panibagong buhay sa Kararagi. Ang dami niya nang failures at paulit-ulit na lang siyang namamatay pati na ang mga kasama niya. So heto na, nagpaplano na sila ng future nila.

“The only path I see is to give up.”

Same sentiments with Rem, siya yung taong hindi ko nakikita na sumusuko agad sa gitna ng laban kaya lagi ko rin sinasabi na keep going. Marami siyang pangarap para sa future niya, at alam kong mafufulfill niya rin yun soon. Kahit sinasabi niya ngayon na heto wala siyang magawa, na ang hopeless niya. He had his time, his freedom, yet walang nangyayari. He hated himself for that.

“If you said you hate yourself, I hope you will know that I know a lot of good things about you.”

Heto na ata yung kasagutan ko sa mga tanong ko sa sarili ko, na bakit kahit na mali, bakit kahit ilang beses niya na akong tinalikuran eh hindi ko siya mabitiwan. So nakikita ko rin ba siya as hero? For melting my frozen heart before?

“That is why I believe no matter how tough life is, even if there is a possibility that you will lose, I will trust you more than anyone in this world. Even if you don’t believe in yourself. I will still believe in you.”

Kahit na talikuran siya ng mundo, ng lahat ng tao, kahit na ang hopeless niya, I still look up to him.

“I want to be able to see her smile. I want to help to build her future. Even if she said that I’m a burden to her, or asked me not to be near her, I still wishes to be by her side. If the future is too hard on her, I want to give her a future where everyone is happy.”

Ngayon ko lang narealize na oh shit, ganito rin pala pinagdadaanan ko ngayon haha (maka-Emilia pa naman ako), ang sakit pala ano. But guess what, tutulungan ko pa rin siya na ma-build yung future niya with her, kasi pinangako ko yun na susuportahan ko lang siya all the way, kahit hindi na ako part ng future niya. Kahit na mas magiging peaceful yung buhay niya na kasama ako, alam kong pipiliin pa rin niya yung path na kasama si Emilia. Di ba. Pero ok lang. I knew it.

Alam ko na ang kahihinatnan ng kwentong ito, pero ayan pinagpapatuloy ko pa rin. Alam kong masasaktan na naman ako ng malala balang araw, pero eto pa rin ang pipiliin kong path – ang alalayan si Subaru at samahan hanggang sa huli.

11. Black and White


July 31, 2017

April 11, 2019

It was almost two years. May nagbago ba? Kung titingnan mo sa mga litrato, parang wala. Panget pa rin ako. Haha.

Pero kung sa point of view mo, sasabihin mo meron. Mas naging optimistic. Hmmm okay

Pero kung sa point of view ko, parang wala. Kung ano yung way of thinking ko noon, parang ganun pa rin naman ngayon.

Dati nung unang beses ako makipagkita, natatakot ako kasi baka hindi niya ako matanggap sa kung ano ako. Nakita niya lang naman ako sa black and white kong profile picture sa facebook. Mapanlinlang. Dati, wala akong kamuwang-muwang sa kung paano ko siya tatratuhin, paano ko siya pagsisilbihan, paano ko siya mamahalin hehe. Ngayon ba, alam ko na nga ba kung paano? O nangangapa pa rin ako? Marami nang nagbago. Nakaka-cope pa ba ako?

Napapaisip ako, nung nakilala niya ako, ganun pa rin ba kaya ang tingin niya sakin? Ako pa rin ba yung innocent little girl? Or bitch na ngayon?

Habang tinitingnan ko itong mga lumang litrato, narealize ko lang na, gustong-gusto niya akong kunan kahit ang panget panget ko, kahit ayoko, kahit bagong gising ako. Lagi niya rin akong sinusulatan, kung saan-saan. Siguro kung may mamimiss ako, eto yun.

Wag kang mag-alala. Lahat ng mga kuha mo sakin na pictures, naka-save pa rin. Lahat ng mga sulat mo, nakatago pa rin.

follow my Tumblr blog!

10. Buwan


Lumulubog na ang araw.
Dumidilim na ang kalangitan.
Anong nakikita mo?

Ayan, yung buwan. Yan yung nagbibigay ng liwanag sa bawat gabi mo. Ang ganda niyang pagmasdan.
Meron ding mga bituin. Kaso hindi gaanong makita kasi masyadong maliwanag ang buwan.

Pero alam mo kung anong maganda sa mga bituin? Andyan lang yan kahit hindi mo napapansin, natatakpan lang yan ng kinang. Di tulad ng buwan, minsan mo lang makita ng buo. Minsan naman kalahati lang. Minsan hindi talaga magpapakita, wala.

