Panaginip


October 8, 2014.

Kasagsagan ng Hell Week. Ngayong linggo ay sabay sabay ang mga outputs namin. Live TV Prod, Dyaryo, Docu, Debate, at Term Paper. Kailangang tapusin ko na to o ako ang tatapusin ng mga to.

Pauwi na ako ng bahay, yung mga kaklase ko mag oovernight kina Henry, gagawa ng props. Tas ako hindi na naman makakatulong kasi di naman ako pinapayagan mag overnight. Bawi na lang ako bukas ng maaga, puntahan ko sila doon para bitbitin na yung mga props papuntang school. Tutulungan ko pa si Rea maglayout sa corel. Wala din kasi akong laptop na magamit. Nakakahiya, EIC pa naman ako, tas hindi ako maka-execute ng maayos.

So heto na, sa labas ng school ay may naghihintay pala saking lalaki. Wait, sino to? Tall. Dark. And.. Tall ulit. Joke lang. Mukha siyang taga-Paliparan. Yung pormahan niya katulad nung sa mga kaklase ko nung high school. Pero mabango siya, in fairness. Tsaka bat ganun, mukha siyang surprised na parang pinagtatawanan yung hitsura ko. Ewan.

“Shai!” Tinawag ako. Lingon yung mga estudyante besh, kala nila jowa ko tong nagsusundo sakin. So ako nabigla din ako, hala alam niya pangalan ko? So kilala niya ako? E di ayun kinausap ako.

“Yes po?”

“Can we talk? Uhm may mga sasabihin ako sayo. I know a lot about you.”

“Hala teka, sino ka muna? Tsaka sigurado ka bang ako ang kakausapin mo? Baka nagkamali ka lang?” Napaisip ako. Hala may atraso ba ako? Bakit ako kakausapin neto? Hindi kaya iimbitahan na naman ako sa networking? O kaya budol budol? Teka aalis na sana ako.

“Wait wait wait, iinterviewhin lang kita saglit.”

“Sure ka ako talaga ang hinahanap mo?”

“Ikaw nga. Shaira Mae Cabaรฑas. Pamangkin ni Nelvic Borlagdan. Pinsan mo si Anye at Don”

“Hala.” so ibig sabihin kilala niya ang mga kamag-anak ko. Shocks sino to. Baka kamag anak namin?

“I’m Kayven Antonio. You can call me Ebong. From Novaliches… bla bla bla” Wait saan yung Novaliches? Hala ang layo ata nun ah, pano to nakarating dito? TSAKA BAT AKO INI-ENGLISH NETO?

“Maniniwala ka ba pag sinabi ko I’m from the future?” Windang na naman ako. Hala totoo kaya to? Di kaya gumagawa to ng kwento para ma-scam ako?

“Depende kung mapapatunayan mo.”

“Gusto mo bang malaman ang mangyayari sayo 5 years from now?”

“Talaga ba??? Hmmm may pera na ba ako non? Mayaman na ba ako non?”

“Not so really rich but, kaya mo nang bilhin lahat ng gusto mo. Nakakapagtravel ka na. Nakakapunta ng concerts. Kaya mo na ngang bilhin yung pagkatao ko eh.” Hala. Natuwa ako sa sinabi niya, hala ganon na pala ako after 5 years! Medyo mayaman na? Haha

“So ibig sabihin may trabaho ako non? Maganda ba?”

“Yes, you’re a Malacaรฑang girl.”

“Hala shet sa Malacaรฑang ako nagtatrabaho? Ano ako doon? Katulong? O first lady na? Charot.”

“Writer uh not sure, basta you write some shits there.” Hala writer ang naging trabaho ko. Bat ganon. Hindi pala ako sa prod napunta???

“Maganda na ba ako non? Haha”

“Mas ok na tingnan compared ngayon.” Shet, di pa rin pala ako maganda. wow ok.

“Ah so panget pa rin pala ako. Hahahaha.”

“Di naman, pero sobrang payat mo na nun. Grabe ma-laman ka pa pala ngayon” sabay kurot sa pisngi ko.

“Hala bakit ang payat ko?”

“Eh ayaw mo kumain eh.”

“Hala may pera ako pero hindi ako kumakain? Hala? Eh teka, may jowa ako non?”

