Protected: Short time


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Advertisements

Protected: Ang ganda ng langit.


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: Maybe this time


Pinost ko to nung 2015. Ang consistent ko pala ano. Consistent na humo-hopia hahahahaha

🌌

 photo photogrid_1454738787006_zpsyebb3za9.jpg

– my own quote. Watcha say?

HERE are my thoughts today:

Sabi nila, “First Love Never Dies”. Kahit kailan ay di mawawala yung pagtangi mo sa taong yun. Never ka na yata makakapag move on sa kanya.

Na-fall in love ka for the very first time. Kaso wala naman pala siyang balak na saluhin ka. Di niya intensyon na mahulog ka. Hanggang kaibigan lang ang kaya niyang maibigay sayo. Ang saklap. Kahit na kailan ay hindi tama na ipagpilitan mo sa isang tao na mahalin ka, pero naisip mo na pwede mo rin iparamdam sa kanya na, ‘baka naman pwede tayo’. Pero kung ayaw talaga, eh di tanggapin mo na nga lang.

Again, mahirap sa part mo kasi sa kanya ka lang naging wagas na maligaya, kahit hindi kayo. Yung feeling na alam mong di mo na kailangan ng iba kasi siya na ang bumubuo at nagbibigay saya sa buhay…

View original post 443 more words

Sapatos


tumblr_psfvjtXepm1qdvnfp_500

Ako ang sapatos mo – ang kasama mo sa bawat paglalakbay mo, sa paglalakad sa kawalan, sa paghahanap sa kasaganaan at kaligayahan, sa pinakamahihirap na bahagi ng iyong buhay. Ngunit alam ko naman na sa dulo ng biyaheng ito, siya pa rin ang tsinelas na uuwian mo.

follow my Tumblr blog!

Protected: Best Part


This content is password protected. To view it please enter your password below:

14. Sulat


I can barely recall but it’s all coming back to me now –

Wala akong magawa. Kaya babasahin ko na lang itong mga sulat na andito. Apat din to lahat.

“Kahit panget ang ugali ko, minahal mo pa rin ako ng buo.”

“Gusto ko ituloy yung mga pangarap mo kasama ko. Sabay nating tutuparin one step at a time.”

“Di rin ako mananawa sayo na mahalin ka at iparamdam ang pagmamahal na ipinagkait sayo.”

Oh. Shit. Tears are running down again.

Na-aappreciate ko lahat ng sulat na ito, pati mga natuyong bulaklak andun sa garapon, hindi ko pa rin maitapon. Yung mga pinagbalutan ng tsokolate, nakatabi pa rin. Yung singsing, nakabaon sa buhangin. Di ko maisangla.

Kaya lang ayoko nang maniwala sa mga salitang ito. At sa mga salitang ipapangako pa sa akin ng ibang tao pagdating ng araw, ayoko nang maniwala.

Binibilang ko kung ilang sulat ang ginawa ko noon. Wala daw eh. Nasa blog na kasi lahat. Never akong gumawa ng hand written letter. Pero alam mo kung anong maganda doon? Di mo siya maitatapon. Di mo siya maitatago sa kung saan at aalikabukin na lang pagdating ng panahon. Immortal na yang mga sulat ko, na kahit na pumanaw na ako, andyan pa rin yan, hindi na mabubura pa. At alam mo, padagdag pa ng padagdag etong mga isinusulat ko sa iyo.

Pero katulad ng mga salita mo, wala na rin palang saysay lahat ng mga sulat ko. Balewala na lang iyon sa iyo. Wag mo na basahin at balikan. Malulungkot ka lang din katulad ko.

Unti-unti nang nauubos ang oras ko. Hindi ko na yata masisilayan pang matupad yung kahilingan ko sayo.

follow my Tumblr blog!

Protected: 13.


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Pamilya


30 Day Blog Challenge

Day 8: TALK ABOUT FAMILY

Late na ako ng ilang araw sa blog challenge, sobrang busy ko talaga ngayon legit.

Nababanggit ko na sa mga posts ko yung about sa family ko, pero bihira nga lang. Mostly kasi mga rants ang sinasabi ko haha (pero wala naman akong sama ng loob ha, normal teenager issues lang)

So here’s what everyone doesn’t know. Ako po ay naulilang lubos sa murang edad. (Insert natin dito yung OST ng MMK). Though ang tragic ng story ko, hindi ko siya dinadamdam masyado, marahil ay nasanay na ako na wala akong magulang. Heto ang back story. Masaya kaming namumuhay na isang pamilya, Daddy, Mommy, at si Luisa, ang nakababata kong kapatid. Hanggang sa nagkaroon ng Lung Cancer ang tatay ko, which is mahirap kasi una, hindi naman siya naninigarilyo? Delivery boy lang ang papa ko kaya hirap siyang magpagamot. Ilang buwan lang ang lumipas, binawian na siya ng buhay. 29 years old siya. Ako ay tatlong taong gulang pa lang. Ang kapatid ko ay mag-iisang taon pa lang. Iniuwi ang mga labi ni daddy sa kanyang bayan, sa Sta. Rita, Samar. Si mommy naman ay patuloy pa ring naghahanap buhay para sa amin. Kaya naiwan kami sa lola ko sa Paranaque. Habang siya ay nasa Tondo. Naalala ko nun, sinabi ko sa kanya, “Pwede bang mama na lang ang itawag ko sayo? Pang-mayaman yung mommy eh.”

Years later, kinuha ng isa kong lola ang kapatid ko. Sila na ang mag-aalaga sa kanya. So bale ako nasa side ni mama, si Luisa naman nasa side ni Papa. Limang taon pa lang ako nun. Tatlong taon pa lang ata siya. Yun na ang huli naming pagkikita. Ngayon 22 na ako. 20 siya. Hindi ko alam kung kailan kami ulit magkikita.

Nag-asawa ulit si mama. Nagkaroon sila ng anak. Ilang buwan pagkapanganak niya, bigla na lang bumagsak ang katawan niya. Na-diagnose siya ng Hypokalemia. Wala akong kamuwang-muwang nun kasi nasa Cavite na ako, sa lola ko. Sila naman nasa Makati. After 7 days sa ICU, sumama na rin siya kay Papa. Sa edad na walong taon, naulila na ako. Anim na taon pa lang ang kapatid ko. Nasa Samar siya, at wala rin siyang kaalam-alam sa kinahinatnan ni mama. Dalawang buwan pa lang ang bunso namin.

Pagkatapos nun, wala na akong balita sa stepfather ko. Tutol ang pamilya namin sa kanya. Wala na rin akong balita sa bunsong kapatid ko. Ang alam ko ay kinuha din siya ng lola niya (nanay ng tatay niya), na nasa Zamboanga. So technically, naghiwa-hiwalay kaming tatlo. Ngayon, wala pa rin akong balita sa kanya, though friend ko pala siya sa facebook.

Ikukuwento ko naman ang buhay ko sa side ng lola ko. Ang kasama kong lumaki, mga pinsan ko, na itinuring ko nang mga kapatid, si Don2 at si Anye. Nung bata ako, nasa laylayan kami ng time na yun. Walang trabaho mga tita’t tito ko. Magkakasunod na taon kaming namatayan – si Papa nung 1999, si Mama nung 2004, lolo ko nung 2006, at lola ko nung 2009. Sobrang close ako sa lola ko, na siya rin eh tinatawag kong mama. Tapos yung mga tita’t tito ko eh Ate Kuya ang tawag ko (which is wrong???), nung nagkasakit yung lola ko, naging bedridden siya, napakahirap ng pinagdaanan namin. Kailangan na kailangan namin ng pera pambili ng gamot, tapos hindi pa sapat yung para sa pagkain namin. Hindi ko alam paano kami naka-survive sa ganung sitwasyon. Pension lang ng mama’t papa ko ang bumubuhay sa’ming lahat, salamat SSS. Yun na din ang tumustos ng pag-aaral ko, buti na lang at nasa public lang ako. Though may mga araw na wala akong binabaon, minsan nag-123 ako para lang makapasok, pero pag walang-wala talaga, umaabsent ako ng ilang araw dahil walang pamasahe. Isa to sa regrets ko eh, kaya kong mag-honor student, kaya kong makakuha ng scholarship, kaya kong mag-aral sa magandang unibersidad, pero hindi ko maasikaso kasi wala kaming pera, wala akong panggawa ng project, umaabsent ako kahit may exam.

Nung high school ako, nakipagsapalaran sa abroad ang tita ko – sa Syria. Tapos ay sumiklab ang digmaan doon, naipit siya. Ilang taon din kaming walang komunikasyon sa kanya. Ilang taon ding walang tumutustos samin, pero andyan yung asawa ng tita ko para suportahan kami financially. Nung ok na, nakauwi na ang tita ko, pero ganito pa rin ang buhay namin, nasa laylayan.

After ko magfirst year sa kolehiyo, napagdesisyunan ng tita ko na mangibang bansa ulit. So yung pang tuition ko sana ng second year, ipinanggastos na lang pang-asikaso ng requirements, kaya napilitan akong huminto sa pag-aaral. Hindi naman labag sa loob ko, pero sobrang lungkot ko nun, kasi may opportunity ako, pero wala akong magawa. Natengga din ako sa bahay ng matagal, kaya sabi ko sa sarili ko nun, balang araw aangat din kami sa laylayan. I don’t want to suffer again in the future (naks.) Gusto ko nang makaalis at makalaya sa mundong ito.

Hanggang sa eto, naka-graduate na ako, isang taon nang nagtatrabaho, pero wala pa rin akong naibabalik sa pamilyang kinalakihan ko. Pasensya na.

We were once a big family. Hanggang sa unti-unti kaming nababawasan. Nagkakaroon ng family issues, etc. From 8, tatlo na lang kaming nasa bahay ngayon. Actually weekends na nga lang ako nasa bahay namin, so dalawa na lang pala silang andoon.

Ayun lang, this is my family. Wala pala kaming family picture.

Alam mo. narealize ko, akala ko walang effect sa akin psychologically yung absence of parents. Meron din pala, kaya siguro ganito ako, hirap makihalubilo sa matatanda, sa ibang pamilya, kasi hindi ako sinanay ng pamilya ko. Tahimik lang ako sa bahay, hindi ako nakakapag voice out ng feelings ko. Ewan ko. Kaya rin siguro hindi ako sweet na tao kasi walang nagpapakita sa akin ng pagiging sweet sa family or sa ibang tao. Kaya kung mapapansin mo, sanay ako na mag-isa lang ako.