CanineIncomparableAngelfish-small

Andyan lang yung mga bituin. Pinagmamasdan ka mula sa malayo. Hindi ka iiwanan.

follow my Tumblr blog!

Protected: Backread


This content is password protected. To view it please enter your password below:

9. Believe


 

Even if you don’t believe in yourself. I will still believe in you.

8. Ulan


Noon, siya yung ulan na inaantay ko. Siya yung bumuhay sa natuyo kong puso. Siya yung bahaghari na nagbigay ng kulay sa buhay ko. Pero kinalaunan, siya rin yung bagyong sumira sa akin. Iniwang luhaan, sugatan, di mapakinabangan. Pero alam mo? Nung mga panahong nagpaulan ako, kahit nagkakasakit na ako sa sobrang lamig, yun yung isa sa mga pinakamasayang alaala ng buhay ko.

Image result for rain gif tumblr

Pagkatapos ng ulan, dun na ulit uusbong at magkakaroon ng bagong buhay ang mga nasira.

6. Mosaic


When I met you, I knew in some way, you would hold significance to my life. I knew you were going to be a constant. I knew you would change me.
Yes, we had our disagreements, but we always made our way back to each other. I always felt you in my heart, there’s nothing you could do to make me that upset for long. I already needed you.

You have issues. Internal struggles with yourself, external issues with your family and others around you and it weighs you down. But the struggles you faced made it impossible for you to love me the way you wanted to, the way I needed you to. Still, for a year I held on, praying you would stay with me, praying you would get better. Through all the fights, the petty disagreements, I stayed.

I loved you without restrictions and caution. I knew you could be better. I wanted to see that happen for you. I wanted to help you get to where you should be. I believed in you. I would do, anything for you.
My expectations and whatever other struggles you faced were too much for you, and the pressure you put on yourself suffocated you. Your eyes began to wander. You wanted something easier, someone who wouldn’t push you to be better.

You found what you were looking for, right after you actually ended it with me, which still hurts me more than you could ever know.
Fast forward a few months from the day you told me someone else had more to offer, you tell everyone that you’re happy. You’ve come in and out of my life so frequently, breaking bits and pieces of me more and more every time. You tell me you’re happy.

As I watched it happen, I felt pieces of myself, my soul, disintegrate and disappear. I grew colder, I put a wall up around myself. Letting myself feel soft for you only hurt me worse.

I didn’t want to move on from you. I hoped that you would come back and sweep me up and make things better. But eventually, I have to move on. I have to heal myself. I have to fix what you shattered. It didn’t come easily, and nearly everyday is a struggle… but I have to.

I knew that the love you had to give me had already run out and it hurts. I remember feeling as though I was the person you cared most about in this world. I remember feeling so lost as to where I stood with you. Realizing you had fallen out of love with me is one of the worst experiences I’ve ever had.

But at the same time, it thrills me that I’ve experienced someone – because you were an experience, not just a person to be met – that has made such an impact on me. I think I’m having one of those lucky days. Although, it might just be me missing you yet again.

Sometimes, I wonder what kind of direction my life would’ve taken if I had never met you. I can’t decide if it would be better or worse, and that’s what scares me most about all of this. I still can’t decide if I actually wish I had never met you. I think there’s a part of me, no matter how badly we hurt each other, that will always be so grateful to have had the chance to know you. For as much as you broke me, you made me whole in different ways.

I’m glad you were what broke me, so I can be better. I was given the chance to become that much more whole. I got to see the risks in which you can love someone, the ways in which love can change you. You were a beautiful destroyer, but the beauty doesn’t have a hold on me anymore. For all that you got from me, for all of the ways you ruined me, and the ways you so hurt me, I have to learn from them.

Maybe our love’s purpose was designed to break, after all. We were meant to be a love that ruined and wrecked, that will lead us to grow and change, though we fought it every step of the way. Our love went with pain. It is the greatest teacher, as it instructs us what not to do in the future, so as to avoid that harsh experience in another, similar instance.

Even though it hurts, I will still keep those memories. They break me, but that pain of remembering it both hurts and heals. If you’ve taught me anything, it’s that loving you was both my destruction, and my salvation. You might have broken me into pieces, and you may have destroyed a part of who I used to be. In all the times that you left me shattered by myself, I made a mosaic of our broken memories. This mosaic of love and hatred is how I love you now.