“Wala na, pero you have one before.”

“Hala talagaaa? OH MAY GAHD SHET MAGKAKAJOWA PA PALA AKO HAHAHAHAAHHA, teka si JD ba?”

“Hindi, asang asa ka pa nga rin sa kanya nun eh pero di siya yung nakatuluyan mo.” Parang gumuho ang mundo ko nun ah. Hindi ko pa rin siya nakatuluyan? Nubayan?

“Ay ganon? So may iba akong jinowa? Hala sino kaya yun. Taga STI ba? Hahahahaha so kilala mo din?”

“Malamang kilala ko.”

“Anong pangalan?” Kinakabahan ako hahaha.

“Ako.”

“Wait waht wtf. Ikaw? Naging jowa ko?”

“Yup.” tiningnan ko siya mula ulo hanggang talampakan. Oh may gahd. Hala totoo ba to.

“Grabe ka naman Shai, kala mo ang ganda mo.”

“Hoy hindi kita jina-judge!! Tsaka hoy!! napapangitan ka pala sakin bakit jinowa mo ako hahahahaha”

“Kasi ang witty mo. Yung mindset mo, nagustuhan ko. Tapos sobrang minahal ko yung pagiging understanding mo.”

“Totoo ba? E awkward kaya ako kausap in real life. Hindi ako palasalita. Paano ako nagkajowa? How? Hahahaha” Tapos nagkwento siya kung paano kami nagkakilala, kung paanong naging kami in an instant.

Shet di ako makapaniwala. Na sa hitsura at ugali kong ito. May ibang nagkagusto sakin. Shet ganun lang kabilis akong nagkajowa? Isang linggo ko lang siya nakilala tas na-inlove na agad ako? Pero nalungkot ako. Bakit si JD hindi pa rin ako magustuhan hahahahahahaha, bakit di ko siya naging jowa. Sad.

“Eh sabi mo wala na akong jowa, so ibig sabihin naghiwalay tayo?”

“Oo. Sorry.”

“Ay hala naghiwalay din pala agad haha sayang naman, ano nagsisi ka na jinowa mo ako no.”

“Shunga hinde”

“Eh bakit tayo naghiwalay?”

“Well yeah dahil din sa ugali mo, insensitive, walang pake minsan, hindi sweet”

“Ay ganun pala ako pag nagkajowa? Kala ko magiging obsessed at submissive ako, ganon ako sa crush ko eh. hihi.”

“Naging ganun ka rin naman minsan. Nung naghiwalay na tayo.”

“Aw that’s worst pala ano. Pero teka, PARA YUN LANG INIWAN MO NA AKO?”

“Well I see the relationship isn’t good for us anymore. And I’ve done a lot of bad things. I always hurt you. Naging depressed ka nun dahil sakin.” At kinuwento niya yung mga nangyari sa buhay ko at sa buhay niya after namin, na siya eh nagkaroon agad ng girlfriend after ko, tapos ako ayun, basta haha.

“Jinowa mo ko tas lagi mo pala ako nasasaktan, ano kaya yun?”

“Sorry. Pasensya ka na kung nasira ko future mo.” Di ko na alam ang sasabihin ko after nun. Medyo naguguluhan pa rin ako. Nagbreak pala kami ng lalaking nasa harap ko, eh bat andito siya ngayon? Aayusin ba neto yung relasyon namin sa future?????

“Alam mo, salamat sa pag-inform sakin haha, atleast alam ko nang pag nakilala kita in the future iiwasan na kita agad.”

“Pero malaki ang nabago ko nun sa buhay mo. You’ve stepped out of your comfort zone, naging mas sociable ka, mas confident, tsaka.. Mas gumanda yung buhay mo nung nagbreak na tayo. Unlike me, I’m still in the loophole.”

“So teka, bakit ka nandito? Anong gusto mong mangyari?”

“Sobrang fucked up ng future ko. Hindi ko rin alam kung bakit nandito ako sa past, but maybe may kailangan akong baguhin para mabago din ang future ko.”

โ€œAh eh. Sana di mo ko pinuntahan dito sa past.โ€ Kasi kung naghiwalay na pala tayo, wala na akong kinalaman pa sa mga issues mo sa sarili mo. Kung totoo man na nagbalik ka sa nakaraan, hindi ko na kontrolado yung mga magiging desisyon mo sa future. Sana di mo na lang ginulo yung buhay ko.