Isa sa mga pangarap ko, ang magkaroon ng matinong pamilya. Seryoso. Though natatakot din ako ng magkaroon ng sariling pamilya kasi feeling ko, mamamatay din ako ng maaga (seryoso, inaanticipate ko to), pero kung papalarin akong mabuhay ng matagal, sana maranasan ko rin ang magkaroon ng complete family, may asawa ako na mamahalin at susuportahan ako unconditionally, yung pareho kami ang magbibitbit at hindi ako lang (mostly kasi sa mga kamag-anak ko, babae ang bumubuhay samin, so yeah it runs in the family), yung tita ko single mother, and hopefully sana ako hindi ako maging single mother.

Hindi ko naranasan yung may magulang na sasabitan ako ng ribbon tuwing recognition, na aattend tuwing PTA, na magsusundo kapag umuulan, na magpapa-Jollibee pag mataas ang grades, Sana maranasan ng magiging anak ko yun. Ayokong maranasan niya yung buhay na pinagdaanan ko.

Well hindi ko nga alam kung magkaka-normal family pa ako kasi ngayon pa lang, fucked up na yung sitwasyon ko, pero sana kung makakapag-asawa pa ako, sana tulungan niya akong bumuo ng masayang pamilya. Yung paggising sa umaga hahainan ko sila ng sunog na kanin, HAHAHAHA, de joke, basta paglulutuan ko, pagsisilbihan ko, hatid ko sa school. Tas yung pagmamahal na hindi naiparamdam sakin ng papa ko, gusto ko maramdaman ko yun sa magiging asawa ko haha, sige na, I could be a good wife too. Bigyan mo naman ako ng magandang future pls? (wait lang, bat nga ba napunta dito ang usapan)

Basta ayun, kailangan ko pa magsikap sa trabaho ngayon para makaipon para masuportahan yung pamilyang bubuuin ko balang araw, kahit inaanticipate kong mamamatay din ako agad. wat.

follow my Tumblr blog!

To my 16-year old self


30 Day Blog Challenge

Day 5: LETTER TO 16 YEAR OLD YOU

Alam mo sana nga may time travel machine na katulad nung sa Orange, baka maisalba ko rin ang sarili ko dito.

Eto lang yung sasabihin ko sayo. Mahalin mo ang sarili mo. Yung 22 years old na ikaw, hirap na hirap ngayon. Kasi mas iniintindi niya yung kapakanan ng ibang tao, nag-aadvice siya, nag-eeffort, kahit sobrang nasasaktan na siya. Alam ko obsessed ka pa kay Jun Pyo sa time na to. Okay lang yan. Walang-wala yan compared sa lalaking kahuhumalingan ng 22 year old self mo. Sagad, naubos niya ang sarili niya para doon, she’s not expecting anything in return, at yun ang pumapatay sa kanya ngayon. Please, kung kaya mong pigilan. Huwag mo na hayaang mangyari ulit yun sayo. Yung mindset mo ngayon alam ko easy go lucky ka lang, hindi pa mature yung feelings mo. Pero sinasabi ko sayo, mas ok pa yan compared sa magiging sitwasyon mo six years after. Mas ok nang umiyak ka kasi pinagsasalitaan ka ng masama ni kuya kapag nalalasing, kesa yung gabi-gabi kang umiiyak ng dahil sa pag-ibig. 4 years after neto, may darating na lalaki na makakapagpabago ng buhay mo, in a positive and negative way. Tingin ko mas ok na iwasan mo na lang siya, mas ok nang nakatago ka lang sa comfort zone mo, mas ok nang wala kang kamuwang-muwang sa realidad ng pag-ibig, mas ok nang naiinggit ka lang sa mga kaklase mong may jowa, mas ok nang hintayin mo si Jun Pyo nang sampung taon kahit wala kang chance at all. Mas ok yun pramis, mas maginhawa ang buhay mo. Huwag ka nang pumasok sa relationship. It will be the burden you’ll bring for so long. Pagdating ng taong 2018, tuluyan nang mawawala yung self-worth mo. Alam ko focus ka pa sa pag-aaral ngayon. Pero relationship ang hinahanash ko sayo ngayon. Kasi ang laki ng impact nito sa buhay mo. Matalino ka. Sasabihin mo na kaya mong i-handle, pero pramis gurl, mawawala ka sa sarili at magiging tanga eventually. Kaya hangga’t maaari, huwag mo na gawin. You’re doing good academically. Keep it up. Mataas ang pangarap mo. Aim high at wag na magsettle sa temporary means of satisfaction. Save yourself. 🙂

follow my Tumblr blog!

Love Language


30 Day Blog Challenge

Day 3: YOUR LOVE LANGUAGE

Naalala ko nung mga unang araw after ako hiwalayan, hahahahaha, inexplain sa akin ni Ate Jen yung about sa love language. Tapos pinagsagot ako ng LOVE LANGUAGE TEST (try nyo rin kung di nyo pa alam ang Love Language nyo), so ako napa-wow nun na, hala oo nga this is me, this is how I express love, ganern.

My Scores

11 Quality Time
8 Acts of Service
6 Physical Touch
3 Words of Affirmation
2 Receiving Gifts
IMG_1944
image from https://aspirace.com/how-to-speak-your-partners-love-language/

Receiving Gifts

Magsimula tayo sa pinakamababa, hindi big deal sa akin yung receiving gifts, hindi dahil sa wala siyang maibigay nun, kung tutuusin sobrang special ng mga regalo niya sa akin noon, irrepleaceable po. Madalas mga handwritten letters yun. Di ba ang saya, kapag nagbibigay sayo yung isang tao, ibig sabihin nun naa-appreciate ka, naaalala ka ganern.

Words of Affirmation

Sobrang appreciated ko naman yung compliments niya, like ang ganda mo kahit flat ka ganern hahahahahaha. Kaso, ako kasi yung taong sobrang taas ng trust issues na yung i love you niya, ayokong paniwalaan, feeling ko di siya sincere sa words niya. Tapos ang dami niyang plano and everything pero hanggang ngayon wala pa ring nafu-fulfill, so sabi ko hanggang salita lang talaga to. Yun yung dahilan din kung bat ako iniwan HAHAHAHA eh kasi sa kanya eto yung love language niya, tapos sakin mababa lang, so hindi nagkasundo, ayan.

Physical Touch

Hindi ako clingy. Minsan naiirita ako pag niyayakap ako in public haha ewan ko. Pero yung simpleng pag-pat lang sa noo ko, yung paghawak sa kamay pag naglalakad, sobrang naa-appreciate ko rin yun.

Acts of Service

Akala ko ito yung number one ko, eh gusto ko yung natutulungan niya ko sa mga gawain ko. Pero na-realize ko rin na ayaw ko na iasa na lang lahat sa ibang tao, masyado akong spoonfed non (hindi ba)

Quality Time

Heto lang naman dine-demand ko huhuhu, wala akong pake kung wala kang pera, basta gusto kita makita, kaya every off ko nun nag-eeffort ako na pumunta sa kanila, at least once a week gusto ko to makita. Kahit nagcocomputer lang siya pag magkasama kami most of the time, kahit nakatengga lang kami sa bahay, kahit hindi kami nagde-date ng legit sa labas, okay lang haha basta nakikita siya ng mata ko.

//

THEN AND NOW

So ayun nga chika ako ng chika ng about sa past ko, which is lesson learned kasi nga magkaiba kami ng love language. Big factor talaga to sa compatibility nyong dalawa. Like siya nagdedemand na maging sweet ako tapos ako nagdedemand na maging sincere sa words at gumawa ng mas maraming actions. Lol kahit ano pang pag-aadjust ang gawin, hiwalayan pa rin ang ending.

Ngayon, dito sa bago kong kalandian HAHAHAHA, feeling ko pareho kami ng love language kaya wala kaming masyadong issues sa isa’t isa. Parehong hindi sweet, hindi clingy, parehong mahilig gumala sa kung saan-saan, parehong tinutulungan ang isa’t-isa, parehong gusto ang quality time.

Para lang akong nagkaroon ng cellphone, for the first time, kahit second hand siya at marami nang issues, ginagamit ko pa rin kasi yun lang yung phone na meron ako eh! And then nanakaw sakin, so ako hinayang na hinayang, pero narealize ko na kaya ko naman palang bumili ng brand new na cellphone, walang problema, madaling gamitin, so bakit pa ako magsasayang ng panahon na mag-iiiyak sa lumang cellphone?

follow my Tumblr blog!

Chapped lips


Nabo-bored ako dito sa office. Wala akong ibang mapagkaabalahan kundi ang kutkutin ang nanunuyo kong labi.

Lagi ko namang pinapahiran ng lip balm at petroleum jelly, pero bat ganito pa rin. Naisip ko baka ngayon na lumalabas yung mga side effects ng paggamit ko ng mga mumurahin ngunit pekeng lipstick noon (like yah, 10 pesos each)

Kumusta na nga pala ako ngayon? Heto, napagsasabay ko naman yung dalawang trabaho ko. Nakakapagtranslate na ako ng official documents ng CCC, and at the same time nagpapublish pa rin ako ng mga ads sa TFC.

Kailan nga ba ako maglalast day sa ABS? Sabi pwede na ng May 2. Or May 15. Pero ewan ko, hindi pa yata ako handang iwan ang trabahong ito. Need ko pa mag-grind para mas marami akong sasahurin sa mga susunod na cut off, mas marami akong pera, mas marami akong magagawa in life.

Atsaka, kahit may mga moments na nafe-fed up ako sa mga katrabaho ko, hindi ko pa sila maiwanan. Isa sila sa nagpapasaya sa araw ko eh haha. Mababait naman yung mga bagong katrabaho ko, kwela din, pero tingin ko medyo matagal pa bago ko sila maging close. Hindi ko pa inoopen masyado yung sarili ko eh.

At isa pa sa mga dahilan, gusto ko hangga’t maaari occupied ako. Ayoko na ng walang ginagawa. Ayoko nang ma-bored, kasi magiging clingy na naman ako sa memories ng nakaraan tapos malulungkot na naman ako. Which is contradicting kasi, it’s either nalulungkot pa rin ako kahit super busy ako, or nabobored pa rin ako sa dalawang trabaho ko kaya naghahanap pa rin ako ng attention, gusto ko pang madagdagan mga gawain ko. So sabi ko, sige, hangga’t wala pang kapalit yung papalit sakin, magrerender pa rin ako.

