030919


Anong mas mahirap? Ang matulog sa gabi o ang bumangon sa umaga? Ang hirap matulog dahil di ka tinatantanan ng mga thoughts mo. Ang hirap bumangon kasi nararamdaman mo na naman yung matinding kalungkutan.

Ganun talaga yata ako eh, default mood ko pagkagising eh malungkot, no matter how happy I am the moment I sleep. Paglipas ng mga oras, nawawala naman yung mabigat na pakiramdam. Kaso paggising ko ulit, back to zero yung anxiety ko eh.

Di na ako yung tulad ng dati na konting galaw niya lang, iiyakan ko na (Pero joke lang, umiyak na naman ako nung linggo sa Tagaytay, kasi na-fed up ako sa sinabi niya hahahahahaha pero bakit ba pati yon iniiyakan ko? Eh di naman ako yung priority niya eh, syempre si ano pa rin yung kinomfort niya na umiyak din pala. Sino ba ako sa kanya. HAHAHAHAHA). Pero bukod doon, wala na akong masyadong drama sa life. Ok na ko eh.

Tapos ok na ko ulit eh, wala na akong pake kung anong ganap niya sa buhay, kaso eto araw-araw ko halos siyang napapanaginipan. Ok na ako eh! Ang nangyayari eh it’s either bumalik, at muli ring aalis. Pinaparamdam niya yung love niya sakin thru my dreams. Yung feeling na may bago na akong pinagkakainteresan, kaso nararamdaman ko na naman yung pain feels ko from half a year ago, yung umaasa ka na naman ng very light kaso panaginip lang yon! Hindi yan realidad girl!! Gising! Pesteng mga panaginip to lagi na lang ako binibigyan ng false hopes. At broken promises. Wow. Pinapatay niya ako ng paulit-ulit sa panaginip hahahahaha

Everytime I gave a fuck. That fuck. Fucked me over.
Last night, my dreams turned into reality. Pero what’s worse? Iniisip ko na isa lang yun sa mga panaginip ko. Kasi the reality hits you hard, na kahit ikaw ang nasa harap niya, kung iba pa rin ang laman ng puso niya, wala lang yon lahat sa kanya. Wala lang din naman yon sakin, pero bakit nararamdaman ko pa rin tong anxiety at pain? Akala ko ba wala na akong pake?

Kaya siguro hinayaan ko na lang din na maging ganito kami, we’re using each other. Pero sa larong ito, ako pa rin naman ang talo eh. Kasi once na maging ok na ulit siya at maglaho, ako na naman ang luluha. Reserba lang ako. Di niya lang talaga kaya mag-isa. I always save him. But he will never do the same for me. Hay. Ano ba tong ginagawa ko. Masakit na naman.

I don’t know if it gets better? or am I just used to the pain? I thought I’m finally over with it. I just realize that I just learn to live with it. No matter how much progress I’ve been made, I always feel like I’m back to square one.

follow my Tumblr blog!

This entry was posted in Categorized, HANASH!. Bookmark the permalink.

COMMENT?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.