โ€œNag balik ako sa nakaraan para sakaling maitama yung maling nagawa ko, pero sadyang tadhana na mismo ang nagsasabi na wala na talagang pag asa.โ€ Umiiyak na siya nun. Tapos ako hindi ko siya magets. Ibig sabihin ba nun ganun ka-intense yung nangyari sa future namin?

โ€œBakit hindi mo na lang itama sarili mo kesa baguhin yung path ng iba.โ€ Kahit ano pang gawin mo sa past, same pa rin ang magiging outcome nun. Bakit hindi yung present at future mo ang baguhin mo. Wala sa akin ang solusyon. Nasa iyo pa rin yan.

โ€œKung may gusto ka sabihin sa future self mo, ano?โ€

โ€œPakisabi sa future self ko mag paganda sya para makahanap ako ng matinong jowa. Hahahahaโ€

“One last thing, may ibibigay ako sayo. Sobrang importante to sa future mo.” Tapos inabot niya sakin yung plastic ng mercury drug. Tinignan ko. PH Care. Naguguluhan na naman ako. Ano to? Anong konek neto sa future ko? Paano magbabago ang buhay ko neto? Hindi kaya…. ๐Ÿ˜ฎ

“Wag sabon ang gamitin mo. Simulan mo nang gumamit niyan.”

๐Ÿ˜ฎ


July 21, 2017.

May nag-add sakin sa facebook. Ah, eto yung nagreply sa comment ko sa isang post sa group ng Paramore. Teka, pamilyar ang pangalan neto ah.

Kayven Antonio?” parang narinig ko na to noon. I-aaccept ko ba?

The end.

Revolve


One year, or three hundred sixty-five earth days around the sun is called a revolution.

Exactly two revolutions ago, we are in different orbits, yet we met and found each other. We sat under the stars and talked about our feelings without filter. I looked into your eyes and thought they were far more amazing than the stars. Little did I knew that this journey will be full of false hopes. And sweet lies.

One revolution ago, you were still with me. Though I already know that this journey will soon come to end, as you were about to revolve in someone’s universe. The light slowly faded in your eyes. The conversations turned dry. The coldest nights became warmer than the love. My world shattered as it only revolves in you and you alone ever since. You were my world, but I wasn’t yours.

Now, another revolution has passed, I am now in a different galaxy. It was huge, it was bright, it was wonderful. I am free.

Yet you, you were still in the same dark orbit you’ve been through before. How many revolutions would you still need before you learn?

 

There’s always this one person that will come in your life that will change your beliefs on things you once strongly believe on. A person who will make you feel weak again and makes you depend on them, but suddenly will later on leave you broken in the end.

Dark


Everytime he can’t look at the bright side,
I always sit with him in the dark.
But it turns out it was me, who was left alone in his shadows.

gif girl Black and White depressed depression sad anime pain alone black dark hoodie sadness darkness misaki

Past


Wala akong magawa. Hindi ko siya maipagtanggol sa pamilya ko.
Nung kami pa lang, palagi ko na siyang ipinagtatanggol na, di siya ganung klaseng tao.
Sabi nila, o e nagbubulag-bulagan ka pa rin. Kita mo na nga yung ginawa sayo noon. Alam mo na ngang ginamit ka lang noon. Bakit gusto mo pang masaktan ulit.
Sabi ko wala na to ngayon. At saka alam kong totoo yung noon, nagkataon lang na kailangan niyang gawin yun para sa ikabubuti namin pareho.
Ikabubuti? Tingnan mo nga. Kung ano yung ginagawa nung mga naging syota ng tita mo, ganun na ganun din yung ginawa sayo, sinu-sugarcoat ko lang.
Naungkat na naman yung ugali niya na inayawan ng pamilya ko. Mula doon sa birthday cake na bigay niya nung birthday ko, nung unang gabing ipinakilala ko siya, lahat.
Pati yung mas una kong sinabi sa ex ko yung about sa pangmomolestiya sakin kesa sa pamilya ko, ikinasama nila ng loob yun. Bakit nalaman pa nila sa ibang tao at hindi sa akin mismo nanggaling.
Totoo nga. First impression lasts. Kaya ayaw din sakin ng pamilya niya. Di tulad ng jowa niya ngayon ๐Ÿ˜ฆ
Ngayon mas nagegets ko kung bakit ayaw pa siyang ipakilala ng gf niya sa papa niya.
Ako kasi. Tanggap ko siya na ganun. Minahal ko siya sa ganun. Kaya mas nakikita ko yung good sides niya. Kaya wala ako pakialam non kung kontra lahat ng mga kamag-anak namin saming dalawa haha it’s like you and me against the world. PERO GUESS WHAT, TAMA NGA LAHAT NG ASSUMPTIONS NILA NOON HAHA