Overwork ata ang papatay sa akin, okay lang, at least hindi na heartbreak. Gusto ko lang naman eh malunasan na yung kalungkutang nararamdaman ko, pero ang hirap, paano? Nasosolusyunan ba ng pera ang kalungkutan? Dati sabi ko, pag marami na akong pera, magiging ok na ako, pero bakit ngayon hindi pa rin sapat yun. Money doesn’t matter after all. Tao pa rin pala ang kasagutan. Yung taong feeling mong siya ang sagot sa problema mo, siya pala ang gumagawa ng problema mo. Gusto kong maging masaya, pero hindi yung temporary lang, na after ng ilang oras bored na naman ako. Satisfied ganern.

Ayoko namang i-claim na depressed ako. Kasi di naman talaga. Sobrang melancholy lang. Siguro magfocus na nga lang talaga ako sa goal ko na makapag-ipon hanggang sa pwede na akong mag-abroad. Siguro pag nagawa ko na yun, maiiwan ko na yung mga bagahe ng kalungkutan ko.

May nabasa ako na, bakit nga ba kinukutkot mo pa rin yung labi mo kahit alam mong masakit at magsusugat? Ewan, pero nakaka-satisfy di ba? Once na umpisahan mo, di mo na matigilan. Ganun din siguro ako towards sa kanya, hahahaha. Pasaway.

Napapakanta na lang ako dito ng, “My loneliness is killing me, and I-”

follow my Tumblr blog!

Mirror


 

 

 

Nagde-daydream na naman ako. 5 years ago, nung unang beses ko tong marinig, nangarap din ako, sana pag ikinasal ako eto ang tugtog. Lahat naman tayo nangangarap na sana matagpuan natin yung other half natin, yung reflection mo. Hindi naman sa kapareho mo ng attitude o personality, pero nagbeblend or complement kayo pareho. Para walang maging conflict, para magstay kayo hanggang sa pagtanda. Sabi nga ni JT –

“One of the most valuable things in a relationship is being able to constantly change and be individual, but look to the other side to the person that you’re with and know that they’re changing as well individually, but somehow you two can mirror each other and be the other half of that world that you both create.”

Kumbaga hindi yung isa lang ang nagbabago, pareho kayong nag-eevolve. Ipinapakita sa music video nito hindi lang yung happy moments ng relationship, pati na rin yung downside – yung mga panahong miserable ka then hinahayaan ka lang niya, which made you think to stay or to leave? Someone can still be your other half, but that doesn’t mean you’ll be happy or in a good place all the time. Bahagi na ng relationship yung mistakes at regrets. May mga tanong tayo na hindi mahanapan ng kasagutan, pero di natin nare-realize nasa harap na pala natin ang solusyon. 

“It was easy coming back into you once I figured it out, you were right here all along.”

Umasa ako sa mga naging lovelife ko na sana yun na yung the one. Pero this moment, I already met my reflection. Sigurado nako sa kanya haha (well sana ganun din siya sakin), pero nakikita ko na tong taong to for long term commitment. Hindi yung puro pakilig lang. Nasa phase na ako ng buhay ko na kung saan ready na ako mag settle down hahahaha (wait lang 22 pa lang pala ako, tsaka wala pa palang kami haha assume lang ako.) Ewan ko, kasi nung nakilala ko siya wala kaming naging conflict, ang smooth lang ganern, kaya feeling ko ok na kami ng pangmatagalan. Gusto ko yung habang bini-build up ko yung career ko, andyan lang siya, bini-build up niya rin sarili niya at hindi masyadong pinaiikot ang mundo sakin alone. Navi-visualize ko na lahat to haha kaya sana this time hindi na ako mabigo. Please.

 

 

12. Rejected


Re:Zero. Episode 18. I just realized. This is happening to me now,

“Come and escape with me.”

Dahil sa mga nangyayari sa kanya, ang naisip niyang solusyon ay umalis na lang at mag-umpisa ng panibagong buhay sa Kararagi. Ang dami niya nang failures at paulit-ulit na lang siyang namamatay pati na ang mga kasama niya. So heto na, nagpaplano na sila ng future nila.

“The only path I see is to give up.”

Same sentiments with Rem, siya yung taong hindi ko nakikita na sumusuko agad sa gitna ng laban kaya lagi ko rin sinasabi na keep going. Marami siyang pangarap para sa future niya, at alam kong mafufulfill niya rin yun soon. Kahit sinasabi niya ngayon na heto wala siyang magawa, na ang hopeless niya. He had his time, his freedom, yet walang nangyayari. He hated himself for that.

“If you said you hate yourself, I hope you will know that I know a lot of good things about you.”

Heto na ata yung kasagutan ko sa mga tanong ko sa sarili ko, na bakit kahit na mali, bakit kahit ilang beses niya na akong tinalikuran eh hindi ko siya mabitiwan. So nakikita ko rin ba siya as hero? For melting my frozen heart before?

“That is why I believe no matter how tough life is, even if there is a possibility that you will lose, I will trust you more than anyone in this world. Even if you don’t believe in yourself. I will still believe in you.”

Kahit na talikuran siya ng mundo, ng lahat ng tao, kahit na ang hopeless niya, I still look up to him.

“I want to be able to see her smile. I want to help to build her future. Even if she said that I’m a burden to her, or asked me not to be near her, I still wishes to be by her side. If the future is too hard on her, I want to give her a future where everyone is happy.”

Ngayon ko lang narealize na oh shit, ganito rin pala pinagdadaanan ko ngayon haha (maka-Emilia pa naman ako), ang sakit pala ano. But guess what, tutulungan ko pa rin siya na ma-build yung future niya with her, kasi pinangako ko yun na susuportahan ko lang siya all the way, kahit hindi na ako part ng future niya. Kahit na mas magiging peaceful yung buhay niya na kasama ako, alam kong pipiliin pa rin niya yung path na kasama si Emilia. Di ba. Pero ok lang. I knew it.

Alam ko na ang kahihinatnan ng kwentong ito, pero ayan pinagpapatuloy ko pa rin. Alam kong masasaktan na naman ako ng malala balang araw, pero eto pa rin ang pipiliin kong path – ang alalayan si Subaru at samahan hanggang sa huli.

11. Black and White


July 31, 2017

April 11, 2019

It was almost two years. May nagbago ba? Kung titingnan mo sa mga litrato, parang wala. Panget pa rin ako. Haha.

Pero kung sa point of view mo, sasabihin mo meron. Mas naging optimistic. Hmmm okay

Pero kung sa point of view ko, parang wala. Kung ano yung way of thinking ko noon, parang ganun pa rin naman ngayon.

Dati nung unang beses ako makipagkita, natatakot ako kasi baka hindi niya ako matanggap sa kung ano ako. Nakita niya lang naman ako sa black and white kong profile picture sa facebook. Mapanlinlang. Dati, wala akong kamuwang-muwang sa kung paano ko siya tatratuhin, paano ko siya pagsisilbihan, paano ko siya mamahalin hehe. Ngayon ba, alam ko na nga ba kung paano? O nangangapa pa rin ako? Marami nang nagbago. Nakaka-cope pa ba ako?

Napapaisip ako, nung nakilala niya ako, ganun pa rin ba kaya ang tingin niya sakin? Ako pa rin ba yung innocent little girl? Or bitch na ngayon?

Habang tinitingnan ko itong mga lumang litrato, narealize ko lang na, gustong-gusto niya akong kunan kahit ang panget panget ko, kahit ayoko, kahit bagong gising ako. Lagi niya rin akong sinusulatan, kung saan-saan. Siguro kung may mamimiss ako, eto yun.

Wag kang mag-alala. Lahat ng mga kuha mo sakin na pictures, naka-save pa rin. Lahat ng mga sulat mo, nakatago pa rin.

follow my Tumblr blog!

Cancer


Ayan, nagpapapaniwala na naman ako sa mga zodiac signs, kung compatible ba ako kay ganito, ganon. Hahahahaha #SignsOfBeingHopelessRomantic. De eto, ayon sa shinare samin ni Iza about sa mga zodiac signs at personalities namin, eto yung sa cancer:

The Cancer zodiac sign is represented by the crab for a few reasons. Just like a crab they have a tight hold on what they love and often have trouble letting go. Crabs also move sideways, and those born under this zodiac sign tend to do this in their lives too.

See, obvious na obvious na ako eto haha. Kaya pala tagilid ako sa buhay.

Those born under the zodiac sign Cancer need to be needed. In all aspects of their lives, they have an overwhelming desire to feel loved and appreciated in order to develop a sense of security and identity. To the crab, their sense of home is incredibly important to their feeling of safety. They find it hard to achieve anything unless they feel safe and comfortable in their home lives. As such, they tend to be great at creating home environments for those that they love – both emotionally and physically. You’ll often find the home of the crab to be welcoming, cozy and secure.

Medyo contradicting sa part na to kasi ayoko nang napipirmi sa bahay, pero when I’m with my loved one naman nakokontento naman ako. Pero totoo na once I’m in the comfort zone, ayoko na umalis.

They are incredibly sensitive, meaning like the crab, they can have developed some very thick armor to help them deal with the changes in the world. Cancer can be quite deep and mysterious, their outer appearances hiding the depth of their feelings. They don’t like revealing too much of themselves, and are rather indirect in the way that they communicate.

Normally protective and courageous, Cancer signed people can however become very brooding and moody if they feel that their emotional needs are not being met. Because of their rather clingy natures they tend to be sensitive to the needs of others. In life people who fall under the zodiac sign of Cancer can be quite successful with their ability to understand intuitively what others desire or seek.

Dati sabi ko, nyek, di naman ako clingy eh. Pero at some time nagiging moody ako kapag hindi umaayon sakin yung mga bagay bagay, pag halimbawa nade-deadma ako, nawawalan ako ng gana magtrabaho hahahaha. De tsaka yun nga, mas madali ako umintindi ng ibang tao.