Tatlong Daan


Uy di ko napansin, 300+ na ang mga posts ko sa wordpress.
Ganun na pala karami yung mga hanash ko ano.
Medyo matagal-tagal na rin ako sa industriyang ito, di nga lang masyadong active ngayon.
Actually, kung di ako nagbubura nung mga iba kong posts noon, baka lagpas na ito sa 300 na bilang ko ngayon.
Kaya ako nagba-blog eh kasi para na tong diary, dito ako nagvevent out ng mga bagay na hindi ko masabi verbally, sa hindi matukoy na dahilan (ewan, bahagi na ata eto ng pagkatao ko.)
Sa mga nagsasabi na iba ang sinasabi ko dito sa ipinapakita ko sa totoong buhay, well ang masasabi ko lang ay, ewan ko kung bakit ganito ako, pero sana maintindihan nyo ko!! 😭😭
Tulad nga nung sinabi ko dati, sa sobrang dami na ng posts ko, sana balang araw may magcompile neto at gawing libro, well sana kung merong magka-interes. Sino nga bang natutuwa sa mga sinusulat ko?
Puro rants at kalandian lang naman.
Iisang tao lang naman yung alam kong matiyagang nagbasa neto, ewan ko kung hanggang ngayon ginagawa niya pa rin, pero karamihan ng nakasulat dito ngayon dedicated na sa kanya, sana pati ito mabasa niya hehe. Thank you, sa pagdaan mo sa buhay ko hahahahaha salamat kasi dahil sayo may maita-topic pa rin ako hanggang sa mga susunod pang taon.
Teka bakit siya na naman ang topic ko? Wait lang.
Pero ayun nga, salamat sa lahat ng mga nagbabasa ng mga sinusulat ko, kahit wala tong ka-kwenta kwenta.
Sabi nila, “Wala kang makuda in real life pero bat ma-laman yung blog mo?”
Ewan ko ngaaa.
Pero may mga nagsabi din na natutuwa sila kasi nakakarelate sila sa sitwasyon ko, sa mga pinagdaanan ko.
Meron namang mga natutuwa kasi trip lang talaga akong pagtawanan hahahaha (Di ba, PJ? I see u)
Meron din namang hindi natutuwa, kasi bina-backstab ko na sila (Pero di naman, or nagagawa ko ba talaga yon unintentionally? Tell me.)
Meron din namang hindi natutuwa kasi puro na lang daw ako drama, marami nang nauumay haha alam ko. Tas bakit daw pino-post ko pa online? Bat di ko na lang daw sarilihin? O i-share sa kaibigan? Ang immature ko pa rin daw hahahaha. Again, as I said, ewan ko, but this is how I act towards certain things.
Kung may mga nasabi man ako dito sa blog na to na hindi maganda about sayo, or kung na-offend man kita, sabihan mo ko, please, i-PM mo ako. Inaamin ko madalas insensitive talaga ako, kung ano yung maisip ko diretso ko na ita-type. Pasensya na.
Salamat talaga ha, sa pagbabasa ng blog na ito. Dati nangangamba ako kasi alam kong isang araw hihinto din ako dito. Pero sana umabot pa to ng 400, 500, posts, and so on. Yung makikita pa ng future descendants ko yung mga post ko. Kailangan ko lang talaga mag-isip ng magandang content. Ang boring kasi ng buhay ko eh, wala man lang ka-hobby hobby, wala nang interests, walang masyadong ganap para mai-topic sa mga susunod na posts. Ikaw ba, sa tingin mo, ano pa ang pwede kong maisulat? Bukod sa mga pangyayaring kathang isip ko lang? Ano pa bang pwede kong gawing matino sa buhay hahahahaha!
Na-realize ko lang din, dapat pala ma-inspire ko rin kayo sa mga sinusulat ko ano, kaso paano? Kung ako mismo ang negative ng tingin ko sa sarili ko. Ayyy. Ewan ko.
Pero, salamat ulit ha!

YEAREND TOP 20 | 2018


Nakalimutan ko na yung yearly tradition ko hahahaha.

Di na ako ‘in’ sa mga bagong kanta ngayong taon.

Di ba dati di ako mahilig sa OPM, kasi nabibitter ako sa crush ko.

Tapos kinalaunan natutunan ko ring mahalin, kasi nagmamahal na rin ako eh.

Ngayong nasaktan ako, ayan kinamuhian ko na naman ang OPM hahahaha masyado silang mapanakit ng damdamin.

Yung ipapamukha talaga sayo nung mga lyrics na, “Masaya na siya sa iba, kawawa ka naman.” ganern.

Yung kahit saan ako magpunta, puro yun ang pinapatugtog tas shet, ang sakit. Tino-torture ako.

Pag naririnig ko yung Kung Di Rin Lang Ikaw/Sa Ngalan ng Pag-ibig, naririnig ko sa utak ko yung boses niya, inaawit niya to sakin noon.