Oo nga pala, nasaksihan din nila yung mga araw na iyak ako ng iyak, na hindi ako kumakain, na hindi ako makausap ng matino. Hindi man ako naging open sa kanila masyado unlike kina PJ, Iza, about sa mga hanash ko, pero ramdam din pala nila yung agony ko.

Di ko alam kung bat kailangan ko pa rin masaktan ng ganito ngayon. Tapos nag eexpect ako na hindi siya papayag, na gagawa siya ng paraan para iapela yung sarili niya sakin tulad nung mga araw na may problema sila ng gf niya.
Kaso wala, okay lang sa kanya na nakablock siya. Okay. Okay na eh. Napakinabangan na ako.
Oo nga pala, bat kailangan ko pa rin siyang ipaglaban?

Natapos na ang lahat, nandito pa rin ako haha. Natapos na ang relasyon. Pero hindi pa rin natatapos ang issue. Natapos na silang uminom. Tas ako eto nag iiiyak na naman.

Ang weird kasi nag umpisa lang to lahat nung may kinwento lang ako about sa bago, tas bigla na lang iuungkat yung nakaraan ko na parang kasalanan ko pa.

follow my Tumblr blog!

14. Sulat


I can barely recall but it’s all coming back to me now –

Wala akong magawa. Kaya babasahin ko na lang itong mga sulat na andito. Apat din to lahat.

“Kahit panget ang ugali ko, minahal mo pa rin ako ng buo.”

“Gusto ko ituloy yung mga pangarap mo kasama ko. Sabay nating tutuparin one step at a time.”

“Di rin ako mananawa sayo na mahalin ka at iparamdam ang pagmamahal na ipinagkait sayo.”

Oh. Shit. Tears are running down again.

Na-aappreciate ko lahat ng sulat na ito, pati mga natuyong bulaklak andun sa garapon, hindi ko pa rin maitapon. Yung mga pinagbalutan ng tsokolate, nakatabi pa rin. Yung singsing, nakabaon sa buhangin. Di ko maisangla.

Kaya lang ayoko nang maniwala sa mga salitang ito. At sa mga salitang ipapangako pa sa akin ng ibang tao pagdating ng araw, ayoko nang maniwala.

Binibilang ko kung ilang sulat ang ginawa ko noon. Wala daw eh. Nasa blog na kasi lahat. Never akong gumawa ng hand written letter. Pero alam mo kung anong maganda doon? Di mo siya maitatapon. Di mo siya maitatago sa kung saan at aalikabukin na lang pagdating ng panahon. Immortal na yang mga sulat ko, na kahit na pumanaw na ako, andyan pa rin yan, hindi na mabubura pa. At alam mo, padagdag pa ng padagdag etong mga isinusulat ko sa iyo.

Pero katulad ng mga salita mo, wala na rin palang saysay lahat ng mga sulat ko. Balewala na lang iyon sa iyo. Wag mo na basahin at balikan. Malulungkot ka lang din katulad ko.

Unti-unti nang nauubos ang oras ko. Hindi ko na yata masisilayan pang matupad yung kahilingan ko sayo.

follow my Tumblr blog!

Protected: 13.


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Pamilya


30 Day Blog Challenge

Day 8: TALK ABOUT FAMILY

Late na ako ng ilang araw sa blog challenge, sobrang busy ko talaga ngayon legit.