Strengths: Nurturing, Supportive, Healing, Compassionate, Unconditionally Loving

Those born under the zodiac sign Cancer are deeply loving people. They are considered one of the most nurturing signs of the zodiac.Their love of security leads them to take friendships and relationships very seriously. They are compassionate and almost unconditional in the love that they give to those in their lives. They have a great sense of loyalty to friends and family, and will leave everything in the drop of a hat in order to help their loved ones. They find happiness in sharing what they have – both in their home and the sense of security that they can provide in the form of advice, and care. They can suffer deeply when relationships, romantic or otherwise, don’t work out.
Many tend to have an odd sense of humor, and can sometimes find humor in situations where others don’t see it. This means they are great to have around when things are not going great – they will bring with them their innate understanding of how to care for people alongside that humor. They are very understanding people, and work well as friends. They are quick to share and trust, despite their cool exterior, and value honesty in others. They are the one sign in the zodiac that other signs gravitate towards during moments of grief, because of their willingness to listen and ability to understand.

Weaknesses: Dependent, Indirect, Moody, Passive Aggressive, Unable To Let Go

The zodiac sign Cancer tends to be quite needy in terms of affection. This can lead to the being clingy and overbearing, and can also lead to some dishonesty. People who fall under the sign of Cancer have been known to lie in situations where they believe if will stop someone, either a friend or a partner, from leaving. They have a rather strong fear of abandonment, and they can go to extremes to avoid being left alone.
They can also have issues letting go of the past. Being deeply sensitive, they forgive, but they never forget. Suffering from long ago leaves them with a scar. They can linger and return to that scar time and time again, remembering that pain and reopening the wound. When they suffer, they tend to do so alone – searching for safety again in the comfort of their own solitude. Anything that is hurtful, insulting, or just reminds them of their insecurities tend to push them back into their shell again.
They are sometimes also quite moody – and work hard to avoid letting others know just how sensitive they are. They often have a thick armor to penetrate before revealing their true feelings, all in order to protect themselves. They can lash out when in this state, and though it seemingly may come from nowhere, it is usually due to them feeling hurt.

Friends and family can be a fickle issue with those in the Cancer zodiac sign, simply because they care so much. On the one hand they are loyal and ready to help whenever they are needed, but on the other, they do not like to be overlooked by parents, siblings, or friends. They can feel very wounded by friends moving on naturally or by siblings not wanting to spend time with them. But most of their relationships will work out just fine. In order to keep their relationships going, they need to be tended to quite regularly, and Cancer signed people do not deal well with large periods of time left alone or ignored.

In their careers those born under the zodiac sign Cancer can have trouble finding the right work environment. They may even move from job to job because of their tendency to change their minds and their desire for creativity. They are very hard workers however, and when they are in a job, they tend to be one of the hardest and most reliable workers there. They don’t work so well in leadership positions, but as part of a team they do become a great asset, so long as there is no micromanagement. Because their strengths lie in caring for others, they may be well suited to work in service oriented or nonprofit careers.

follow my Tumblr blog!

10. Buwan


Lumulubog na ang araw.
Dumidilim na ang kalangitan.
Anong nakikita mo?

Ayan, yung buwan. Yan yung nagbibigay ng liwanag sa bawat gabi mo. Ang ganda niyang pagmasdan.
Meron ding mga bituin. Kaso hindi gaanong makita kasi masyadong maliwanag ang buwan.

Pero alam mo kung anong maganda sa mga bituin? Andyan lang yan kahit hindi mo napapansin, natatakpan lang yan ng kinang. Di tulad ng buwan, minsan mo lang makita ng buo. Minsan naman kalahati lang. Minsan hindi talaga magpapakita, wala.

CanineIncomparableAngelfish-small

Andyan lang yung mga bituin. Pinagmamasdan ka mula sa malayo. Hindi ka iiwanan.

follow my Tumblr blog!

Protected: Backread


This content is password protected. To view it please enter your password below:

9. Believe


 

Even if you don’t believe in yourself. I will still believe in you.

Protected: Rubiks Cube


This content is password protected. To view it please enter your password below:

8. Ulan


Noon, siya yung ulan na inaantay ko. Siya yung bumuhay sa natuyo kong puso. Siya yung bahaghari na nagbigay ng kulay sa buhay ko. Pero kinalaunan, siya rin yung bagyong sumira sa akin. Iniwang luhaan, sugatan, di mapakinabangan. Pero alam mo? Nung mga panahong nagpaulan ako, kahit nagkakasakit na ako sa sobrang lamig, yun yung isa sa mga pinakamasayang alaala ng buhay ko.

Image result for rain gif tumblr

Pagkatapos ng ulan, dun na ulit uusbong at magkakaroon ng bagong buhay ang mga nasira.

Spoliarium


Taray, may movie review ulit!!

lizquenmovie-alonetogether1

Sometimes, the good memories that turn into regrets are best left behind.

So heto na nga, pinanood ko yung Alone/Together. Napuwing lang ako ng very light. Hahahaha. Nakikita ko yung sarili ko sa mga katangahan ni Tin (Liza Soberano). Yung nangyayari sa kanya dun, medyo nangyayari na sakin in real life. Di to about sa love, pero yung mismong life choices niya, dun ako naka-relate.

Bihira lang ako manood ng pelikula. Di ako madaling ma-hook up or makuha ang atensyon. Ewan ko. May mga romance movies na nababagot ako pag pinapanood kaya di ko natatapos. Pero etong Alone/Together, and the rest ng Black Sheep films, gusto ko, dahil sa realistic approach nila. Dati lagi lang natin sinasabi na, may mga bagay na imposible, na sa pelikula lang nangyayari, pero etong mga pelikula ngayon, may mga ganung scenario talaga sa buhay natin, may mga ganun din tayong chapter, kaya nakakarelate tayo. At di lang puro pag-ibig, kasi tinatalakay nito yung about sa career, pangarap, pamilya, pati social issues.

(SPOILER ALERT)

“At ngayon, di pa rin alam kung ba’t tayo nandito..”

Pagkatapos ko mapanood yung film, napa-reflect ako ng bonggang-bongga sa buhay ko. Dun na pumasok yung sari-saring what ifs. Nasabi ko na yung major life regrets ko sa previous post ko, pero yun yun eh. Paano kung naging matapang ako? Paano kung hindi ako natakot noon? Eh di sana unti-unti ko na naaabot yung mga pangarap ko. Eh di sana kapaki-pakinabang ako sa lipunan ngayon. Nakikita ko yung sarili ko kay Tin na sa school lang magaling, pero pagkagraduate at nandito na sa mundo ng realidad, wala na. Yung sobrang pursigido ka sa pangarap mo, but something happened and you fucked up. Then after nun, wala na, nag-stay ka na lang sa comfort zone mo. Minsan din akong nangarap na baguhin ang mundo, pero nung pagka-graduate, sinampal na tayo ng realidad. Di na natin magawa kasi may sarili rin tayong problema na hindi masolusyonan. Gusto kong gawin yung passion ko, kaso dahil sa kahirapan ng buhay, iba ang napuntahan kong landas. Pero masaya naman ako sa kung nasaan ako ngayon. Kaso nga lang, hindi ko nagagamit yung skills ko. Pareho kami ng mindset ni Tin na, the old me is already gone. Hindi na ako yung batang mataas ang pangarap, I just go with the flow.

Minsan ba naiisip mo na bakit ganun? Paulit-ulit lang ang nangyayari? Parang laro siguro yun. Hangga’t hindi mo nagagawa yung tama, paulit-ulit kang mag-uumpisa. Hindi ka uusad. Wala kang matatapos. Uulit ka lang din ng uulit.

Pero alam mo, it’s never too late to start again. Sabi nga sa movie, di porke hindi mo naabot yung mga pangarap mo eh isa ka nang failure. Abutin ka man ng 3, or 5 years bago umpisahang tuparin ang mga pangarap mo? Ok lang yan!! Malay mo, after ilang years, makakapagwork na ko sa mga events/concerts. After ilang years, makakapagtravel na ko sa iba’t ibang bansa para magsaliksik at pag-aralan ang history. Ang saya mangarap! Ginanahan ulit ako haha. Itong movie na to ang nagpamukha sakin na, bakit ka nga ba nandito ngayon? I deserve better. Di dapat ako nagsesettle sa kababawan.

“Cause time may pass, and everything won’t last, but I’ll be by your side..”

The people who are meant to be in your life will always gravitate back towards you, no matter how far they wander. Kung para sayo, babalik at babalik yan. Be with someone na ipupush ka na tuparin ang mga pangarap mo, na susuportahan ka sa goals mo, at hindi ka ikukulong sa sariling mundo. Sabay nyong babaguhin ang mundo. Haha eto na naman ako, may trauma talaga ako sa mga magjowang sabay na nangangarap, tapos magbebreak din during the worst case scenario. Kasi sabay nga yun eh, pag nasira ang mga pangarap mo, bibitiwan mo din ba ang relationship mo? Pag nawala ang relationship mo, titigil ka na din ba sa pag-abot ng pangarap mo? Vice versa. Ang hirap mangarap na magkasama, tapos ikaw na lang mag-isa ang magfufulfill nun. Habang siya bumubuo na naman ng pangarap na kasama ang iba. Damn.

Isa pa sa mga na-absorb ko dun, eh i-keep mo yung mga taong nandyan pa rin, even at your worst moments. Bakit habang inaayos mo yung sarili mo, kailangan mo isantabi yung taong unang naniwala sayo? Wag mong itaboy dahil lang ayaw mo nang madamay siya sa problema mo, ayaw mo maging pabigat. I-appreciate mo yung mga taong handang makinig at laging nakikinig sayo. Bihira lang na may ganun. Yung taong kasama mo sa tagumpay, sana siya pa rin yung kasama mo sa pagkabigo, at sa muling pagtatagumpay.

Sabi nga ni Raf dun, “Mahalin mo siya dahil mahal mo siya, hindi dahil nakasanayan mo lang.” Namimis-interpret natin yung love at utang na loob. Di dahil tinulungan ka niya eh mahal na. Di dahil wala kang dahilan para mag-NO eh magye-YES ka na.

Never forget.

Ang ganda na na-incorporate nila yung Arts at History sa pelikula. Ipinapabatid nila na – alalahanin natin ang nakaraan. Kasi yung ang magpapaalala sa atin kung sino tayo ngayon. Yan ang magtuturo satin kung ano yung tama, at kung ano yung mali na hindi na dapat ulit gawin sa kinabukasan. Dahil sa past natin, lahat ng desisyon natin sa present, apektado. Lagi ko rin tong sinasabi, kahit gaano pa kalayo ang marating mo, wag na wag mong kalilimutang lumingon sa kung saan ka nanggaling. O di ba, iisa ang mindset namin.