Pag naririnig ko yung Sana/Kahit Ayaw Mo Na, nakikita ko na naman yung sarili ko nung time na nagmamakaawa ako sa kanya sa 7-11.

Pag naririnig ko yung Mundo, bumabalik sa alaala ko yung magkasama kami sa Rakrakan Fest habang inaawit ang kantang ito.

Pag naririnig ko yung Kathang Isip, naiisip ko kung naiisip niya ba ako habang naririnig niya din yon?

Pag naririnig ko yung Buwan, naaalala ko siya kasi iniisip ko isinasayaw niya yung bago niya sa saliw ng kantang iyon.

Ang drama ko, teka tama na.

To summarize my 2018 in music, puro reputation tsaka Voicenotes lang pinapakinggan ko most of the time.

This year naging fan ako ni Taylor, dahil sa rep. Hindi dahil sa nakakarelate ako sa mga breakup songs and drama shits niya, pero grabe yung epekto sakin nung Getaway Car, pati nung I Did Something Bad at Ready for It, feeling ko ang bitch ko pag kinakanta ko yun hahahahaha.

Tapos ngayon ko lang na-appreciate yung iba niyang kanta/album, nakaka-LSS, tulad ng I Know Places. Ngayon ko lang naramdaman yung sakit ng All Too Well. Pero super favorite ko na talaga noon pa man yung Everything Has Changed tsaka Style.

Teka heto na nga, yung 20 favorite songs ko for this year.

ELECTRICITY – SILK CITY, DUA LIPA, DIPLO, MARK RONSON

RISE – JONAS BLUE, JACK AND JACK

WAKE UP IN THE SKY – GUCCI MANE, BRUNO MARS, KODAK BLACK

BITCH LASAGNA – PEWDIEPIE

I’M A MESS – BEBE REXHA

HAIR TOO LONG – THE VAMPS

TASTE – TYGA

SUPPLIES – JUSTIN TIMBERLAKE

ALL THE STARS – KENDRICK LAMAR, SZA

SAY SOMETHING – JUSTIN TIMBERLAKE, CHRIS STAPLETON

YOUNGBLOOD – 5 SECONDS OF SUMMER

I LIKE IT – CARDI B, BAD BUNNY, J BALVIN

DANCING WITH OUR HANDS TIED – TAYLOR SWIFT

MAD LOVE – SEAN PAUL, DAVID GUETTA, BECKY G

TAKI TAKI – DJ SNAKE FT. SELENA GOMEZ, OZUNA, CARDI B

I DID SOMETHING BAD – TAYLOR SWIFT

DONE FOR ME – CHARLIE PUTH, KEHLANI

FINESSE (REMIX) – BRUNO MARS, CARDI B

I’LL NEVER LOVE AGAIN – LADY GAGA, BRADLEY COOPER

GETAWAY CAR – TAYLOR SWIFT

Kung nakaabot ka man sa part na ito, hahahaha salamat. Ano-ano ang mga paborito mo ngayong taon? I-comment mo na yan. Also, pag may free time ka, check out my Spotify playlists (wow taray!) – https://shairamaec.wordpress.com/spotify/

5. Miss


I don’t miss you when I’m lonely. I don’t miss you at 3AM. I used to deal with my sadness alone. But, I miss you the most during my busiest times and happiest moments.

During these times, all I could think about was telling you. I smiled for awhile, but eventually turns back to sad. I wished you were around for me to share it with.

All that I know is I don’t know how to be something you miss.

I don’t hate you. I just act like I do because it is much easier than to admit that I miss u 🙃

4. Tahanan


May nabasa ako na:

Dapat tahanan natin ang ating mga sarili. Minsan kaya tayo nawawala kasi yung tahanan natin, ibinigay natin sa iba, kahit na meron na sila. Kaya nung umalis sila, dala din nila yung tahanan mo. In the end, wala ka nang mauuwian kaya ka nawawala.

Sabi ko noon di ako maghahanap ng malaking kastilyo, ang hahanapin ko yung kasama kong bubuo non. Eh ngayon hindi na natapos yung bahay na yun, walang bubong. Kaya heto ako nauulanan, wala nang masilungan.

I built a home inside your arms, the one to shelter me when storms come. But how will I be sheltered now if you’re gone? and these storms are coming from my heart?

3.


The validation you are looking for exists within yourself, yet you are searching for it from other people.

Sabi nga nila, kung nakadepende yung happiness mo sa isang tao, kawawa ka, kasi anytime pwede yung mawala sayo. No one’s presence or absence should disturb your soul. Buo ka na bago pa man siya dumating, so wag mo isipin na siya ang kukumpleto sayo 🙂

2.