Nababanggit ko na sa mga posts ko yung about sa family ko, pero bihira nga lang. Mostly kasi mga rants ang sinasabi ko haha (pero wala naman akong sama ng loob ha, normal teenager issues lang)

So here’s what everyone doesn’t know. Ako po ay naulilang lubos sa murang edad. (Insert natin dito yung OST ng MMK). Though ang tragic ng story ko, hindi ko siya dinadamdam masyado, marahil ay nasanay na ako na wala akong magulang. Heto ang back story. Masaya kaming namumuhay na isang pamilya, Daddy, Mommy, at si Luisa, ang nakababata kong kapatid. Hanggang sa nagkaroon ng Lung Cancer ang tatay ko, which is mahirap kasi una, hindi naman siya naninigarilyo? Delivery boy lang ang papa ko kaya hirap siyang magpagamot. Ilang buwan lang ang lumipas, binawian na siya ng buhay. 29 years old siya. Ako ay tatlong taong gulang pa lang. Ang kapatid ko ay mag-iisang taon pa lang. Iniuwi ang mga labi ni daddy sa kanyang bayan, sa Sta. Rita, Samar. Si mommy naman ay patuloy pa ring naghahanap buhay para sa amin. Kaya naiwan kami sa lola ko sa Paranaque. Habang siya ay nasa Tondo. Naalala ko nun, sinabi ko sa kanya, “Pwede bang mama na lang ang itawag ko sayo? Pang-mayaman yung mommy eh.”

Years later, kinuha ng isa kong lola ang kapatid ko. Sila na ang mag-aalaga sa kanya. So bale ako nasa side ni mama, si Luisa naman nasa side ni Papa. Limang taon pa lang ako nun. Tatlong taon pa lang ata siya. Yun na ang huli naming pagkikita. Ngayon 22 na ako. 20 siya. Hindi ko alam kung kailan kami ulit magkikita.

Nag-asawa ulit si mama. Nagkaroon sila ng anak. Ilang buwan pagkapanganak niya, bigla na lang bumagsak ang katawan niya. Na-diagnose siya ng Hypokalemia. Wala akong kamuwang-muwang nun kasi nasa Cavite na ako, sa lola ko. Sila naman nasa Makati. After 7 days sa ICU, sumama na rin siya kay Papa. Sa edad na walong taon, naulila na ako. Anim na taon pa lang ang kapatid ko. Nasa Samar siya, at wala rin siyang kaalam-alam sa kinahinatnan ni mama. Dalawang buwan pa lang ang bunso namin.

Pagkatapos nun, wala na akong balita sa stepfather ko. Tutol ang pamilya namin sa kanya. Wala na rin akong balita sa bunsong kapatid ko. Ang alam ko ay kinuha din siya ng lola niya (nanay ng tatay niya), na nasa Zamboanga. So technically, naghiwa-hiwalay kaming tatlo. Ngayon, wala pa rin akong balita sa kanya, though friend ko pala siya sa facebook.

Ikukuwento ko naman ang buhay ko sa side ng lola ko. Ang kasama kong lumaki, mga pinsan ko, na itinuring ko nang mga kapatid, si Don2 at si Anye. Nung bata ako, nasa laylayan kami ng time na yun. Walang trabaho mga tita’t tito ko. Magkakasunod na taon kaming namatayan – si Papa nung 1999, si Mama nung 2004, lolo ko nung 2006, at lola ko nung 2009. Sobrang close ako sa lola ko, na siya rin eh tinatawag kong mama. Tapos yung mga tita’t tito ko eh Ate Kuya ang tawag ko (which is wrong???), nung nagkasakit yung lola ko, naging bedridden siya, napakahirap ng pinagdaanan namin. Kailangan na kailangan namin ng pera pambili ng gamot, tapos hindi pa sapat yung para sa pagkain namin. Hindi ko alam paano kami naka-survive sa ganung sitwasyon. Pension lang ng mama’t papa ko ang bumubuhay sa’ming lahat, salamat SSS. Yun na din ang tumustos ng pag-aaral ko, buti na lang at nasa public lang ako. Though may mga araw na wala akong binabaon, minsan nag-123 ako para lang makapasok, pero pag walang-wala talaga, umaabsent ako ng ilang araw dahil walang pamasahe. Isa to sa regrets ko eh, kaya kong mag-honor student, kaya kong makakuha ng scholarship, kaya kong mag-aral sa magandang unibersidad, pero hindi ko maasikaso kasi wala kaming pera, wala akong panggawa ng project, umaabsent ako kahit may exam.