Ang saya magtrabaho sa museum. Kung ako din bibigyan ng pagkakataon, gusto ko dun magwork. Para ma-enhance pa yung knowledge ko about Philippine History. Ang saya mag-aral sa UP. Kahit sabihin nyo pang masyado kaming pa-woke. Hindi eh, mag-iiba talaga ang mindset mo sa buhay pag nandun ka.

Cons: Ang hindi ko lang nagustuhan, hmmm, may part dun na cheating na yung ginagawa nila. Oo di naman nila ginusto yung kinahinatnan nila, pero kahit na, cheating pa rin yon. May naaalala lang ako. Hahahahaha. De narealize ko rin na dapat talaga itigil ko na tong kalokohan ko.

At some point you’ll realize, buti na lang pala nangyari yung worst thing ano? Buti nangyari agad, kesa mas maging worse pa ang future ko. Thank you for letting it happen. Di ko pinangarap yung ganung path, yung ganung future. Thank you. I’m already safe.

lizquen-at2

Traydor ang mga alaala.
Magpapaalam sa’yo
hanggang makalimot ka.
Pero eksakto. Sa puntong
sinabi mo na sa sarili mong
wala ka nang isasaya pa,
lilitaw siyang muli.
Na mula sa malayo pa lang
ay kilalang-kilala mo na.
At paglapit nito sa’yong harapan,
babalik ka sa pamilyar na lugar.
At ikaw ay mamamatay na naman.
Tuloy, takot ka nang maging masaya.
‘Pagkat traydor ang mga alaala.

– Antoinette Jadaone

follow my Tumblr blog!

Protected: Planner


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: Alak


This content is password protected. To view it please enter your password below:

6. Mosaic


When I met you, I knew in some way, you would hold significance to my life. I knew you were going to be a constant. I knew you would change me.
Yes, we had our disagreements, but we always made our way back to each other. I always felt you in my heart, there’s nothing you could do to make me that upset for long. I already needed you.

You have issues. Internal struggles with yourself, external issues with your family and others around you and it weighs you down. But the struggles you faced made it impossible for you to love me the way you wanted to, the way I needed you to. Still, for a year I held on, praying you would stay with me, praying you would get better. Through all the fights, the petty disagreements, I stayed.

I loved you without restrictions and caution. I knew you could be better. I wanted to see that happen for you. I wanted to help you get to where you should be. I believed in you. I would do, anything for you.
My expectations and whatever other struggles you faced were too much for you, and the pressure you put on yourself suffocated you. Your eyes began to wander. You wanted something easier, someone who wouldn’t push you to be better.

You found what you were looking for, right after you actually ended it with me, which still hurts me more than you could ever know.
Fast forward a few months from the day you told me someone else had more to offer, you tell everyone that you’re happy. You’ve come in and out of my life so frequently, breaking bits and pieces of me more and more every time. You tell me you’re happy.

As I watched it happen, I felt pieces of myself, my soul, disintegrate and disappear. I grew colder, I put a wall up around myself. Letting myself feel soft for you only hurt me worse.

I didn’t want to move on from you. I hoped that you would come back and sweep me up and make things better. But eventually, I have to move on. I have to heal myself. I have to fix what you shattered. It didn’t come easily, and nearly everyday is a struggle… but I have to.

I knew that the love you had to give me had already run out and it hurts. I remember feeling as though I was the person you cared most about in this world. I remember feeling so lost as to where I stood with you. Realizing you had fallen out of love with me is one of the worst experiences I’ve ever had.

But at the same time, it thrills me that I’ve experienced someone – because you were an experience, not just a person to be met – that has made such an impact on me. I think I’m having one of those lucky days. Although, it might just be me missing you yet again.

Sometimes, I wonder what kind of direction my life would’ve taken if I had never met you. I can’t decide if it would be better or worse, and that’s what scares me most about all of this. I still can’t decide if I actually wish I had never met you. I think there’s a part of me, no matter how badly we hurt each other, that will always be so grateful to have had the chance to know you. For as much as you broke me, you made me whole in different ways.

I’m glad you were what broke me, so I can be better. I was given the chance to become that much more whole. I got to see the risks in which you can love someone, the ways in which love can change you. You were a beautiful destroyer, but the beauty doesn’t have a hold on me anymore. For all that you got from me, for all of the ways you ruined me, and the ways you so hurt me, I have to learn from them.

Maybe our love’s purpose was designed to break, after all. We were meant to be a love that ruined and wrecked, that will lead us to grow and change, though we fought it every step of the way. Our love went with pain. It is the greatest teacher, as it instructs us what not to do in the future, so as to avoid that harsh experience in another, similar instance.

Even though it hurts, I will still keep those memories. They break me, but that pain of remembering it both hurts and heals. If you’ve taught me anything, it’s that loving you was both my destruction, and my salvation. You might have broken me into pieces, and you may have destroyed a part of who I used to be. In all the times that you left me shattered by myself, I made a mosaic of our broken memories. This mosaic of love and hatred is how I love you now.

Tatlong Daan


Uy di ko napansin, 300+ na ang mga posts ko sa wordpress.
Ganun na pala karami yung mga hanash ko ano.
Medyo matagal-tagal na rin ako sa industriyang ito, di nga lang masyadong active ngayon.
Actually, kung di ako nagbubura nung mga iba kong posts noon, baka lagpas na ito sa 300 na bilang ko ngayon.
Kaya ako nagba-blog eh kasi para na tong diary, dito ako nagvevent out ng mga bagay na hindi ko masabi verbally, sa hindi matukoy na dahilan (ewan, bahagi na ata eto ng pagkatao ko.)
Sa mga nagsasabi na iba ang sinasabi ko dito sa ipinapakita ko sa totoong buhay, well ang masasabi ko lang ay, ewan ko kung bakit ganito ako, pero sana maintindihan nyo ko!! 😭😭
Tulad nga nung sinabi ko dati, sa sobrang dami na ng posts ko, sana balang araw may magcompile neto at gawing libro, well sana kung merong magka-interes. Sino nga bang natutuwa sa mga sinusulat ko?
Puro rants at kalandian lang naman.
Iisang tao lang naman yung alam kong matiyagang nagbasa neto, ewan ko kung hanggang ngayon ginagawa niya pa rin, pero karamihan ng nakasulat dito ngayon dedicated na sa kanya, sana pati ito mabasa niya hehe. Thank you, sa pagdaan mo sa buhay ko hahahahaha salamat kasi dahil sayo may maita-topic pa rin ako hanggang sa mga susunod pang taon.
Teka bakit siya na naman ang topic ko? Wait lang.
Pero ayun nga, salamat sa lahat ng mga nagbabasa ng mga sinusulat ko, kahit wala tong ka-kwenta kwenta.
Sabi nila, “Wala kang makuda in real life pero bat ma-laman yung blog mo?”
Ewan ko ngaaa.
Pero may mga nagsabi din na natutuwa sila kasi nakakarelate sila sa sitwasyon ko, sa mga pinagdaanan ko.
Meron namang mga natutuwa kasi trip lang talaga akong pagtawanan hahahaha (Di ba, PJ? I see u)
Meron din namang hindi natutuwa, kasi bina-backstab ko na sila (Pero di naman, or nagagawa ko ba talaga yon unintentionally? Tell me.)
Meron din namang hindi natutuwa kasi puro na lang daw ako drama, marami nang nauumay haha alam ko. Tas bakit daw pino-post ko pa online? Bat di ko na lang daw sarilihin? O i-share sa kaibigan? Ang immature ko pa rin daw hahahaha. Again, as I said, ewan ko, but this is how I act towards certain things.
Kung may mga nasabi man ako dito sa blog na to na hindi maganda about sayo, or kung na-offend man kita, sabihan mo ko, please, i-PM mo ako. Inaamin ko madalas insensitive talaga ako, kung ano yung maisip ko diretso ko na ita-type. Pasensya na.
Salamat talaga ha, sa pagbabasa ng blog na ito. Dati nangangamba ako kasi alam kong isang araw hihinto din ako dito. Pero sana umabot pa to ng 400, 500, posts, and so on. Yung makikita pa ng future descendants ko yung mga post ko. Kailangan ko lang talaga mag-isip ng magandang content. Ang boring kasi ng buhay ko eh, wala man lang ka-hobby hobby, wala nang interests, walang masyadong ganap para mai-topic sa mga susunod na posts. Ikaw ba, sa tingin mo, ano pa ang pwede kong maisulat? Bukod sa mga pangyayaring kathang isip ko lang? Ano pa bang pwede kong gawing matino sa buhay hahahahaha!
Na-realize ko lang din, dapat pala ma-inspire ko rin kayo sa mga sinusulat ko ano, kaso paano? Kung ako mismo ang negative ng tingin ko sa sarili ko. Ayyy. Ewan ko.
Pero, salamat ulit ha!

YEAREND TOP 20 | 2018


Nakalimutan ko na yung yearly tradition ko hahahaha.

Di na ako ‘in’ sa mga bagong kanta ngayong taon.

Di ba dati di ako mahilig sa OPM, kasi nabibitter ako sa crush ko.

Tapos kinalaunan natutunan ko ring mahalin, kasi nagmamahal na rin ako eh.

Ngayong nasaktan ako, ayan kinamuhian ko na naman ang OPM hahahaha masyado silang mapanakit ng damdamin.

Yung ipapamukha talaga sayo nung mga lyrics na, “Masaya na siya sa iba, kawawa ka naman.” ganern.

Yung kahit saan ako magpunta, puro yun ang pinapatugtog tas shet, ang sakit. Tino-torture ako.

Pag naririnig ko yung Kung Di Rin Lang Ikaw/Sa Ngalan ng Pag-ibig, naririnig ko sa utak ko yung boses niya, inaawit niya to sakin noon.

Pag naririnig ko yung Sana/Kahit Ayaw Mo Na, nakikita ko na naman yung sarili ko nung time na nagmamakaawa ako sa kanya sa 7-11.

Pag naririnig ko yung Mundo, bumabalik sa alaala ko yung magkasama kami sa Rakrakan Fest habang inaawit ang kantang ito.

Pag naririnig ko yung Kathang Isip, naiisip ko kung naiisip niya ba ako habang naririnig niya din yon?

Pag naririnig ko yung Buwan, naaalala ko siya kasi iniisip ko isinasayaw niya yung bago niya sa saliw ng kantang iyon.

Ang drama ko, teka tama na.