Someone posted this:

You’re not in love. You just want someone to treat as your ‘home’ because you’re so tired of being lost, of searching and hoping for things to work out. You want to be somewhere you think you belong. You want to be loved, but darling, that doesn’t mean you’re in love. How long will you keep on lying to yourself?

– This really hit me.

1. Yosi


Ala-una ng madaling-araw, habang naglalakad ako papasok ng subdivison namin, pauwi sa bahay, galing trabaho, may nakasabay akong lalaki. Ka-edaran ko lang siguro. Naka-backpack, nakasalamin, naka-earphones, nagyoyosi.

Naalala kita sa kanya, dahil na rin sa amoy ng sigarilyo. Wow. Na-miss ko yun, kahit yun ang papatay sakin. Ay hinde, mas nakamamatay pa rin ang pagmamahal.

Para kang sigarilyo. Nakakaadik. Masama pero masarap sa pakiramdam. Bawat usok na binubuga mo, nilalanghap ko. Sabi nga nila, ‘once you go in, you’ll never get out’.  Kaya nung tinigilan kita, grabe ang withdrawal/side effect. Grabe ka, you’re a hard habit to break.

Darating din yung araw na di ko na hahanap-hanapin pa yung amoy ng sigarilyo  –

Happier


Ang unfair ng tadhana ano? Parang umorder lang ako sa Shopee tas defective yung naibigay sakin, pero yung sa iba ang ganda ng quality na nakuha. Bat ganon.

Ayoko nang mabalot ng poot yung puso ko. Kaya kahit sobrang worse na yung nangyayari, inuunawa ko pa rin. “Alam ko kasi yung dahilan kung bakit nagagawa niya yung ganun.” I can’t feel any hate. I still wish the best for him, na sana mas ok na yung well-being niya ngayon, I mean sana masaya siya, hindi yung mababaw na happiness kundi yung contentment, yung di na siya nakakaramdam na parang may kulang, ganun. Iniisip ko kung napunan na ba yung missing part niya na di ko naibigay? Kuntento na kaya siya ngayon? Nahanap na ba niya yung hinahanap niya? Mas masaya kaya siya ngayon? Dapat wala na kong pake sa well-being niya eh haha kaso eto iniisip ko pa rin. Alam mo yung kantang Happier ni Ed Sheeran? Ya feel me?

Sabi nga nila magmove forward na ako, wag na ako lumingon. Iwanan ko na yung emotional baggage na dala dala ko. Ang daling sabihin di ba, pero di ko pa rin magawa. Something’s holding me back.

Ayoko nang maging negative, pero bat ang unfair? Yung mga nagugustuhan kong tao, bat ako tine-taken for granted haha, ganun ba ako kauto-uto? Ganun ba ako kapanget para hindi tratuhin ng maayos? Mabait naman ako, mahaba ang pasensya, hindi maarte, pero bat kayo ganyan hahahahaha iiyak na naman ako.

Eto siguro yung “lesson” na sinasabi nyong lahat. Baka naman talaga hindi ako para sa relationship thing na yan. Dapat makuntento na lang ako na sumulyap at magmahal mula sa malayo, dun lang ako magaling eh. Hindi pa rin ako marunong mag-ingat at mag-alaga ng tao (kaya ako iniwan hahahaha) Okay lang, tanggap ko nang tatanda ako mag-isa 😊 Kumbaga pinatikim lang ako ng tadhana, dapat ba akong magpasalamat hahahahaha. Sa pagtikim ko I crave for more, eh kaso di pala para sakin. Ako tuloy ang nagdurusa ngayon

100 Awit Para kay Ebong


Unang Taon


Continue reading “Unang Taon”

Sorry bb


Continue reading “Sorry bb”

Until when?


Continue reading “Until when?”

Uhaw na uhaw


Continue reading “Uhaw na uhaw”

Miss u bb


Continue reading “Miss u bb”

Protected: Unfair


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: Future


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: Expectation vs. Reality


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Fireworks


Continue reading “Fireworks”

Why him?


Continue reading “Why him?”

Iiiyak ko na lahat ngayon


Continue reading “Iiiyak ko na lahat ngayon”

Kailan kaya?


Continue reading “Kailan kaya?”

3AM Thoughts


Continue reading “3AM Thoughts”

Yakap


Continue reading “Yakap”

Protected: Lies


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Night Changes


Continue reading “Night Changes”

Week 3


Continue reading “Week 3”

OUT OF THE BLUE


Continue reading “OUT OF THE BLUE”