Nung high school ako, nakipagsapalaran sa abroad ang tita ko – sa Syria. Tapos ay sumiklab ang digmaan doon, naipit siya. Ilang taon din kaming walang komunikasyon sa kanya. Ilang taon ding walang tumutustos samin, pero andyan yung asawa ng tita ko para suportahan kami financially. Nung ok na, nakauwi na ang tita ko, pero ganito pa rin ang buhay namin, nasa laylayan.

After ko magfirst year sa kolehiyo, napagdesisyunan ng tita ko na mangibang bansa ulit. So yung pang tuition ko sana ng second year, ipinanggastos na lang pang-asikaso ng requirements, kaya napilitan akong huminto sa pag-aaral. Hindi naman labag sa loob ko, pero sobrang lungkot ko nun, kasi may opportunity ako, pero wala akong magawa. Natengga din ako sa bahay ng matagal, kaya sabi ko sa sarili ko nun, balang araw aangat din kami sa laylayan. I don’t want to suffer again in the future (naks.) Gusto ko nang makaalis at makalaya sa mundong ito.

Hanggang sa eto, naka-graduate na ako, isang taon nang nagtatrabaho, pero wala pa rin akong naibabalik sa pamilyang kinalakihan ko. Pasensya na.

We were once a big family. Hanggang sa unti-unti kaming nababawasan. Nagkakaroon ng family issues, etc. From 8, tatlo na lang kaming nasa bahay ngayon. Actually weekends na nga lang ako nasa bahay namin, so dalawa na lang pala silang andoon.

Ayun lang, this is my family. Wala pala kaming family picture.

Alam mo. narealize ko, akala ko walang effect sa akin psychologically yung absence of parents. Meron din pala, kaya siguro ganito ako, hirap makihalubilo sa matatanda, sa ibang pamilya, kasi hindi ako sinanay ng pamilya ko. Tahimik lang ako sa bahay, hindi ako nakakapag voice out ng feelings ko. Ewan ko. Kaya rin siguro hindi ako sweet na tao kasi walang nagpapakita sa akin ng pagiging sweet sa family or sa ibang tao. Kaya kung mapapansin mo, sanay ako na mag-isa lang ako.

Isa sa mga pangarap ko, ang magkaroon ng matinong pamilya. Seryoso. Though natatakot din ako ng magkaroon ng sariling pamilya kasi feeling ko, mamamatay din ako ng maaga (seryoso, inaanticipate ko to), pero kung papalarin akong mabuhay ng matagal, sana maranasan ko rin ang magkaroon ng complete family, may asawa ako na mamahalin at susuportahan ako unconditionally, yung pareho kami ang magbibitbit at hindi ako lang (mostly kasi sa mga kamag-anak ko, babae ang bumubuhay samin, so yeah it runs in the family), yung tita ko single mother, and hopefully sana ako hindi ako maging single mother.

Hindi ko naranasan yung may magulang na sasabitan ako ng ribbon tuwing recognition, na aattend tuwing PTA, na magsusundo kapag umuulan, na magpapa-Jollibee pag mataas ang grades, Sana maranasan ng magiging anak ko yun. Ayokong maranasan niya yung buhay na pinagdaanan ko.

Well hindi ko nga alam kung magkaka-normal family pa ako kasi ngayon pa lang, fucked up na yung sitwasyon ko, pero sana kung makakapag-asawa pa ako, sana tulungan niya akong bumuo ng masayang pamilya. Yung paggising sa umaga hahainan ko sila ng sunog na kanin, HAHAHAHA, de joke, basta paglulutuan ko, pagsisilbihan ko, hatid ko sa school. Tas yung pagmamahal na hindi naiparamdam sakin ng papa ko, gusto ko maramdaman ko yun sa magiging asawa ko haha, sige na, I could be a good wife too. Bigyan mo naman ako ng magandang future pls? (wait lang, bat nga ba napunta dito ang usapan)

Basta ayun, kailangan ko pa magsikap sa trabaho ngayon para makaipon para masuportahan yung pamilyang bubuuin ko balang araw, kahit inaanticipate kong mamamatay din ako agad. wat.

follow my Tumblr blog!