To summarize my 2018 in music, puro reputation tsaka Voicenotes lang pinapakinggan ko most of the time.

This year naging fan ako ni Taylor, dahil sa rep. Hindi dahil sa nakakarelate ako sa mga breakup songs and drama shits niya, pero grabe yung epekto sakin nung Getaway Car, pati nung I Did Something Bad at Ready for It, feeling ko ang bitch ko pag kinakanta ko yun hahahahaha.

Tapos ngayon ko lang na-appreciate yung iba niyang kanta/album, nakaka-LSS, tulad ng I Know Places. Ngayon ko lang naramdaman yung sakit ng All Too Well. Pero super favorite ko na talaga noon pa man yung Everything Has Changed tsaka Style.

Teka heto na nga, yung 20 favorite songs ko for this year.

ELECTRICITY – SILK CITY, DUA LIPA, DIPLO, MARK RONSON

RISE – JONAS BLUE, JACK AND JACK

WAKE UP IN THE SKY – GUCCI MANE, BRUNO MARS, KODAK BLACK

BITCH LASAGNA – PEWDIEPIE

I’M A MESS – BEBE REXHA

HAIR TOO LONG – THE VAMPS

TASTE – TYGA

SUPPLIES – JUSTIN TIMBERLAKE

ALL THE STARS – KENDRICK LAMAR, SZA

SAY SOMETHING – JUSTIN TIMBERLAKE, CHRIS STAPLETON

YOUNGBLOOD – 5 SECONDS OF SUMMER

I LIKE IT – CARDI B, BAD BUNNY, J BALVIN

DANCING WITH OUR HANDS TIED – TAYLOR SWIFT

MAD LOVE – SEAN PAUL, DAVID GUETTA, BECKY G

TAKI TAKI – DJ SNAKE FT. SELENA GOMEZ, OZUNA, CARDI B

I DID SOMETHING BAD – TAYLOR SWIFT

DONE FOR ME – CHARLIE PUTH, KEHLANI

FINESSE (REMIX) – BRUNO MARS, CARDI B

I’LL NEVER LOVE AGAIN – LADY GAGA, BRADLEY COOPER

GETAWAY CAR – TAYLOR SWIFT

Kung nakaabot ka man sa part na ito, hahahaha salamat. Ano-ano ang mga paborito mo ngayong taon? I-comment mo na yan. Also, pag may free time ka, check out my Spotify playlists (wow taray!) – https://shairamaec.wordpress.com/spotify/

5. Miss


I don’t miss you when I’m lonely. I don’t miss you at 3AM. I used to deal with my sadness alone. But, I miss you the most during my busiest times and happiest moments.

During these times, all I could think about was telling you. I smiled for awhile, but eventually turns back to sad. I wished you were around for me to share it with.

All that I know is I don’t know how to be something you miss.

I don’t hate you. I just act like I do because it is much easier than to admit that I miss u 🙃

4. Tahanan


May nabasa ako na:

Dapat tahanan natin ang ating mga sarili. Minsan kaya tayo nawawala kasi yung tahanan natin, ibinigay natin sa iba, kahit na meron na sila. Kaya nung umalis sila, dala din nila yung tahanan mo. In the end, wala ka nang mauuwian kaya ka nawawala.

Sabi ko noon di ako maghahanap ng malaking kastilyo, ang hahanapin ko yung kasama kong bubuo non. Eh ngayon hindi na natapos yung bahay na yun, walang bubong. Kaya heto ako nauulanan, wala nang masilungan.

I built a home inside your arms, the one to shelter me when storms come. But how will I be sheltered now if you’re gone? and these storms are coming from my heart?

3.


The validation you are looking for exists within yourself, yet you are searching for it from other people.

Sabi nga nila, kung nakadepende yung happiness mo sa isang tao, kawawa ka, kasi anytime pwede yung mawala sayo. No one’s presence or absence should disturb your soul. Buo ka na bago pa man siya dumating, so wag mo isipin na siya ang kukumpleto sayo 🙂

2.


Someone posted this:

You’re not in love. You just want someone to treat as your ‘home’ because you’re so tired of being lost, of searching and hoping for things to work out. You want to be somewhere you think you belong. You want to be loved, but darling, that doesn’t mean you’re in love. How long will you keep on lying to yourself?

– This really hit me.

Happy Ending


Naalala mo ba dati, nung mga unang taon ko sa blog, kinukuwento ko lagi si Jun Pyo? Yung classmate ko nung high school na naging crush ko ng sobrang tagal haha. Huli kaming nagkita after ng graduation nung high school.

Then heto, after 6 years, nagkita ulit kami 😊

Ganito kasi yon. Kahapon lang nagchat siya sakin, na gusto niya ako dalawin sa work hahahaha. Bakit? Bakit? Bakit bigla niya akong naalala? Ang tagal na naming di nag-uusap. Out of the blue magsasabi siya ng ganun. Ano, may ulterior motive ka rin ba? May kailangan ka na naman ba sakin? So syempre ako di ako makakalma. Pero di na tulad ng dati na may mga paru paro ako sa tiyan.

Eto na. Kinabukasan, ang aga niya dumating sa office, nahihiya ako haha kasi ako wala pa dun. 30 minutes din siya nag-antay sa ministop. Pero sabi ko sa kanya, lipat siya ng lugar, wag siya dun maghintay, hindi ko na pinupuntahan yung lugar na yon (marami akong memories doon), then 10AM nakababa na din ako. Grabe, ang laki ng itinaba niya, tas siya naman nagulat sakin kasi ang laki ng ipinayat ko. Ano na daw ang nangyayari sakin. Sabi niya sumama daw ako lagi sa kanya para magkakakain ako ng marami. So buong araw wala nga kami ibang ginawa kundi kumain ng kumain. Ang takaw niya.

Tas nagkuwentuhan lang kami about sa work niya, work ko, etc. Lahat ng assumptions ko sa kinahinatnan ng buhay niya, confirmed!! Naalala mo nung time na pag may bago siyang post or may naka-tag sa kanya, malalaman ko agad tas maghihinuha ako kung ano na ang ganap niya sa buhay, tapos ipopost ko dito sa blog? Tumpak mumsh!!

So pagkagraduate namin ng high school, nagcollege siya, di siya tumuloy ng engineering (na dapat yun din ang kukunin ko, well dahil sa kanya, pero buti na lang di ko talaga tinuloy), IT ang naging course niya. Pagkagraduate niya, nagkaroon siya ng iba’t ibang trabaho, sa MOA, sa Aklan, sa Palawan, puro food business ang napasukan niya. Hanggang sa naging cabin crew siya sa isang airline company, then ngayon nasa Makati na siya nagwowork, restaurant ulit. Ngayon, gusto niya mag-apply dito sa company namin. Sabi ko sige irerefer ko siya. Pa-resign na ko eh haha tas sabi niya wag daw muna, para magkasama pa kami ng matagal. Sabi ko pag-iisipan ko pa.

Then nagkwento siya ng about sa love life niya. Confirmed. Nagka-girlfriend siya, at nagka-boyfriend din. Ngayon, may dine-date siya na lalaki. Sabi ko wow, mas makulay pa nga ang lovelife niya kesa sakin.

Dati nung mga panahong gusto ko pa siya, asang asa talaga ako na sana magkita ulit kami balang araw at magkaroon ng part 2 ang kwento namin (na sana magustuhan niya na ako.) Pero ngayon, I don’t feel any love/desire at all. Nung nagkita kami ang saya, di kilig yung nararamdaman ko ah, pero yung feeling na mameet ulit ang old friend? Ganern. Di pa rin siya nagbabago, makulit pa din, lagi ako chinicheer up pag malungkot ako. Namiss niya raw ako asarin hahahaha.

So I guess, dito na talaga magtatapos ang walong taon kong kakaasa sa kanya. Finally!! Closure! Acceptance – na hindi talaga kami para sa isa’t isa hahahahaha. Salamat sa pagpapakilig sakin noon haha sana maging successful ang bagong love life mo ngayon. Ako? HAHA di na ko maiinlove ulit at magpapauto bahala kayo dyan.

Heto ang happy ending ni Jun Pyo at Jan Di ❤

1. Yosi


Ala-una ng madaling-araw, habang naglalakad ako papasok ng subdivison namin, pauwi sa bahay, galing trabaho, may nakasabay akong lalaki. Ka-edaran ko lang siguro. Naka-backpack, nakasalamin, naka-earphones, nagyoyosi.

Naalala kita sa kanya, dahil na rin sa amoy ng sigarilyo. Wow. Na-miss ko yun, kahit yun ang papatay sakin. Ay hinde, mas nakamamatay pa rin ang pagmamahal.

Para kang sigarilyo. Nakakaadik. Masama pero masarap sa pakiramdam. Bawat usok na binubuga mo, nilalanghap ko. Sabi nga nila, ‘once you go in, you’ll never get out’.  Kaya nung tinigilan kita, grabe ang withdrawal/side effect. Grabe ka, you’re a hard habit to break.

Darating din yung araw na di ko na hahanap-hanapin pa yung amoy ng sigarilyo  –

Happier


Ang unfair ng tadhana ano? Parang umorder lang ako sa Shopee tas defective yung naibigay sakin, pero yung sa iba ang ganda ng quality na nakuha. Bat ganon.

Ayoko nang mabalot ng poot yung puso ko. Kaya kahit sobrang worse na yung nangyayari, inuunawa ko pa rin. “Alam ko kasi yung dahilan kung bakit nagagawa niya yung ganun.” I can’t feel any hate. I still wish the best for him, na sana mas ok na yung well-being niya ngayon, I mean sana masaya siya, hindi yung mababaw na happiness kundi yung contentment, yung di na siya nakakaramdam na parang may kulang, ganun. Iniisip ko kung napunan na ba yung missing part niya na di ko naibigay? Kuntento na kaya siya ngayon? Nahanap na ba niya yung hinahanap niya? Mas masaya kaya siya ngayon? Dapat wala na kong pake sa well-being niya eh haha kaso eto iniisip ko pa rin. Alam mo yung kantang Happier ni Ed Sheeran? Ya feel me?

Sabi nga nila magmove forward na ako, wag na ako lumingon. Iwanan ko na yung emotional baggage na dala dala ko. Ang daling sabihin di ba, pero di ko pa rin magawa. Something’s holding me back.

Ayoko nang maging negative, pero bat ang unfair? Yung mga nagugustuhan kong tao, bat ako tine-taken for granted haha, ganun ba ako kauto-uto? Ganun ba ako kapanget para hindi tratuhin ng maayos? Mabait naman ako, mahaba ang pasensya, hindi maarte, pero bat kayo ganyan hahahahaha iiyak na naman ako.

Eto siguro yung “lesson” na sinasabi nyong lahat. Baka naman talaga hindi ako para sa relationship thing na yan. Dapat makuntento na lang ako na sumulyap at magmahal mula sa malayo, dun lang ako magaling eh. Hindi pa rin ako marunong mag-ingat at mag-alaga ng tao (kaya ako iniwan hahahaha) Okay lang, tanggap ko nang tatanda ako mag-isa 😊 Kumbaga pinatikim lang ako ng tadhana, dapat ba akong magpasalamat hahahahaha. Sa pagtikim ko I crave for more, eh kaso di pala para sakin. Ako tuloy ang nagdurusa ngayon

Protected: Things I learned from the relationship


This content is password protected. To view it please enter your password below:

First Love


If it wasn’t for you, I will never be who I am.

Kakapanood ko lang kasi nung pelikula ni Aga at Bea, haha. Wala lang naalala ko ulit si Jun Pyo. Hello, kung asan ka man, haha. May kanya-kanya na tayong buhay, wala na rin akong naaalala na any memories about satin, pero I’m grateful kasi ikaw ang first love ko hahaha kahit unrequited lang to. Dahil sayo marami akong natutunan (may positive effect naman ang paglalandi in fairness). For the past 3 years na kasama kita eh naranasan ko kiligin in simplest ways, natuto ako tanggapin yung flaws mo, and I learned to give love and care na walang inaantay pabalik, somehow that was everything. Yun yung naging pillar ko nung nagkaroon ako ng legit na relationship hahaha! Kung di ikaw yung naging 8-year crush ko malamang mas lalo akong patapon ngayon haha. Naimpluwensyahan mo ako na mag-aral ng mabuti kahit tamad na tamad ako gumawa ng projects, sumali sa mga extra curricular activities at muntik-muntikan na sana maging engineer haha thanks to you! Naaalala ko nun pag sobrang negative ko mag-isip ikaw lagi sumasalba sakin eh 🙂

Di ako naniniwala sa reincarnation pero kung totoo man, sana sa susunod nating buhay baka naman pwede na tayong magkatuluyan. Hahahahahaha uyy umaasa pa din

100 Awit Para kay Ebong


Protected: Frustration


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Unang Taon


Continue reading “Unang Taon”

Plot Twist


 

So bukod sa sarili ko, may isang taong lagi kong topic sa mga blog ko dati – si JD. Crush ko since 2009 haha. Yung tipong magpalit man ako ng mga crush, babalik at babalik pa rin yung crush feels ko sa kanya. Bale huling beses ko siya nakita nung huling araw ko sa high school, 2012 pa yon pero until last year umaasa pa rin ako na baka magkita ulit kami at magustuhan na ako. First love ko yun eh. Nahinto yung feelings ko nung nagkajowa na ko, wala na ko pake sa kanya ngayon hahahaha

So ano ang latest sa kanya ngayon? Ayun, may jowa na ata siyang lalaki ngayon!!

Dati nung magkaklase pa kami, pansin na ng lahat na “paminta” siya, yung kilos, pananalita. Pero kahit ganun gusto ko pa rin siya, sa hindi ko malamang dahilan. Kahit ginagamit niya lang ako para may tagagawa ng assignment niya, tagabitbit ng libro niya, taga-supply ng pang-recess niya (pero di naman considered as bullying yon kasi kusang-loob kong ginawa yon para sa kanya).

So ano pang hina-hanash ko? May kanya-kanya na kaming buhay, may jowa naman na ako. (wow naman Shai hahahaha)

Eto na yung time na napagtatanto ko na bakit ako nagkagusto ng ganun katagal sa kanya? For the past years di niya naman na ako pinapakilig pero bakit na-attach ako ng sobra sobra? Nasayang lang yung panahon ko haha tinatawanan ko na lang pag nababasa ko yung mga blog posts ko about sa kanya, pati yung book na sinulat ko about sa kwento naming dalawa (lakas maka-wattpad, puro kakornihan lang naman ang laman). Second year high school pa lang kasi ako nun. jeje pa ang laman ng isip. Ang nonsense nung nagkacrush ako sa kanya haha bakit? Bakit? Bakit may nangyaring ganon hahahaha

Mas babae pa ata siya sakin ngayon, lagi siyang dinadalhan ng foods ng jowa niya, nalalaman ko kasi lagi siyang nagpopost ng pictures ng mga binibigay sa kanya, pag nag-aaway sila, tas pag nagkabati may pabigay ng cake na may nakalagay na “I’m sorry” (taray di ba, tinalo ako!)

Pero baka hinuha ko na naman to haha kasi wala pa siyang pinopost na picture nilang dalawa, nakita ko lang na naka-tag yung lalaki sa isang post niya (di niya madalas tina-tag dun sa mga sweet messages post niya idk why) pero may nabasa lang ako sa comments section na di pa siya ready na ipakilala in public eme. “Gwapo” yung lalaki kasi nagpopost yun ng facebook live na nagpapa-cute at nagpapakita ng abs (ang GGSS naman duh).

Di halatang iniistalk ko pa rin siya no hahahaha! Wala na kong kahit anong feels dun. Pero ewan ko inggit ata ako, may makulay pa ang lovelife nun kesa sakin!

Sorry bb


Continue reading “Sorry bb”

Drama


 

Sinabi ko na ata to sa post ko nung nakaraan, pero di ba at some point, okay naman ang lahat, pero bakit di pa rin akong masaya?

Puro na lang ako hanash. Parang lagi na lang ako nag-iinarte, haha. Kidding aside, di nga, ang bilis ko magtampo o makaramdam ng pagkawalang-gana. Di tulad noon kasi iniisip ko sino ba ako? Wala naman akong karapatan. Eh ngayon entitled na ko para maramdaman yung mga ganitong bagay. Kaso parang ang OA ko naman. Overthinker pa rin ako at paranoid as always. Di ko alam kung sensitive ba ako kasi ang dali ko masaktan, kahit mababaw lang ang dahilan? O insensitive kasi puro sariling feelings ko lang ang iniisip ko at di ko isinasaalang-alang yung sitwasyon ng ibang tao kaya grabe ako makapagbitaw ng salita?

Ang drama ko haha, masyado akong nadadala sa kapapakinig ko sa radyo tuwing gabi.

Pag tumanda ako tatawanan ko na lang yung mga kaartehang ginagawa ko ngayon.

Until when?


Continue reading “Until when?”

Uhaw na uhaw


Continue reading “Uhaw na uhaw”

Miss u bb


Continue reading “Miss u bb”

Pain


 

Alam mo yung feeling na, okay naman ang lahat, pero parang may kulang pa rin? Bakit masyado kong dinadamdam yung mga bagay na mababaw lang? Bakit may mga gabing umiiyak pa rin ako sa pagtulog? Bakit di ko pa din kayang maging masaya? Bakit lagi akong umiiyak sa paulit-ulit na dahilan??? Bakit ako lang yata ang laging nagsa-suffer???

Bahagi na ng buhay yung hurt at pain. Na parang in every forms/aspects of life, may exact opposite. Parang yin at yang. Walang sense ang isa kung wala ang isa. Parang seesaw, di gagalaw yun kung walang tataas o bababa. Parang heartbeat o pulse rate ng tao, may ups and downs kasi kung straight lang, patay yun. Parang stoplight, na didiktahan ka when to go and when to stop for awhile.

Na masaya ka ngayon, bukas maging malulungkot ka naman. Pero okay lang yon kasi pagkatapos nun magiging masaya ka naman ulit eh. Tas malulungkot ulit. Paikot-ikot lang.

Parte na ng buhay ang maging malungkot, okay lang yun, magiging worth it din ang lahat. Pero kung mas madalas kang nalulungkot kesa sa sumasaya, naku, di na tama yan.

Jun Pyo


 

Hindi ako sigurado kung ikaw nga yung nakatabi ko sa jeep kanina. Nakayuko ka lang buong biyahe kaya di ko masyadong maaninag kung ikaw nga. Baka naghihinuha na naman ako.

Pero,

Yung relong suot mo,

Yung amoy ng pabango mo.

Yung buhok mo.

Ikaw na ikaw eh. Kahit anim na taon na tayong hindi nagkikita, feeling ko ikaw yun.

Pero wala na, ang mabilis na pagtibok ng puso ko kapag naiisip kita. Wala na rin akong maalalang ‘moment’ natin sa nakaraan.

Tapos na, hindi ko na nararamdaman yung ‘sense of longing’, yung pagka-miss, yung pag-asa na sana balang araw maaari nang maging tayo. Wala na 🙂

Kung hindi ikaw yun, bakit kaya bumaba ka sa inyo? Di kaya coincidence lang din na taga-doon yung katabi ko na inakala kong ikaw? Oo nga, nasa El Nido ka na namamalagi di ba? Paanong nandito ka sa Cavite?

Pero kung ikaw nga yun, bakit hindi mo na ako maalala? Ako yung lagi mong kasabay na umuwi noon. Wala namang pinagbago sa hitsura ko, panget pa rin. Di mo kaya ako namukhaan?

Di bale, mukhang heto na rin ang huling beses na babanggitin kita. Kung pagtatagpuin ulit tayo ng kapalaran, e di okay, pero kung hindi e okay din, wala naman na rin akong interes pa.

Kasi dapat talaga matagal na kitang ibinaon sa limot.

Protected: Unfair


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: Future


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Sense of Purpose


 

(Ngayon lang ako magsusulat ng tungkol sa relihiyon, I hope it doesn’t offend anyone)

I’m at this point wherein naniniwala ako sa Diyos pero di ko ginagawa yung mga gawain ng isang Kristiyano (magsimba, magdasal, etc.) kasi?

Hindi naman sa tinatamad. Pero wala akong reason/motivation para gawin yun.

Nung high school at college days ko naaanyayahan ako sa mga events sa Christian Church, at syempre kung gusto ko maging member ng community nila, ganun, pero inaayawan ko rin. Kasi ang hirap mag-commit sa ganun tas di ko rin matutuloy-tuloy.

Nung wala pa akong trabaho, pinagnonovena ako ng tita ko sa Baclaran para daw magkaroon na ko ng trabaho, ginawa ko kasi kailangan ko sumunod, pero deep inside hindi ako naniniwala sa mga ganung pamamaraan kasi, sa’kin pa rin naman nakasalalay ang magiging kapalaran ko?

At eto nga ngayon na may trabaho na ako, tapos karamihan sa mga katrabaho ko eh mga active sa church nila (Catholic, Christian) at may mga araw na after namin mananghalian ay nagkakaroon ng sharing of word of God (na parang bible study). Napapaisip ako na buti pa sila, mga devoted at may intimate relationship with God, pero bakit ako kahit ilang bible verse ang marinig ko, hindi ko ma-absorb?

Nalilgaw na nga siguro ako ng landas. Gusto kong magbalik-loob, pero di ko magawa. Sinasabi ko lang sa sharing kahapon na “Trust in God” pero di ko naman ginagawa.

Ito din siguro ang dahilan kung bakit wala akong kaplano-plano sa buhay, lam mo yun, ang gusto ko lang mangyari eh magkatrabaho lang ako tas sumweldo tas makabili lang ng pangkain at makabili sana ng sariling bahay.. Pero wala akong specific career goal? Sabi ko dati sana ma improve ko pa sarili ko para maging mas confident, pero ilang buwan na ang nakakalipas I’m still the same old sh-. Kasi paano nga naman magbabago ang isang tao kung wala siyang nakikitang mali sa ginagawa niya?

Eh tapos nakita ko ang post na ito.

image
image
image
image

Napaisip na naman ako ng malalim. Yung jowa ko ganun din, naliligaw ng landas. Actually sa tagal naming ito, isang beses pa lang kami nagtungo ng simbahan na magkasama (March 13. Quiapo). Kaya siguro hindi pinagpapala ang relationship namin, kasi ganito kami. Dati sabi ko pa naman, sana yung magiging jowa ko, siya ang maglalapit sakin kay Lord. Pero wala naman akong hanash sa pagiging ganun niya. Ang gusto ko lang eh sana dumating yung araw na maging tulad kami ni Treszka at Mark 🙂 Kasi ang hirap nito eh, ako gusto ko kahit papaano umasenso sa buhay (though siya gusto niya rin naman, dami niyang goals), pero di ko makita sa actions niya? Yung parang gusto mo tumaas pero siya medyo kuntento na sa ibaba? Ayoko namang mag isa lang akong umangat, syempre sana siya rin (di lang financial, but yung worth as a person) kasi syempre naiisip ko na na sana siya na, for good, pero nag aalangan din ako kasi kapag ba nagsettle na ko sa kanya, aangat ba kami o lulubog? Yung sana maging ok naman ang future di ba.

Pero sa ngayon, idk, let’s just see what happens.

Protected: Expectation vs. Reality


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Fireworks


Continue reading “Fireworks”

Why him?


Continue reading “Why him?”

Iiiyak ko na lahat ngayon


Continue reading “Iiiyak ko na lahat ngayon”

Kailan kaya?


Continue reading “Kailan kaya?”


Ang liit lang ng mundo namin, pero ilang beses man kaming pagtagpuin ng tadhana, all this time, wala akong ibang ginawa kundi ang umiwas at makuntento na lang na pagmasdan siya mula sa malayo.

3AM Thoughts


Continue reading “3AM Thoughts”

Yakap


Continue reading “Yakap”

Protected: Lies


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Insecurities


Continue reading “Insecurities”

Night Changes


Continue reading “Night Changes”

Week 3


Continue reading “Week 3”

OUT OF THE BLUE


Continue reading “OUT OF THE BLUE”

Your Song


Continue reading “Your Song”

Protected: Dip Tots


This content is password protected. To view it please enter your password below:

One Last Time


Continue reading “One Last Time”

Huling hanash, para kay crush.


Continue reading “Huling hanash, para kay crush.”

Okay ka lang ba?


Continue reading “Okay ka lang ba?”

Part 2?


Continue reading “Part 2?”

Tuloy pa rin


Continue reading “Tuloy pa rin”

Last ko na talaga yan


Continue reading “Last ko na talaga yan”

BAKIT?


 

BAKIT ba gusto mo si Taylor Swift? Ba’t ‘di na lang si Bruno Mars?

Kras


Continue reading “Kras”

All I Ask


Continue reading “All I Ask”

Ikinaganda ko na yan!


Continue reading “Ikinaganda ko na yan!”

Panaginip Lang~


Continue reading “Panaginip Lang~”

Olfaction | Chapter Two


Continue reading “Olfaction | Chapter Two”

Ako yung,


 

… ako yung una at huling piraso ng loaf bread,

… ako yung balat ng mansanas,

… ako yung unang patak ng Empi Light,

… ako yung pinaka-crust ng egg pie,

… ako yung natutong na kanin,

… ako yung libreng sabaw sa carinderia,

… ako yung sibuyas sa ibabaw ng bistek,

… ako yung bell pepper at raisin sa menudo,

… ako yung labanos at okra sa sinigang.

– Sinasayang mo lang.

Ispageting Pababa at Pataas


Continue reading “Ispageting Pababa at Pataas”

Ang tagal tagal tagal!


Continue reading “Ang tagal tagal tagal!”

Ano to?


Continue reading “Ano to?”

Chocolate Mousse Shake


Continue reading “Chocolate Mousse Shake”

12 dahilan kung bakit walang jowa


Continue reading “12 dahilan kung bakit walang jowa”

Gender Hanash


Continue reading “Gender Hanash”

Protected: Wait. What?


This content is password protected. To view it please enter your password below:

When We Were Young


Continue reading “When We Were Young”

One Call Away


Continue reading “One Call Away”

Hanap-hanap


Continue reading “Hanap-hanap”

Olfaction


Continue reading “Olfaction”

Migraine


Continue reading “Migraine”

Ang sakit pa rin ha.


Continue reading “Ang sakit pa rin ha.”

Naninibugho


Continue reading “Naninibugho”

The Other Side


Continue reading “The Other Side”

Dream to slay the world!


Continue reading “Dream to slay the world!”

Protected: AASS


This content is password protected. To view it please enter your password below:

Maybe this time,


 

 photo photogrid_1454738787006_zpsyebb3za9.jpg

– my own quote. Watcha say?

HERE are my thoughts today:

Sabi nila, “First Love Never Dies”. Kahit kailan ay di mawawala yung pagtangi mo sa taong yun. Never ka na yata makakapag move on sa kanya.

Na-fall in love ka for the very first time. Kaso wala naman pala siyang balak na saluhin ka. Di niya intensyon na mahulog ka. Hanggang kaibigan lang ang kaya niyang maibigay sayo. Ang saklap. Kahit na kailan ay hindi tama na ipagpilitan mo sa isang tao na mahalin ka, pero naisip mo na pwede mo rin iparamdam sa kanya na, ‘baka naman pwede tayo’. Pero kung ayaw talaga, eh di tanggapin mo na nga lang.

Again, mahirap sa part mo kasi sa kanya ka lang naging wagas na maligaya, kahit hindi kayo. Yung feeling na alam mong di mo na kailangan ng iba kasi siya na ang bumubuo at nagbibigay saya sa buhay mo. Ilang taon ko ring pinagdaanan niyan. Mahirap baliin yung habit na kinasanayan mo, at yun ay ang kasama mo siya palagi. Tapos, isang araw ay isasampal na lang sayo na, ‘di na kita kailangan, so chupi na’. At nawala na siya, di na nagparamdam. Pero umasa ka pa rin na isang araw baka magkita kayo ulit, tapos baka magka-sparks na kayo. 🙂

Akala mo siya na si ‘the one’. Akala mo di ka na makaka-move on. Pero, akala mo lang! Nung dumating na sa buhay mo yung taong magpaparamdam sayo ng higit dun sa ‘wagas na kaligayahan’, ngayon, dun mo lang mapapagtanto na wala talagang forever may hangganan pala yun. Tanggap mo nang wala siya, kasi may bago ka nang pinagbabalingan ng atensyon ngayon. Ang saya kasi ngayon ay nagiging masaya ka na ulit, yung parang ikaw noon 🙂

Pero tulad ni past, sigurado ka bang mamahalin ka niyan pabalik ni present? Ayaw mo nang ma-hopia ulit. Ayaw mo nang maulit yung nakaraan na ikaw lang mag-isa ang in love. Anong gagawin mo?

Love is sweeter the second time around. Would it be sweeter because of him? Or would it be bitter just like what happened before?

“Maybe this time, It’ll be loving they’ll find, maybe now they can be more than just friends.

Untitled

For this Challenge, the rules are:

– Post three consecutive days.
– You can pick one or three quotes per day.
– Challenge three different bloggers per day

Nominees for day 2:
Aiskrim
Branenosekai
Levin Kiester


Idadagdag ko na rin yung ipopost ko sana nung nakaraan pa. Haha.

Nung isang gabi, sa labas ng SM, ay tumingin muna kami sa kalangitan. Walang buwan, walang bituin, ordinaryo lang. Parang kami ang langit, walang sparks, lol. Naisip ko na, ‘ngayon ay nasasanay nanaman ako na nagiging masaya pag nakikita kita, pero paano kapag dumating na yung panahon na di na kita makikita? Isang araw, maghihiwalay din ang mga landas natin. Hindi rin magtatagal ang momentum na ito. Paano na ako? Mabo-broken hearted nanaman ako ng matagal, tapos ikaw na yung palagi kong topic sa mga posts ko. Hindi nanaman ako makaka-move on.’ Ngayon pa lang ay iniisip ko na wag ko dapat masyado i-depende ang pansarili kong kaligayahan sayo, na pansamantala lang to, dapat di ako masanay na maging masaya lang kasi dahil sayo. In short, wag na ako masyado mai-in love. Dapat sakto lang.

Pero pag-alis mo, sana nga ay makapag-move on ako agad. (Sana may dumating agad na kapalit mo) haahahaha joke lang! Basta sa ngayon, kasabay ng mga priorities ko sa buhay, ay dapat ini-enjoy ko ang mga panahong ito. 🙂 🙂

#crushlife

:]

Meteor Garden feels


Continue reading “Meteor Garden feels”

Protected: Hymn for the Weekend ♡


This content is password protected. To view it please enter your password below:

The Walk


Continue reading “The Walk”

Miss Colombia-zoned Dreams


Continue reading “Miss Colombia-zoned Dreams”

Oo


Continue reading “Oo”